«

»

Εκτύπωσέ το Άρθρο

«Η παράδοσις» του Αλαίν ντε Μπενουά και «ο εγωισμός των απελθόντων» του Μάνου Χατζηδάκι

 

images

 

 

Η παράδοσις δεν είναι το παρελθόν.

 

 

Όταν οι παραδόσεις χάνωνται, δεν τις κάνει κανείς να αναγεννηθούν με διαταγή. Ούτε με θρήνους. Δεν μπορεί κανείς παρά να δημιουργήση νέες, ή να τις κάνη να επιστρέψουν με νέες μορφές, αυτές που υπήρχαν στην αρχή και χάθηκαν: το πολύ αρχαίο επανέρχεται τότε με την δύναμι του πολύ νέου. Αλλά ας το επαναλάβουμε, κάθε παράδοσις είναι ένα πλαίσιο, μέσα στο οποίο πρέπει κανείς να ανανεώνη συνεχώς.

Μια παράδοσις που δεν εκσυγχρονίζεται συνεχώς, είναι μια παράδοσις νεκρή και άξια της τύχης της. Δεν πρόκειται λοιπόν για αποκατάστασι αυτού που ανήκει στο χθές, αλλά για να δοθεί μια νέα μορφή σ’ αυτό που είναι πάντα αιώνιο. Δεν πρόκειται για προσπάθεια επιστροφής στο παρελθόν, αλλά για σύνδεσι μ’ αυτό. Το να μιμηθεί κανείς αυτούς που θεμελίωσαν και μετέδωσαν μια παράδοσι, δεν είναι μόνο το να μεταδίδει αλλά το να θεμελιώνει με την σειρά του.

 

Από το βιβλίο ΟΙ ΙΔΕΕΣ ΣΤΑ ΟΡΘΑ του Αλαίν ντε Μπενουά (εκδ. «ελευθερη σκεψις»)

adb

Η λέξις «παράδοσις» δεν φαίνεται να έχει για όλους την ίδια απήχησι, ούτε την ίδια σημασία. Μεταξύ εκείνων που αναφέρονται σ’ αυτήν, μερικοί εννοούν την «χριστιανική» παράδοσι, άλλοι την «ευρωπαϊκή» παράδοσι, υπονοώντας έτσι ρεύματα που ήσαν επί αιώνες αλληλένδετα, αφού είχαν γεννηθεί και υπάρξει ανεξάρτητα και τα οποία, σήμερα, τείνουν πάλι να διαχωριστούν.

Άλλοι πάλι μιλούν για μια ενδοψυχική παράδοσι (εσωτερισμός), η οποία συχνά δεν είναι παρά το προϊόν της φαντασίας και της ευπιστίας τους.

Όσο για μένα, ονομάζω «παράδοσι» την ειδική δομή, απεικόνισι ενός ειδικού διανοητικού τρόπου σκέψεως, στην οποία έχουν εγγραφή, στο διάστημα των χρόνων, οι διάφορες κοινωνικοπολιτιστικές μορφές του πολιτισμού μας και ειδικά οι παραδόσεις (στον πληθυντικό), δηλαδή το σύνολο των συνηθειών και των τελετουργικών που συνθέτουν παραδοσιακά και χαρακτηρίζουν τον πολιτισμό αυτόν.

Σε ότι αφορά στις παραδόσεις αυτές, η καταγωγή τους συγχέεται στην πράξι σ’ ένα μοναδικό σύνολο με την καταγωγή του ινδοευρωπαϊκού πολιτισμού: πριν από πέντε περίπου χιλιάδες χρόνια, στο όριο της νεολιθικής επανάστασης.

Στην αρχή της σημερινής εποχής οι παραδόσεις ήσαν πολύ ζωντανές. Ο χριστιανισμός με την εμφύτευσί του στην Ευρώπη προσπάθησε να τις εκριζώσει, αλλά δεν το κατόρθωσε. Η Εκκλησία απεφάσισε τότε να τις εξουδετερώσει, ιδιοποιώντας τις επιφανειακά και για λογαριασμό της. Κτίσθηκαν εκκλησίες και καθεδρικοί ναοί στις θέσεις των αρχαίων ναών. Ευλογήθηκαν οι πηγές και στήθηκαν σταυροί επάνω στους βωμούς.

Οι εγχώριοι άγιοι στα χωριά είδαν να τους απονέμωνται οι προστατευτικές αρετές των ναϊάδων και των συλφίδων. Η γιορτή των Χριστουγέννων τοποθετήθηκε στην καρδιά του κύκλου των 12 ημερών της εποχής του χειμερινού ηλιοστασίου, ώστε ο εορτασμός της ετησίας αναγεννήσεως του Χριστού να διαδεχτεί εκείνη του Ανικήτου Ηλίου («Σολ Ινβίκτους»). Η γιρτή των Αγίων Πάντων πήρε την θέσι της αρχαίας γιορτής των «Διελθόντων» (των νεκρών). Η ιερή νύχτα του τέλους του Απριλίου τοποθετήθηκε υπό την ευλογία της Αγίας Βαλπουργίας. Το θερινό ηλιοστάσιο έγινε του «Αγίου Ιωάννου» και το Πάσχα, η αρχαία εβραϊκή γιορτή της επιβιώσεως, υπεκατέστησε φυσικότατα τις γιορτές της ανοίξεως που θύμιζαν την περιοδική αναγέννησι της ζωής.

Αυτά είναι πράγματα γνωστά, στα οποία δεν υπάρχει λόγος να επιμείνη κανείς. Το σπουδαίο είναι η διαπίστωσις ότι, ό,τι κι αν άλλαξε, η θρησκευτική χροιά, η μορφή των παραδόσεων, έμεινε στην πράξι αναλλοίωτη, ώστε και σήμερα ακόμη, πολύ συχνά, σ’ αυτόν τον θαυμάσιο βέβηλο παγανισμό, τον αργοπορημένα εκχριστιανισμένο αναφέρονται χωρίς να το ξέρουν, οι πιστοί χριστιανοί που νοσταλγούν την εξαφάνισι της αρχαίας λειτουργικής και των παλαιών παραδόσεων!

*  * *

Η δύναμις καταναγκασμού των παραδόσεων οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι γίνονται γενικά αντιληπτές σαν «φυσικές» εκδηλώσεις, προορισμένες να ρυθμίζουν την ύπαρξι από την γέννησι ως τον τάφο, δημιουργώντας έτσι ένα είδος παράλληλης εναλλαγής με τις ηλικίες και τις εποχές.

Δηλαδή η παράδοσις – όπως κάθε κανόνας – είναι ισχυρή όσον καιρό δεν αμφισβητείται. Ακριβέστερα, όσον καιρό δεν διερωτάται κανείς για τον λόγο υπάρξεώς της.

Παρ’ όλ’ αυτά, ο λόγος αυτός υπάρχει και δεν είναι δύσκολο να τον καταλάβει κανείς. Η παράδοσις δημιουργεί το αναγκαίο πλαίσιο για την αρμονική εκτύλιξι των εργασιών και των ημερών. Χωρίς αυτό το πλαίσιο όλες οι ουσίες χάνονται, όλοι οι πολιτισμοί εξαρθρώνονται. Συνδέοντας τους ανθρώπους ενός λαού, με μια σειρά από επίσημες συνήθειες και τελετές, η παράδοσι τους βοηθεί να μορφοποιήσουν την προοπτική ενός κοινού πεπρωμένου και προωθεί την διαιώνισι μιας κάποιας κοινής συναινέσεως. Παράλληλα, εισάγοντας ένα στοιχείο κοινωνικότητας στις κοινωνικές σχέσεις, ανταποκρίνεται στην ανάγκη μιας «ψυχικής τροφής», που είναι ριζωμένη σε όλους τους ανθρώπους, και είναι διαφορετική τόσο από τις υλικές, όσο και από πνευματικές τροφές.

Η παράδοσι λοιπόν δεν είναι άχρηστη.Ααλλά η χρησιμότητά της δεν πρέπει να γίνεται αντιληπτή σαν χρησιμότητα. Από την στιγμή που υψώνεται η φωνή του «αιώνιου όχι» (για το οποίο μιλάει ο Γκαίτε), από την στιγμή που μια φωνή ακούγεται να ρωτά «σε τη χρησιμεύει», η παράδοσις χάνει τον αυθορμητισμό της, αποσυνδέεται από τα δημιουργικά βάθη του λαϊκού υποσυνηδήτου και, βαθμιαία, ατροφεί. Ακόμη περισσότερο: μόνο το γεγονός ότι τίθεται μια τέτοια ερώτηση, είναι ήδη το σημάδι – κυριολεκτικά – ότι τα πράγματα δεν πάνε πια μόνα τους. και όσο περισσότερο οι οπαδοί της παραδόσεως προσπαθούν μα την δικαιολογήσουν, τόσο περισσότερο την απογυμνώνουν από την εσωτερική δύναμι που προερχόταν από τον ενστικτώδη και αυθόρμητο χαρακτήρα της. Εξ ου και το παράδοξο, ότι η παράδοσις είναι ισχυρή και δραστήρια, όταν δεν την «αισθάνεται» κανείς σαν παράδοσι, και ότι, αντίθετα, είναι σε παρακμή, από την στιγμή που είναι ανάγκη να δικαιολογηθή.

Το κεφάλαιο που αντιπροσωπεύει η παράδοσις δεν μπορεί λοιπόν να γίνη αντιληπτό παρά να είναι αντικείμενο ζωντανής εμπειρίας. Παίζεται δηλαδή η ψυχή κι όχι το πνεύμα σ’ αυτήν την περίπτωση. Με την έννοια αυτή, η παράδοσις αποτελεί ένα σύνολο, που οι άνθρωποι ενός ορισμένου λαού, σ’ ένα ορισμένο τόπο και σε μια ορισμένη εποχή, αισθάνονται συλλογικά ότι τους ανήκει και που, κατά κάποιο τρόπο, τους επιτρέπει να είναι αυτό που είναι.

