«

»

Εκτύπωσέ το Άρθρο

ΑΝΟΧΗ Ή ΜΙΣΑΛΛΟΔΟΞΙΑ – ΦΑΝΑΤΙΣΜΟΣ

Πρόκειται εδώ για μια ματιά στην ιστορία μέσα από τις έννοιες ανοχή και φανατισμός ή αλλιώς σεβασμός και μισαλλοδοξία. Δυό έννοιες που σχετίζονται με την συμπεριφορά ενός λαού προς τους γείτονές του και κατ΄ επέκταση απέναντι στο πεπρωμένο της οικουμένης των ανθρώπων. Του πεπρωμένου νοουμένου ως του αδιάσπαστου συνόλου του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος κι όχι ως αυτού που «είναι το γραφτό».

Πώς συμπεριφέρεται δηλαδή ένας λαός, που διακατέχεται από πνεύμα θρησκευτικής και πολιτισμικής ανοχής προς τους άλλους λαούς, ποιά προοπτική υπόσχεται η στάση αυτή στην παγκόσμια πορεία και τι συμβαίνει όταν ισχύει ακριβώς το αντίθετο. Δύο αντίποδες καταστάσεις με εκ διαμέτρου αντίθετα αποτελέσματα, παρ΄ όλο που δεν είναι δυνατή η απόλυτη κατάταξη όλων των λαών σε μιά από τις δυο αυτές κατηγορίες.

Ωστόσο υπάρχει για μας ένα συγκεκριμένο και καθοριστικό χρονικό σημείο, το οποίο σημάδεψε ανεξίτηλα την ιστορία των δυο αυτών αντίθετων νοοτροπιών και συμπεριφορών. Είναι τότε, που εισάγονται για πρώτη φορά στη Ευρώπη οι έννοιες του φανατισμού και της μισαλλοδοξίας, συν τους άλλοις, με την ενσωμάτωση του ιουδαιοχριστιανικού πνεύματος στον πολιτισμό της Ευρώπης. Λόγος βαρύγδουπος αλλά πέρα για πέρα αληθινός. Προς τούτο θα παραθέσουμε μερικές αλλά αρκούντως αποδεικτικές μαρτυρίες.

Πριν όμως μιά βασική διευκρίνιση: το ιερό βιβλίο του ιουδαϊσμού είναι η παλαιά διαθήκη. Ο χριστιανισμός όμως έχει δυο ιερά βιβλία, την παλαιά και την καινή διαθήκη, την βίβλο και το ευαγγέλιο. Επομένως ο όρος ιουδαιοχριστιανισμός λέει όλη την αλήθεια κι όχι την μισή που δηλώνει ο όρος χριστιανισμός. Ή μήπως οι χριστιανοί παραλείψανε ποτέ, μέσα στις εκκλησίες τους, να ψάλλουν το «των αγίων πατέρων ημών Αβραάμ Ισαάκ και Ιακώβ»! Ή μήπως εκεί μέσα ακούστηκε ποτέ κάτι που να μην αναφέρεται αποκλειστικά και μόνον σε Ιουδαίους;

Οι άνθρωποι αυτοί που τιμούν μόνον τους προπάτορες των Εβραίων θέλουν να λέγονται Έλληνες, και μάλιστα δηλώνουν και Έλληνες πατριώτες. Η ανάγωγη και αγενής αυτή συμπεριφορά υφίσταται διότι γιά τους ανθρώπους αυτούς οι ελληνικές λέξεις έχουν χάσει, προ πολλού, τις αληθινές σημασίες τους.

Διότι χριστιανέ Έλληνα πατριώτη η λέξη πατρίδα προέρχεται από την λέξη πατέρας και δεν σημαίνει κυρίως το οικόπεδο της πατρίδας αλλά προ παντός τον σεβασμό των προπατόρων μας. Αλλιώς πώς θα ονομάζονταν Μεγάλη Ελλάδα η Κάτω Ιταλία και Σικελία, η οποία κατοικήθηκε από Έλληνες οι οποίοι εγκατέλειψαν τις πατρογονικές τους εστίες. Πώς λοιπόν, εσύ που τιμάς και σέβεσαι αλλότριους πατέρες και παράλληλα περιφρονείς τους δικούς σου, γίνεται να είσαι Έλληνας πατριώτης;

Αρχίζουμε λοιπόν με την ανεκτικότητα που επικρατούσε στον Ελληνικό αλλά και στον Ευρωπαϊκό κόσμο πριν από την επικράτηση του ιουδαιοχριστιανισμού. Στην Ιλιάδα (Α 423) διαβάζουμε: «…τι ο Δίας επήγε χτές στους άψεγους Αιθίοπες καλεσμένος στον Ωκεανό μακριά, κι οι αθάνατοι τον ακολούθησαν όλοι».

Αυτοί οι Αραπάδες, οι Μάο – Μάο, οι πρωτόγονοι, οι άξιοι περιφρόνησης περισσότερο κι απ’ τα ζώα, που τους μισούς τους ξέκαναν σωματικά και ψυχικά επί τόπου οι χριστιανοί της Δύσης και της Αμερικής και τους άλλους μισούς τους μετέφεραν δούλους, για να τους χρησιμοποιήσουν με τον ποιό απάνθρωπο τρόπο, αυτοί λοιπόν οι «υπάνθρωποι» αποκαλούνται από τον μέγιστο ποιητή των Ελλήνων άψογοι. Όσο και να ψάξει κανείς στο παγκόσμιο λεξιλόγιο δεν πρόκειται ν΄ ανακαλύψει κολακευτικότερο επίθετο από το άψογος. Αλλά ο Ξένιος Δίας και τα τέκνα του δεν κάνουν μόνον επισκέψεις. Να που το τέκνο του ο Απόλλων επισκέπτεται για μήνες κατ΄ έτος του Υπερβόρειους.

