«

»

Εκτύπωσέ το Άρθρο

Ο ΑΝΑΛΦΑΒΗΤΙΣΜΟΣ ΜΑΣΤΙΖΕΙ ΤΗΝ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΡΩΜΙΩΝ

touvla-thumb-large

 

ΑΝΑΛΦΑΒΗΤΙΣΜΟΣ. ΕΝΑΣ ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΤΗΣ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗΣ
ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΕΥΘΥΝΗ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ
Η Δ.Ο.Ε. ΚΑΙ Η Ο.Λ.Μ.Ε. ΥΠΟ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

Αναλφαβητισμός. Ένα πρόβλημα που μαστίζει την χώρα της Ρωμιοσύνης, απ’ άκρου εις άκρον της. Πρόσφατα ανακοινώθηκαν τα πορίσματα της έρευνας καθηγητή του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου της Θεσσαλονίκης, ο οποίος διαπίστωσε ότι το ένα από τα τρία παιδιά που αποφοιτούν από τα δημοτικά σχολεία είναι αναλφάβητο.

«Ω ταλαίπωρος Ελλάς, δεν ανεστήθης εκ του τάφου, απλώς ήλλαξες τάφον, απ’ τον τουρκικόν εις τον χριστιανικόν». Αδαμάντιος Κοραής

Ως εκπαιδευτικός, επί τριάντα σχολικά έτη, στην τεχνική εκπαίδευση, όπου δίδαξα και διδάσκω ακόμη, φοιτούσαν μαθητές απόφοιτοι Γυμνασίου και τα τελευταία πεντ’ έξι χρόνια απόφοιτοι πρώτης Λυκείου, κράτησα, έστω και πρόχειρα, κάποια στατιστικά στοιχεία, καθ’ όλη τη διάρκεια της διδακτικής μου θητείας. Τα στοιχεία μου δείχνουν μια εικόνα κατά πολύ περισσότερο απογοητευτική απ’ ότι του προαναφερθέντος καθηγητή. Επί πλέον, παραπλήσια ήταν τα δεδομένα και σε πολλά άλλα τεχνικά σχολεία, όπως μου τα περιέγραφαν συνάδελφοι που δίδασκαν σ’ αυτά. Μάλιστα, για πολλά χρόνια, διάβαζα και τις εκθέσεις των μαθητών, του μαθήματος των ελληνικών.

Με δυο λόγια, από τη μια, η έκθεση περιορίστηκε από την μιά σελίδα στις πεντέξι αράδες κι από την άλλη, στο θέμα των μαθηματικών, φτάσαμε στο σημείο μηδέν. Είναι ζήτημα εάν το 5% των μαθητών γνωρίζει τις τέσσερις πράξεις της αριθμητικής!!! Για δεκαδικούς, κλάσματα και εξισώσεις, ας μη αναφέρουμε τίποτε. Η αλήθεια είναι ότι στις τεχνικές αυτές δεν προσέρχονται οι «καλύτεροι» μαθητές. Όταν όμως, στη συνέχεια, κυττάξουμε προσεκτικότερα το τι εστί «καλός» μαθητής, θα αντιληφθούμε ότι το ζήτημα αυτό δεν είναι τόσο απλό, όσο φαίνεται εκ πρώτης όψεως.

Μάλλον το ζήτημα περί καλού και κακού μαθητή πρέπει να ιδωθεί από άλλη ορθότερη οπτική γωνία, διότι, εκ των υστέρων, παρατηρείται το περίεργο, εκ πρώτης όψεως, φαινόμενο «καλοί» μαθητές να αποτυγχάνουν γενικώς στη ζωή τους, ενώ «κακοί» μαθητές να τα καταφέρνουν ικανοποιητικά, δίχως βεβαίως αυτό να ισχύει γενικά.

Είναι γνωστό ότι αν η παιδεία αναγκάζονταν να διαθέτει μόνο δύο πόδια, αυτά θα έπρεπε να λέγονται γλώσσα και μαθηματικά. Γιατί απ’ όλα τα μαθήματα οι Έλληνες ονόμασαν μόνον την αριθμητική μαθηματικά; Όσο για τη γλώσσα δεν χρειάζεται καμμιά συζήτηση, διότι χωρίς αυτήν τίποτε δεν μπορεί να γίνει, από τον άνθρωπο και μεταξύ των ανθρώπων.

Για να πούμε μάλιστα όλη την αλήθεια, το μάθημα της φυσικοχημείας περιλαμβάνει όλη την θετική, λεγόμενη, κατεύθυνση. Εάν προσθέσουμε και το μάθημα της ιστορίας, μπορούμε να πούμε ότι έχουμε περιλάβει όλον τον σκελετό της παιδείας. Δηλαδή τέσσερις είναι οι κολόνες του σκελετού μιας ορθώς σχεδιασμένης παιδείας: γλώσσα, μαθηματικά, φυσικοχημεία και ιστορία.

Δεν υπάρχει καμμιά αμφιβολία ότι η παιδεία στη χώρα της Ελλάδας ασθενεί βαριά. Μάλιστα σ’ όλες τις βαθμίδες της. Είναι το μόνο ζήτημα στο οποίο συμφωνούν όλοι οι άνθρωποι αυτού του τόπου, οποιαδήποτε ιδιότητα κι αν φέρουν. Και οι γονείς αλλά και οι εκπαιδευτικοί κάθε βαθμίδας. εννοείται πάντα μόνο αυτοί οι ελάχιστοι που ενδιαφέρονται πραγματικά. Το πρόβλημα επίσης αναγνωρίζει και η εκάστοτε πολιτική ηγεσία του τόπου όπως και σύσσωμος ο πνευματικός κόσμος της, ανά την υφήλιο. Η δυσωδία, που αποπνέει η σήψη του σώματος της παιδείας, όζει σ’ όλες τις ατμόσφαιρες της χώρας. Μόνο που ελάχιστες μύτες διαθέτουν σχετικά αισθητήρια για την όσφρησή της. Για τους υπόλοιπους υπάρχει οσφρητική αναισθησία στη δυσωδία αυτή.

Ένα πρώτο λοιπόν βασανιστικό ερώτημα που προκύπτει είναι το εξής: για ποιο λόγο, ενώ οι πάντες παραδέχονται την ύπαρξη του προβλήματος, δεν προβαίνουν στην λήψη κανενός ορθότερου ή διορθωτικού μέτρου; Απεναντίας μάλιστα, οι ελάχιστες σχετικές απόπειρες, των τελευταίων χρόνων, όπως αποδείχθηκαν, εκ των υστέρων, επιδείνωσαν το πρόβλημα.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η περίπτωση της μεταρρύθμισης του 1977, από τον τότε υπουργό παιδείας Γεώργιο Ράλλη, ο οποίο, ένα χρόνο μετά, παραδέχτηκε, προς τιμή του, ότι η μεταρρύθμισή του ήταν μια σκέτη αποτυχία. Κανείς όμως δεν βγήκε να του θέσει το απλό αυτό ερώτημα: γιατί κύριε Υπουργέ δεν διορθώσατε το λάθος σας, αφού το κόμμα σας κυβέρνησε την χώρα για τουλάχιστον ακόμα δύο χρόνια;

Έκτοτε ακολούθησαν επανειλημμένες μεταβολές και μεταρρυθμίσεις, οι οποίες οδήγησαν την παιδεία στην σημερινή φρικτή της κατάσταση. Μιά παιδεία προσανατολισμένη στον ελεεινό στόχο της εισαγωγής, δια της παπαγαλικής εκμάθησης των μαθημάτων, στις υποβαθμισμένες πανεπιστημιακές σχολές. Μιά παιδεία η οποία καταληστεύει τους γονείς και τους συγγενείς των μαθητών μέσα από τα στείρα μονοπάτια της παραπαιδείας των φροντιστηρίων.

Το αδιέξοδο αυτό κάπου θα οδηγήσει. Το πτώμα της παιδείας του υπουργείου του, θα σαπίσει σε τέτοιο βαθμό που ελάχιστοι θα μπορούν να το πλησιάσουν. Τότε θα ανθίσει η ιδιωτική εκπαίδευση. Θα είναι μια μοιραία κατάληξη. Μιά αναγκαστική εξέλιξη. Μ’ όλα τα καλά και τα κακά της. Κάπως έτσι όπως συμβαίνει στις Η.Π.Α. Ήδη τα ιδιωτικά πανεπιστήμια έχουν εφορμήσει στη χώρα. Είναι θέμα χρόνου να εδραιωθούν. Μάλλον δεν προβλέπεται κανένα θαύμα για την ανάσταση της κρατικής παιδείας. Κανείς δεν μαρτύρησε ότι βλέπει κάποια αναλαμπή.

Ποιός είναι ο λόγος που η χώρα της Ελλάδος είναι η μοναδική παγκοσμίως που έχει Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων;! Τι θρησκευμάτων δηλαδή, θρησκεύματος να λέμε. Και μάλιστα Ιουδαιοχριστιανικού. «Των αγίων πατέρων ημών Αβραάμ, Ισαάκ και Ιακώβ»! Έλληνες άνθρωποι με προγόνους Εβραίους! Το σκοταδιστικό χριστιανικό ιερατείο να έχει λόγο στην παιδεία η οποία έχει σκοπό να μεταδίδει το φως της γνώσεως.

Μιά παιδεία με προστάτη ένα ανθελληνικό τέρας, έναν μισέλληνα, έναν σκοταδιστή που μισεί τα μαθηματικά. Αυτόν τον Ιωάννη τον Χρυσόστομο. Δεν θα βαρεθούμε ποτέ να το λέμε και να παρουσιάζουμε τα σχετικά ντοκουμέντα γι’ αυτό το ανθρώπινο κτήνος:

Να πώς υβρίζει τους Έλληνες, ο πατέρας αυτός της εκκλησία: («ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ», εκδ. «ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΠΑΛΑΜΑΣ» 1980) «Μωρούς», τόμος 18 σελ. 17, εκφέροντες «λόγους μάταιους κι ακάθαρτους», 18. 113, «δεισιδαίμονες» 34. 429, αιμομίκτες μετά μητέρων και αδελφών, 34. 497, ασοφότερους από τα ζώα, 34. 497. Επί πλέον «στιγματισμένους, χειρότερους από τους χοίρους που πασαλείβονται με περιττώματα», «κυνικά καθάρματα», «πανάθλιους», «παμμίαρους, αδιάντροπους» και χίλιες δυο άλλες ανυπόστατες λοιδορίες.