Εξυπακούεται όμως, ότι ο σεβασμός, ακόμη και ο σιωπηρός, των παραδόσεων, συνδέεται με τον σεβασμό εκείνων που θεμελίωσαν και μετέδωσαν τις παραδόσεις αυτές. Υπάρχει στο σημείο αυτό μια στενή σχέσις με την διαδικασία της ταυτότητας και της αφυπνίσεως της προσωπικότητας. Ο άνθρωπος «τίθεται» μέσα στην αντίθεσι και «κτίζεται», μέσα από μια σειρά μορφοποιούντων ανταγωνισμών. Οι ανταγωνισμοί αυτοί είναι πάντα σχετικοί: την ίδια στιγμή που το άτομο εκδηλώνεται σαν «μοναδικό» στον κόσμο, ταυτίζεται συνάμα με ένα υπερ-εγώ, με μια «παραδοσιακή» εικόνα, χάρις στην οποία τοποθετεί τον εαυτό του σε προοπτική και βρίσκει την θέσι του στον χώρο και στον χρόνο, σε σχέση με το περιβάλλον του και την κληρονομιά του. Χρειάζεται βέβαια ακόμη να μπορή να γίνη καθαρή αναγνώρισις των προγόνων, των ιδρυτών της κληρονομιάς και δημιουργών της παραδόσεως.

Ένας από τους λόγους της σημερινής αξουθενώσεως των παραδόσεων είναι ίσως το ότι όχι μόνο οι δημιουργοί των παραδόσεων αυτών (αυτοί που μορφοποίησαν την ειδική δομή του πολιτισμού μας) δεν είναι πλέον αντικείμενο κανενός σεβασμού, αλλά και ότι η ίδια η ταυτότητά τους είναι πια ξεχασμένη – ή απαρνημένη.

*  *  *

Η παράδοσις είναι συλλογικό έργο. («Κανένα ανθρώπινο ον»,  γράφει ο Κόνραντ Λόρεντς, «έστω κι αν είναι η μεγαλύτερη μεγαλοφυία, δεν θα μπορούσε να εφεύρη μόνο του ένα σύστημα κανόνων και κοινωνικών λειτουργιών, ικανών να αντικαταστήσουν την πολιτιστική παράδοσι»). Αλλά, πριν απ’ όλα, είναι έργο ανθρώπινο, χωρίς καμμιά αντιστοιχία στον ζωικό κόσμο. Με την έννοια αυτή, δεν είναι γεγονός «φύσεως», αλλά γεγονός «πολιτισμού». Η παράδοσις υποκαθιστά τα ένστικτα, συμπεριλαμβανομένων, στην αρχή τουλάχιστον και εκείνων που αφορούν στην προστασία των ατόμων. «Ένας που δεν καταλαβαίνει καλά τις σχέσεις που υπάρχουν μεταξύ της αιτίας και του αποτελέσματος», γράφει ακόμη ο Κόνραντ Λόρεντς, «θα κάνει καλά να περιοριστεί σε μια παραδοσιακή συμπεριφορά, που γνωρίζει ότι θα τον οδηγήσει στο επιδιωκόμενο αποτέλεσμα – και χωρίς κίνδυνο».

Η ύπαρξις μιας πολιτιστικής παραδόσεως είναι τόσο στενά δεμένη με το ανθρώπινο φαινόμενο, ώστε να αποτελή, στο επίπεδο αυτό, μια επί πλέον κληρονομικότητα. Αν, στον άνθρωπο, η γνώσις είναι συσσωρευτική, αν η παράδοσις μπορή να μεταδοθεί από γενεά σε γενεά, ενώ το αντικείμενο στο οποίο αναφέρεται δεν είναι αναγκαστικά και πάντα παρόν, είναι γιατί η κληρονομιά δεν φέρεται μόνο από την βιολογική και γενετική δομή μας, αλλά μεταφέρεται επίσης και με την συντεταγμένη γλώσσα και με την αντίληψη της σκέψεως.

Με άλλα λόγια η παρουσία στον άνθρωπο μιας παραδόσεως που παράγεται και διατηρείται από την αντίληψη της σκέψεως και της συντεταγμένης γλώσσας, χρησιμοποιώντας σύμβολα, αντιστοιχεί πραγματικά σε μια νέα μορφή κληρονομικότητας, που προστίθεται στην βιολογική κληρονομικότητα. «Με την αντίληψι της σκέψεως και, συνάμα, με την γλώσσα», διευκρινίζει ο Λόρεντς, «εμφανίζεται στον κόσμο ένα νέο είδος μεταδόσεως των ιδιοτήτων και των ικανοτήτων, που πλησιάζει πολύ το βιολογικό φαινόμενο της κληρονομικότητος. Όταν ένας άνθρωπος εφευρίσκει το τόξο και το βέλος, η ικανότητα να κατασκευάζη και να χρησιμοποιή το όπλο αυτό, μεταβιβάζεται κατά τον ίδιο περίπου τρόπο με ένα επίκτητο χαρακτηριστικό, μέσω της εξελίξεως ή της κληρονομικής επιλογής, με την γενετική έννοια του όρου. Επίσης η πιθανότητα να λησμονηθή αυτή η επίκτητη ικανότητα δεν είναι μεγαλύτερη από την πιθανότητα εκφυλισμού ενός οργάνου του σώματος, του οποίου η αξία διατηρήσεως για το είδος θα ήταν ανάλογη».

*  *  *

Η παράδοσις δεν είναι το παρελθόν. Αυτό δεν πρέπει να σταματήση κανείς να το λέει και να το ξαναλέει. Η παράδοσις έχει την ίδια σχέση με το παρελθόν, όπως και με το παρόν και με το μέλλον. Βρίσκεται πέρα από τον χρόνο. Δεν αναφέρεται σ’ αυτό που είναι αρχαίο, αυτό που είναι «πίσω μας», αλλά σ’ αυτό που είναι μόνιμο, σ’ αυτό που είναι «μέσα μας». Δεν είναι το αντίθετο του νεωτερισμού, αλλά το πλαίσιο, μέσα στο οποίο πρέπει να γίνονται οι νεωτερισμοί, ώστε να έχουν σημασία και διάρκεια.

Πρέπει να δοθεί ένα τέλος σ’ αυτή την γραμμική αντίληψι της ιστορίας, όπου το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, αντιστοιχούν σε τρεις χωριστές «στιγμές». «Αν δεχτούμε ολοκληρωμένα το παρόν, τότε το παρελθόν όπως και το μέλλον θα μας δοθούν επιπλέον». Κλεμάν Ροσσέ.

Αυτό που κάνει την παράδοσι να είναι παράδοσις και όχι ένα γεγονός (ή μια σειρά γεγονότων) είναι ακριβώς το ότι εγγράφεται, ή προορίζεται να εγγραφή, μέσα στο παρόν. Δεν σχετίζεται με το παρελθόν παρά σαν ζωντανό ίχνος του, κατά το μέρος που εγγράφεται στο παρόν. Το παρελθόν δεν είναι παρά αντικείμενο της ιστορικής αναζητήσεως και του βλέμματος που ρίχνουμε σε ότι έγινε κάποτε. Η παράδοσις όμως ανατρέχει σ’ αυτό που προέρχεται από πέρα από τα εμφανή και τα πράγματα που καθορίζονται από τα φαινόμενα. Ανατρέχει στην συνέχεια, που επιτρέπει στα αλληλοδιαδεχόμενα γεγονότα του παρελθόντος μας να μην φαίνονται σαν «χωρίς λόγο πράξεις», σαν δημιουργίες του τίποτα ή σαν θέσεις χωρίς έννοια. Χάρις σ’ αυτήν, τα γεγονότα που απαρτίζουν την ιστορία μας – έστω κι αν φαίνονται κάπως ανερμάτιστα ή χωρίς προκαθορισμένους σκοπούς και σχέδια – μπορούν να αναφερθούν σ’ ένα κοινό παρονομαστή, να εγγραφούν σε μια ίδια δομή, να ερμηνευθούν υπό το φως της ίδιας και αιώνιας προσκολλήσεως προς ότι μας φαίνεται άξιο να διασωθή και συνεπώς να μεταφερθή στο παρόν μας και να ξαναγίνει επίκαιρο.

Ο μυστικός αυτός δεσμός, προϊόν της ειδικότητας των νοοτροπιών στον οποίο ανατρέχει και αναφέρεται η έννοια της παραδόσεως και δια του οποίου η κληρονομιά μεταδίδεται στο παρόν, υπήρξε πάντα το αντικείμενο του μίσους των εχθρών της παραδόσεως. Από ιστορικής απόψεως, η επίθεσις κατά των παραδόσεων ανάγεται σον 18ο αιώνα. Με τους «Πεφωτισμένους» και την φιλοσοφία τους, ο όρος «παράδοσις» παίρνει για πρώτη φορά μια κακή απόχρωσι. Για τους οπαδούς της «Επεξηγήσεως», η παράδοσις δεν είναι παρά το άθροισμα των προκαταλήψεων του καθενός και των «ανορθολογικών» συμπεριφορών της κοινωνίας, αντιπαρατάσσεται η αυτοχειροτονηθείσα «οικουμενικότητα της λογικής». Αυτό όμως που καταγγέλουν οι «πεφωτισμένοι» φιλόσοφοι δεν είναι η υπενθύμισις του παρελθόντος, ούτε η επίκλησις των κειμένων και των γεγονότων που έγιναν και υπήρξαν, αλλά η επίκλησις, η επαναφορά στην εποκαιρότητα της κοινωνικής πρακτικής και των συλλογικών συμπεριφορών, που συνδέονται με τα κείμενα και τα γεγονότα αυτά, από την στιγμή που αυτά δεν θεωρούνται σαν εξωτερικά αντικείμενα ή ακόμη αδιάφορα, αλλά σαν μαρτυρίες της δικής μας κληρονομιάς.

Με δυο λόγια, αυτό που εξοργίζει κυρίως τους οπαδούς της «επεξηγήσεως» είναι το γεγονός της καθαρής συνειδητοποιήσεως της παραδόσεως αυτής, χάρις  στην οποία το βλέμμα προς το παρελθόν προωθεί το αίσθημα των ριζών και το γεγονός ότι ανήκουμε σ’ αυτό που προϋπήρξε από μας.