Η αναγνώριση μάλιστα και παραδοχή των άλλων θεών και θρησκειών και ο σεβασμός προς αυτούς έφτασαν σε τόσο υψηλό βαθμό στους Αθηναίους, που για όσους θεούς δεν έτυχε να γνωρίσουν, για να τους τιμήσουν κι αυτούς, τους έστησαν βωμό. Να όμως πώς ο μέγιστος απατεώνας απόστολος Παύλος διαστρέβλωσε την ιστορία αυτή:

Ο Έρασμος στο περίφημο βιβλίο του «Μωρίας Εγκώμιον», εκδ. ΗΡΙΔΑΝΟΣ 1972 Κεφ. 64 σελ. 145, αναφέρει μεταξύ άλλων: «… Αν πρέπει να πιστέψουμε τον άγιο Ιερώνυμο … ο άγιος Παύλος, διαβάζοντας τυχαία την επιγραφή ενός μνημείου στην Αθήνα, την άλλαξε για να έρχεται πιο καλά με όσα εκείνος έλεγε για την χριστιανική πίστη», σχόλ. στις πράξεις των Αποστόλων (17,23). Προσέξτε παρακαλώ περί τι είδους αλλαγή πρόκειται: «Παράλειψε τις λέξεις που μπορεί να έβλαπταν την υπόθεσή του και κράτησε μόνο τις δύο τελευταίες – αγνώστω θεώ – και πάλι τις άλλαξε κομμάτι, γιατί ολόκληρη η επιγραφή έλεγε: ΤΟΙΣ ΘΕΟΙΣ ΑΣΙΑΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΚΑΙ ΑΦΡΙΚΗΣ ΘΕΟΙΣ ΑΓΝΩΣΤΟΙΣ ΚΑΙ ΞΕΝΟΙΣ». Και συνεχίζει ο άγιος αυτός του Ελληνισμού άνθρωπος: «Φαίνεται πως αυτό το παράδειγμα πιάσανε ν’ ακολουθούν τα παιδιά οι θεολόγοι. Ψαρεύουν απ’ εδώ κι απ’ εκεί τέσσερις-πέντε λέξεις, στην ανάγκη τις αλλάζουν το νόημα και το ταιριάζουν όπως τους βολεύει και στα κομμάτια αν αυτό που έρχεται πριν ή μετά δεν έχει καμμιά σχέση με το θέμα ή πάει κι αντίθετα. Και το κάνουν αυτό με τόσο πετυχημένη ξεδιαντροπιά που τους ζηλεύουν ακόμη κι οι νομικοί» μετάφρ. Στρατή Τσίρκα.

Τα πνευματικά τέκνα του αρχιαπατεώνα Παύλου, οι λεγόμενοι πατέρες της χριστιανικής πίστης, συνέχισαν την τακτική αυτή της διαστρέβλωσης σε τέτοιο βαθμό, που δεν άφησαν τίποτε το όρθιο από την ιστορία των Ελλήνων. Θα αρκεστούμε εδώ αναφέροντας μόνον ένα παράδειγμα, το οποίο εξακολουθεί να δηλητηριάζει τις ψυχές των Ελληνόπουλων, μέσω κυρίως της παιδείας του, υπό θρησκευτική κατοχή ευρισκομένου και ψευδεπιγράφου, Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και θρησκευμάτων (διάβαζε χριστιανικού θρησκεύματος):

Νικόλαος Τωμαδάκης, καθηγητής της Βυζαντινής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στο έργο του «Εισαγωγή εις την Βυζαντινήν Φιλολογίαν» τόμ. Α΄τεύχ. Α΄ έκδ. Β΄ Αθήναι 1956, μας λέει τα εξής: «Ο χριστιανισμός υπήρξε πολέμιος κατά κύριον λόγον του Ελληνισμού, ως ζωής και σκέψεως… Η μεγαλυτέρα διαβολή την οποίαν ενήργησε κατά του κλασσικού κόσμου είναι η εμφάνισις αυτού ως ειδωλολατρικού. Λατρείαν των ειδώλων, δι’ ήν κατηγορούν τα συναξάρια τους μη χριστιανούς συχνότατα, δεν εγνώρισαν οι Έλληνες, εν τούτοις το όνομα Έλλην ταχύτατα συνέπεσε με την έννοια του ειδωλολάτρης».

Η θρησκευτική ανοχή των Ελλήνων δεν ήταν τυχαία. Ήταν θέμα παιδείας και καλλιέργειας. Το έθνος αυτό διαπαιδαγωγούσε τους νέους με την Ιλιάδα του Ομήρου. Και ιδού η συμπεριφορά ενός τέτοιου νέου, ο οποίος κοιμόταν με την Ιλιάδα στην αγκαλιά του, σύμφωνα με τις ιστορικές μαρτυρίες.

Στην «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους» της «Εκδοτικής Αθηνών», τόμος Δ΄, σελ. 226 διαβάζουμε: «Ο σεβασμός του Αλέξανδρου προς τους λαούς των χωρών που κατέκτησε, συνυφασμένος και με την γενικώτερη πολιτική του, που μέγας στόχος της ήταν η ομόνοια μεταξύ των ηπείρων, πήρε μια ιδιαίτερη χαρακτηριστική έκφραση στη στάση που τήρησε απέναντι στις θρησκείες και στα έθιμα θρησκευτικής λατρείας. Δεν περιορίσθηκε μάλιστα στη θρησκευτική ανεκτικότητα. Φάνηκε να ασπάζεται ο ίδιος την πίστη και υιοθετεί τις λατρείες των Ασιατών και των Αιγυπτίων και επιχείρησε να συναδελφώσει και να καθιερώσει ως ισότιμες και ισοδύναμες τις θεότητες των Ελλήνων και τις θεότητες της Ασίας και της Αιγύπτου. Άνοιξε έτσι τον δρόμο που πάνω του προχώρησε ακόμη περισσότερο ο παιδικός του φίλος και ένθερμος υπερασπιστής της μνήμης του Πτολεμαίος ο Λάγου, όταν ως βασιλεύς σκέφτηκε να συγχωνεύσει στη συμβολική μορφή ενός θεού, που ονομάσθηκε Σάραπις, τον Όλυμπο με τις Αιγυπτιακές θεότητες».

Ας μη λησμονούμε δε, ότι ο Αλέξανδρος με εντολή των Πανελλήνων εξεστράτευσε στην Περσία για λόγους γενικότερης εθνικής άμυνας, αφού δυο φορές και σε οριακό σημείο απέφυγαν τον Περσικό ζυγό αυτοί και πιθανότατα ολόκληρη η Ευρώπη.