Την στιγμή αυτή όμως είναι απαραίτητο κανείς να ξεφυσήσει την μύτη του για να αποβάλλει τα κατάλοιπα της δυσωδίας, τα εκ της κακοσμίας του στόματος του πατρός αυτού προερχόμενα. Εάν ο άνθρωπος αυτός δεν πρέπει να ονομαστεί Ιωάννης ο Βρομόστομος τότε ποιος άλλος δικαιούται περισσότερο αυτό το όνομα; Κι εσύ καλό χριστιανόπουλο θα αναρωτηθείς τώρα γιατί σου κρύβουν με τόση επιμέλεια τα άπλυτα αυτά του πατρός σου; Γιατί σου τον φόρεσαν προστάτη της παιδείας σου;

Και μια περί παιδείας ο λόγος: από την «Εις την Α΄ Κορινθίους» Δ΄ ομιλία του, τόμος 18 σελ. 99, όπου ειρωνεύεται τον Πλάτωνα και περιφρονεί τα μαθηματικά «Πόσον εκοπίασεν ο Πλάτων με τους μαθητές του με το να μας συζητεί περί γραμμής και γωνίες και σημείου και περί αριθμών αρτίων και περιττών και ίσων μεταξύ των και ανίσων και δια τέτοια θέματα λεπτεπίλεπτα ως ο ιστός της αράχνης – διότι αυτά είναι δια την ζωήν περισσότερον άχρηστα από εκείνα τα υφάσματα – και χωρίς να ωφελήση πολύ ή ολίγον με τας συζητήσεις αυτάς εγκατέλειψεν έτσι την ζωήν». Ξέρετε για ποιό λόγο ειπώθηκαν τέτοια βρομερά λόγια; Διότι ο Πλάτωνας πάνω από την είσοδο της σχολής του είχε γραμμένο το εξής: «όποιος δεν γνωρίζει μαθηματικά να μη περάσει αυτή την πόρτα».

Όμως όσο και να απεχθάνεται κανείς το φως του ήλιου, όσο και να προσπαθεί να το αποφύγει, κάποια στιγμή θα σηκώσει το βλέμμα του προς αυτό και προς στιγμή τουλάχιστον θα αντιληφθεί το μέγεθος της λαμπρότητάς του.

Ιδού τι μας ομολογεί ο πατήρ Χρυσόστομος: «…δια να καταισχύνωμεν και του Έλληνας. Διότι τώρα, αν και θέλω να απευθύνομαι προς αυτούς, ενώ τους νικώμεν εις τους λόγους και εις την αλήθεια των δογμάτων, επισύρωμεν εις βάρος μας τον χλευασμόν από την σύγκρισιν του βίου, αφού εκείνοι μεν, αν και ευρίσκονται εις την πλάνην και δεν πιστεύουν εις τίποτε ισάξιον με την ιδικήν μας πίστιν, όμως ζουν βίον φιλοσοφίας, ενώ εμείς κάμνομεν το εντελώς αντίθετον». «Εις την Α΄ Κορινθίους» Ομιλία Ζ΄ τόμος 18 σελ. 197. Στον ίδιο δε τόμο σελ. 177 λέει «αλλ’ εγώ τώρα θρηνώ, όταν Έλληνες είναι φιλοσοφώτεροι από εμάς που έχομεν εντολή να μιμούμεθα αγγέλους». Στην δε σελ. 103 του ίδιου τόμου λέει «Ας μιμηθώμεν τουλάχιστον τους βαρβάρους εμείς οι πολίται των ουρανών».

Παραδέχεται λοιπόν, αυτός ο ακατονόμαστος ότι οι «Έλληνες είναι φιλοσοφώτεροι από εμάς». Τι σχέση έχουν όμως τώρα οι Έλληνες με την φιλοσοφία, μετά από τόσους αιώνες χριστιανικής παιδείας; Ποιά είναι η σχέση της παιδείας με την φιλοσοφία; Απολύτως καμμία. Οι Έλληνες φιλόσοφοι εξορίστηκα από την χώρα τους. Ο Αξελός κι ο Καστοριάδης βρήκαν καταφύγιο στη Γαλλία. Άπαντες οι Έλληνες φιλόσοφοι και επιστήμονες διατρίβουν στις Η.Π.Α. και στην Ευρώπη. Διότι το παπαδαριό και οι υποτακτικοί τους δεν τους ανέχονται ανάμεσα στα πόδια τους. Η φιλοσοφία και οι επιστήμες γι’ αυτούς τους σκοταδιστές είναι διαβολικά πράγματα.

Δίχως φιλοσοφική δυναμική πώς είναι δυνατόν μιά παιδεία να λέγεται ελληνική, όταν οι Έλληνες την κυριολεκτικά την λάτρευαν!

Από τους χιλιάδες απόφοιτους των φιλοσοφικών (τρομάρα τους) σχολών ούτε ένας δεν έχει φιλοσοφήσει. Διότι στις σχολές αυτές αντί για φιλοσοφία, διδάσκουν τους ανθέλληνες πατέρες της χριστιανικής θρησκείας!

Και προσέξτε παρακαλώ το εξής: μέχρι την μεταπολίτευση (1974), ακόμα και η χούντα των συνταγματαρχών θεωρούσε σωστό, στην Ανώτερη Τεχνική εκπαίδευση να γίνονται τα μαθήματα της Φιλοσοφία και της Ιστορίας της Τέχνης! Ήρθε λοιπόν η Δημοκρατία και τα κατάργησε!!!

Τυγχάνω πτυχιούχος της Ανωτέρας Σχολής Υπομηχανικών Θεσσαλονίκης, απεφοίτησα το 1975, και καταμαρτυρώ ότι διδάχθηκα, για δύο συναπτά εξάμηνα το καθένα από, τα μαθήματα, Φιλοσοφία και Ιστορία της Τέχνης. Αυτό τη σήμερον ημέρα θεωρείται αδιανόητο. Ένας μουντζούρης μηχανολόγος να διδάσκεται αυτά τα υπερπολυτελή μαθήματα. Ιδού μια θετική εξέλιξη και πρόοδος της παιδείας των τελευταίων ετών!

Αντιλαμβάνομαι ότι φαντάζει, στους περισσότερους αναγνώστες, η άποψη που εκτίθεται εδώ, από υπερβολική μέχρι και ανεδαφική. Αυτό συμβαίνει διότι όλοι μας μεγαλώσαμε σ’ αυτή τη χώρα κάτω από τον χριστιανικό ζυγό. Όταν μας περνάνε το καπίστρι αμέσως μόλις γεννηθούμε τότε παύουμε να το αισθανόμαστε. Μια διαδικασία που εφαρμόζεται σε ατίθασα ζώα, όπως στα άλογα, τα οποία δέχονται το καπίστρι όταν είναι μικρά, ενώ χρειάζεται πολύς κόπος όταν αυτό επιχειρηθεί σε μεγάλη ηλικία.

Το μάντρωμα (μήπως ο τσομπάνης δεν λέγεται και Αρχιμανδρίτης) αρχίζει αμέσως μετά τη γέννηση: «βαπτίζεται ο δούλος του θεού…». Ο χριστιανισμός ως μια θρησκεία δούλων ασφαλώς ήταν κατ’ αρχάς ένα ενδιαφέρον φαινόμενο. Ως θρησκεία όμως για δούλους, όπως κατάντησε αναγκαστικά, αποτελεί μιά μάστιγα κατά της ανθρωπότητας. Για τους Έλληνες ο θάνατος ήταν προτιμότερος από την δουλεία. «Ή ταν ή επί τας». Για τους Κύπριους που κάποτε το ξέχασαν η μοίρα τους οδηγήθηκε στο «ή ταν ή Ντεκτάς». Τι είναι όμως η δουλεία για τον χριστιανισμό; Είναι Αρετή!!! Πώς είπατε; Ότι ψευδόμαστε ασύστολα; Ιδού λοιπόν τα πειστήρια του φοβερού εγκλήματος:

Εις Α΄ Κορινθίους Ομιλία, ΙΘ΄ σελ. 535 («ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ», εκδ. «Γρηγόριος ο Παλαμάς» 1980): «Όπως ακριβώς δεν ωφελεί καθόλου η περιτομή ούτε βλάπτει η έλλειψις περιτομής, έτσι ούτε βλάπτει η δουλεία ούτε ωφελεί η ελευθερία. Και για να καταδείξει τούτο με μεγαλυτέραν σαφήνειαν λέγει (αναφέρεται σε λεγόμενα του Αποστόλου Παύλου): Αλλά και αν ημπορείς να γίνεις ελεύθερος, χρησιμοποίησε περισσότερο την δουλείαν, δηλαδή να είσαι περισσότερο δούλος. Και διατί τέλος πάντων αυτόν που δύναται να ελευθερωθεί τον συμβουλεύει να μείνη δούλος. Διότι θέλει να δείξη ότι δεν βλάπτει καθόλου η δουλεία αλλ’ ωφελεί μάλιστα».

Πώς είπατε; Ότι άλλα εννοεί! Μη βιάζεστε, μας το εξηγεί αμέσως στη συνέχεια ο πατέρας Χρυσόστομος. Φρόντισε και γι’ αυτό μην τυχόν του ξεφύγει κανείς με αμφιβολίες. «Και γνωρίζω μεν ότι μερικοί ισχυρίζονται, ότι το χρησιμοποίησε περισσότερο το είπε περί ελευθερίας, υποστηρίζοντες ότι σημαίνει, εάν ημπορείς να ελευθερωθείς, ελευθερώσου… Δεν λέγει λοιπόν τούτο, αλλ’ εκείνο που είπα προηγουμένως, θέλων να δείξη ότι δεν κερδίζει τίποτε περισσότερον αυτός που γίνεται ελεύθερος, και επομένως, λέγει, και αν ακόμα εξαρτάται από σένα να ελευθερωθείς, μάλλον μένε ως δούλος».