*  *  *

Η παράδοσις έχει τα όριά της. Μέσα σε κάθε κοινωνική ομάδα, διάφοροι παράγοντες αντιτίθενται σε μια πολύ αυστηρή διατήρησι αμετάβλητων δομών. Αρχίζουμε από την περιέργεια, που συνδέεται με την αιώνια νεότητα του ανθρωπίνου πνεύματος και η οποία παίρνει πολύ γρήγορα την μορφή της αμφισβητήσεως. Η αμφισβήτησις είναι ειδικά ισχυρή τον καιρό της εφηβείας. «Σε κανονικές περιστάσεις», παρατηρεί ο Κ. Λόρεντς, «ο σκεπτικισμός και η τάσις προς τον νεωτερισμό που εκφράζουν οι έφηβοι, δεν είναι παρά εκδηλώσεις υγείας. Αυτά είναι που επιτρέπουν στον πολιτισμό να μεταβάλλεται και να διατηρή την προσαρμοστικότητά του και συγχρόνως αρδεύουν με νέο αίμα την πατρογονική παράδοσι, αποφεύγοντας την αρτηριοσκλήρωσί της υπό την μορφή πολύ ακάμπτων δογμάτων».

Αναμφίβολα όμως οι κοινωνίες στις οποίες ζούμε είναι πια κοινωνίες όπου η δίψα του νεωτερισμού εκφυλίσθηκε σε νεοφιλία, σε μια παθολογική έλξι προς οτιδήποτε είναι «νέο». Σαν επακόλουθο, η ηλικία στην οποία η τάσις προς τον νεωτερισμό είναι ισχυρότερη, ανεβάστηκε φυσικά σ’ ένα είδος ικριώματος καταδίκης. (Είδαμε να γεννιέται ο «νεανισμός» και η σχετική αντίθεσίς του, ο «αντινεανικός ρατσισμός»). Το φαινόμενο αυτό είναι πολύ ανησυχαστικό, γιατί τροφοδοτεί μια ρήξι μεταξύ των γενεών, πίσω από την οποία αρχίζει να εμφανίζεται το φάσμα ενός νέου εμφυλίου πολέμου. Αλλά οι υπερβολές αυτές, δεν πρέπει να μας κάνουν να ξεχνούμε ότι βρισκόμαστε μπροστά σε ένα είδος υπερτροφίας μιας θεμελιώδους βιολογικής και κοινωνικής λειτουργίας, κανονικής κι όχι μπροστά σ’ ένα αυτό καθαυτό κακό.

Στο σημείο αυτό, η σύγκρισις του κοινωνικού σώματος με τον οργανισμό του ατόμου είναι διαφωτιστική. Από την πρώτη ως την τελευταία μέρα της υπάρξεώς του, κάθε ζωντανό σύστημα εξελίσσεται. Τα άτομα που αποτελούν το σώμα μας ανανεώνονται συνεχώς. Και παρ’ όλ’ αυτά οι οργανισμοί αυτοί, σε συνεχή μεταβολή, παραμένουν πάντα οι ίδιοι από δομικής πλευράς. Ακόμη περισσότερο, καμμιά φορά είναι τα ίδια όργανα εκείνα που εξασφαλίζουν το αμετάβλητο της δομής και συγχρόνως την εξέλιξι της μορφής. Έτσι, στα οστά, είναι τα ίδια κύτταρα, οι οστεοβλάστες και οι οστεοκλάστες εκείνοι που καταστρέφουν και δημιουργούν συνάμα τα οστά. Τηρουμένων των αναλογιών, η παράδοσις παίζει στις κοινωνίες τον ίδιο ρόλο. Χωρίς αυτήν, θα ήταν αδύνατο να «γινόμαστε» και συγχρόνως να είμαστε ο εαυτός μας. Αλλά συγχρόνως, χωρίς παράδοσι κάθε πραγματική ανάπτυξις θα ήταν αδύνατη, γιατί κάποια δομή είναι πάντα απαραίτητη για να «στερεώσει» ένα γεγονός ή μια μεταβολή.

Ο Λόρεντς δεν διστάζει να γράψει ότι είναι πιο σπουδαίο, για μια κοινωνία, να διατηρήσει τις γνώσεις που απέκτησε, παρά το να αποκτήση νέες, γιατί χωρίς διατήρησι των κεκτημένων, κανένα απόκτημα δεν διαρκεί. Στην πραγματικότητα φαίνεται καθαρά, ότι η ύπαρξις συντηρητικών δυνάμεων που διατηρούν την παράδοσι, είναι το ίδιο σπουδαία με την ύπαρξι νεωτεριστικών δυνάμεων που την, αμφισβητούν. Σε τελική ανάλυση το πρόβλημα της θέσεως της παραδόσεως μέσα στο κοινωνικό σώμα, είναι ένα πρόβλημα ισορροπίας μεταξύ μονιμότητας και της αλλαγής, μεταξύ του αμετακίνητου και του κινητού. Άλλωστε, μόνο όταν μια τέτοια ισορροπία επιτυγχάνεται, οι επιλεκτικές ομάδες μπορούν να «κυκλοφορήσουν» και να ανανεωθούν (σύμφωνα με την απαίτησι του βιολογικού νόμου της επαναφοράς στον μέσον όρο) και να μιλήσει κανείς, όπως ο Παρέττο, περί «κοινωνικής αρμονίας».

Η ανάλυσις αυτής της παραδόσεως ενώνεται τότε με την ανάλυσι της έννοιας της τάξεως. Ανάλογα με το αν υπερτερή υπερβολικά η παράδοσις ή η αμφισβήτησις, ο κοινωνικός οργανισμός παρουσιάζει τα συμπτώματα της αρτηριοσκληρώσεως ή της αναρχίας, λίγο ή πολύ εντονώτερα. Όταν οι κοινωνίες κυβερνώνται αποκλειστικά από την παράδοσι, γίνονται απολιθωμένες κοινωνίες, όπως οι «ψυχρές κοινωνίες» που ο Λεβύ –Στράους, ο Γκαρωντύ και οι μιμητές τους θα ήθελαν να δώσουν σαν υπόδειγμα στην Ευρώπη και οι οποίες άδειασαν από περιεχόμενο την ιστορία, γιατί κάθε γενεά αρκείται στο να επαναλαμβάνει την προηγουμένη, χωρίς ποτέ να νεωτερίζει. Αντίθετα όταν οι κοινωνίες δεν δίνουν καμμιά θέσι στην παράδοσι, οι νεωτερισμοί, αναγκαστικά εκριζωμένοι, αποκομμένοι από τις ειδικές αξίες του πολιτισμού και του λαϊκού πνεύματος, δεν κατορθώνουν να εγκατασταθούν, να στερεωθούν στον κοινωνικό οργανισμό και εξαφανίζονται μετά από λίγα χρόνια.

Βρίσκει κανείς ανάλογα παραδείγματα στον ζωικό κόσμο. Τα είδη που δεν εξελίσσονται πιά, γεννούν ζωντανά απολιθώματα , ενώ αυτά που παρουσιάζουν υπερβολικά ισχυρές μεταβολές καταλήγουν συνήθως σε τερατώδεις τύπους που δεν είναι βιώσιμοι. Αντιδραστικοί λοιπόν και αμφισβητίες, έχουν και τις ζωολογικές απεικονίσεις τους.

«Βλέπει κανείς απ’ αυτά», συμπεραίνει ο Κ, Λόρεντς, «ότι η συμπεριφορά του ανθρώπου που προσπαθεί να διαιωνίσει το αμετάβλητο σε έναν πολιτισμό και αυτή του ανθρώπου που επιτίθεται κατά της παραδόσεως, αποτελούν τους δυο αντίθετους , αλλά και συμπληρωματικούς πόλους ενός συστήματος ανταγωνισμών, που η αποστολή του είναι να διατηρή μια κατάστασι ισορροπίας». Προσθέτει ακόμη ότι: «Η διαπίστωσις αυτή, σημαίνει να κάνη κανείς εχθρούς τόσο ανάμεσα στους ηλικιωμένους συντηρητικούς κυρίους, όσο και στις γραμμές της επαναστατημένης νεολαίας, γιατί και οι μεν και οι δε, αρνούνται να αναγνωρίσουν  ότι μια εφυής και θετική πράξις συνίσταται πρώτα στην αποδοχή των απόψεων των αντιπάλων τους».

Όταν οι παραδόσεις χάνωνται, δεν τις κάνει κανείς να αναγεννηθούν με διαταγή. Ούτε με θρήνους. Δεν μπορεί κανείς παρά να δημιουργήση νέες, ή να τις κάνη να επιστρέψουν με νέες μορφές, αυτές που υπήρχαν στην αρχή και χάθηκαν: το πολύ αρχαίο επανέρχεται τότε με την δύναμι του πολύ νέου. Αλλά ας το επαναλάβουμε, κάθε παράδοσις είναι ένα πλαίσιο, μέσα στο οποίο πρέπει κανείς να ανανεώνη συνεχώς. Μια παράδοσις που δεν εκσυγχρονίζεται συνεχώς, είναι μια παράδοσις νεκρή και άξια της τύχης της. Δεν πρόκειται λοιπόν για αποκατάστασι αυτού που ανήκει στο χθές, αλλά για να δοθεί μια νέα μορφή σ’ αυτό που είναι πάντα αιώνιο. Δεν πρόκειται για προσπάθεια επιστροφής στο παρελθόν, αλλά για σύνδεσι μ’ αυτό. Το να μιμηθεί κανείς αυτούς που θεμελίωσαν και μετέδωσαν μια παράδοσι, δεν είναι μόνο το να μεταδίδει αλλά το να θεμελιώνει με την σειρά του.

(Σεπτέμβριος – Οκτώβριος 1976)

 

******************

 

Ο Μάνος Χατζηδάκις αποφάνθηκε για την παράδοση.

Βρήκα το απόσπασμα που έπεται από http://logomnimon.wordpress.com/2010/11/08/%CE%BF-

Πρόσεξα όμως ότι το πρώτο σχόλιο εκεί είναι πιθανόν σπουδαιότερο από το ίδιο το κείμενο του Χατζιδάκι (βλ. στο τέλος).