Το καθεστώς αυτό της ανεκτικότητας λοιπόν ίσχυε μέχρι την εμφάνιση του Ιουδαιοχριστιανισμού. Αλλά ας παρακολουθήσουμε τη νέα κατάσταση από κει που ξεκίνησε, από τις πιό βαθειές της ρίζες. Παλαιά Διαθήκη: «Ουκ έσονται θεοί έτεροι πλην εμού». Για πρώτη φορά παγκοσμίως ξεστομίζεται ο εφιαλτικός αυτός λόγος από έναν θεό. Αυτό τα λέει όλα. Από την στιγμή αυτή η πανούκλα του ολοκληρωτισμού και της τρομοκρατίας του αρχίζει να εξαπλώνεται σαν μαύρο σύννεφο και να σκοτεινιάζει τους ουρανούς. Ο μοναδικός αυτός θεός απαιτεί τώρα κι έναν μοναδικό λαό, έναν περιούσιο, στον οποίο υπόσχεται να θέσει όλους τους άλλους λαούς της γης υποπόδιο των ποδών του εκλεκτού λαού του Ισραήλ.

Εάν μπορεί να υπάρξει ανώτερος βαθμός ρατσισμού απ’ αυτόν εδώ, ας βγει κάποιος να μας τον πει. Έχοντας λοιπόν βαθιά ριζωμένη την πίστη αυτή ο εκλεκτός λαός του θεού, μέχρι να φθάσει στη γη της επαγγελίας ισοπέδωσε όλα τα χωριά και τις πόλεις που συνάντησε στο διάβα του. Υπάρχουν τόσες και τόσες ανατριχιαστικές περιγραφές στο «ιερό» και «θεόπνευστο» αυτό βιβλίο του Ιουδαϊσμού, αλλά εξ ίσου και του Χριστιανισμού.

Ιδού μερικά δείγματα (Δευτερονόμιο Ζ΄ ): «1 Όταν δε Κύριος ο Θεός σου σε εισαγάγει εις την χώραν, προς την οποίαν τώρα πορεύεσαι, δια να την κληρονομήσεις ως ιδικήν σου, και εκβάλη από εμπρός σου έθνη μεγάλα, τους Χετταίους…Ιεβουσαίους, επτά έθνη πολυαριθμότερα και ισχυρότερα από σας, 2 και θα παραδώσει αυτούς Κύριος ο Θεός σου εις τας χείρας σου, θα κτυπήσης αυτούς, θα τους εξαφανίσης τελείως, δεν θα συνάψης καμμίαν συνθήκην μαζή των και δεν θα τους λυπηθήτε καθόλου…5 Αλλά και αυτά ακόμη θα πράξης εναντίον των ειδωλολατρών αλλοεθνών: Θα κρημνίσετε τους βωμούς των, θα συντρίψετε τας ειδωλολατρικάς των στήλας, θα κατακόψετε τα ιερά δάση των και θα κάψετε εις την φωτιά τα ξυλόγλυπτα αγάλματά των. 6 Διότι συ εν αντιθέσει προς εκείνους είσαι λαός άγιος, αφιερωμένος εις τον Κύριον και Θεόν σου. Κύριος και Θεό σου σε εξέλεξεν ανάμεσα από όλα τα άλλα έθνη της γης να είσαι ιδική του εκλεκτή περιουσία… 8… αλλά διότι σας αγαπά ο Κύριος και διότι τηρεί τον όρκον, τον οποίον έδωσεν εις τους προπάτοράς σας … Αλλά είναι και Θεός δίκαιος, ο οποίος ανταποδίδει προσωπικώς εις τους μισούντας αυτόν και αμετανοήτους κατά τα έργα αυτών και εξολοθρεύει αυτούς… 16 Συ θα απολαύσης τα λάφυρα των εθνών τα οποία ο Κύριος σου δίδει… 22 Κύριος ο Θεός σου θα καταστρέψη και θα εξαφανίση ολίγον κατ’ ολίγον τα έθνη αυτά από εμπρός σου. Δεν θα ημπορέσης και δεν πρέπει, να εξαφανίσης αυτούς ταχέως, δια να μη μείνη έρημος και ακατοίκητος η χώρα από ανθρώπους και πληθυνθούν τα άγρια θηρία εναντίον σου. 23 Αυτούς Κύριος ο Θεός σου θα τους παραδώση εις τας χείρας σου και θα καταστρέφης αυτούς ολοκληρωτικώς μέχρις ότου εξολοθρευθούν και εξαφανισθούν πλήρως. 24 Ο Θεός θα παραδώση εις τα χέρια σας τους βασιλείς των εθνών αυτών, θα τους εξοντώσετε, ώστε να χαθούν και τα ονόματα αυτών από τον τόπον, όπου εβασίλευον. Κανείς δεν θα ημπορέση να αντισταθή απέναντί σας, μέχρις ότου τους εξολοθρεύσετε όλους. 25 Τα αγάλματά τών θεών των θα τα παραδώσετε εις το πυρ, δια να καούν…».

Αριθμοί (λα΄. 7): «…και απέκτειναν παν αρσενικόν και τους βασιλείς Μαδιάν απέκτειναν άμα τοις τραυματίες αυτών… και επρονόμευσαν τας γυναίκας Μαδιάν και την αποσκευή αυτών, και τα κτήνη αυτών και πάντα τα έγκητα αυτών και την δύναμιν αυτών επρονόμευσαν, και πάσας τας πόλεις τας εν ταις κατοικίες αυτών και τας επαύλεις αυτών ενέπρησαν πυρί».

Ο θεός όμως αυτός ενδιαφέρεται κατ’ αρχάς για τον εαυτούλη του: (Δευτερονόμιο 13. 6) «Εάν δε παρακαλέσει σε ο αδελφός σου εκ πατρός σου ή εκ μητρός σου, ή ο υιός σου, ή η θυγάτηρ σου, ή η γυνή σου η εν κόλπω σου, ή ο φίλος σου ο ίσος τη ψυχή σου, λάθρα λέγων, πορευθώμεν και λατρεύσωμεν θεοίς ετέροις… από των θεών των εθνών… αναγγέλλων αναγγελείς περί αυτού και η χειρ σου έσται επ’ αυτώ πρώτοις, αποκτείναι αυτόν, και αι χείρες παντός λαού επ’ εσχάτω… Εάν δε ακούσης εν μιά των πόλεών σου… λέγοντες, πορευθώμεν, και λατρεύσωμεν θεοίς ετέροις… ανελών ανελείς πάντας τους κατοικούντας εν τη πόλει εκείνη εν φόνω μαχαίρας… και τα κτήνη αυτής εν στόματι μαχαίρας…».