Αυτήν την συμμορία των αρχιερέων της δουλικότητας διάλεξε η πολιτεία του εκτρώματος αυτού που λέγεται Ελληνικό κράτος, για να τους ανακηρύξει προστάτες της παιδείας του!!! Κι εμείς όλοι που διαμαρτυρόμαστε, γι’ αυτό το απαράδεκτο αίσχος, να θεωρούμαστε παλαβοί και αγενείς και να εξαναγκαζόμαστε να διευκρινίζουμε τα ηλίου φαεινότερα!

Προχθές, σ’ ένα Γυμνάσιο των Σερρών, μια μαθήτρια τιμωρήθηκε με αποβολή μιας μέρας, από τον διευθυντή, διότι δεν καθότανε σεμνά, κατά την ώρα της προσευχής. Έτσι αρχίζουν κάθε μέρα τα μαθήματα στα ελληνικά σχολεία, με προσευχή στον Γιαχβέ, τον θεό των Ιουδαίων. Αυτό λέγεται ελληνική παιδεία. Κι όποιο πρόβατο δεν κάθεται σούζα τιμωρείται με αποβολή. Όποιο πρόβατο συμπεριφέρεται σαν κατσίκα αποβάλλεται από το μαντρί.

Πράγματι η εν λόγω μαθήτρια τυχαίνει να είναι κατσικο-κόριτσο. Είναι κόρη συναδέλφου μου που την γνωρίζω από τα γεννοφάσκια της. Ένα παιδί που σφύζει από ζωντάνια και εξυπνάδα. Ο βαθμός είκοσι πέφτει πολύ μικρός στους καθηγητές για να την βαθμολογήσουν. Για τον δουλοπρεπή διευθυντή πρόκειται για ένα επικίνδυνο διαβολεμένο ερίφιο το οποίο μπορεί να του μολύνει τα προβατάκια του. Κι αφού δεν μπορεί να το στριμώξει από την πλευρά της επίδοσης, καταφεύγει στην διεστραμμένη του ηθική. Τέτοια εγκλήματα συμβαίνουν καθημερινά ακόμα στα ελληνικά σχολεία. Μέχρι προχθές τιμωρούνταν μαθητές διότι δεν πήγαιναν την Κυριακή στην εκκλησία.

Παρ’ όλα αυτά, την μεγαλύτερη ευθύνη για το ελεεινό κατάντημα της παιδείας στην χώρα της Ελλάδος την φέρει η εκπαιδευτική κοινότητα. Όταν θέσουμε στους εκπαιδευτικούς το ερώτημα: ποιοι φέρουν την ευθύνη για τα χάλια του εκπαιδευτικού μας συστήματος, αυτοί την αποδίδουν κυρίως:

. στα προβληματικά εκπαιδευτικά προγράμματα του Υπουργείου τους,

. στην αδιαφορία των γονιών των μαθητών και

. στους ίδιους τους μαθητές!!!

Δευτερευόντως δε

. στην έλλειψη υποδομών και οικονομικών πόρων,

. ενίοτε στο κακό ποιόν των βιβλίων, αλλά και

. στις χαμηλές οικονομικές απολαβές τους.

Επίσης στην αρνητική επιρροή των τηλεοράσεων, στην μανία των ηλεκτρονικών παιχνιδιών και στην εξάρτηση από το διαδύκτυο. Μέχρις εδώ δηλαδή, σύμφωνα με την γνώμη των εκπαιδευτικών, φταίνε αρκετά πράγματα, πλην ενός: αυτών των ιδίων. Άρα πιστεύουν ότι κάνουν την δουλειά τους, αν όχι πολύ καλά, τουλάχιστον καλά. Έστω ικανοποιητικά.

Όποιοι αγνοούν το δεδομένο αυτό δεν έχουν παρά να παρακολουθήσουν με προσοχή τους συνδικαλιστές των δασκάλων και των καθηγητών. Οι άνθρωποι αυτοί, ούτε λίγο ούτε πολύ, με απερίγραπτη ευκολία, περιγράφουν ο καθένας τους με γλαφυρότητα τις προσπάθειες των εκπαιδευτικών του κλάδου τους, το φιλότιμο και την εντιμότητά τους, προκειμένου να επιτελέσουν σωστά τα καθήκοντά τους.

Και πρέπει κανείς να δίνει σημασία στα λεγόμενα των συνδικαλιστών του εκπαιδευτικού κλάδου. Διότι αυτοί είναι οι καλύτεροι των εκπαιδευτικών. Δεν είναι δυνατόν μορφωμένοι άνθρωποι να μην τους κόφτει να ψηφίσουν τους καλύτερους αναμεταξύ τους.

Μην ακούτε, σας παρακαλώ τις διαβολές που εκτοξεύουν κάποιοι κακοί άνθρωποι εναντίον τους, ότι δηλαδή, οι εν λόγω συνδικαλιστές, είναι αρχιτεμπέληδες, καλοπερασάκηδες και προ παντός κομματόσκυλα ( οποία κακία)!!! Λένε και χειρότερα γι’ αυτούς: ότι το μόνο που έχουν στο μυαλό τους είναι να αρπάξουν, στην κατάλληλη στιγμή, κάποιο πολιτικό θώκο.

ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΩΝ ΔΙΕΥΘΥΝΤΩΝ ΚΑΙ ΥΠΟΔΙΕΥΘΥΝΤΩΝ

Για το θέμα αυτό είναι γνωστό ότι κάθε κυβέρνηση, μόλις καταλάβει την εξουσία, σπεύδει αμέσως να τοποθετήσει στις θέσεις αυτές τους δικούς της ανθρώπους, παραβλέποντας τις αξιοκρατικές προϋποθέσεις. Λέγεται λοιπόν ότι αποτέλεσμα της διαδικασίας αυτής είναι να δημιουργούνται περιττές εντάσεις και αντιπαλότητες μεταξύ των εκπαιδευτικών που ανήκουν στις διάφορες πολιτικές παρατάξεις. Φυσικά υπονοείται ότι, λόγω αυτών των ανωμαλιών, παραβλέπονται τα εκπαιδευτικά καθήκοντα και ενδιαφέροντα. Επίσης ότι οι καινούργιοι διευθυντές και υποδιευθυντές ταλαιπωρούν και αδικούν τους ανήκοντες στον κύκλο των αντικαθισταμένων.

Παρ’ όλα αυτά θα παραβλέψουμε αυτήν την διάσταση του θέματος, για να προχωρήσουμε σε πιο φανερά και ξεκάθαρα ζητήματα.

ΤΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των εκπαιδευτικών μια από τις αιτίες της κακοδαιμονίας, στον χώρο της εκπαίδευσης, είναι τα εκπαιδευτικά προγράμματα. Ας ξεκινήσουμε από κάτι συγκεκριμένο.

Οι καθηγητές του λυκείου και γενικώς της τεχνικής εκπαίδευσης ρωτούν τους δασκάλους και τους καθηγητές του γυμνασίου: καλοί μας άνθρωποι, πως γίνεται, μετά από εννιά χρόνια στα θρανία, να μας στέλνεται μαθητές, εκ των οποίων οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν να κάνουν μια απλή διαίρεση;

Αφήνουμε κατά μέρος και το ότι δεν ξέρουν, καλά καλά, ούτε και να γράφουν. Να λοιπόν πώς μας απαντούν:

Φταίνε τα προγράμματα του Υπουργείου, που είναι παραφορτωμένα και πριν προφτάσουμε να μάθουμε στα παιδιά τα βασικά της αριθμητικής, είμαστε υποχρεωμένοι να προχωρήσουμε παρακάτω. Πράγματι στην περίπτωση αυτή οι άνθρωποι λένε την αλήθεια. Και ρωτάμε, πρώτα πρώτα τους υπεύθυνους του Υπουργείου και του αμαρτωλού Παιδαγωγικού Ινστιτούτου: κύριοι, την καταστροφική αυτή εκπαιδευτική πολιτική την επιβάλλετε από άγνοια ή για άλλους λόγους, τους οποίους μας εξαναγκάζεται να υποψιαστούμε, δίχως να είμαστε από την φύση μας καχύποπτοι;

Δηλαδή πώς προτείνεται οι δάσκαλοι να κτίζουν «το σπίτι» πάνω σε σαθρά θεμέλια; Μήπως η αριθμητική και η γλώσσα δεν αποτελούν τα δυο βασικά θεμέλια της παιδείας και της μόρφωσης, όπως γνωρίζουμε όλοι εμείς οι υπόλοιποι;

Γιατί η αριθμητική λέγεται μαθημα-τικά; Μήπως δεν λέγεται από το ρήμα μαθαίνω; Δηλαδή ένας μαθητής που δεν γνωρίζει τα βασικά της αριθμητικής πώς είναι δυνατόν να μάθει τα ανώτερά της; Επομένως δεν είναι αυτονόητο ότι πρέπει οι δάσκαλοι να επιμένουν στο θέμα αυτό και κατόπιν να συνεχίζουν παραπέρα; Με την ανάλογη δε ιεραρχική σειρά ρωτάμε τώρα τους δασκάλους:

Αγαπητοί μας δάσκαλοι γιατί πριν ρίξετε γερά τα θεμέλια της μάθησης, που είναι τα βασικά της αριθμητικής (αυτό που λέμε τέσσερις πράξεις, δεκαδικοί και κλάσματα), προχωράτε στο κτίσιμο των «τούβλων», με αποτέλεσμα να καταρρέει το οικοδόμημα και έτσι να μας παραδίδεται μια μάζα από πεσμένα τούβλα;

Και απαντούν οι δάσκαλοι: δεν φταίμε εμείς, έτσι μας υποχρεώνουν να πράξουμε οι ανώτεροί μας. Πρέπει να τελειώσουμε την ύλη της χρονιάς. Εδώ φωλιάζει το πρόβλημα κύριοι δάσκαλοι και κυρίες δασκάλες. Διότι κανείς δεν σας εμπόδισε ούτε και σας εμποδίζει να πράξετε το έργο σας ορθά. Κανείς δεν σας ήλεγξε και ούτε σας ελέγχει εάν εφαρμόζετε το πρόγραμμα της διδακτέας ύλης ή εάν εξαντλήσατε την ύλη αυτή κατά την συγκεκριμένη σχολική περίοδο.