Η γνώμη μου είναι ότι έπιασε τον ταύρο, αλλά μόνο από το ένα κέρατο. Μάλιστα νομίζω με χέρι πολύ λεπτεπίλεπτο για ανάγκη τέτοιου είδους. Πολύ δε ευαίσθητο για να μπορεί να κρατήσει γερά ένα σκληρό κέρατο που βρίσκεται πάνω σε κεφάλι ζωντανού ταύρου.

Διαβάστε το και βγάλτε κι εσείς τα συμπεράσματά σας.

Ο εγωισμός των απελθόντων

Παράδοση είναι ο εγωισμός των απελθόντων και η ενοχή, ο συμβιβασμός των επιζώντων. Η πνευματική και η ψυχική δουλεία, που αναστέλλει και απονεκρώνει τελικά τις φυσιολογικές μας λειτουργίες. Η Παράδοση επιβάλλει την πλήρη υποταγή μας στους νεκρούς – κι έτσι μας καθιστά ακίνδυνους για αλλαγές, τομές, γι’ απελευθέρωση. Γι’ αυτό και η παράδοση βολεύει τους κρατούντες. Σ’ όλα τα κράτη τ’ ανελεύθερα, χορεύουν ξώφρενα τους εθνικούς χορούς των, που αποτελούν το βάθρο για περηφάνεια και γι’ ανελευθερία “εθνική”.

Πώς είναι δυνατό να χορεύεις ταγκό, και ν’ απαιτείς συγχρόνως να φύγει απ’ την κυβέρνηση ο στρατηγός Βιντέλλα. Αυτό είν’ αδύνατον. Γιατί ο Βιντέλλα είναι το ταγκό ο ίδιος. Με τα μαλλιά γιαλιστερά από μπριγιαντίνη, με την Παρθένο ανάγλυφη μες στη Μητρόπολη και με τα πόδια έτοιμα για τον χορό… Ένα δύο τρία τέσσερα κι ύστερα η φωνή του Κάρλος Γκαρντέλ. “Σιωπή μες στη νύχτα…”

Το ίδιο και στη Χιλή, στο Πακιστάν και στο Ιράν, στην Αλβανία και στην Κίνα, στο Μαρόκο, στη Λιβύη και στο Κουβέιτ, και σ’ άλλα μέρη ανατολικά ή της Νοτίου Αφρικής… Παντού χορεύουν εθνικούς χορούς, ιδρύουν ωδεία παραδοσιακής Μουσικής και ο αγαθός δικτάτορας σκύβοντας δέχεται λατρευτικά λουλούδια από νεολαίους, καταφανώς συγκινημένος. Τουλάχιστο στη χώρα μας, μονάχα στην ποιότητα την εκλεκτή του γιαουρτιού επιβάλλεται να γράφουνε τη λέξη: παραδοσιακό. Και το γιαούρτι αυτό πραγματικά είναι εξαιρετικό. Κι όσο για τους χορούς…

Σαν ξαναβρήκα μέσα μου την Κρήτη, μ’ εντυπωσίασε που οι νέοι της χορεύανε τη νύχτα κρητικούς χορούς, κι όχι ξενόφερτους, ντυμένοι γαμπριάτικα και μασουλώντας τσίχλα. Το βρήκα τούτο εξαίσιο και φωτεινό παράδειγμα για την απάνω χώρα. Μα όσο τόβλεπα, τόσο και περισσότερο γινόμουν σκεφτικός και άρχιζα να ξεχωρίζω κάποιον κίνδυνο. Τον κίνδυνο του γραφικού. Αυτόν, που μας παρουσιάζει εύκολα, προκλητικά με το ιδιόμορφο πρόσωπό μας, χωρίς νάχουμε μάθει, στο μεταξύ, να ζούμε άνετα και φυσικά την καταγωγή μας.

Γιατί η παράδοση έχει αξία μονάχα όταν δεν στηρίζεται στην αναπαράσταση, αλλά στην καθημερινή και δίχως επιτήδευση ζωή μας. Όταν δηλαδή το κληροδότημα χρησιμοποιείται φυσικά, και δίχως την ανάγκη επεξήγησης. Τότε μονάχα οφείλει να υπάρχει. Διαφορετικά, θάναι καλό να εξαφανιστεί μέσα στον Χρόνο, κι ας έχουμε πιο δεύτερες συνήθειες αποκτήσει. Γιατί η ποιότητα της κληρονομιάς ανήκει στη ζωντανή ύλη που περιέχουμε, κι όχι στο ήθος ή στο ύφος αλλοτινών καιρών.

Να λοιπόν γιατί τα γκρεμισμένα δεν πρέπει να τα κλαίμε. Και να γιατί θα πρέπει να επιλέγουμε αυτά που συνυπάρχουνε και ζουν μαζί με μας και τον καιρό μας, κι όχι αυτά που υπήρξαν κάποτε με τους δικούς μας. Και μες από τις άπειρες και διαφορετικές επιλογές, ίσως βρεθεί το αληθινό μας εκμαγείο, που θα προσφέρει στους απόγονους σαφήνεια, μέτρο και περισυλλογή. Κι αυτό είναι χρέος υπέρτατο και προπατορικό.

ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ
Ολίγα τινά περί παραδόσεως εθνικής, λαϊκής και μη (20/5/1979)
από το βιβλίο “ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΤΟΥ ΤΡΙΤΟΥ”
Εκδόσεις ΕΞΑΝΤΑΣ

Το σχόλιο:

Νικόλας λέει:

Εγώ, τώρα, γιατί θέλω να διαφωνήσω;;
Μήπως γιατί ο Χατζιδάκης δεν έζησε την επέλαση της δυτικής μαζικής κουλτούρας που βιώνουμε σήμερα;
Μήπως τη παράδοση πρέπει να τη βλέπουμε σα βάση, μαγιά, «τη 1η δημοτικού» της κουλτούρας μας. Όχι να τη βλέπουμε σαν αυτοσκοπό, συντήρηση, φολκλόρ, αλλά σε κάθε περίπτωση να τη βλέπουμε!
Για να πάρεις φόρα πρέπει να πας πίσω. Αν πας πίσω και μείνεις εκεί, τότε χάθηκες. Αλλά και να πηδήξεις, χωρίς να έχεις πάρει φόρα, δεν θα καταφέρεις και τίποτε σπουδαίο…

 

************************

 

Ο Μάνος Χατζηδάκις ξαπόστειλε «τα παιδιά του Πειραιά» στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Δεν μπόρεσε όμως να τα φτάσει μέχρι τον Πειραιά. Γ. Μανιάτης

 

Αν και δεν πρόκειται για το στίγμα του Χατζιδάκι, το παρακάτω κόντεψε να δημιουργήσει παράδοση:

 

 

***********************************

 

Ο Μ. Χατζηδάκις, και μέσω της Βουγιουκλάκη, κατέστη ιερόν τέρας. Και ως τοιούτον επηρέασε ανθρώπους. Ιδού ένα λαμπρό παράδειγμα:

Από http://hypnovatis.blogspot.gr/2013/05/blog-post_23.html, διαβάζουμε:

Ο ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

Μερικές σκέψεις ενός σπουδαίου ανθρώπου, που είχα διαβάσει σαν μαθητής λυκείου και έκτοτε με διαμόρφωσαν. Είναι ίσως γνωστές σε κάποιους, αλλά δεν θα μπορούσα να μην τις βάλω. Τις αφιερώνω σε όλους αυτούς, που αν και δηλώνουν ότι απορρίπτουν … μετά βδελυγμίας τον χριστιανισμό και τη (β)ρωμηοσύνη, εξακολουθούν, από ό,τι φαίνεται, σχεδόν μισόν αιώνα μετά την ελληνοχριστιανική χούντα να προσβάλλονται εξίσου με τους παλιούς καλούς ρωμηούς από κείμενα σαν κι αυτό:  Ο ΜΕΣΑΙΩΝΑΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΦΥΓΕ ΠΟΤΕ (ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ) – Μια απόπειρα σκιαγράφησης των ιστορικών αιτίων της νεοελληνικής υπανάπτυξης (και να απαιτούν να υποκλιθεί η υπόλοιπη «υπανάπτυκτη» ανθρωπότητα στην πολιτισμική γραφικότητα των πανηγυρτζήδων και των αρκουδιάρηδών τους).
Οι τονισμοί δικοί μου……

Σχόλιο από έναν αρκουδιάρη: «Του είπαμε να κλάσει κι αυτός χέστηκε»

 

 

 

 

Μόνιμος σύνδεσμος σε αυτό το άρθρο: http://athriskos.gr/5696/

26 σχόλια

Μεταπήδηση στη φόρμα σχολίων

  1. 1
    ΘΕΡΣΙΤΗΣ

    Ο Αλαίν ντε Βγενουά έχει πει κι άλλα πολλά. Αν ξύσεις λίγο την επιφάνεια ανακαλύπτεις τον (πλατωνιστή;) φασίστα. Αναδημοσιεύω μερικά που υπάρχουν σε ελληνικές νεοπαγανιστικές ιστοσελίδες. Θέλουν προσοχή οι φασίστες γιατί ΠΑΝΤΑ θα φορούν κάποια προβιά προς άγραν αδαών.

    Αναδημοσιεύω από εδώ: http://nosferatos.blogspot.gr/2010/01/klik_06.html

    «ΝΑ ΚΑΛΛΙΕΡΓΟΥΜΕ ΤΟΝ ΛΥΡΙΣΜΟ. Οι μεγάλοι ηγέτες είναι εκείνοι που χάρη σε αυτούς οι άνθρωποι μπορούν να σκέπτονται λυρικά για τους εαυτούς τους» (Αλαίν ντε Μπενουά – για την αναδημοσίευση: http://www.rassias.gr/HEC3.html )

    (Σχόλιο: ε;;; Μάς «έστειλαν» οι μεγάλοι λυρικοί ηγέτες!)