Ωστόσο το ερώτημα, το οποίο πρόκειται να τεθεί εδώ είναι εάν η νοοτροπία αυτή, η οποία καλλιεργήθηκε στο Δευτερονόμιο αλλά και σ’ όλη την Βίβλο, παρέμεινε κλεισμένη στα στενά όρια του Εβραϊκού λαού ή έλαβε γενικότερες προεκτάσεις στην παγκόσμια κοινότητα.

Μάλιστα εάν επηρέασε λιγότερο ή περισσότερο τους λαούς οι οποίοι «ασπάστηκαν» τον Χριστιανισμό ή τον Ισλαμισμό, αφού και οι δυο θρησκείες θεωρούν την Βίβλο ως ιερό τους βιβλίο. Οι μεν Χριστιανοί όπως είναι ακριβώς, οι δε Ισλαμιστές με μιά μόνον αντίρρηση: ότι οι κακοί Εβραίοι αφαίρεσαν από μέσα της όλες τις προφητείες που αναφέρονταν στον προφήτη τους τον Μωάμεθ.

Είμαι αλήθεια ότι πολλοί ερευνητές διαφόρων ειδικοτήτων, με πρωτοπόρο τον Νίτσε κυρίως δια του βιβλίου του «Ο Αντίχριστος», αντιλήφθηκαν και κατέγραψαν την ισχυρή επιρροή της Βίβλου στους λαούς των θρησκειών αυτών.

Επί πλέον αρκετοί ερευνητές, με προεξέχοντα κατά τη γνώμη μας τον Αλαίν ντε Μπενουά κυρίως δια του βιβλίου του «Οι ιδέες στα ορθά», κατέδειξαν την βαθιά επιρροή της Βίβλου στην κομμουνιστική θεωρία και στην κομμουνιστική κυρίως πρακτική (Σταλινισμός).

Όλες αυτές οι απόψεις, με την επιφύλαξη των ατελειών που συνεπάγονται από μιά τέτοια διαδικασία, θα μπορούσαν να διατυπωθούν ως εξής:

Η ιδέα περί του «εκλεκτού λαού του θεού» επεκτείνεται και γενικεύεται στον χριστιανικό κόσμο, αφού έχουμε τις δυο «Νέες Σιών», όπως αποκαλούνται από Ανατολικούς και Δυτικούς χριστιανούς οι πόλεις Κωνσταντινούπολη και Ρώμη.

Στο βιβλίο «Η πολιτική ιδεολογία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας» της Ελένης Γλύκατζη Αρβελέρ, εκδ. «Ψυχογιός», στη σελ. 59 διαβάζουμε: «Με τον ίδιο σκοπό αναπτύχθηκε επίσης η βιβλική αναφορά, που διατηρήθηκε από την εκκλησία και που θεωρούσε τους Βυζαντινούς ‘τον νέο περιούσιο λαό’. Ας πούμε σχετικά μ’ αυτό, πως η βιβλική αναφορά, που συμπλήρωνε έντεχνα την Κωνσταντινική και αυτοκρατορική αναφορά, έβρισκε μεγάλη απήχηση στο βυζαντινό λαό, που είχε πεισθεί για την ιστορική αποστολή του, κι ήταν αλληλέγγυος με την ιμπεριαλιστική πολιτική των κυβερνητών του».

Στην ίδια σελίδα, στην υποσημείωση 2, γράφει: «ας σημειώσουμε, ότι ο Κωνσταντίνος Ζ΄ αποκαλεί ‘περιούσιο λαό’ το βυζαντινό στρατό… Για τον βυζαντινό λαό, που χαρακτηρίζει ‘Νέο Ισραήλ’».

Αλλά και η υπόσχεση της «γης της επαγγελίας» επεκτείνεται και γενικεύεται, στον Δυτικό κυρίως κόσμο, με την αποικιοκρατία στην Αμερική, Αφρική και Ασία, με παράλληλη και κτηνώδη επίδοση στις γενοκτονίες των κατακτημένων λαών μέχρις εξοντώσεως.

Απατάται δε κανείς εάν νομίζει ότι όλ’ αυτά έχουν τελειώσει. Συνεχίζονται μέχρι και τώρα με την άγρια οικονομική εξάρτηση και εκμετάλλευση των λαών, των πρώην αποικιών, η οποία πολλές φορές εγγίζει τα όρια της γενοκτονίας.

Όμως υπάρχει και το χειρότερο. Οι απάνθρωπες αυτές επεμβάσεις των χριστιανών εις βάρος των λαών αυτών, πλην των γενοκτονιών, υπέθαλψαν στους ανθρώπους αυτούς τόσο μεγάλες τάσεις εκφυλισμού και παρακμής, που είναι σχεδόν απίθανο να αναχαιτισθούν με οποιονδήποτε τρόπο.

Πρόκειται για διαρκή εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Αυτό το κρίμα θα βαραίνει εσαεί τους χριστιανικούς λαούς της Ευρώπης.

Τα ανάλογα πεπραγμένα του Ισλάμ δεν θα μας απασχολήσουν εδώ ιδιαιτέρως. Βεβαίως τα κακουργήματά τους δεν μπορούν να πλησιάσουν το μέγεθος και την αγριότητα των αντίστοιχων χριστιανικών, παρ’ όλο που σε μερικές περιπτώσεις τα πλησίασαν. Στον σημερινό καιρό δε μπορούμε να παρακολουθήσουμε τον φανατισμό τους ο οποίος βρίσκεται σε έξαρση με την τρομοκρατική τους συμπεριφορά.

Μέχρις εδώ τα πράγματα φαίνονται αρκετά ξεκάθαρα, όσα αφορούν στις Βιβλικές θρησκείες. Εκεί που αρχίζει να σκοτεινιάζει ο ορίζοντας είναι στο θέμα της σχέσης της κομμουνιστικής θεωρίας με την Βίβλο.