Έχετε λοιπόν την ευχέρεια να επιμείνετε στα βασικά και κατόπιν να προχωρήσετε στα υπόλοιπα. Κι αν δεν σας περισσεύει χρόνος γι’ αυτά τα υπόλοιπα, χίλιες φορές είναι προτιμότερο να τα παραλείψετε παρά να παραμελήσετε τα βασικά.

Ερχόμαστε τώρα με την ανάλογη σειρά στους καθηγητές του γυμνασίου. Όταν κύριοι καθηγητές διαπιστώνεται ότι οι περισσότεροι μαθητές, που σας ήλθαν από το δημοτικό, πάσχουν σοβαρά στα μαθηματικά, δεν θα έπρεπε να παραβλέψετε την διδακτέα ύλη σας και να πολεμήσετε πρώτα για την λύση του προβλήματος αυτού;

Μήπως δεν είναι βέβαιο ότι μαθητές που αγνοούν τα βασικά μαθηματικά είναι αδύνατο να κατανοήσουν την ύλη που πρέπει να τους διδάξετε, σύμφωνα με το πρόγραμμά σας; Δεν είναι υποκριτική η στάση σας και χαμένος ο κόπος σας όταν απευθύνεστε σε μαθητές που δεν καταλαβαίνουν σχεδόν τίποτε;

Εδώ και 25 χρόνια εκλιπαρώ τους μαθηματικούς της σχολής μου (ΟΑΕΔ), να παραβλέψουν την διδακτέα ύλη τους και να «παλέψουν» τον μαθηματικό αναλφαβητισμό των μαθητών. Κι ενώ το επιχείρημά μου είναι ατράνταχτο τα αποτελέσματα, προς αυτή την κατεύθυνση, είναι μηδαμινά.

Ποιο είναι το επιχείρημά; Ότι σ’ όλα τα τεχνικά μαθήματα είναι μεγάλη ανάγκη να λυθούν, από τους μαθητές ασκήσεις και προβλήματα, τα οποία απαιτούν οπωσδήποτε καλή γνώση, έστω μόνο, των βασικών μαθηματικών.

Κύριε μαθηματικέ, για πες μας σε παρακαλούμε, πώς επιχειρείς να μάθεις στους μαθητές σου εξισώσεις δευτέρου βαθμού, όταν οι μαθητές αυτοί δεν είναι σε θέση να λύσουν ούτε μια απλή εξίσωση πρώτου βαθμού, κάτι που το γνωρίζεις καλύτερα από τον καθέναν;;;

Η απάντηση που θα λάβουμε είναι πανομοιότυπη μ’ αυτή των δασκάλων. Πρέπει να τελειώσω την ύλη. Η ίδια υποκρισία. Κανείς δεν θέλει να πιάσει τον ταύρο από τα κέρατα. Έτσι το πρόβλημα διογκώνεται χρόνο με τον χρόνο.

Αποτέλεσμα της απαράδεκτης αυτής κατάστασης είναι οι περισσότεροι απόφοιτοι των τεχνικών σχολών του ΟΑΕΔ (μηχανικοί αυτοκινήτου, θερμοϋδραυλικοί κ. ά.) να μη διαφέρουν σε τίποτε από τους αντίστοιχους εμπειροτέχνες του κλάδου τους.

Υπάρχουν και χειρότερα: οι απόφοιτοι των τεχνικών σχολών του Υπουργείου Παιδείας, επί πλέον, αδυνατούν να εργαστούν πάνω στην ειδικότητά τους, επειδή δεν ήταν υποχρεωμένοι να εργάζονται δίπλα στους ελεύθερους επαγγελματίες, κατά την διάρκεια των σπουδών τους, όπως οι του ΟΑΕΔ. Βεβαίως σε κάθε περίπτωση υπάρχουν και εξαιρέσεις. Για να καταδείξω το μέγεθος του προβλήματος θα αναφέρω μια συγκεκριμένη περίπτωση:

Όταν διαπίστωσα, σ’ ένα τμήμα μηχανικών αυτοκινήτου ΤΕΕ Β΄ κύκλου, ότι άπαντες αγνοούσαν τον κυβισμό του κυλίνδρου, κάτι που το διδάχθηκαν την προηγούμενη χρονιά, από την αφεντιά μου, αφιέρωσα τρεις ώρες μάθημα για να σιγουρευτώ ότι θα το εμπέδωναν όλοι τους, δίχως να χρειαστεί να το μελετήσουν στο σπίτι τους. Διότι είναι απαράδεκτο μετά από τέσσερα έτη σπουδών να αγνοούν ένα τόσο βασικό και απλό θέμα. Ένα πρόβλημα που η λύση του απαιτεί τρεις απλούς πολλαπλασιασμούς.

Το αποτέλεσμα της συγκεκριμένης διδασκαλίας ήταν ότι, την επόμενη μέρα στο διαγώνισμα, κανείς τους δεν έλυσε το σχετικό πρόβλημα. Τέσσερα έτη σπουδών στο βρόντο.  Από τριάντα έτη υπηρεσίας διαπιστώνω συνεχώς ότι τα παιδιά που δεν έμαθαν τα μαθηματικά στον καιρό τους, παθαίνουν κυριολεκτικά αλλεργία κάθε φορά που αντιμετωπίζουν πρόβλημα που περιέχει αριθμητικές πράξεις. Η αντιμετώπισή τους φέρει συγκεκριμένο όνομα, λέγεται παραίτηση.

Μια κατάσταση φρικτής απελπισίας για τον εκπαιδευτικό που δεν ξέπεσε στην αφασία της αδιαφορίας. Αδιαφορίας η οποία μαστίζει τον κλάδο των εκπαιδευτικών όλων των βαθμίδων. Υπάρχουν εκπαιδευτικοί, ευτυχώς λιγοστοί, που έχουν την ευχέρεια, να μην κάνουν σχεδόν ποτέ τους μάθημα.

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ

Τα τελευταία 25 σχολικά έτη παρακολούθησα τις εκθέσεις των μαθητών του σχολείου μου, στο μάθημα των ελληνικών. Οι μαθητές όλοι ήταν απόφοιτοι γυμνασίου. Πριν λοιπόν από 25 χρόνια, ο μέσος όρος της ποσότητας ήταν μια σελίδα Α4. Για την ποιότητα των γραπτών, ας πούμε ότι «υποφέρονταν».Σήμερα καταλήξαμε στις πέντε αράδες. Όσο για την ποιότητα, καλύτερα να μη αναφέρουμε τίποτα.

Τεράστια εντύπωση μου προξενεί το γεγονός ότι η κατάντια αυτή, αντί να πανικοβάλλει τους εκπαιδευτικούς, όλων των κλάδων ( το ζήτημα το έχω συζητήσει με πολλούς εκπαιδευτικούς, όλων των βαθμίδων), κυρίως δε τους δασκάλους, απεναντίας τους υποκινεί τις επιδόσεις τους στην ειρωνική αντιμετώπιση του σοβαρότατου αυτού προβλήματος. Το ενδιαφέρον τους εξαντλείται στην αναφορά και τον σχολιασμό κάποιων «μαργαριταριών».

Μέσα στην χυδαιότητα όμως της γλωσσικής αυτής κατάστασης παρουσιάζεται και το εξής «μυστήριο» φαινόμενο, το οποίο αποκλείεται να είναι τυχαίο και συμπτωματικό: μαθητές εξ Αλβανίας ( Βορειοηπειρώτες ή Αλβανοί), Ελληνοπόντιοι εκ Γεωργίας, Ρωσίας, Αρμενίας αλλά και Αρμένιοι ή Γεωργιανοί να γράφουν, στην πλειοψηφία τους, πολύ καλύτερες εκθέσεις από τα Ελληνόπουλα.

Το ξανατονίζω: η φρικτή αυτή κατάσταση που προ-περιγράφηκε αντί του πανικού προκαλεί, στην καλύτερη περίπτωση, απορίες! Για έναν όμως υπεύθυνο εκπαιδευτικό λειτουργεί ως επαλήθευση. Η επαλήθευση αυτή (η έχουσα σχέση με την καλύτερη επίδοση στη γλώσσα, των μαθητών των προερχομένων εκ της αλλοδαπής) διαπιστώνει το εξής: ότι στα ελληνικά σχολεία, στο θέμα της γλώσσας, όχι μόνον δεν γίνεται σωστή δουλειά αλλά μάλλον οι μέθοδες διδασκαλίας της γλώσσας διέπονται από διαλυτικές τάσεις.

Οποιοσδήποτε αμφισβητεί την προηγούμενη διαπίστωση, έχει υποχρέωση να μας εξηγήσει το αλλόκοτο αυτό φαινόμενο. Δηλαδή πώς γίνεται ένα παιδί που άρχισε να μαθαίνει τη ελληνική γλώσσα πριν από τέσσερα χρόνια, να την χειρίζεται καλύτερα από το παιδί που την μιλάει από γεννησιμιού του και το οποίο μάλιστα έχει καθίσει στα ελληνικά θρανία 10 χρόνια;;;

Ιδού όμως και κάτι το υπερ-επαληθευτικό προς την κατεύθυνση αυτή: χιλιάδες τηλεθεατές προσφάτως ακούσαμε κάποιον Αλβανό, ο οποίος πέρασε πρώτος στην σχολή προτίμησής του να λέει ότι στην έκθεση έγραψε άριστα. Γιατί όμως ανάφερε την έκθεση; Διότι όταν ήλθε στην Ελλάδα, δωδεκαετής ων, δεν γνώριζε ούτε μια ελληνική λέξη!!!