    «ΟΛΟΙ ΟΙ ΠΟΙΟΤΙΚΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΔΕΛΦΙΑ. Αδέλφια ανεξαρτήτως φυλής, χώρου και χρόνου.»
    (Αλαίν ντε Μπενουά – για την αναδημοσίευση: http://www.rassias.gr/HEC3.html )

    (Σχόλιο: Οι άλλοι ,οι βρωμιάρηδες, οι υπάνθρωποι, οι ελλατωματικοί, οι σκάρτοι, οι μη-ποιοτικοί έχουν μόνο ξαδέλφια ή δεν έχουν καμμιά απολύτως συγγένεια μεταξύ τους;)

    « Οι τωρινοί καιροί ζητούν πραγματικούς επίλεκτους, που να είναι περισσότερο χαρακτήρες παρά ευφυϊες, που να χαρακτηρίζονται περισσότερο από γερές σπονδυλικές στήλες παρά από γερά μυαλά» (Αλαίν ντε Μπενουά – για την αναδημοσίευση: ιστοσελίδα ΥΣΕΕ)

    (Σχόλιο: Από εδώ το ξεπατίκωσαν το επίμαχο τσιτάτο-μικρή αγγελία, που βρίσκεται στην ιστοσελίδα των μικρών αγγελιών του ΥΣΕΕ !)

    «Το συμπέρασμα είναι λοιπόν ότι η εποχή μας δεν χρειάζεται καινούργιους αυτοχειροτόνητους επίλεκτους»

    «Οι επιφανείς δίνουν στον εαυτό τους τα περισσότερα δικαιώματα γιατί αναθέτουν στον εαυτό τους τα περισσότερα καθήκοντα. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι η μεγαλύτερη αρετή του επιφανούς είναι το ότι τα παίρνει «όλα επάνω του». Πιστεύει ότι όλα τον αφορούν και συγχρόνως γνωρίζει ότι δεν υπάρχει κανείς πάνω από αυτόν, στον οποίο να μπορεί να μεταβιβάσει τις ευθύνες του». (Αλαίν ντε Μπενουά – για την
    αναδημοσίευση: ιστοσελίδα ΥΣΕΕ )

    1. Σταύρος

      ΘΕΡΣΙΤΗ, τυχαίνει να έχω μελετήσει από την δεκαετία του 70 καμμιά δεκαριά βιβλία του Μπενουά. Πρέπει να σου πω ότι σε πολλές περιπτώσεις τοποθετείται ξεκάθαρα κατά του Πλάτωνα τον οποίον θεωρεί υπονομευτή της ελληνικής φιλοσοφίας.

      Επειδή δεν χρωστάω πουθενά, ούτε προς τα αριστερά ούτε προς τα δεξιά, καθόλου δεν επηρεάζομαι από ετικέτες πολιτικού προσανατολισμού. Μελέτησα και έχω την γνώμη μου για τον άνθρωπο από τα έργα του κι όχι από τρίτους.

      Από τις παρατηρήσεις που ανέφερες, δεν διακρίνω κανέναν φασισμό. Το ξαναλέω, δεν είμαι ούτε δεξιός ούτε αριστερός. Πρέπει επί τέλους να ξεφύγουμε από την παγίδα αυτή. και νομίζω ότι ο Μπενουά το κατόρθωσε.

      Μέσα στα βιβλία του πάντως έχει πολλά κεφάλαια στα οποία ασκεί καταλυτική κριτική στην δεξιά, την οποία θεωρεί πλέον τελειωμένη.

    2. ΘΕΡΣΙΤΗΣ

      To ότι ο Βγενουά τοποθετείται ξεκάθαρα κατά του Πλάτωνα δεν σημαίνει ότι δεν είναι πλατωνιστής στη νοοτροπία. Κι ο Μαρξ δήλωνε άθεος αλλά στην πραγματικότητα αυτοπαγιδεύτηκε σε κοινωνικοπολιτικούς μεσσιανισμούς και ιερατεία, καθαρά ιουδαϊκού τύπου.

      Ούτε εγώ είμαι δεξιός, ή αριστερός, αλλά οι φασίστες παραμένουν φασίστες όποια προβιά κι αν φορέσουν:

      “Η φυλή είναι η μοναδική πραγματική ενότητα που περικλείει τις ατομικές διαφοροποιήσεις. Η αντικειμενική μελέτη της ιστορίας δείχνει ότι μόνο η ευρωπαϊκή φυλή (λευκή καυκάσια φυλή) από τη στιγμή της εμφάνισής της συνεχίζει να προοδεύει στην ανοδική πορεία της εξέλιξης της ζωής, σε αντίθεση με άλλες φυλές οι οποίες έχουν βαλτώσει και βρίσκονται σε υποχώρηση. Η κύρια αιτία αυτής της προόδου της ευρωπαϊκής φυλής συνίσταται στο ότι έχει συσσωρεύσει στοιχεία επιστημονικής και τεχνικής προόδου, τα οποία σχηματίζουν τον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Η ευρωπαϊκή φυλή δεν διαθέτει απόλυτη ανωτερότητα. Απλώς είναι η πλέον ικανή να προοδεύει στην κατεύθυνση της εξέλιξης. Εφόσον οι φυλετικοί παράγοντες κληροδοτούνται με στατιστικό τρόπο, κάθε φυλή κατέχει τη δική της ψυχολογία.”
      (Αλέν ντε Μπενουά “Τι είναι ο εθνικισμός”)

    3. Σταύρος

      Η λέξη φυλή δεν μου προκαλεί καμμιά αλλεργία διότι είναι μια πραγματικότητα.

      Με την άποψη αυτή του Μπενουά, αν και δηλώνει μια ιστορική πραγματικότητα, δεν συμφωνώ εντελώς, παρ’ όλο που διευκρινίζει ότι «…Η ευρωπαϊκή φυλή δεν διαθέτει απόλυτη ανωτερότητα…».

      Η παρατήρηση ότι «Απλώς είναι η πλέον ικανή να προοδεύει στην κατεύθυνση της εξέλιξης», μπορεί να είναι υπερβολική αλλά δεν απάδει εντελώς με τα ιστορικά δεδομένα.

      Πράγματι ο Μπενουά επιχείρησε να ανακόψει την ραγδαία άνοδο της αριστερής κατάληψης του πολιτιστικοπολιτικού γίγνεσθαι στην Ευρώπη την δεκαετία του 60. Ως προς αυτή του την επίδοση νομίζω ότι οι αριστεροί του χρωστούν περισσότερα απ’ ότι δεξιοί. Νομίζω ότι ενήργησε προς την κατεύθυνση του «Μηδέν άγαν». Διότι στην αντίθετη περίπτωση μας προέκυψε η σοσιαλιστική ελαφρότητα του ΠΑΣΟΚ και τώρα του ΣΥΡΙΖΑ.

      Δεν μ’ ενοχλεί να μη συμφωνώ σ’ όλα με κάποιον.

    4. ΘΕΡΣΙΤΗΣ

      Ουτε εμένα μου προκαλεί αλλεργία η λάξη «φυλή». Όμως δεν υπάρχει … «ευρωπαϊκή φυλή».
      Κι εδώ ακριβώς βρίσκεται η παγίδα με τους φασίστες: λένε πολλά «αθώα» και αυτονόητα», που όμως αν τα ξαναδιαβάσεις πιο προσεκτικά, βλέπεις την τρικλοποδιά που επιχειρούν .

    5. Σταύρος

      Πάντως έχει γράψει κείμενα κατά του ρατσισμού και της ξενοφοβίας.

      ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΡΑΤΣΙΣΜΟΥ. Του Αλαίν ντε Μπενουά
      http://athriskos.gr/26/09/2012/685/

      (Ας διακηρύξουμε λοιπόν το δικαίωμα των λαών να είναι ο εαυτός τους, το δικαίωμα που έχουν όλοι οι λαοί να προσπαθήσουν να φθάσουν στην αποκορύφωσή τους, εναντίον κάθε οικουμενισμού και εναντίον όλων των «ρατσισμών»).

    6. PolitroposDionisis

      Σταυρέ δεν βλέπεις την αντίφαση της διατύπωσης!
      Το να είσαι κατά του οικουμενισμού δεν είναι φασισμός? Δεν συντηρείται έτσι ο ρατσισμός?

    7. Σταύρος

      Politroπε, είμαι κατά του οικουμενισμού, όποια μάσκα κι αν φορά.

      Ο χριστιανισμός, ο ισλαμισμός και ο κομμουνισμός υπόσχονται τέτοια προοπτική, ο δε καπιταλισμός διαθέτει την μεγαλύτερη επίδοση στις μέρες μας. Θεωρώ την ποικιλία ως τον πλούτο της οικουμένης των ανθρώπων.

      Άλλο να υφίσταται μια τάση προς οικουμενισμό κι άλλο να προβάλλεται ως αξίωση. Ο ανατολίτης δύσκολα θα παρατήσει τις μεταφυσικές τάσεις και ανησυχίες του. Αν έρθει η ώρα τα το κάνει, ας το κάνει από μόνος του. Με το στανιό δεν γίνεται.

      Οι παραδόσεις χιλιετιών δεν ξεριζώνονται. Και για ποιό λόγο να ξεριζωθούν από την μια στιγμή στην άλλη. οι οσμώσεις των πολιτισμών λειτουργούν πάντοτε και επιφέρουν μεταβολές ένθεν κακείσε. Ο βιασμός της διαδικασίας αυτής δεν νομίζω ότι επιφέρει θετικά αποτελέσματα σε καμμιά πλευρά.

      Οικουμενική πρέπει να είναι η καταδίκη των μισαλλοδοξιών παντός τύπου.

