«

»

Εκτύπωσέ το Άρθρο

«Περί Οργανώσεως» Γ. Μανιάτη

«Οι καλοί ορισμοί κάνουν τους καλούς φίλους» (του γράφοντος)

Μιλούν για τετρακόσια χρόνια δουλείας. Είναι στοιχειώδες εθνικό χρέος η πρόταση αυτή να εκλείψει από τα ελληνικά. Η δουλεία αρχίζει με το βάπτισμα. Ο Χριστιανισμός δεν είναι καν κάποια εκδίκηση της Ασίας για απάντηση στην κατάκτησή της από το πνεύμα της Ελλάδος. Γιατί δεν της ήρθε της Ελλάδος από την Ανατολή αυτή η θρησκεία, μα από την Δύση. Μέχρι τα μέσα του 8ου αιώνα, η Ελλάδα και η Κρήτη ανήκαν στην δυτική Εκκλησία, στην Ρώμη. Από το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως εξήρτησε την Ελλάδα ο Λέων ο Ίσαυρος (πράγμα που άλλωστε υπήρξε ολέθριο).

(Μικρό απόσπασμα από ένα εκπληκτικό κείμενο της δεκαετίας του ’70, το «Περί Οργανώσεως» του Γιώργου Μανιάτη, που από τόσο πολύ παλιά αυτό-ορίζεται κάπου στο ίδιο κείμενο «εθνικός μόνο και μετέωρος», προς τον αξέχαστο συνθέτη Μάνο Χατζηδάκι, τότε διευθυντή του Γ Προγράμματος της Ελληνικής Ραδιοφωνίας. Πρωτοδημοσιεύθηκε στο αθηναϊκό περιοδικό «Σήμα», τεύχος 21, Φεβρουάριος 1978).

…Ο γράφων γνώρισε την φρίκη της αποστράτευσης, της αποσπάσεώς του δηλαδή από το δέντρο της οργανωμένης ζωής (σκέψης) και έζησε, αυτά τα χρόνια, χωρίς σχέδιο ζωής. Αγάλλεται εδώ. Διότι δεν καταδέχτηκε να παρηγορηθεί όπως τινές των φίλων του στα στρατόπεδα ανοχής, δεξιά και αριστερά. Όταν χάσεις μία φορά τις πεποιθήσεις σου τίποτε δεν δικαιολογεί να καταταγείς σε άλλες. Αυτό είναι ψυχική ακολασία και το αίτημα για ενότητα στην ψυχική διάθεση παραείναι ταπεινωτικό για να την κολάσει. Εδώ λοιπόν ο γράφων παύει να αγάλλεται και στενοχωράται. Διότι επίσης φαίνεται ότι η «σωτηρία της ψυχής» προκαλεί αγκυλώσεις στο πνεύμα. Δεν είναι λοιπόν παράξενο ότι κατευθύνει σε νοσηρούς τρόπους σκέψεως και κατασκευές του τύπου «ελληνοχριστιανική πατρίδα», κάτι δηλαδή σαν: κράσις ελαίου και ύδατος, ή: ένα βόδι κι ένα αστείο πόσο μας κάνουν;

Προφανώς η σωτηρία της ψυχής είναι χασομέρι, αλλά ιδού και τα λύτρα: δεν λυμαίνονται οι τινές αυτοί των φίλων τα ελληνικά γράμματα, αρχαία και ευρωπαϊκά, παρά για να συμπαρατάξουν μέσα τους (αλλά και έξω τους) την Ελληνίδα θεόν, την και πολιούχο αυτής της πόλεως, με την στρατηγό… Μαρία. Την Παρθένο της Σκέψεως με την παρθένο από κάθε σκέψη. Και δεν θα άξιζε να καταπιάνεται κανείς με τέτοιες επιδόσεις, αν δεν τις εισέπραττε το ίδιο το κράτος – ο κατεξοχήν εχθρός του έθνους. Το κράτος στην Ελλάδα έχει χαρακτήρα ρωμαιοτουρκοχριστιανικό και πρέπει με το καλό ή με το κακό να ανατραπεί. Με το καλό, με την βοήθεια δηλαδή της κυβερνήσεως, είναι απείρως προτιμότερο.