ΔΑΣΚΑΛΟΙ ΚΑΙ ΔΑΣΚΑΛΕΣ ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΝΑ ΠΑΤΕ ΝΑ ΒΡΕΙΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΡΩΤΗΣΕΤΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΛΒΑΝΑΚΙ ΠΩΣ ΕΜΑΘΕ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ.

Εάν αγωνιάτε καθόλου για την μέθοδο που εφάρμοσε, θα σας την πω τώρα, όπως την άκουσα από το στόμα του. Το παιδί αυτό διάβαζε συνεχώς ελληνική λογοτεχνία, έχοντας δίπλα του ένα λεξικό.

Τα ερωτήματα που προκύπτουν από τα προηγούμενα δεδομένα είναι τα εξής:

. Για ποιους λόγους το εκπαιδευτικό σύστημα, όσον αφορά στην εκμάθηση αλλά και χρήση της ελληνικής γλώσσας, έχει αποτύχει παταγωδώς;

. Γιατί, αν και η αποτυχία αυτή είναι ολοφάνερη, συνεχίζει το σύστημα «να παίζει το ίδιο βιολί»;

. Η αποτυχία αυτή προέρχεται από άγνοια ή από ύποπτες σκοπιμότητες;

. Μήπως οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί δεν μιλούν σωστά την ελληνική γλώσσα και μήπως το λεξιλόγιό τους είναι πολύ φτωχό;

. Μήπως υπάρχει αποτελεσματικότερος τρόπος εμπλουτισμού της γλώσσας των μαθητών από το διάβασμα λογοτεχνικών βιβλίων και δεν το γνωρίζουμε;

. Γιατί ο αριθμός των γραπτών εκθέσεων στο γυμνάσιο μειώθηκε δραματικά; Μήπως διότι είναι το πιο αποτελεσματικό μέσο εκμάθησης και χρήσης της γλώσσας;

Μαθητής που δεν γνωρίζει ικανοποιητικά τη γλώσσα δυσκολεύεται να μάθει το οτιδήποτε. Είναι αδήριτη ανάγκη να ξεκινήσει μια προσπάθεια για την τοποθέτηση σε σωστές βάσεις του συστήματος της εκμάθησης της γλώσσας, σ’ όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, προπαντός της πρωτοβάθμιας, και μάλιστα από μηδενική βάση.

Τα δεδομένα που πρέπει να ληφθούν υπ’ όψιν είναι:

. Το οικογενειακό περιβάλλον μαστίζεται από λεξιπενία και κακή χρήση της γλώσσας.

. Ο «γλωσσικό καθεστώς» στις τηλεοράσεις είναι απαράδεκτο, ενώ στα έντυπα μέσα κάπως ανεκτό.

. Στο σχολικό περιβάλλον η χρήση της γλώσσας είναι φτωχή έως απαράδεκτη.

Ένας τρόπος και μια μέθοδος απομένει: με διάφορους τρόπους και μέσα να ωθηθούν οι μαθητές στο διάβασμα επιλεγμένων λογοτεχνικών βιβλίων και κειμένων αλλά και ποιημάτων. Πρέπει οπωσδήποτε οι μαθητές, κυρίως της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, να μαθαίνουν ποιήματα και λογοτεχνικά κείμενα «απ’ έξω». Αυτό το τελευταίο έπρατταν οι αρχαίοι Έλληνες, κατά κόρον, δια των έργων του Ομήρου. Για τον λόγο αυτό ήταν και είναι τεράστιο το λογοτεχνικό τους έργο. Έργο το οποίο μελετά συνεχώς και αδιαλείπτως η οικουμένη των ανθρώπων.

Θα επιμείνουμε στο θέμα περί της σπουδαιότητας της επιμονής των εκπαιδευτικών στην εμπέδωση, από την πλευρά των μαθητών, των βασικών θεμάτων του κάθε μαθήματος και προπαντός των μαθηματικών και της γλώσσας.

Μετά την εξαγωγή των αποτελεσμάτων των εισαγωγικών εξετάσεων στα πανεπιστήμια, του έτους 2000, ο «πρώτος των πρώτων» δήλωσε, σε συνέντευξή του σε μεγάλο τηλεοπτικό σταθμό, μεταξύ των άλλων, ότι δεν έκανε ούτε μια ώρα φροντιστήριο. Η δήλωση αυτή έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία στα στενόμυαλα κεφάλια μας. Ο άνθρωπος έφερε τα πάνω κάτω.

Βεβαίως, το αλλιώτικο αυτό παιδί, εξήγησε τον λόγο που τον οδήγησε στην επιτυχία του αυτή. Πολλοί άκουσαν αλλά είναι ζήτημα αν πεντέξι κατάλαβαν. Ο άνθρωπος είχε ρίξει ατράνταχτα θεμέλια στο οικοδόμημά του. Ιδού η εξήγησή του: Στην πρώτη γυμνασίου διάβασα πάρα πολύ, στην δευτέρα πολύ, στην τρίτη αρκετά. Και στο λύκειο; Στο λύκειο, και στις τρεις τάξεις, ίσα-ίσα όσο χρειαζόταν. Ακριβώς δηλαδή το αντίθετο απ’ ότι έπραξαν και πράττουν σχεδόν όλοι οι μαθητές.

Δε νομίζουμε ότι απαιτούνται άλλα επιχειρήματα για να αποδείξουμε ότι πρωταρχική τακτική στον πόλεμο της εκπαίδευσης είναι η κατασκευή ισχυρών θεμελίων στο οικοδόμημά της, δια της επιμονής των εκπαιδευτικών στην εκμάθηση, από μέρους των μαθητών, των βασικών στοιχείων του κάθε μαθήματος.

Δε νομίζουμε επίσης ότι χρειάζονται περισσότερα στοιχεία για να καταδειχθεί ότι το εκπαιδευτικό σύστημα στη χώρα μας πάσχει βαρέως σχετικά με την εφαρμογή της προαναφερθείσης τακτικής. Το πρόβλημα αυτό είναι ηλίου φαεινότερο.

Και βεβαίως την ευθύνη για το σοβαρότατο αυτό πρόβλημα την φέρει κυρίως η πλευρά των εκπαιδευτικών, η οποία, όπως το ξεκαθαρίσαμε προηγουμένως, δεν εμποδίζεται από κανέναν κι από τίποτα, να το λύσει. Ας αναλογισθούμε ότι η εκπαιδευτική κοινότητα ακόμα δεν έχει εστιαστεί επαρκώς στο ολοφάνερο αυτό πρόβλημα, το οποίο περιγράψαμε εδώ.

Όλα τ’ άλλα προβλήματα που αναφέρουν οι εκπαιδευτικοί, όπως η έλλειψη υποδομών και οικονομικών πόρων, το ποιόν των βιβλίων, οι χαμηλοί μισθοί τους κ.ά., βεβαίως και παίζουν ρόλο στην γενική κατάσταση της παιδείας. Δεν αποτελούν όμως το κύριο πρόβλημά της.

Οι μαθητές δεν ευθύνονται για τους χαμηλούς μισθούς των εκπαιδευτικών. Πέρα απ’ όλα αυτά, οι μαθητές πρέπει να λαμβάνουν την προσήκουσα παιδεία. Κι αυτή η υποχρέωση βαραίνει προ παντός τους εκπαιδευτικούς. Όπως και να έχει το πράγμα, από τα αποτελέσματα της εκπαιδευτικής διαδικασίας, φαίνεται ότι οι εκπαιδευτικοί δεν επιτελούν ορθά και με μεράκι το έργο τους. Οι δικαιολογίες δεν αρμόζουν σε ανθρώπους που έχουν αναλάβει το βασικότερο λειτούργημα της πολιτείας.

Η παιδεία είναι υπόθεση κυρίως των εκπαιδευτικών κι όχι του κράτους. Είναι θέμα πολιτείας, δηλαδή της κοινότητας των πολιτών. Αποτυγχάνει κανείς πάντοτε όταν βασίζεται κυρίως στο κράτος.

Υπάρχει μια καλή λύση του προβλήματος, η οποία εφαρμόστηκε επί Τουρκοκρατίας, από τις ελληνικές κοινότητες. Να ανατεθεί η διοίκηση όλων των σχολείων, τουλάχιστον της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στους δήμους και στις κοινότητες. Επί πλέον, ο κύριος λόγος να αποδοθεί στους συλλόγους των γονέων και κηδεμόνων. Και το κυριότερο: Οι δάσκαλοι και οι καθηγητές να εκλέγονται από τις κοινότητες και τους δήμους των πολιτών.

Εάν εφαρμοστεί αυτή η αρχή αυτομάτως «το νερό μπαίνει στο αυλάκι». Αυτομάτως η σαβούρα των ανεύθυνων, αμόρφωτων, τεμπέληδων και άσχετων με τα παιδαγωγικά θέματα «εκπαιδευτικών», θα αποβληθεί οριστικά από τα σχολεία. Είναι γνωστό στους εκπαιδευτικούς κύκλους, ότι εκατοντάδες ψυχοπαθείς εκπαιδευτικοί παραμένουν στις υπηρεσίες τους. Οι συνάδελφοί τους τούς ανέχονται εξαιτίας της, κακώς εννοούμενης, συναδελφικής αλληλεγγύης, η δε πολιτεία νίπτει τας χείρας της απέναντι σ΄ αυτό το απαράδεκτο πρόβλημα.

Εάν λοιπόν συμβεί κάτι τέτοιο, τότε θα λυθεί και το πρόβλημα των διδακτέων υλών σε κάθε μάθημα, διότι οι σωστοί δάσκαλοι γνωρίζουν ικανοποιητικά το ζήτημα αυτό. Η αξιολόγηση, δια της οποίας εισήλθαν στο σχολείο, που τους προσέλαβε, αλλά και η αξιολόγηση η οποία έτσι κι αλλιώς, θα τους επιτηρεί, θα είναι η βασική αιτία της συνεχούς ανόδου του επιπέδου των σχολείων τους. Ο δε συναγωνισμός, που αναγκαστικά θα προκύψει μεταξύ των σχολείων, θα συμβάλλει περαιτέρω στην αναμενόμενη άνοδο.