  2. 2
    ΘΕΡΣΙΤΗΣ

    ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΓΕΝΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΕΠΙΦΑΝΩΝ
    του Αλαίν ντε Βγενουά
    http://www.ysee.gr/index.php?type=article&f=evgeneia_psixis

    «Το συμπέρασμα είναι λοιπόν ότι η εποχή μας δεν χρειάζεται καινούργιους αυτοχειροτόνητους επίλεκτους» –
    Αλαίν ντε Βγενουά
    (Σχόλιο: χρειάζεαται … ετεροχειροτόνητους επίλεκτους)

    «Οι τωρινοί καιροί ζητούν πραγματικούς επίλεκτους, που να είναι περισσότερο χαρακτήρες παρά ευφυϊες, που να χαρακτηρίζονται περισσότερο από γερές σπονδυλικές στήλες παρά από γερά μυαλά» – Αλαίν ντε Βγενουά
    (Σχόλιο: χωρίς λόγια)

    Και μια αριστοτεχνική νεοναζιστική διαστροφή του Νίτσε:
    «Εκείνο που χαρακτηρίζει τους επιφανείς είναι η ισορροπία που υπάρχει ανάμεσα στα δικαιώματα που απονέμουν στους εαυτούς τους και στα καθήκοντα που αναθέτουν στους εαυτούς τους… Οι επιφανείς δίνουν στον εαυτό τους τα περισσότερα δικαιώματα γιατί αναθέτουν στον εαυτό τους τα περισσότερα καθήκοντα. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι η μεγαλύτερη αρετή του επιφανούς είναι το ότι τα παίρνει όλα επάνω του» – Αλαίν ντε Βγενουά
    (Σχόλιο: προφανώς οι «επιφανείς» έχουν το μαχαίρι και το πεπόνι και μοιράζουν την τράπουλα των διακιωμάτων και των καθηκόντων. Οι άλλοι πρέπει απλώς να υπακούν στους «επιφανεις» σωτήρες τους)

    Νεοναζιστική τρικυμία εν κρανίω.

  3. 3
    PolitroposDionisis

    Ο χριστιανισμός, ο ισλαμισμός και ο κομμουνισμός με όποιες παραλλαγές τους ποικιλία είναι!!
    Όπως και ο καπιταλισμός που τείνει να γίνει παγκόσμιος και «οικουμενικός»!!
    Όμως όλα αυτά έχουνε ως κοινό παρονομαστή, την συγκρότηση των κοινωνιών σε μια εξουσιαστική βάση, που σε όποιες παραλλαγές της, αποτελεί κι αυτό μια ποικιλία.

    Ο βιασμός που αναφέρεις, συντελείτε στην βάση εννοιών, όπως φυλή ράτσα πατρίδα κλπ δηλαδή στην βάση ψεύτικων ταυτοτήτων! Πίσω από αυτές τις ταυτότητες, βλέπουμε εξουσιαστικά συμφέροντα και τίποτα άλλο…

    Πόσο διαφορετικοί πολιτισμικά είναι ας πούμε οι βαλκάνιοι, αλλά και ευρύτερα οι Τούρκοι Ιταλοί…. ? Θα έλεγα όσο και οι εδαφοκλιματολογικές συνθήκες που καθορήσανε τόσες κοινές ή και καπως διαφορετικες παραλλαγμενες συνήθειες, ήθη και έθιμα, καλλιτεχνικά, διατροφικά, μουσικά…..
    Και πόσο αυτές οι κοινές ή η διαφορετικές πολιτισμικά χαρακτηριστικά, μπορεί να είναι ικανα, από μόνα τους, να προκαλέσουνε συγκρούσεις?
    θα ελεγα οτι συμβαινει το αντίθετο, όλα αυτά μπορεί να είναι παράγοντες ενότητας ενω παράγοντες διαίρεσης και μισαλλοδοξίας είναι οι πολυφυλετικές θρησκευτικές … ταυτότητες… και τα εξουσιαστικά συμφέροντα που!!!
    Επομένως τα περί καταδίκης της οικουμενικής μισαλλοδοξίας δεν ταιριάζουνε με τέτοιες παραδοχές όπως αυτή που αναφέρει ο Θερσίτης για τον Μπενιδιαρη «Η φυλή είναι η μοναδική πραγματική ενότητα που περικλείει τις ατομικές διαφοροποιήσεις. Η αντικειμενική μελέτη της ιστορίας δείχνει ότι μόνο η ευρωπαϊκή φυλή (λευκή καυκάσια φυλή) από τη στιγμή της εμφάνισής της συνεχίζει να προοδεύει στην ανοδική πορεία της εξέλιξης της ζωής, σε αντίθεση με άλλες φυλές οι οποίες έχουν βαλτώσει και βρίσκονται σε υποχώρηση. Η κύρια αιτία αυτής της προόδου της ευρωπαϊκής φυλής συνίσταται στο ότι έχει συσσωρεύσει στοιχεία επιστημονικής και τεχνικής προόδου, τα οποία σχηματίζουν τον ευρωπαϊκό πολιτισμό»

    Εγώ θα έλεγα πως η ανωτερότητα των ευρωπαίων και γενικά των τεχνολογικά ανεπτυγμένων χωρών-περιοχών θα ήταν ανωτερότητα πραγματική. αν βοηθούσανε με τεχνογνωσία όλους τους άλλους…
    Θα ήταν επίσης ανωτερότητα αν μπορούσανε να έχουνε ποιο δημοκρατικές δομές και αν σε αυτό βοηθούσανε και τους άλλους

    Δηλαδή ένας δημοκρατικός οικουμενισμός, πως θα αναιρούσε την ποικιλία των ιδιαίτερων πολιτισμικών χαρακτηριστικών της κάθε περιοχής?
    Εγώ σ’ αυτήν την κατεύθυνση δεν βλέπω κανέναν βιασμό!

    1. ΘΕΡΣΙΤΗΣ

      «(Σταύρο), ο βιασμός που αναφέρεις, συντελείται στην βάση εννοιών, όπως φυλή ράτσα πατρίδα κλπ δηλαδή στην βάση ψεύτικων ταυτοτήτων! Πίσω από αυτές τις ταυτότητες, βλέπουμε εξουσιαστικά συμφέροντα και τίποτα άλλο…»

      Ακριβώς. Ο νεοναζιστής Μπενουά «δουλεύει» με αυτές ακριβώς τις ψευτοταυτότητες. Και σαν καλός μαθητής του Γκαίμπελς «ξεχνάει» ότι οι μετανάστες που κατέκλυσαν τις δυτικές χώρες, δεν το έκαναν για να πάνε διακοπές, ούτε για να «μολύνουν» αιματολογικά τους «άρειους» ευρωπαίους. Το έκαναν λόγω της υπανάπτυξης στην οποία καθηλώθηκαν οι πατρίδες τους εξαιτίας της λεηλασίας του πλούτου τους από την «ευρωπαϊκή φυλή». Πριν η «ευρωπαϊκή φυλή» πάει στην λατινική Αμερική, ή στη νοτιοανατολική Ασία, εκεί δεν υπήρχε ούτε πείνα, ούτε αρρώστεια, ούτε υπερπληθυσμός αναγκασμένος να μεταναστεύσει για να μην πεθάνει από την πείνα…

    2. Σταύρος

      Α. Μπ.: Απλούστατα, ότι πρέπει να είναι κανείς λίγο λογικός με τον εαυτό του. Είμαι υπέρ της μη διακρίσεως, υπέρ της αποαποκιοποιήσεως, υπέρ του δικαιώματος αυτοδιαθέσεως των λαών. Αλλά υπό έναν όρο: ότι ο κανόνας δεν θα έχει καμμία εξαίρεση.

      Εάν είναι κανείς εναντίον της αποικιοποιήσεως, τότε πρέπει να είναι και υπέρ της αμοιβαίας αποαποικιοποιήσεως, δηλαδή εναντίον όλων των μορφών αποικιοποιήσεως: στρατηγικής, οικονομικής, πολιτιστικής, καλλιτεχνικής κ.ο.κ.

      Έχει κανείς το δικαίωμα να είναι υπέρ της «Μαύρης Δυνάμεως», υπό τον όρο να είναι συγχρόνως και υπέρ της «Λευκής Δυνάμεως», της «Κίτρινης Δυνάμεως», και της «Ερυθράς Δυνάμεως».
      Πάνω απ’ όλα, δυσπιστώ προς τον μονοπλευρισμό: Είναι το υπ’ αριθ. 1 σημάδι του κομματισμού, υπό την χειρότερη έννοια του όρου.
      Γινόμαστε όμως μάρτυρες ορισμένων παραδόξων. Βλέπουμε «ιδεολόγους» να παίρνουν θέση υπέρ του σεβασμού όλων των φυλών. Εκτός μιας: της δικής μας, που, εντός παρενθέσεως, είναι και η δική τους. Θα μιλήσω αργότερα για την ετεροφυλοφοβία. Εδώ πρέπει να μιλήσει κανείς για ετεροφυλομανία: μια άλλη παθολογική παρέκκλιση, λίγο ή πολύ μαζοχιστικής φύσεως.

      Οι ίδιοι… από τη μια πλευρά μας λένε ότι οι Μαύροι και οι Ινδιάνοι δεν μπορούν να αντισταθούν στην αντίθεση που εκπροσωπεί η επαφή με τον δυτικό πολιτισμό. Από την άλλη όμως ισχυρίζονται ότι η ανάμειξη των λαών και των πολιτισμών είναι, για τους Ευρωπαίους, πολύ εξαιρετική και συντελεστής προόδου!
      Θα πρέπει να μάθουμε λοιπόν αν υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά, ή αν, για να θυμηθούμε τον Όργουελ «όλοι οι λαοί είναι ίσοι, εκτός από εκείνους που είναι πιο ίσοι από τους άλλους»!

      Εγώ τουλάχιστον, δεν βλέπω γιατί αυτό που είναι εξαιρετικό για τους Κάφρους ή τους Οτεντότους, δεν θα αποδεικνύονταν τουλάχιστον το ίδιο καλό και για μας. Ή, τότε, θα έπρεπε να γίνει παραδεκτό, ότι υπάρχουν ορισμένες φυλές πιο προικισμένες από άλλες ως προς την ικανότητα προσαρμογής. Αλλά τότε θα επρόκειτο για… διάκριση…

      Ας διακηρύξουμε λοιπόν το δικαίωμα των λαών να είναι ο εαυτός τους, το δικαίωμα που έχουν όλοι οι λαοί να προσπαθήσουν να φθάσουν στην αποκορύφωσή τους, εναντίον κάθε οικουμενισμού και εναντίον όλων των «ρατσισμών».