Επειδή, απ’ όσο τουλάχιστον γνωρίζουμε, βαθύτερα και διεξοδικότερα ανέλυσε την σχέση αυτή ο Αλαίν ντε Μπενουά, θα αναφέρουμε κάποια βασικά σημεία των απόψεών του από το βιβλίο του «Οι ιδέες στα ορθά», εκδ. «Ελεύθερη Σκέψις». Στη σελ. 43 διαβάζουμε: «Μέσα στην Ευρωπαϊκή πορεία δύο μεγάλες έννοιες – αντιλήψεις της ιστορίας δεν σταμάτησαν να παραλληλίζονται ή να αντιτίθενται, υπό ποικίλες άλλωστε μορφές: η «γραμμική» και η «κυκλική» ιστορία.

Η γραμμική αντίληψη εμφανίζεται στον χώρο και στον χρόνο της Ευρώπης με τον ιουδαιοχριστιανισμό. Θέτει την ιστορική πορεία σαν μιά γραμμή, που συνδέει μια κατάσταση προϊστορική (αρχέγονος παράδεισος, κήπος της Εδέμ) με μια κατάσταση μεταϊστορική (εγκθίδρυση της βασιλείας του θεού επί της γης). Η δομή του σχήματος αυτού έχει περιγραφεί πολλές φορές.

Άλλοτε ο άνθρωπος ζούσε σε πλήρη αρμονία με τον δημιουργό. Αλλά μιά μέρα έκανε ένα λάθος ( το προπατορικό, κληρονομικό αμάρτημα). Διώχθηκε τότε από τον παράδεισο και εισήλθε στην ιστορία – μέσα σ’ αυτήν την ‘κοιλάδα των δακρύων’, όπου είναι αναγκασμένος να κερδίζει το ψωμί του με τον ιδρώτα του προσώπου του.

Αλλά χάρις στο χαρμόσυνο Άγγελμα, που είναι η έλευσις του Μεσσία (του Ιησού στο Χριστιανικό σύστημα) στη γη, μπορούσε πλέον να κάνη την ‘σωστή εκλογή’ και να εξασφαλίση την σωτηρία (ατομικά) για την αιωνιότητα. Στο τέλος των χρόνων, μετά τον τελικό Αρμαγεδδώνα, οι καλοί και οι κακοί θα διαχωρισθούν οριστικά οι μέν από τους δε. Η μεταϊστορική κατάσταση θα επαναφέρει την προϊστορική κατάσταση και θα είναι το τέλος της ιστορίας: η ιστορία θα κλείση, θα αποροφηθή, σαν μια παρένθεσις.

Από απόψεως δομής το σχήμα αυτό, προσγειωμένο με την αντικατάστασι του υπερπέραν με το εδώ, ξαναβρίσκεται, ακριβώς όμοιο, στην μαρξιστική θεωρία. Άλλοτε ο άνθρωπος ζούσε ευτυχισμένος στον αρχέγονο Κομμουνισμό (κοινοκτημοσύνη). Αλλά μια μέρα έκανε το λάθος. Και έγινε ο καταμερισμός της εργασίας, που επέφερε την ιδιοκτησία, την ιδιοποίηση των μέσων παραγωγής, την κυριαρχία ανθρώπου από άνθρωπο, την γέννησι των τάξεων.

Ο άνθρωπος εισήλθε στην ιστορία – μια ιστορία χαρακτηρισμένη από την σύγκρουσι, τις σχέσεις εξουσίας κ.λπ., των οποίων η ‘πάλη των τάξεων’ είναι η βασική κινητήριος δύναμις. Σε κάποια στιγμή όμως της ιστορικής πορείας η πιό εκμεταλλευμένη τάξις συνειδητοποιεί την θέσι της και από την στιγμή εκείνη αυτοεγκαθιδρύεται ως Μεσσίας συλλογικός της ανθρωπότητος.

Ο άνθρωπος μπορεί πλέον την ‘σωστή εκλογή’ και να εργαστή για την ταχύτερη εκπλήρωσι του αγώνος που άρχισε. Στο τέλος των χρόνων μετά την τελική μάχη οι καλοί και οι κακοί θα διαχωρισθούν οι μεν από τους δε. Η αταξική κοινωνία θα επαναφέρη – με την αφθονία επιπλέον – τις ευτυχισμένες συνθήκες του αρχέγονου κομμουνισμού. Οι θεσμοί θα εξαφανισθούν, το Κράτος θα γίνη άχρηστο. Θα είναι το τέλος της ιστορίας».

Επίσης στο ίδιο βιβλίο στη σελίδα 195 διαβάζουμε: «… Στο δοκίμιό του για το ‘Εβραϊκό Πρόβλημα’ ο Κάρλ Μάρξ ισχιριζόταν ότι μόνο ο κομμουνισμός θα μπορούσε να πραγματοποιήση το ανθρώπινο υπόβαθρο του Χριστιανισμού με επίγειο τρόπο, υπογραμμίζοντας έτσι τις επαναστατικές ανεπάρκειες του χριστιανικού δόγματος (θρησκεία των δούλων, αλλά όχι επανάστασις των δούλων), καθώς και τις συγγένειες μεταξύ των δύο ‘προφητικών συστημάτων’ του πνευματικού και του επίγειου».

Και για να μην νομίζουν μερικοί ότι το θέμα αυτό έχει λήξει, ιδού τι διαβάζουμε στο ίδιο βιβλίο στη σελ. 197: «Στις 26 Δεκεμβρίου 1977 η ‘ Νουβέλ Ομπσερβατέρ’ είχε ως τίτλο της πρώτης σελίδος της ‘ Ο Αβραάμ, ο άνθρωπος του έτους’. Ο Μπερνάρ Ανρί Λεβύ πηδούσε στο κινούμενο τραίνο (Σ.Μ., πρόκειται για γνωστό Εβραιογάλλο διανοούμενο, υμνητή του αναρχισμού και της ελλείψεως εξουσίας, που συμπεριλαμβάνεται στους ‘νέους φιλοσόφους’, οι οποίοι επιστρατεύτηκαν από την αριστερά εναντίον της Νέας δεξιάς, όπως αποκαλούν τη ομάδα G.R.E.C.E., της οποίας τα αρχικά στα γαλλικά σημαίνουν Ομάδα Αναζητήσεων και Μελετών για τον Ευρωπαϊκό Πολιτισμό).