Κάθε επιμιξία του «ελληνικού» με το «χριστιανικό» θα ήταν πρώτα πρώτα κλαυσίγελως, αν δεν ήταν τραγέλαφος (το χειρότερο πράγμα που είχε υπ’ όψη του ο Χρυσόστομος ήταν το γέλιο – εξ ού και η όλη κακοσμία του στόματός του). Ήδη οι Έλληνες υφίστανται το βάπτισμα, που είναι επείγον εθνικό καθήκον τους να αποβάλουν, γιατί τους ενσταλάζει, εξ απαλών ονύχων, την αίσθηση του πνιγμού από την οποία και πάσχουν κατά κύριο λόγο. Το βάπτισμα είναι αιχμαλωσία και ως τέτοιο πάντοτε χρησιμοποιήθηκε: όργανο υποτάξεως πληθυσμών. Σφραγίζουν με αυτό τους ανθρώπους, όπως σφραγίζουν και τα κτήνη – για να ανήκουν.         Όλες οι υποδουλώσεις έγιναν με τον λεγεωνάριο και τον ιεραπόστολο από κοινού – ομού την λόγχη και την κολυμπήθρα. Δείτε λίγο αυτή την κολυμπήθρα και το νήπιο εντός της αν δεν είναι ατόφιο το καζάνι των ανθρωποφάγων. Από κει βγαίνουν οι νερόβραστες ψυχές. Υπήρξε λοιπόν το βάπτισμα πρώτης τάξεως εργαλείο στα χέρια του καίσαρα, του σουλτάνου και του τσάρου. Ο σουλτάνος μάλιστα διέτασσε να μαστιγώσουν τους χριστιανούς που ζητούσαν ν’ αποβάλουν το βάπτισμα και να εξισλαμιστούν. Τους προτιμούσε βαφτισμένους, αφού τους χρειαζόταν δούλους. Το βάπτισμα είναι αιχμαλωσία της ψυχής. Όταν το πάθεις, πρέπει απαραιτήτως να «σώσεις την ψυχή σου», να προσκυνήσεις. Πρέπει ιδίως να μετανοιώσεις (το νήπιο των πέντε μηνών οφείλει να μετανοιώσει !). Ο σουλτάνος δεν θέλει τίποτε περισσότερο απ’ αυτό. Ποιόν λοιπόν σουλτάνο προσκυνούν τον εικοστό αιώνα οι Έλληνες για να τους μπολιάζεται έτσι δα η ψυχολογία του υποτελούς;

Μιλούν για τετρακόσια χρόνια δουλείας. Είναι στοιχειώδες εθνικό χρέος η πρόταση αυτή να εκλείψει από τα ελληνικά. Η δουλεία αρχίζει με το βάπτισμα. Ο Χριστιανισμός δεν είναι καν κάποια εκδίκηση της Ασίας για απάντηση στην κατάκτησή της από το πνεύμα της Ελλάδος. Γιατί δεν της ήρθε της Ελλάδος από την Ανατολή αυτή η θρησκεία, μα από την Δύση. Μέχρι τα μέσα του 8ου αιώνα, η Ελλάδα και η Κρήτη ανήκαν στην δυτική Εκκλησία, στην Ρώμη. Από το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως εξήρτησε την Ελλάδα ο Λέων ο Ίσαυρος (πράγμα που άλλωστε υπήρξε ολέθριο).

Η Ελλάδα ήταν πάντοτε ανοιχτή στους θεούς, και για την είσοδο και για την έξοδο. Ο θεός του Χριστιανισμού δεν είναι ο μόνος βαρβαρικός θεός που έγινε δεκτός και λατρεύτηκε στην Ελλάδα. Είναι όμως ο μόνος θεός που η Ελλάδα παρέλαβε από τους βαρβάρους ως υπόδουλη, που κατά συνέπεια δεν τον παρέλαβε καν, αλλά της επεβλήθη, από τον κατακτητή. Ο Χριστιανισμός είναι μία θρησκεία δούλων, που ο κατακτητής μετέτρεψε σε θρησκεία για δούλους. Ως θρησκεία δούλων, παρουσίαζε ενδιαφέρον. Ως θρησκεία για δούλους είχε χρησιμότητα. Εξακολουθεί όμως να έχει; Χάριν ποίου σουλτάνου;

Την Ελλάδα αφάνισαν τρία δεινά (που δεν αφάνισαν όμως τον Ελληνισμό): η καθυστέρηση στην πολιτειακή εξέλιξη, η εξάπλωση στην Ανατολή και η υποταγή στην Δύση. Ο Ελληνισμός επέζησε των δεινών αυτών. Τι λοιπόν τον αφάνισε;  Το βάπτισμα.