    3. ΘΕΡΣΙΤΗΣ

      Θα δεχτεί δηλ. ο Μπενουά να γίνει αποαποικιοποίηση από πλευράς της «ανώτερης ευρωπαϊκής φυλής»; Δηλ. να φύγουν οι πολυεθνικές από τη Ν.Α. Ασία; Δεν νομίζω…

      Ο νεοναζί Μπενουά αναφέρεται -και μάλιστα πολύ προσεκτικά- μόνο στην πολιτισμική αποικιοποίηση και «ξεχνάει” την γενεσιουργό οικονομική. Φοβάται μόνο μήν «λερωθεί» ο «άσπιλος» δυτικός πολιτισμός από τα τύμπανα των μαύρων. Κι όμως μερικά από τα πολιτισμικά ορόσημα του 20ου αιώνα προήλθαν από αυτή ακριβώς την επιμειξία: το μπλουζ, η ροκ. η τζαζ κ.α.

      Δεν είναι τυχαίο ότι για παρόμοια πολιτισμική αποαποικιοποίηση μιλούσε και η χούντα του 1967, που κυνηγούσε τους «γιεγιέδες», που άκουγαν Beatles και Rolling Stones και προέτασσε την «παράδοση»-όπως ακριβώς ο Μπενουά. Μάλιστα η χούντα είχε δείξει πολύ «αντιαμερικανισμό» σε αυτό το ζήτημα, όπως ακριβώς κι η λεγόμενη νέα ευρωπαϊκή δεξιά, ιδρυτής της οποίας είναι ο Μπενουά.

      Ο Μπενουά σαν καλός νεοναζί μαθητάκος «ξεχνάει» ότι η αποικιοποίηση είναι κατεξοχήν οικονομική και ότι πολιτισμικές «αποικιοποιήσεις» συμβαίνουν από την αρχαιότητα ήδη, χωρίς να έχει υπάρξει ποτέ πρόβλημα μεταξύ των λαών (σαν το «πρόβλημα» που εφευρίσκει ο Μπενουά).

    4. Σταύρος

      Μα ο άνθρωπος λέει:
      «Εάν είναι κανείς εναντίον της αποικιοποιήσεως, τότε πρέπει να είναι και υπέρ της αμοιβαίας αποαποικιοποιήσεως, δηλαδή εναντίον όλων των μορφών αποικιοποιήσεως: στρατηγικής, οικονομικής, πολιτιστικής, καλλιτεχνικής κ.ο.κ.»

      Έπειτα λες «…πολιτισμικές «αποικιοποιήσεις» συμβαίνουν από την αρχαιότητα ήδη…».
      Ποιές περιπτώσεις εννοείς;

  4. 4
    ΘΕΡΣΙΤΗΣ

    @Σταύρος
    «Μα ο άνθρωπος λέει:
    «Εάν είναι κανείς εναντίον της αποικιοποιήσεως, τότε πρέπει να είναι και υπέρ της αμοιβαίας αποαποικιοποιήσεως, δηλαδή εναντίον όλων των μορφών αποικιοποιήσεως: στρατηγικής, οικονομικής, πολιτιστικής, καλλιτεχνικής κ.ο.κ.»
    Έπειτα λες «…πολιτισμικές «αποικιοποιήσεις» συμβαίνουν από την αρχαιότητα ήδη…».
    Ποιές περιπτώσεις εννοείς;»

    Ποιά «αμοιβαία» οικονομική αποαποικιοποίηση μπορεί να υπάρξει μεταξύ π.χ. Ινδονησίας και ΗΠΑ; Ποιές είναι π.χ. οι ταϋλανδέζικες εταιρείες από τις οποίες πρέπει να αποαποικιοποιηθεί η Βρετανία; Αυτά τα «ξεχνάει» ο Μπενουά όταν μιλάει για «ισότητα στην αποαποικιοποίηση». Ξεχνάει ότι δεν μπορεί να υπάρχει ισότητα και «αμοιβαιότητα» μεταξύ αποικιακών γενοκτόνων, όπως η «ανώτερη ευρωπαϊκή φυλή» και γενοκτονημένων.
    Πολιτισμική «αποικιοποίηση» είναι εξάλλου και η χρήση προϊόντων που δεν κατασκευάζονται στη χώρα σου. πχ. αυτοκίνητα, cd, Η/Υ κλπ. Να τα «αποαποικιοποιήσουμε» κι αυτά; Προσωπικά τρέμω στη σκέψη πολιτισμικώς «αποαποικιοποιημένων» χωρών, σαν κι αυτές που εννοεί η νεοναζιστική ψυχοπαθολογία.
    Οι αρχαίοι δεν είχαν τέτοια προβλήματα. Δεν είχαν πρόβλημα π.χ. οι έλληνες να ενσωματώσουν τον φρυγικό ρυθμό στη μουσική τους, ή ο Σόλων κι ο Πυθαγόρας που πήγαν για «καθοδήγηση» στην Αίγυπτο κλπ.

    1. Πράγματι, έτσι όπως έχει διαμορφωθεί το παγκόσμιο τοπίο όσον αφορά στο θέμα της αποικειοποίησης, φαίνεται ότι κάποιες βλάβες είναι ανήκεστες. Μιλάμε για φρικτά εγκλήματα.

      Το ερώτημα που πλανάται πλέον είναι τι μπορεί να επανορθωθεί και πώς. Αν μπορούν να κάνουν κάτι υπέρ τους ο παθόντες λαοί. Το διεθνές χρήμα φυσικά διαθέτει μεγάλη δύναμη και δεν πρόκειται εύκολα να παραδώσει τα όπλα. Αυτό μάλλον είναι και το βασικό πρόβλημα της ανθρωπότητας τους τελευταίους αιώνες.

      Οι παθόντες λαοί δεν βλέπω να είναι σε θέση να προβάλλουν αντίσταση. Οι λαοί του τρίτου κόσμου προσπάθησαν να συνασπιστούν αλλά δεν τα κατάφεραν. Φαίνεται ότι αυτή η τραγωδία θα συνεχιστεί για πολύ καιρό ακόμη, όσο το χρήμα θα είναι ο θεός.

      Για τον λόγο αυτόν ο Μαρξ έγραψε το βιβλίο ΤΟ ΕΒΡΑΪΚΟ ΖΗΤΗΜΑ (βλ. http://athriskos.gr/29/09/2012/1520/), το οποίο φαίνεται ότι κανείς σχεδόν δεν πρόσεξε.

  5. 5
    PolitroposDionisis

    Είναι τόσο αρρωστημένα και επικίνδυνα όλα αυτά που λέει ο Μπινες που απορώ πως καθόμαστε και τον συζητάμε. Αλλά έστω!!

    Μας λέει: «Εάν είναι κανείς εναντίον της αποικιοποιήσεως, τότε πρέπει να είναι και υπέρ της αμοιβαίας αποαποικιοποιήσεως, δηλαδή εναντίον όλων των μορφών αποικιοποιήσεως: στρατηγικής, οικονομικής, πολιτιστικής, καλλιτεχνικής κ.ο.κ.»

    Ωραία!!! Για να φανταστούμε λίγο τι σημαίνει αυτό? Σημαίνει κλειστά σύνορα, καμιά επαφή, επικοινωνία, με κάθε άλλον λαό φυλή ράτσα, μπορει να γινει αυτό? ίσως μπορεί σε καθεστώτα τύπου Κορέας, αλλά και πάλι, τα σύνορα είναι σημεία επαφής, οπότε κάτι θα ξεφεύγει, από εδώ κι από εκεί. Απειτα αυτό κάτι μου θυμίζει, από τις εποχές εκείνες, που εντός ακόμη και της Ελληνικής επικράτειας, οι φυλετικές «ανωτερότητες»( δηλαδή στην πραγματιοκοτητα τα παιχνίδια της εξουσίας, που καλλιεργούνε τον φόβο για τον άλλο, για να διαιρεί και βασιλεύει….), με αυτές τις φυλετικές ανωτερότητες προσπαθούσανε να σηκώσουνε τοίχους, αναμεσα στις «φυλές» ώστε να μην αναμειγνύονται οι ντόπιοι με τους Θρακιώτες, οι Θρακιώτες με τους Μικρασιάτες …. Οι Πόντιοι με τους Σαρακατσάνους…….

    Στο τέλος αυτά ξεπεραστήκανε και αναμειχθήκανε φυλές και έθιμα πολιτισμικά και μουσικές και χοροί και μαγειρικές τεχνικές και……. Όλα αυτά που τώρα τα μοιραζόμαστε, τα απολαμβάνουμε και νοιώθουμε πλουσιότεροι πολιτισμικά!!!! Τα ίδια και εκτός ελληνικής επικράτειας…..
    Απο αυτό έγινε κάποια ανήκεστος βλάβη?
    Λες να πάθαμε να κάποια ανήκεστο βλάβη εγώ και εσύ, σαν γόνοι από γονείς δυο «φυλών»?

    Δεν μπορεί από την μια να υποστηρίζουμε πόσο συγγενείς είμαστε με τους πίθηκους και έπειτα να υιοθετούμε τα ξερατά του Μπινε!!!

    Οι διαφορετικότητα μας, δεν έχει να κάνει με καμιά ανωτερότητα καμιάς φυλής, η διαφορετικότητα μας είναι μονάχα πολιτισμική και έχει να κάνη με τις δυσκολίες επικοινωνίας σε παλιότερες εποχές και κυρίως αυτό την προσαρμογή μας σε διαφορετικές φυσικές γεωγραφικές συνθήκες.

    Σήμερα που μπορούμε να επικοινωνούμε με όλους, μοιραία σε βάθος χρόνου θα έχουμε ομογενοποιηθεί πολιτισμικά και αυτό δεν θα είναι σε βάρος της ποικιλίας, γιατί ότι είναι καλό και χρήσιμο θα το κρατήσουμε, τα αλλά θα μηνούνε στα μουσεία, για να ξέρουμε πως εξελιχθήκαμε.