Το τελευταίο του βιβλίο (του Λεβύ) δίνει μεγάλη έκτασι και θέσι ατον Αβραάμ, τον Μωϋσή, τον Ιακώβ και τους λοιπούς. Με μια πολύ απλή θέσι, που στηρίζεται σε ένα μοναδικό ισχυρισμό: ο ολοκληρωτισμός γεννάται από την ερείπωση του μονοθεϊσμού. Για να καταπολεμηθή ο ολοκληρωτισμός, αρκεί να επιστρέψει κανείς στον Νόμο (υπονοείται ο Νόμος του Ισραήλ). Ο μονοθεϊσμός λοιπόν θα ήταν το αιώνιο όχι, η απόλυτη ένστασις, η αρχή κάθε αντιστάσεως. Ο Λεβύ, νέος Μωϋσής, πήρε τον θεό σε στενογραφία…

Απ’ εκεί κι έπειτα είναι το μακελλειό. Σύμφωνα με τον Λεβύ απέναντι στον μονοθεϊσμό υπάρχουν τα ‘είδωλα’. Και τα είδωλα στην Ευρώπη είναι οτιδήποτε δεν προέρχεται από τον ιουδαιοχριστιανισμό ή προέρχεται ανεπαρκώς. Έτσι για μιά φορά ακόμη η Ευρώπη τίθεται υπό κατηγορίαν. Ένα μέρος του βιβλίου τιτλοφορείται ‘Αθήνα ή Ιερουσαλήμ’. Γιατί μεταξύ των δύο πρέπει να επιλέξη κανείς.

Έτσι ξαναβρίσκουμε την εποχή που οι μονοθεϊστές ιερείς γκρέμιζαν συθέμελα τους ναούς, ακρωτηριάζοντας τα αγάλματα, κρεούργησαν την Υπατία, αρνούνταν να υπηρετήσουν τον αυτοκράτορα και άνοιγαν τις πύλες της Ρώμης στους βαρβάρους. Δηλαδή ξαναβρίσκουμε κάποιο ‘συνεπή αντιφασισμό’ του Λεβύ, του οποίου η ευχή συνοψίζεται σε δύο λέξεις: ‘ Λησμονήστε την Αθήνα’. Ας λησμονήσουμε λοιπόν την Αθήνα. Ας διαγράψουμε το ελληνικό ‘ θαύμα’, γιατί δεν συμμορφώνεται με τον Δεκάλογο… Το θέατρο του Αισχύλου είναι, φαίνεται, μια απάνθρωπη κωμωδία… Η ελληνική πόλις είναι, μας βεβαιώνουν, ένα υπόδειγμα ‘ ολοκληρωτισμού’… Ας ξεχάσουμε τον Αριστοτέλη, τους προ-Σωκτατικούς, τους τραγικούς…».

Όπως λοιπόν φαίνεται ξεκάθαρα, απ’ όλα τα προαναφερθέντα, η νοοτροπία του Ιουδαϊκού φανατισμού και της αντίστοιχης μισαλλοδοξίας του διαπότισε καθοριστικά τον πολιτισμό της Ευρώπης. Ο Κάρολος Μαρξ. Στο βιβλίο του «ΤΟ ΕΒΡΑΪΚΟ ΖΗΤΗΜΑ» εκδ. «Οδυσσέας» γράφει: «το χρήμα είναι ο φλογερός θεός του Ισραήλ, που μπροστά του δεν μπορεί να σταθεί άλλος θεός. Το χρήμα εξευτελίζει όλους τους θεούς του ανθρώπου και τους μετατρέπει σε εμπόρευμα … Αυτό που στην εβραϊκή θρησκεία βρίσκεται σε αφηρημένη μορφή – η περιφρόνηση της θεωρίας, της τέχνης, της ιστορίας, του ανθρώπου ως αυτοσκοπού – είναι η πραγματική, ενσυνείδητη άποψη του χρηματανθρώπου, η αρετή του».

Λίγο πιο κάτω χώνει το μαχαίρι μέχρι το κόκαλο: «ο Ιουδαϊσμός διατηρήθηκε πλάι στον χριστιανισμό όχι μόνον σαν θρησκευτική κριτική του χριστιανισμού, όχι μόνον σαν ενσαρκωμένη αμφιβολία για την θρησκευτική γέννηση του χριστιανισμού αλλά εξίσου και γιατί το πρακτικό-εβραϊκό πνεύμα, γιατί ο Ιουδαϊσμός, διατηρήθηκε μέσα στην ίδια την χριστιανική κοινωνία και μάλιστα πήρε εδώ την ύψιστή του ανάπτυξη. Ο Εβραίος, ως ιδιαίτερο μέλος της κοινωνίας των ιδιωτών, δεν είναι παρά η ιδιαίτερη εκδήλωση του Ιουδαϊσμού μέσα στην κοινωνία των ιδιωτών. Ο Ιουδαϊσμός διατηρήθηκε όχι στο πείσμα της ιστορίας αλλά χάριν στην ιστορία. Η κοινωνία των ιδιωτών γεννά συνεχώς από τα ίδια της τα σπλάχνα τον Εβραίο».

Ήλθε όμως η ώρα να τεθεί αναπόφευκτα το βασανιστικό και εφιαλτικό ερώτημα: Πώς γίνεται λοιπόν σήμερα να μπορεί κανείς να είναι οπαδός της θρησκείας αυτής και μάλιστα όταν είναι Ευρωπαίος; Να θεωρεί ιερό και θεόπνευστο το βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης, αυτό το υμνολόγιο του ρατσισμού, της μισαλλοδοξίας, της γενοκτονίας και του ολοκληρωτισμού;

Μιά απάντηση μόνο μπορεί να σταθεί: Αυτό μπορεί να συμβεί μόνον όταν βρίσκεται κανείς υπό την ολοκληρωτική κατοχή της θρησκείας αυτής. Το διατύπωσε πριν λίγο κατηγορηματικά ο Μάρξ: «γιατί ο Ιουδαϊσμός διατηρήθηκε μέσα στην ίδια την χριστιανική κοινωνία και μάλιστα πήρε εδώ την ύψιστή του ανάπτυξη».