Θέλετε να «βγάλετε έξω από τα ρούχα τους» τους εκπαιδευτικούς της χώρας αυτής; Αρκεί να αναφέρεται μιά λέξη. Την λέξη αξιολόγηση. Τρελαίνονται και μόνο που την ακούν! Όμως κανείς άξιος δεν απεχθάνεται την διαδικασία αυτή. Ίσα – ίσα που την αποζητά. Γνωρίζει ότι τον καθιστά συνεχώς καλύτερο.

Αυτή η διαδικασία ουδέποτε εφαρμόστηκε ουσιαστικά σ’ αυτή την χώρα. Ο καχεκτικός θεσμός των επιθεωρητών, αντί να στερεωθεί σε ορθές βάσεις, δολοφονήθηκε, με το γάντι, από την ίδια την εκπαιδευτική κοινότητα.

Το λέμε στα ίσα: Ο κάθε εκπαιδευτικός είναι σχεδόν εντελώς ανεξέλεγκτος για το τι κάνει, αν το κάνει και πώς το κάνει, μέσα στο σχολείο του. Οι τυχών εξαιρέσεις οφείλονται σε κάποιους ελάχιστους διευθυντές και δεν αρκούν παρά για την επιβεβαίωση του κανόνα.

Κι ας μη μου γίνει η παρατήρηση, από την πλευρά της εκπαιδευτικής κοινότητας, ότι δηλαδή την αντιμετωπίζω με σκληρότητα, διότι τυχαίνει να εξασκούμαι στις αρετές ενός πολιτισμού, το κατά δύναμιν βεβαίως, οι δάσκαλοι του οποίου καθημερινά με επιπλήττουν λέγοντάς με «δεν ντρέπεσαι να αποζητάς την επιείκεια αντί την αυστηρότητα»; Διότι το «δε βαριέσαι» καταπόντισε την παιδεία μας. Όπως και το «ε, δε θα τον κρεμάσουμε κι όλα». Ή το «εγώ θα βγάλω το φίδι από την τρύπα».

Εσένα λοιπόν καταγγέλλω εκπαιδευτική κοινότητα. Κατάντησες ανεύθυνη. Είσαι πλέον συνένοχη για τα χάλια της παιδείας. Μήπως διαμαρτυρήθηκες ποτέ για το αίσχος αυτό που λέγεται το υπουργείο σου και Θρησκευμάτων; Αυτό το αίσχος που μόνον εσύ το φέρεις ανάμεσα σ’ όλα τα κράτη της γης; Εσύ που ανέχεσαι το σκοταδιστικό παπαδαριό να έχει λόγο στην εκπαίδευση των Ελλήνων; Εσύ που ανέχεσαι το «αρχή σοφίας φόβος κυρίου»; Το «μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι»; Τον μισέλληνα προστάτη σου Χρυσόστομο; Αυτόν τον λάτρη της δουλείας; Εσύ που δεν ξέρεις τον Θαλή, τον Αναξίμανδρο, τον Πρωταγόρα και τον Λουκρήτιο; Που τιμάς για πατέρες σου τον Αβραάμ, τον Ισαάκ και τον Ιακώβ;

Που τιμωρείς τα Ελληνόπουλα όταν απειθούν να υποταχθούν στην ιουδαιοχριστιανική θρησκεία, η οποία κατέστρεψε τον Ελληνισμό; Πώς είπες; Ότι αυτό δεν συνέβη ποτέ! Αν πράγματι έτσι έχει το πράγμα τότε να απαντήσεις σ΄ αυτά που λέει η ύπατη βυζαντινολόγος του κόσμου. Τι λέει; Ιδού:

Βιβλίο, «Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ» εκδ. «Ψυχογιός» 1988, της Πρυτάνεως στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης, Ελένης Γλύκατζη – Αρβελέρ, η οποία θεωρείται ένα από τα ιερά τέρατα της βυζαντινολογίας. Από την σελ. 17 διαβάζουμε: «… Εναντίον των ειδωλολατρών (διάβαζε Ελλήνων) εφαρμόσθηκαν μέτρα, που συχνά πήραν το χαρακτήρα πραγματικών διώξεων. Το μαντείο των Δελφών υποχρεώθηκε να σιγήσει, οι Ολυμπιακοί αγώνες και τα Ελευσίνια μυστήρια απαγορεύθηκαν. Τα ιερά λεηλατήθηκαν από τους χριστιανούς… οι ιερείς υποχρεώθηκαν – να σιγήσουν ή να αποθάνουν – όπως γράφει ο Λιβάνιος…».

Εσύ που διδάσκεις στα Ελληνόπουλα ότι οι προπαππούδες μας ήταν ειδωλολάτρες, για να τους αποτρέψεις το πιθανόν ενδιαφέρον τους προς την κατεύθυνση αυτή. Τι βλέπω; Και πάλι διαμαρτύρεσαι. Πώς είπες; Ότι πράγματι οι αρχαίοι ήταν ειδωλολάτρες; Τότε να απαντήσεις στον Νικόλαο Τωμαδάκη, καθηγητή της Βυζαντινής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Στο έργο του «Εισαγωγή εις την Βυζαντινήν Φιλολογίαν» τόμ. Α΄τεύχ. Α΄ έκδ. Β΄ Αθήναι 1956, μας λέει τα εξής: «Ο χριστιανισμός υπήρξε πολέμιος κατά κύριον λόγον του Ελληνισμού, ως ζωής και σκέψεως… Η μεγαλυτέρα διαβολή την οποίαν ενήργησε κατά του κλασσικού κόσμου είναι η εμφάνισις αυτού ως ειδωλολατρικού. Λατρείαν των ειδώλων, δι’ ήν κατηγορούν τα συναξάρια τους μη χριστιανούς συχνότατα, δεν εγνώρισαν οι Έλληνες, εν τούτοις το όνομα Έλλην ταχύτατα συνέπεσε με την έννοια του ειδωλολάτρης».

Και μη μου πεις ότι όλ’ αυτά δεν τα γνώριζες, διότι γνωρίζω ότι από την ελληνική ιστορία αγνοείς τα πάντα που σχετίζονται με τις διαβολές και τα εγκλήματα του χριστιανισμού κατά των Ελλήνων. Αυτού του επιπέδου είναι η μόρφωσή σου.

Ο Ν. Τωμαδάκης είναι κατηγορηματικός για τον απλούστατο λόγο: διότι δεν υπάρχει κανένα στοιχείο, καμμιά ιστορική μαρτυρία που να αναφέρει ή να δείχνει ειδωλολατρία στο Ελληνικό κόσμο. Δεν προβαίνει σε καμμιά απόπειρα να στηρίξει την άποψή του αυτή επειδή η έλλειψη τέτοιων στοιχείων είναι δεδομένη.

Γιατί δεν πρόβαλε κανείς, μέσα από τον χριστιανικό κόσμο, να διαψεύσει τον κ. καθηγητή; Για έναν και μοναδικό λόγο: για να μην ανοίξει το ζήτημα και λάμψει η αλήθεια. Διότι αυτοί που καλλιεργούν ένα πολυαιωνόβιο ψεύδος, γνωρίζουν άριστα τις τακτικές που πρέπει να εφαρμόζουν, σε κάθε περίπτωση που το ψεύδος τους κινδυνεύει να καταβροχθιστεί από την ιστορική αλήθεια. Διότι να ποια είναι η αλήθεια του ζητήματος αυτού:

Ο Πορφύριος, Νεοπλατωνικός φιλόσοφος (εκδ. «Θύραθεν», τηλ. 2310-241917) στο έργο του «Κατά Χριστιανών» (ΙV, 22) απαντά στα περί της ειδωλολατρίας των Ελλήνων: «Μα και αν ακόμα υπήρχε ανάμεσα στους Έλληνες άνθρωπος τόσο ελαφρόμυαλος που να νομίζει ότι οι θεοί ζουν μέσα στα αγάλματα, αυτή του η ιδέα θα ήταν πολύ πιο υγιής από εκείνου που πιστεύει ότι ο θεός χώθηκε μες την κοιλιά της παρθένας Μαρίας, έγινε έμβρυο και μόλις γεννήθηκε τον φασκιώσανε, γεμάτο αίματα του πλακούντα και χολή, κι άλλα πολύ περισσότερα άτοπα».

Σε καταγγέλλω, κυρία εκπαιδευτική κοινότητα και για ένα άλλο μεγάλο ψεύδος που διδάσκεις στα δύσμοιρα Ελληνόπουλα. Ότι ο άπληστος λύκος που καταδυνάστευε και καταλήστευε τον ελληνικό λαό επί Τουρκοκρατίας, δηλαδή το χριστιανικό ιερατείο, πως φρόντιζε να μαθαίνει γράμματα στα Ελληνόπουλα δια των κρυφών σχολειών. Μάλιστα. Ποιός ήταν κορυφαία φυσιογνωμία στην ιστορία αυτή; Ασφαλώς ο Κοσμάς ο Αιτωλός. Ας τον ακούσουμε τον ίδιο πώς περιγράφει τον Ελληνισμό του:

Από το βιβλίο του Ι.Θ. Κακριδή «ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΗ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΑΪΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ» εκδ. Εθνικής Τραπέζης, σελ. 13 διαβάζουμε: «Είναι χαρακτηριστικό ότι ως τον 18ο ακόμη αιώνα το χριστιανικό κήρυγμα αμφισβητεί την ελληνικότητα από το εκκλησίασμά του, που το αποτελούσαν ωστόσο Έλληνες. Αδελφοί μου (λέει ο Κοσμάς) έμαθα πως με την χάριν του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και θεού δεν είσθε Έλληνες, δεν είσθε ασεβείς, αιρετικοί, άθεοι, αλλ’ είσθε ορθόδοξοι χριστιανοί…» Κοσμά Αιτωλού 1779, Διδαχαί, έκδ. Αρχιμανδρίτου Α.Ν. Καντιώτου 1959, σελ. 59. Κατά τον Πατροκοσμά λοιπόν η ορθοδοξία αποκλείει τον Ελληνισμό και αντιθέτως. Αυτός ο ανθέλληνας βρομοκαλόγερος τι ελληνικό άραγε θα μπορούσε να κάνει; Ήθελε τα σχολεία μόνο και μόνο για να μπορούν οι Έλληνες να διαβάζουν τα Εβραϊκά θρησκευτικά βιβλία και τίποτε παραπάνω.