    Ο τάχα διανοητής φασιστάρας Μπινες, την τέχνη του κουβεντομάστορα την οποία κατέχει σε ικανοποιητικό βαθμό, την διαθέτει για να διατηρηθεί η σημερινή τάξη πραγμάτων. Τα δε αφεντικά του, εις ένδειξη ευγνωμοσύνης τον ανταμείβουνε πλουσιοπάροχα!!!!

    1. Σταύρος

      «Ωραία!!! Για να φανταστούμε λίγο τι σημαίνει αυτό? Σημαίνει κλειστά σύνορα, καμιά επαφή, επικοινωνία, με κάθε άλλον λαό φυλή ράτσα, μπορει να γινει αυτό?»

      Από πού προκύπτει κάτι τέτοιο! Δηλαδή ή αποικία ή κομμένες παρτίδες; Βλέπεις λοιπόν ότι προκειμένου να ανιχνεύσεις τον φασίστα αυθαιρετείς.

  6. 6
    ΘΕΡΣΙΤΗΣ

    Γενικότερα, τα γραπτά φασιστοειδών νεώτερης κοπής (τύπου Μπενούα, Πλεύρη, Καρατζαφέρη, Λεπέν, Μιχαλολιάκου, Γεωργιάδη κλπ) θέλουν πολλή προσοχή. Είναι μάστορες της γκαιμπελικής διαστροφής των λέξεων και των εννοιών.
    Συχνά όταν τους διαβάζω, ακόμα κι εγώ λέω «κοίτα τί ωραία και στρωτά που τα λένε!». Και ακριβώς σε αυτό το «στρωτά» βρίσκεται η παγίδα και η χειραγώγηση. Αν όμως τους διαβάσεις λιγότερο βιαστικά και ψειρίσεις λίγο τους νεολογισμούς τους (π.χ. «ευρωπαϊκή φυλή») και τους συλλογιστικούς ακροβατισμούς τους (π.χ. «αμοιβαία αποαποικιοποίηση») τότε καταλαβαίνεις ότι έχεις να κάνεις με μεταμφιεσμένους χιτλερίσκους της μπουρδολογικής σοβαροφάνειας.

    Η πιο τρανταχτή απόδειξη της συγγένειάς τους με τον ναζισμό της μεσοπολεμικής περιόδου, είναι η «χρήση» που επιφυλάσσουν στον Νίτσε. Μετά από μερικές παραθέσεις σκέψεων του μεγάλου αυτού αναρχικού, ο Μπενούα «επικολλάει» (με τον πιο κλασικά υπόγειο γκαιμπελίστικο τρόπο) κάτι δικό του:
    «Το συμπέρασμα είναι λοιπόν ότι η εποχή μας δεν χρειάζεται καινούργιους αυτοχειροτόνητους επίλεκτους. Οι τωρινοί καιροί ζητούν πραγματικούς επίλεκτους, που να είναι περισσότερο χαρακτήρες παρά ευφυϊες, που να χαρακτηρίζονται περισσότερο από γερές σπονδυλικές στήλες παρά από γερά μυαλά.» (http://www.ysee.gr/index.php?type=article&f=evgeneia_psixis)
    Αλλά αυτό το «συμπέρασμα» πουτσοδιανοουμένου ναζιστικού καταγωγίου, ο οποίος ψάχνει εμφανώς για πειθήνια στρατιωτάκια «με γερές σπονδυλικές στήλες αντί γερά μυαλά» είναι φυσικά εντελώς έξω από το γνήσια αριστοκρατικό πνεύμα του Νίτσε.

    1. Σταύρος

      Όχι μόνο δεν τρέφω καμμιά συμπάθεια προς τον φασισμό και τους φασίστες αλλά και δηλώνω στα ίσια ότι τον απεχθάνομαι. Αρκετά άρθρα στον άθρησκο το δείχνουν ξεκάθαρα. Αν τώρα ο φασίστας είναι τόσο καλά καμουφλαρισμένος, τότε ας μου καταλογιστεί το ανάλογο ποσόν αφέλειας.

      Από κάθε δέντρο, σ’ όποια πλευρά του οπωρώνα κι αν βρίσκεται, απλώνω το χέρι μου – πότε το αριστερό και πότε το δεξί και κόβω τα φρούτα που βρίσκω ώριμα και εύγευστα. Αποφεύγω τα σάπια και τα πικρά. Ίσως μερικές φορές να πέφτω έξω. Νε με ξεγελούν τα χρώματα.

      Βρίσκω νόστιμα φρούτα και στα δεξιά και στα αριστερά δένδρα. Επίσης και σάπια και αρρωστημένα και στις δυό μπάντες. Δεν παραδέχομαι ότι η μια μπάντα διαθέτει μόνο γλυκά φρούτα και η άλλη μόνο ξινά. Επίσης δεν με πιάνει αλλεργία από το καθετί της μιας οποιασδήποτε μπάντας.

  7. 7
    Agraias

    Μιας και αρχίσατε τις παρομοιώσεις με τα φρούτα είπα να πω μια καλησπέρα (σαν φρουτοπαραγωγός) στην παρέα και να σας συγχαρώ για την πολύ ωραία διαδικτυακή κουβέντα.

    1. Σταύρος

      Και συ τέκνον Φρούτε,
      γιατί μας εγκατέλειψες;
      Δηλαδή θα μας θυμάσαι
      μόνο όταν αναφερόμαστε σε φρούτα;

    2. PolitroposDionisis

      Μπορεί και όταν αναφερόμαστε σε ψάρια

  8. 8
    PolitroposDionisis

    Αν ρωτούσες τον Μπινέ θα σου έκλεινε το πονηρά το μάτι, και θα σου έλεγε τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται…
    Aλλά αφού το θέτεις έτσι, θα σου πω γιατί δεν αυθαιρετώ ανιχνεύοντας τον φασίστα.

    Αφού μας βεβαιώνει ότι η λευκή «φυλή» έχει την δυνατότητα να αναπτύσσεται και οι άλλοι» ορισμένοι» λαοί έχουνε βαλτώσει, (!!!!!!) μας ζητά να διακηρύξουμε «το δικαίωμα των λαών να είναι ο εαυτός τους, το δικαίωμα που έχουν όλοι οι λαοί να προσπαθήσουν να φθάσουν στην αποκορύφωσή τους, (!!!!!) εναντίον κάθε οικουμενισμού και εναντίον όλων των «ρατσισμών»!). χμμμ πολύ προσεκτική διατυπωση!
    Πως όμως μπορεί να είμαστε εναντία σε κάθε μορφή οικουμενισμού και ταυτόχρονα εναντία σε κάθε μορφή ρατσισμού? και ταυτόχρονα υπέρ του κάθε ξεχωριστού λαού? που πρέπει να έχει το δικαίωμα να φτάσει και στην αποκορύφωση του?
    Πως μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο και μάλιστα σε μια εποχή που η έννοιες λαός φυλή ράτσα ιδιαιτερη παραδοση, κουλτούρα, τιθενται υπο αμφισβιτιση?

    Ή θα μιλήσουμε για την ταυτότητα άνθρωπος που σημαίνει ο συγκεκριμένος κάθε φορά, ο Μήτσος ο Κώστας ο Αλή…. Και σε αυτούς θα προσδιορίσεις τον ελαχιστο κοινο παρονομαστη μιας κοινής ταυτοτητας. Ή θα μιλήσουμε για (ψευδείς ταυτότητες) ράτσες, λευκή μαύρη κίτρινη… ΄Η ακόμη χειρότερα, για λαούς, ο Έλληνας, ο Σομαλός, ο Κινέζος κλπ. Και βαβαια θα μιλήσουμε και για φυλές ελληνικές ινδικές αγγλοσαξονικές….

    Και αφού λοιπόν όπως μας λέει ο Μπινες: δεν μπορούμε να είμαστε υπέρ κανενός οικουμενισμού και καμιάς ράτσας, τι μας μένει? οι Λαοί που συναπαρτίζονται από φυλές (πόντιους Θρακιώτες Βλάχους) θαυμάσια!!!
    Αλλά αφού το πρόβλημα μας είναι το ανακάτεμα των λαών, και των ρατσών πως μπορούνε οι λαοί εν όσο ειναι ανακατεμένοι να επιδιώξουνε το δικαίωμα να φτάσουνε στην κορύφωση τους?
    ΕΝ ΟΣΟ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΚΑΤΕΜΕΝΟΙ ΑΥΤΗ Η ΑΠΟΚΟΡΥΦΩΣΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ 100% ΔΙΚΟΤΟΥΣ ΕΠΙΤΕΥΓΜΑ! Συνεπώς για ποιών λαών την κορύφωση μιλά? Τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται….
    Αλλα μιασ και πρεπει να ξεψιρισω την μαιμου….Αυτό σημαίνει πρακτικές κλειστών σύνορων κι αν όχι κλειστών σύνορων, καμιά επαφή, επικοινωνία, σχέση, με κάθε άλλον λαό φυλή και τους πολιτισμούς τους!!!
    Διαφορετικά τα ξεράσματα του φασίστα να φτάσουνε οι λαοί στην ΑΠΟΚΟΡΥΦΟΣΗ δεν έχουνε κανένα πρακτικό νόημα!!!

    1. Σταύρος

      Politropε, η έλλειψη τελευταία αντιδεξιών τροφων με τις οποίες συνήθισες να τρέφεις το στομάχι σου, φαίνεται ότι σε έφερε στο σημείο να τις ψάχνεις ακόμη κι εκεί που δεν υπάρχουν. Αυτό το κατάλαβα από το Μπινέ που χρησιμοποιείς αντί του Μπενουά. Ο κορεσμός της πείνας είναι το ισχυρότερο ένστικτο και μπροστά του εξανεμίζεται κάθε ευγενικός τρόπος.

  9. 9
    PolitroposDionisis

    Σταύρε προφανώς θα μείνω πεινασμένος με τα φασίστρια που μας σερβίρεις εδώ πέρα!!
    Εσύ όμως ρε μπαγάσα, βρήκες άφθονη δεξιά τροφή από τον Μπινέ και από ότι κατάλαβα την καταπίνεις κι αμάσητη, εδώ και μερικές δεκαετίες!

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

:bye: 
more...