…Ένα έθνος βαφτισμένων δεν λυτρώνεται ευχερώς από μπολιάσματα όπως το βάπτισμα και δεν φθάνει το ειδικόν του βάρος χωρίς αγωνία (αναφέρεται ότι όταν οι Γερμανοί άρχοντες αποφάσισαν ν’ αποδώσουν ελευθερία στους δούλους, οι δούλοι επαναστάτησαν εναντίον της αποφάσεως). Η αποβολή του βαπτίσματος θα δημιουργούσε τερατώδες κενό που μόνο ένα νέο, ελληνικό όμως αυτό, βάπτισμα –βάπτισμα για ελευθέρους – θα μπορούσε να αναπληρώσει με ευπρόσδεκτες συνέπειες. Είναι λοιπόν όλο το ζήτημα η ενστάλαξη ελληνικής ευσχημοσύνης στις ψυχές των Ελλήνων, στην θέση του βαπτίσματος.

Πώς όμως να γίνει αυτό σε ένα έθνος με –πρώτα πρώτα- ανισόρροπο γυναικείο φύλο; Η αγάπη για την πατρίδα προκύπτει από την αγάπη προς την μητέρα, δίδαξε ο Πυθαγόρας και ο γράφων είναι βέβαιος γι’ αυτό. Τι Ελλάδα όμως ν’ αγαπήσεις με μάνες χριστιανές – σχεδόν περίπου Τουρκάλες;

Από:  http://www.rassias.gr/8006.html

**********************************************************

Από: http://www.styga.gr/index.php?sid=114 … article=8420.   (09 Δεκεμβρίου 2009)

Αναφορά στο έργο του Γιώργο Μανιάτη μέσα από τον κύκλο εκδηλώσεων «Ξαναδιαβάζοντας… συγγραφείς και κείμενα του 20ου αιώνα» στο χώρο του βιβλιοπωλείου Πολύεδρο στην Πάτρα παρουσίασαν ο Γιώργος Καραχάλιος, καθηγητής Πανεπιστημίου Πατρών, και η Ελευθερία Κρούπη -Κολώνα, φιλόλογος, παρουσία του συγγραφέα.

Ο Γιώργος Μανιάτης γεννήθηκε το 1939 στη Μεσσήνη. Φοίτησε στη Σχολή Ναυτοπαίδων Πόρου (1954-1956). Σε ηλικία 17 ετών εγκατέλειψε τις σπουδές του και εγκαταστάθηκε στο Βέλγιο, όπου εργάστηκε σε ανθρακωρυχείο. Στη συνέχεια κατατάχτηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου ανεξαρτησίας της Αλγερίας στη Λεγεώνα των Ξένων (1959), απέδρασε και επέστρεψε, μετά από περιπετειώδη διαδρομή και διασχίζοντας τη Σαχάρα, στην Ελλάδα (1961). Με την επιστροφή του εργάστηκε ως ανταποκριτής σε αθηναϊκές εφημερίδες. Aσχολήθηκε με τη μουσική.

Σε γενικές γραμμές, αποπειράθηκε να ζήσει και να ομιλήσει με ενιαίο τρόπο. Το αποτέλεσμα επί των ημερών του πάντως, ήταν να προκύψει ως Ροβινσώνας, αν και Έλληνας. Το έργο του περιλαμβάνει τη Λεγεώνα, τον Μίδα και την Αρχαιολογία της ακοής. Δια των ερευνών που εξυπακούει το τελευταίο, ο Γιώργος Μανιάτης έχει -ενάντια στη διεθνή και εγχώρια μουσικολογία και μετρική- διαλευκάνει υπέρ της Ελλάδος την προέλευση του αινιγματικού ζεϊμπέκικου και των εννέα εκδοχών του από τον ομηρικό εξάμετρο, κι έχει έτσι αποσπάσει την κατ’ εξοχήν νεοελληνική έκφραση από την τουρκική σκιά.

Έργα του:

Δραπέτευσα από τη Λεγεώνα των Ξένων, 1961

Objet sans valeur, 1972

Ο Μίδας βασιλιάς έχει αυτιά γαϊδάρου ή εκατέρωθεν της ουσίας, 1972 Η μυθολογία του ενός ή η μυθολογία του άλλου, 1975