Ώστε ούτε αυτό το ήξερες, όπως ασφαλώς και τα παρακάτω: Από το βιβλίο «Η ΣΕΡΡΑΪΚΗ ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΠΑΠΑΣΥΝΑΔΙΝΟΥ», έκδ. της Μητροπόλεως Σερρών 1989, συγγραφική επιμέλεια Γιώργος Καφταντζής Ο Παπασυναδινός (16ο αιων., στην χρονογραφία του αυτή, μεταξύ των πολλών άλλων, χαρακτηρίζει και το ποιόν των ιερέων που γνώρισε, κυρίως δε των αποθανόντων στις μέρες του. Περί τους τριανταριά που αναφέρει δυό τρεις τους χαρακτηρίζει καλούς. Ίσως και σαν καλούς. Τους υπόλοιπους τους περιγράφει ως εξής: «από γράμματα πολλά ολίγος, εις τα γράμματα ολίγος, καμπόσω ακριβούτζικος, αμή έργω και λόγω δεν είχε, άρπαγος, πλεονέκτης, κρασοπατέρας και ακαμάτης, πολλά μπεκρής και μορολόγος και πόρνος, πολλά αγράμματος, δεν ήτον καθάριος από την πορνείαν και μοιχίαν, από γράμματα μοροαχαμνός, το έμελεν μόνον δια την γούλαν, είχε ξεπέσει εν μοιχία, ζουλιάρης, λύξουροος…».

Αυτοί οι άνθρωποι, κυρά μου, μας λες ότι ενδιαφερόταν για την παιδεία των Ελλήνων. Αν επιμένεις ακόμα σ’ αυτά τότε ντροπή σου. Διότι άκουσε και τα επόμενα:

Από το βιβλίο «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΟΜΑΡΧΙΑ» υπογραφόμενο ως εξής: «ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΑΝΩΝΥΜΟΥ ΕΛΛΗΝΟΣ. Εν Ιταλία, 1806», έκδοση «ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ», τηλ. 220415, αντιγράφουμε:

Η αμάθεια του λαού ακόνισεν τόσον τα αρχιερατικά σπαθιά οπού κανείς δεν τους αντιστέκεται. Με εν κατεβατόν με κατάρας, οπού η πλέον διαβολική διάθεσις φοβερωτέρας βέβαια δεν ήθελε ημπορέσει να εφεύρη, το οποίον ονομάζουσιν αφορισμόν, εκδύουσι και πλουσίους και πτωχούς. Και πολλάκις μ’ έτερον κατεβατόν με ευχάς, ευλογίας και συγχώρησιν, διαλύουσι τον αφορισθέντα, δια άλλο τέλος δεν το κάμνουσι, παρά δια να ημπορέσωσι να τον ξαναφορίσωσι. Επειδή τον αφορισθέντα δεν δύνανται να τον ξαναφορίσωσι, αν πρώτον δεν τον συγχωρήσωσι. (Οι αφορισμοί εις την Ελλάδα, και εξόχως εις τα Ιωάννινα και Πάτραν, ύθελαν νομισθή ευχαί της λειτουργίας από κανένα αλλογενή. Τόσον είναι συχνοί, και σχεδόν κάθε Κυριακήν εις κάθε εκκλησίαν αναγιγνώσκονται δύο και τρεις αφορισμοί, πάντοτε δε δια ουτιδανωτάτας διαφοράς, και ως επί το πκείστον δια δύο ή τριών γροσίων υπόθεσιν).

Μετά τον αφορισμόν, οπού είναι το πρώτο τους άρμα, έπονται οι αγιασμοί και τα μνημόσυνα. (Αυτοί οι ανεδέστατοι άνδρες, ευθύς οπού έλθουν εις την αρχιεπισκοπήν των, υποχρεώνουν όλους τους πολίτας, να τους δεχθώσιν εις τα οσπίτιάν των, δια να τους ψάλλουσι τον αγιασμό, και ούτως λαμβάνουσι την πληρωμήν από πενήντα έως δέκα γρόσια το ολιγότερον. Τα δε μνημόσυνα συνίστανται εις το να λειτουργούν δια την ψυχήν του αποθανόντος, του οποίου ξεθάπτουν τα οστά και τα ευλογούν).

Και τέλος πάντων, το μεγαλείτερον κέρδος των είναι αι κληρονομίαι και τα χαρίσματα. (Όταν απεθάνη κανένας πολίτης της πρώτης ή δευτέρας κλάσεως, και το ακούση ο αρχιερεύς, είναι δι αυτόν μια ανεκδιήγητος χαρά, επειδή δια να ημπορέσουν να τον θάψουν, πρέπει, αφού πληρώσουν τον οθωμανό τύραννον, να πληρώσουν και τον αρχιερέα. Η ποσότης όμως είναι αόριστος, πότε δέκα χιλιάδες γρόσια, πότε πέντε, και το ολιγότερον χίλια. Όταν πάλι ο πολίτης μισεύη από την πατρίδα του, πρέπει να δώση ένα χάρισμα του αρχιερέως. Όταν επιστρέφη, πάλιν του χαρίζει. Αλλά τι λέγω του χαρίζει; Και πώς ημπορεί να ονομασθή δώρον εκείνο οπού ζητείται με βίαν;). Αν εις αυτά εύρη ανθίστασιν, τότε ευθύς αφορίζει, δεν δίσει την άδειαν των ιερέων να βαπτίσουν το γεννηθέν βρέφος, ούτε να θάψουν τον νεκρόν.

Αλλά που να διηγηθώ, όσα η μιαρά των ψυχή εφευρίσκει! Φθάνει λοιπόν να ηξεύρετε ότι, όσα και να κάμνωσι, τα κάμνοσι δια χρημάτων, και πληρώνοντάς τους τινάς ημπορεί να λάβη την συγχώρησιν δια κάθε αμάρτημα. Τόσον εβαρβαρώθη και ουτιδανώθη η κλάσις της ιερωσύνης των Ελλήνων. Προς τούτοις ο αρχιεπίσκοπος πωλεί τας ενορίας της πόλεως ούτινος ιερέως θελήση, και έπειτα κάμνει αργόν ή εξορεί όποιον θέλη από αυτούς, και ξαναπωλεί την ενορίαν αλλού, δια να του κάμη το ίδιον ύστερα απ’ ολίγον.

Κάθε τόσο τους ζητεί δάνεια, και ποτέ δεν τους τα επιστρέφει. Κανείς δεν τολμεί να αντισταθεί εις τους λόγους του, επειδή ευθύς τον αφορίζει και έπειτα τον εξορεί και λαμβάνει την περιουσίαν του. Και ούτος εστίν ο τρόπος, με τον οποίον ενεργούσι τα ηδύτατα αντάλματα του Χριστού.

Πώς άραγε ζώσιν αυτοί οι αρχιεπίσκοποι εις τας μητροπολεις των και οποίαι εισίν αι αρεταί των; Τρώγοσι και πίνοσι ως χοίροι. (Ο νυν Ιωαννίνων, καθώς ήκουσα από έναν μάρτυρα αυτόπτην, εις το πρόγευμα τρώγει δύο οκάδες γιούρτι, και εις το δειλινόν μισή οκά σαρδέλας ξεκοκκαλισμένας, τας οποίας τρώγει με το χουλιάτι).

Κοιμώνται δεκατέσσαρας ώρας την νύκτα και δύο ώρας μετά το μεσημέρι. Λειτουργούσι δύο φοράς τονχρόνον, και όταν δεν τρώγοσι, δεν πίνωσι, δεν κοιμώνται, τότε κατεργάζονται τα πλέον αναίσχηντα ουτιδανά έργα, οπού τινάς ημορεί να στοχασθή. (Ο Άρτης, ο Γρεβενών και ο Ιωαννίνων είναι οι πρώτοι προδόται του τυράννου, καθώς όλοι το γνωρίζουσι. Ο ύστερος από αυτούς ικέτευσεν τον τύραννον, και εκούρευσεν τον έγγονά του, ως να του εγίνετο νουνός. Ο Άρτης ηπάτησεν και επρόδωσεν τους ήρωας Σουλιώτας. Είναι δε και οι τρεις ασελγείς, άσωτοι εις το άκρον, μοιχοί πόρνοι και αρσενοκοίται φανεροί). Και ούτως εις τον βόρβορον της αμαρτίας και στην ιδίαν ακρασίαν θησαυρίζουσι χρήματα, και οι αναστεναγμοί του λαού είναι προς αυτούς τόσο ζέφυρες.

Ο χορός των επισκόπων εξακολουθεί μετά τους αρχιεπισκόπους. Αυτοί πάλιν, είναι άλλοι λύκοι, ίσως χειρότεροι από τους πρώτους, επειδή κυριεύουσι τους χωρικούς και ιδιώτας. Ανεκδιήγητα είναι τα ανομήματά των και σκληρότης των διαπερνά κατά πολύ εκείνην της ιδίας παρδάλεως. Αυτοί πέμπουσι τόσους ληστάς, δια να είπω έτσι, εις τα χωρία της επισκοπής των, και τους δίδοσι τον τίτλον ή του πρωτοσυγκέλου ή του αρχιμανδρίτου ή άλλου τινός τάγματος, οι οποίοι άλλο δεν ηξεύρουσι, παρά να γράφουν ονόματα των χριστιανών με όλην την ανορθογραφίαν, και να προφέρωσι το «να είσαι κατηραμένος», «να έχεις τηνευχήν» και «δός μου». (… Άλλος ένας παπάς, με πλατύ ράσον, ηθέλησεν να μου εξηγήση, ότι τα μεν «γενέσια» εννοεί την γέννεσιν, τα δε «γενέθλια» εννοεί τον θάνατον. Ο αναγνώστης ας μην γελάση, αλλά ας κλαύση).