Οποιαδήποτε άλλη απάντηση δεν μπορεί να προέρχεται παρά υπό την επήρεια του ψυχικού βιασμού της κατοχής αυτής. Και αυταπατώνται οι αριστεροί και δεξιοί, οι αναρχικοί και άθεοι, όταν νομίζουν ότι παραμένουν αμόλυντοι και αλώβητοι από την μάστιγα της θρησκευτικής αυτής κατοχής. Και δεν έχει μεγάλη σημασία το γεγονός ότι την κατοχή αυτή την εξασκούμε εμείς οι ίδιοι στους εαυτούς μας. Ή μάλλον έχει μια μέγιστη αρνητική σημασία, αφού είναι πολύ δυσκολότερο να πολεμήσει κανείς με τον εαυτό του παρά με τους άλλους.

Όσοι λοιπόν δεν αποδέχονται την κατοχή αυτή άμεσα, το λιγότερο που παθαίνουν είναι να κληρονομούν την νοοτροπία της από τους προγόνους τους και την παιδεία που τους παρέχουν στην τρυφερή και ευαίσθητη παιδική ηλικία, τότε που πλάθεται και διαμορφώνεται – καθοριστικά στα βασικά του σημεία – ο χαρακτήρας του ανθρώπου. Εδώ κάνουν το θανάσιμο λάθος όλοι αυτοί που δηλώνουν ότι δεν είναι χριστιανοί, διότι δεν είναι κανείς χριστιανός από τα πατερημά του αλλά από την νοοτροπία του.

Εσύ κύριε Έλληνα που δηλώνεις ότι δεν έχεις καμμιά σχέση με τον χριστιανισμό δεν στέλνεις το παιδάκι σου στο σχολείο. Η παιδεία του δεν έχει άγιο προστάτη τον Ιωάννη τον Χρυσόστομο; Ξέρεις τι μέρος του λόγου είναι ο μισέλληνας αυτός; Γιά άκουσέ τον λοιπόν πως χαρακτηρίζει τους προπάτορές σου: «Μωρούς», τόμος 18 σελ. 17, εκφέροντες «λόγους μάταιους κι ακάθαρτους», 18. 113, «δεισιδαίμονες» 34. 429, αιμομίκτες μετά μητέρων και αδελφών, 34. 497, ασοφότερους από τα ζώα, 34. 497. Επί πλέον «στιγματισμένους, χειρότερους από τους χοίρους που πασαλείβονται με περιττώματα», «κυνικά καθάρματα», «πανάθλιους», «παμμίαρους, αδιάντροπους» και χίλιες δυο άλλες ανυπόστατες λοιδορίες, («ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ», εκδ. «ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΠΑΛΑΜΑΣ» 1980).

Και μια περί παιδείας ο λόγος: από την «Εις την Α΄ Κορινθίους» Δ΄ ομιλία του, τόμος 18 σελ. 99, όπου ειρωνεύεται τον Πλάτωνα και περιφρονεί τα μαθηματικά «Πόσον εκοπίασεν ο Πλάτων με τους μαθητές του με το να μας συζητεί περί γραμμής και γωνίες και σημείου και περί αριθμών αρτίων και περιττών και ίσων μεταξύ των και ανίσων και δια τέτοια θέματα λεπτεπίλεπτα ως ο ιστός της αράχνης – διότι αυτά είναι δια την ζωήν περισσότερον άχρηστα από εκείνα τα υφάσματα – και χωρίς να ωφελήση πολύ ή ολίγον με τας συζητήσεις αυτάς εγκατέλειψεν έτσι την ζωήν».

Τι είδους ανθρώπους θέλει ο άγιος αυτός προστάτης της παιδείας του παιδιού σου, κακόμοιρε μη χριστιανέ; Μάθε το λοιπόν: Εις Α΄ Κορινθίους Ομιλία, ΙΘ΄ σελ. 535 (εκδ. «Γρηγόριος ο Παλαμάς» 1980): «Όπως ακριβώς δεν ωφελεί καθόλου η περιτομή ούτε βλάπτει η έλλειψις περιτομής, έτσι ούτε βλάπτει η δουλεία ούτε ωφελεί η ελευθερία. Και για να καταδείξει τούτο με μεγαλυτέραν σαφήνειαν λέγει (αναφέρεται σε λεγόμενα του Αποστόλου Παύλου): Αλλά και αν ημπορείς να γίνεις ελεύθερος, χρησιμοποίησε περισσότερο την δουλείαν, δηλαδή να είσαι περισσότερο δούλος. Και διατί τέλος πάντων αυτόν που δύναται να ελευθερωθεί τον συμβουλεύει να μείνη δούλος. Διότι θέλει να δείξη ότι δεν βλάπτει καθόλου η δουλεία αλλ’ ωφελεί μάλιστα».

Πώς είπατε; Ότι άλλα εννοεί! Μη βιάζεστε, μας το εξηγεί αμέσως στη συνέχεια ο πατέρας Χρυσόστομος. Φρόντισε και γι’ αυτό, μην τυχόν του ξεφύγει κανείς με αμφιβολίες. «Και γνωρίζω μεν ότι μερικοί ισχυρίζονται, ότι το χρησιμοποίησε περισσότερο το είπε περί ελευθερίας, υποστηρίζοντες ότι σημαίνει, εάν ημπορείς να ελευθερωθείς, ελευθερώσου… Δεν λέγει λοιπόν τούτο, αλλ’ εκείνο που είπα προηγουμένως, θέλων να δείξη ότι δεν κερδίζει τίποτε περισσότερον αυτός που γίνεται ελεύθερος, και επομένως, λέγει, και αν ακόμα εξαρτάται από σένα να ελευθερωθείς, μάλλον μένε ως δούλος».

Ας δούμε κι άλλες περιπτώσεις. Ο Χίτλερ κατεδίωξε το Ιουδαϊσμό όσο κανείς άλλος. Διαβάζουμε όμως στο βιβλίο «Αδόλφος Χίτλερ» του Έριχ Σνάιντερ, εκδ. Κριός, σελ. 13, στο κεφάλαιο «Η εκπαίδευση του δικτάτορα», ότι η μητέρα του , βαθιά θρησκευόμενη, τον έστειλε στο σχολείο του μοναστηριού στο Λάμπαχ. Ο Στάλιν έζησε τα παιδικά του χρόνια μέσα σε ιερατική σχολή, στην ορθόδοξη αγία Ρωσία.