Έξεργα, 1976

Η συν-έν-τευξη ή για να εξηγούμεθα, 1976

Πρώτη αγάπη, 1990

Ελευθερία Κρούπη -Κολώνα

«Μια αιρετική, πολύπλευρη και πολύπειρη προσωπικότητα ο Γιώργος Μανιάτης για μια τριετία οπλίτης στην λεγεώνα των ξένων και αυτόπτης μάρτυρας των κρίσιμων φάσεων του πολέμου για την ανεξαρτησία της Αλγερίας αλλά και από τα ιδρυτικά μέλη της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη, με αντιστασιακή δράση, ζωγραφίζει και συγγράφει από τις αρχές της δεκαετίας του 60′, παίρνει το πρώτο βραβείο ποίησης σε πανελλήνιο διαγωνισμό για την ειρήνη, δημοσιογραφεί στην εφημερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ», προβλέπει την επιβολή της δικτατορίας στην Ελλάδα, περνάει στην παρανομία και κρύβεται στην δυτική Ευρώπη και στις Η.Π.Α., ταξιδεύει στη Χιλή το 1973 και γράφει τις τελευταίες στιγμές του Αλιέντε και το «Τριάντα μέρες όλο νύχτα», επιστρέφει στην Αθήνα όπου πάλι κρύβεται μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου. Αυτήν την περίοδο μαθαίνει τρίχορδο μπουζούκι και αρχίζει να ασχολείται με την μουσική στην οποία αφιερώνεται περισσότερο από το 78 μέχρι το 80. Εμφανίζεται σε μπουάτ, οργανώνει μαθήματα μουσικής, μαθήματα και μουσικές εκδηλώσεις για το ρεμπέτικο και με την έκδοση του περιοδικού για την ακοή. Από τότε και μέχρι πρόσφατα γράφει μυθιστορήματα, δοκίμια και τραγούδια πολλά από τα οποία παραμένουν ανέκδοτα. Αυτό είναι με λίγα λόγια το οδοιπορικό του Γιώργου Μανιάτη που λίγο ως πολύ αντικατροπτίζεται στο συγγραφικό του έργο.

Είναι δύσκολο να κάνουμε μια ιδεολογική κατάταξη στο έργο του Γιώργου Μανιάτη άλλωστε δεν θα μας πρόσφερε κάτι παραπάνω από ένα στεγνό διδακτισμό. Μπορούμε όμως να κάνουμε κάποιες επισημάνσεις για να το προσεγγίσουμε και να το κατανοήσουμε όσο είναι δυνατόν στον. Καθώς διάβαζα μερικά από τα πεζά του πέρασαν από το μυαλό μου άλλες αναγνώσεις μου με τις οποίες είχαν κάποια κοινά γνωρίσματα όπως π.χ. η ιστορία ενός αιχμαλώτου του Δούκα ή η κάθοδος των εννιά του Βαλτινού, η λέσχη από την τριλογία του Τσίρκα κάποιες γραμμές του Γιώργου Ιωάννου τόσο ως προς το περιεχόμενο όσο και ως προς «το είδος που μοιάζει άλλοτε με χρονικό με τους τρόπους του Εκαταίου άλλοτε με βιωματικό πεζογράφημα. Με ένα βιωματικό πεζογράφημα που αναπτύσσεται γύρω από ένα αδιόρατο πυρήνα κάτι ανάμεσα σε λογοτεχνία και καταγγελτικό δοκίμιο. Σκέφτηκα και την «Κάθοδο των Μυρίων» του Ξενοφώντα αλλά και την «Οδύσσεια» του Ομήρου και πλήθος άλλα πασίγνωστα ή λιγότερο γνωστά έργα που ιστορούν τον αγώνα για την επιβίωση, το νόστο την υποστήριξη των ιδεών της ελευθερίας του είναι και του λέγειν, την αποκοτιά της νιότης και το φιλότιμο. Τι το κοινό έχουν μεταξύ τους όλα αυτά νομίζω ότι είναι ευνόητο. Πρόκειται για τον Έλληνα άνθρωπο, άνδρα, συγγραφέα, ήρωα και συγχρόνως αντιήρωα πάντοτε μπλεγμένο είτε από νεανική αφέλεια είτε μοιραία είτε ηθελημένα σε δύσκολες καταστάσεις που απαιτούν την διαφυγή από τον λαβύρινθο, την απεμπλοκή από τις κουβαρίστρες, την λύση του γόρδιου δεσμού όχι με τον μύθο της Αριάδνης ή με μια απλή κίνηση του ξίφους αλλά με ψυχή και μυαλό, με αγώνες και θυσίες.

Οι νουβέλα Φάιαρ όπ του Objet sans valeur είναι γραμμένη σε απλοϊκό γλωσσικό ιδίωμα είναι η θαλασσινή περιπέτεια στον Ατλαντικό ενός Έλληνα ναυτικού του Αντώνη κατά την διάρκεια του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου. Το Σέρντιλις. γραμμένο εντελώς διαφορετικά, λιτά, δωρικά κατά την έκφραση του συγγραφέα είναι η πορεία προς την ελευθερία δύο νέων, ενός Έλληνα του αφηγητή και ενός Ιταλού του Μάρκο που δραπέτευσαν από την λεγεώνα των ξένων. Η περιπλάνηση τους στην έρημο από το Ταράτ μέχρι το Σέρντιλις.κράτησε 20 μέρες. Αυτές περιγράφονται μία- μία εν είδη ημερολογίου εκτός από την ένατη που περιγράφεται σε άλλο κείμενο με τίτλο «Δευτέρα Παρουσία». Ο συγγραφέας μας έχει εντελώς αφοπλίσει γιατί με τα δικά του σχόλια για το έργο του και την κριτική που του έχει ασκηθεί στο μέρος «Εισαγωγή» στο τέλος του βιβλίου του Objet sans valeur μιλάει για όλα όσα θα μπορούσε να πει ένας αναγνώστης σχετικά με το έργο του δηλαδή για τα πάντα.