Αυτοί λοιπόν περιφέρονται εις όλα τα χωρία της επισκοπής και με άκραν ασπλαχνίαν εκδύουσι τους πολλά αθώους χωριάτας, και μάλιστα τας γυναίκας. Όταν δεν τους ευρίσκουσι χρήματα, τότε τίνος αρπάζουσι εν φόρεμα, τίνος εν εργαλείον της γεωργικής, τίνος εν στολίδι της γυναικός του, και φθάνουσι να τους παίρνουσι έως και τα δοχεία των φαγητών. Από άλλους πάλιν λαμβάνουσι τόσα κιλά σιτάρι ή τόσον κρασί.

Εν ενί λόγω, τους γυμνώνουσι και έπειτα τους ευλογούσι και φεύγουσι. Πολλάκις δε περιέρχεται ο ίδιος επίσκοπος εις τα χωρία, και τότε πλέον ακολουθούν τα χειρότερα. Αυτός ο αναίσχυντος και βάρβαρος και αμαθέστατος άνθρωπος, αφού τρώγει δι’ όσας ημέρας μένει εις το χωρίον από την πτωχήν κοινότητα, αφού αρπάζει όσα δυνηθή, τότε αφορίζει ένα δύο, και άλλους τόσους κάμνει παπάδες, και έπειτα φεύγει.

Ο τρόπος δε, με τον οποίον κρίνει άξιον, ένα χωριάτη, της ιεροσύνης, είναι ο ακόλουθος. Πρώτον του ζητεί εκατόν, ή περισσότερα, ή ολιγότερα γρόσια, και τα λαμβάνει, έπειτα τον ερωτά, αν ηξεύρει γράμματα, ήτοι να γράψη και να αναγνώση, ύστερον του φέρει το Ψαλτήριον, και αυτός αναγιγνώσκει εν κατεβατόν, και ευθύς τον κάμνει ιερέα.

Η αμάθεια αυτών των ιερέων είναι άκρα, και από αυτούς οι περισσότεροι κατά συμβεβηκός αποκαθίστανται αρχιμανδίται, έπειτα δε κερδίζοντας, αγοράζουν επισκοπάς, και εξακολούθως γίνονται αρχιεπίσκοποι και όχι ολίγας φοράς πατριάρχαι. Όθεν, όλοι σχεδόν οι αρχηγοί της εκκλησίας κατάγονται από την ιδίαν ποταπότητα, και οι περισσότεροι είναι αμαθέστατοι.

Μετά των Επισκόπων, λοιπόν, έρχονται εκείνοι οι πρωτοσύγκελλοι, οι αρχιμανδρίται και οι πνευματικοί, οι οποίοι στέλλονται από τα μοναστήρια – δι’ ων κατωτέρω ρηθήσεται – με κάποιας πανταχούσας. (Αυταί, αι ούτως καλούμεναι πανταχούσαι, είναι κάποιαι παρακαλεστικαί επιστολαί των μοναστηρίων, οπού τας στέλνουν προς τους χριστιανούς, και είναι γραμμέναι με διάφορα χρώματα και με μεγάλα στοιχεία).

Αυτοί έιναι αναρίθμητοι, επειδή δεν ευρίσκεται πόλις ή χωρίον, οπού να μην φυλάττη ή ένα ή δύο από αυτούς τους λαοκλέπτας, οι οποίοι παρησιάζονται εις τον αρχιερέα και αγοράζουν παρ’ αυτού την άδειαν του κλεψίματος, και έπειτα, με άκραν αυθάδειαν, αρχινούσιν από οσπίτιον εις οσπίτιον, να ζητούσιν ελεημοσύνην, και εκδύουσιν εξόχως τας γυναίκας όσον ημπορούσιν.

Τον τρόπον, οπού μεθοδεύονται, είναι άξιος γέλωτος ενταυτώ και δακρύων. Αυτοί έχωσιν εν κιβωτίδιον γεμάτον από ανθρώπινα κόκκαλα και κρανία ακέραια, τα οποία ασημώνοσι, και έπειτα ονοματίζουσιν, άλλα μεν του Αγίου Χαραλάμπους και άλλα του Αγίου Γρηγορίου. Εν ενί λόγω, δεν αφίνουν άγιον, χωρίς να έχουν μέρος από τα κόκκαλά του. (Εγώ, έως τώρα βεβαίως είδα έως τέσσαρας κεφαλάς του Αγίου Χαραλάμπους, επειδή, όταν ακολουθή η πανούκλα, τότε κάθε πολιεία έχει από μίαν κεφαλή του Αγίου Χαραλάμπους). Οι περισσότεροι από αυτούς τους κοκκαλοπωλητάς εξέρχονται από το όρος του Άθους, οπού ονομάζουν Άγιον Όρος, εις το οποίον ευρίσκεται η πηγή αυτών των καλογήρων.

Τα δε μοναστήρια αυτά έχουσιν εις κάθε πολιτείαν υποστατικά και οσπίτια, τα οποία καλούσι μετόχια και τα κατοικούσιν αυτοί οι περιηγηταί. Εκεί μετρούσι τα κλεφθέντα χρήματα, δια να λάβωσιν αυτοί κρυφίως τα μισά και τα λοιπά να τα υπάγωσιν εις τα μοναστήριά των. (Εγώ εγνώρισα ένα πνευματικόν Αγιορείτην, ο οποίος δεν ήτον τόσον αμαθής όσον ήτον υποκριτής και φιλάργυρος. Πολλάκις, λοιπόν, καυχώμενος μου εδιηγείτο, ότι εις είκοσι χρόνους έκαμεν ένα καπιτάλι από εκατόν πενήντα χιλιάδες γρόσια, και είχε δοσμένα εις το μοναστήριόν του τα δύο τρίτα, τα δε λοιπά είχε μοιρασμένα εις διαφόρους πραγματευτάς με το διάφορον. Αυτός είχε την κάραν του Αγίου Θεοδώρου).

Αυτά τα τέρατα λοιπόν, επειδή ποτέ, δεν τους εβγαίνει από το στόμα τους ένας αναστεναγμός, συνηθίζουν κατ’ ολίγον ολίγον εις την απάθειαν, και φθάνουσιν εις τοιούτον βαθμόν, οπού, ο κόσμος κι αν χαλάση, τίποτε δεν τους μέλει…

Εκατόν χιλιάδες, και ίσως περισσότεροι, μαυροφορεμένοι ζώσιν αργοί και τρέφονται από τους ιδρώτας των ταλαιπώρων και πτωχών Ελλήνων. Τόσαι εκατοντάδες μοναστήρια, οπού πανταχόθεν ευρίσκονται, είναι τόσαι πληγαί εις την πατρίδα, επειδή, χωρία να την ωφελήσουν εις το παραμικρόν, τρώγοσι τους καρπούς της και φυλάττουσι τους λύκους, δια να αρπάζουν και ξεσκίζουν τα αθώα και ιλαρά πρόβατα της ποίμνης του Χριστού.

Για την ληστρική συμπεριφορά του σημερινού ( αρχές της τρίτης χιλιετίας) ιερατείου και των καλογήρων δεν χρειάζεται να πούμε τίποτα, διότι βοούν καθημερινά όλα τα μέσα ενημέρωσης.

Δύσμοιρη πατρίδα. Απαλλάχτηκες από τον Τούρκο δυνάστη, με πεντέξι σκουριασμένα λιανοτούφεκα, κι έκατσες σαν το πρόβατο κάτω από τον ζυγό του ιουδαιοχριστιανικού παπαδαριού και των κηφήνων καλογήρων.

Αυτοί οι χοίροι λοιπόν, κυρά εκπαιδευτική κοινότητα μας λες ότι ενδιαφέρθηκε για τα γράμματα του Ελληνικού λαού!!!

Πότε κυρά μου θα ξεκολλήσεις από τον βρομερό αυτό εναγκαλισμός σου με την απάνθρωπη αυτή συμμορία των ανθελλήνων ληστάρχων; Μέχρι πότε άραγε θα σε περιμένουμε; Μέχρι πότε θα διδάσκεις ψευτιές στα Ελληνόπουλα προς όφελος του αμαρτωλού αυτού παπαδαριού, το οποίο συσκοτίζει και σφίγγει θανάσιμα την παιδεία μας. Το οποίο διδάσκει τις αρετές των Ελλήνων ως απαξίες και τον ιουδαϊκό σκοταδισμό ως αρετή;

Βασδέκης Ν. Σταύρος

 

 

 

Μόνιμος σύνδεσμος σε αυτό το άρθρο: http://athriskos.gr/712/

2 σχόλια

  1. 1
    Δεμερτζη Ασημινα

    O ποιμενας,ο τσοπανης δεν αγαπα τα προβατα.Προσεχει το κοπαδι απο τους λυκους,οχι γιατι σκεφτεται τη σωματικη ακεραιοτητα αυτου,αλλα γιατι θελει αυτος να φαει το κοπαδι του ,οταν το αποφασισει αυτος!!!Δεν ειναι τυχαια η επιλογη των λεξεων και εκφρασεων που χρησιμοποιει η θρησκεια.Το ονομαζει ποιμνιο γιατι εχει δεδομενη τη σφαγη του!Ειναι ευκολο να φυγεις απο το μαντρι,αρκει απλα να δεις οτι δεν εισαι προβατο!!!

    1. stauros

      Ασημίνα, υπάρχει κι άλλο πρόβλημα με την φυγή από το μαντρί.

      Κάποιος λοιπόν που την έκανε από το χριστιανικό μαντρί, αμέσως σχεδόν γύρισε πίσω έντρομος, για να ρωτήσει τον τσοπάνη του το εξής:

      καλά, εγώ ξέρω τώρα ότι δεν είμαι πρόβατο, οι λύκοι το μάθανε;

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

:bye: 
more...