Να κι ένα άλλο καλό παιδάκι της Βίβλου: ο φιλελεύθερος Αμερικάνος. Νόμος του Μαίρυλαντ – πολιτείας των Η.Π.Α. – περί ανεξιθρησκείας, 21 Απριλίου 1649: «Δεδομένου ότι σ’ ένα καλά κυβερνώμενο χριστιανικό Κράτος οι υποθέσεις που αφορούν στη θρησκεία και στο σεβασμό του θεού θα έπρεπε να εξετάζονται πρώτες απ’ όλες και με μεγάλη προσοχή και θα έπρεπε να καταβάλλεται προσπάθεια γιά την ρύθμισή τους… διατάζουμε… ότι εις το εξής στην επαρχία αυτή, όποιος βλασφημήσει τον θεό ή αρνηθεί ότι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός είναι Υιός του θεού ή αρνηθεί την Αγία Τριάδα που αποτελείται από … θα τιμωρείται με θάνατο και με στέρηση ή δήμευση όλων των γαιών του». Ιδού το χωρίο από το Δευτερονόμιο, που παραθέσαμε, σε νέα έκδοση μετά από δυο χιλιετίες στην άλλη άκρη του κόσμου. Αυτό θα πει ανεξιθρησκεία. Ότι αν δεν πιστεύεις στον θεό μας σου παίρνουμε το κεφάλι. Πράγματι είναι άκρως εντυπωσιακό το χριστιανικό θράσος και η ανάλογη υποκρισία που το συνοδεύει!

Ο Αλαίν ντε Μπενουά μας εξήγησε προηγουμένως την σχέση του Μαρξισμού με τον ιουδαιοχριστιανισμό. Το ολοκληρωτικό πνεύμα του Μαρξισμού, στην επαναστατική του έκδοση, το διατυπώνει το πνευματικό τέκνο του Μάρξ ο Λένιν: «Όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας. Όσοι πιστεύουν ότι θα μείνουν έξω από την ιστορία, γελιούνται. Κι αν ακόμα παραδεχτούμε, ότι άλλοτε αυτό ήταν αδύνατο, σήμερα τέτοιοι άνθρωποι δεν είναι δυνατόν να υπάρξουν. Κανένας δεν τους έχει ανάγκη…. Εμείς είμαστε που αναλάβαμε το τεράστιο έργο να ξεσηκώσουμε τον λαό, να πούμε στον κόσμο όλη την αλήθεια για την ζωή. Δείχνουμε στους λαούς τον δρόμο που οδηγεί ολόισια στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια, που τους επιτρέπει να λυτρωθούν από την δουλεία, τη φτώχεια και από την ταπείνωση».

Σήμερα όλοι γνωρίζουμε κατά πόσο λυτρώθηκαν οι λαοί της πρώην Σοβιετικής Ένωσης αλλά και οι δορυφόροι της. Κι αν απαλλάχθηκε από τα νύχια του κομμουνισμού ξανάπεσε στα δόντια του ιουδαιοχριστιανισμού. Αν βεβαίως είχε ποτέ απαλλαγεί απ’ αυτά.

Τώρα ολόκληρη η οικουμένη των ανθρώπων, πλην Κινέζων και Ιαπώνων, βρίσκεται υπό τη κατοχή του Γιαχβέ. Η.Π.Α., «Ενωμένη Ευρώπη» και Ρωσία. Άπαντες υπό την σκέπη του θεού της ερήμου. Του θεού της μισαλλοδοξίας και του φανατισμού. Του θεού του «ουκ έσονται θεοί έτεροι πλην εμού». Του θεού του χρήματος. Του θεού του Ισραήλ, για τον οποίο ο Μάρξ είπε: «το χρήμα είναι ο φλογερός θεός του Ισραήλ, που μπροστά του δεν μπορεί να σταθεί άλλος θεός. Το χρήμα εξευτελίζει όλους τους θεούς του ανθρώπου και τους μετατρέπει σε εμπόρευμα … Αυτό που στην εβραϊκή θρησκεία βρίσκεται σε αφηρημένη μορφή – η περιφρόνηση της θεωρίας, της τέχνης, της ιστορίας, του ανθρώπου ως αυτοσκοπού – είναι η πραγματική, ενσυνείδητη άποψη του χρηματανθρώπου, η αρετή του».

Δυστυχώς ο χριστιανικός κόσμος αδυνατεί εντελώς να αντιληφθεί ότι το πρόβλημά του είναι βασικά θρησκευτικής φύσεως. Ότι κυριαρχείται από θεό ξένο και αλλότριο προς την φύση του. ότι έχασε τελείως την πατριωτική του αίσθηση. Ότι πατρίδα του καθενός είναι όχι τόσο το οικόπεδο όσο ο πατρογονικός πολιτισμός και ο σεβασμός των προπατόρων του.

Όσο καιρό ακόμη θα ακούγεται στις εκκλησίες αυτό το ανιστόρητο, ασεβές και αγενές «των αγίων πατέρων ημών Αβραάμ, Ισαάκ και Ιακώβ», το χρήμα και μόνον αυτό θα καθορίζει τις σχέσεις των ανθρώπων της οικουμένης.

Η Ευρώπη, με την Αναγέννηση, ξεκίνησε μια προσπάθεια απαλλαγής από το καρκίνωμα του ιουδαιοχριστιανισμού αλλά την άφησε ανολοκλήρωτη. Η δεισιδαιμονία του κυρίαρχου δόγματος άντεξε την δοκιμασία αυτή. Ίσως στην επόμενη προσπάθεια καταβληθεί περισσότερο. Πιθανόν στην μεθεπόμενη να τελευτήσει. Είναι θέμα χρόνου. Πολύ μεγάλου χρόνου.

Βασδέκης Ν. Σταύρος

Μόνιμος σύνδεσμος σε αυτό το άρθρο: http://athriskos.gr/790/

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

:bye: 
Περισσότερα...