Γιώργος Καραχάλιος

Επέλεξα να μιλήσω για το «Αντικείμενο χωρίς Αξία(Objet sans valeur)»του Γ. Μανιάτη, το οποίο απαρτίζεται από τρεις ιστορίες και μια εμβόλιμη, κάθε μια από τις οποίες έχει το ιδιαίτερο ιδεολογικό στίγμα, και αφορά στις ανθρώπινες αξίες και σχέσεις, το θεωρώ σπουδαιότερο και από κει πηγάζει η ανθρώπινη συμπεριφορά.

Το «Φάιαρ όπ», αν και επινοημένη ιστορία, είναι τόσο πραγματική που νομίζει κάποιος πως ο μανιάτης απλώς κατέγραψε τα γεγονότα. Η αξία δεν βρίσκεται στο αφήγημα αλλά στις καταδύσεις που επιχειρεί παραθέτοντας εν είδη αστραπών τις διαπιστώσεις ενός ανθρώπου που γνωρίζει τον φόβο αλλά δεν φοβάται, που έχει φάει τη ζωή με το κουτάλι. Πως, μέσα από τα θετικά και αρνητικά της ανθρώπινης συμπεριφοράς και του ενστίκτου, είναι δυνατόν ο αγώνας για επιβίωση, να μην είναι αντίθετος στον αγώνα για αξιοπρέπεια, για το δικαίωμα της ισότητας, και πάντοτε υπέρ των αδυνάτων.

Το «Φάιαρ όπ» το «Σέρντιλις» πιστεύω ότι είναι διαμάντια .Έχω συγκρίνει την μια γραφή του Σέρντιλις με το Χέμιγουέη ή τον Όμηρο του Γουόρχολ και αντίστοιχα με την κάθοδο των εννέα του Βαλτινού. Όμως έχει άλλη ομορφιά βέβαια δεν ξέρω αν έχει την αναγνώριση, από μένα την έχει αλλά εγώ δεν φτάνει ή δεν φτάνω.

Γιώργος Μανιάτης

«Στην πραγματικότητα και όσον με αφορά, εγώ δεν προσπάθησα τίποτα άλλο και δεν έκανα τίποτα άλλο, παρά να κοιτάξω ώστε τα έργα μου και η γραφή μου να συνάδουν και ει δυνατόν να ταυτίζονται, κάτι που δεν νομίζω σε άλλον συγγραφέα να μοιάζει η ζωή του με τη γραφή του, ταυτόχρονα περιπετειώδη αμφότερα. Η γραφή μου δεν έπαψε να ανατείνεται. Εγώ ως συγγραφέας είμαι δημόσιος κίνδυνος, διότι ουδέποτε συνελήφθην…

Ήρθα εδώ στην Πάτρα με πολύ ταραχή, διότι είναι η πρώτη φορά σε όλη μου τη ζωή που παρουσιάζομαι μόνο για τα βιβλία μου.» [Β.Α.] *

 

* Ο Γ. Μανιάτης είναι ιδρυτής του ΕΥΡΕΤΗΡΙΟΥ

 

Το ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ είναι μια συλλογική προσπάθεια που έχει γεννηθεί κυρίως από φοιτητές του Πανεπιστημίου Αθηνών, με κεντρικό στόχο τη μουσική έρευνα. Η ομάδα έχει κατασκευάσει για πρώτη φορά από την αρχαιότητα το σύνολο των βασικών μουσικών οργάνων των Αρχαίων Ελλήνων. Εγκαινίασε έτσι έμπρακτα, από το 1984, μια αρχαιολογία της ακοής και είναι το μοναδικό σύνολο που παρουσιάζει την αρχαία μουσική, μια μουσική που ως τώρα είχε μείνει «βουβό φωνήεν».

Δείτε και ακούστε:

 


Μόνιμος σύνδεσμος σε αυτό το άρθρο: http://athriskos.gr/596/

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

:bye: 
Περισσότερα...