«

»

Εκτύπωσέ το Άρθρο

Πολιτική κηδεία

Ή «Νέκυες κοπρίων εκβλητότεροι»  (Ηράκλειτος) ή Δωρεά σώματος.

Την  στέρηση της ελευθερίας των ανθρώπων ακόμη και επί των δικαιωμάτων τους επί του πτώματός τους, απαιτεί το φιλοχρήματο παπαδαριό. Το επιχείρημα του αθεόφοβου ιερέα; Ο επιθυμών την πολιτική κηδεία ήταν πεθαμένος πνευματικά ακόμη κι όταν ζούσε (θα το ακούσετε από το στόμα αναιδούς παπά παρακάτω)!

Ο θεός του χριστιανικού ιερατείου είναι το χρήμα.

Πουθενά στην χριστιανική διδασκαλία των Ευαγγελίων δεν αναφέρεται ότι ο τρόπος ταφής των ανθρώπων σχετίζεται με το ζήτημα της σωτηρίας της ψυχής τους. Οι μάρτυρες της πίστης που κατασπαράχθηκαν από τα θηρία στις  Ρωμαϊκές  αρένες γίνονται άγιοι, αν και άνευ χριστιανικής ταφής.

Η πολιτική κηδεία στερεί έσοδα στο παπαδαριό. Κι ακόμη περισσότερο υπονομεύει την χρησιμότητά του. Τον ρόλο του στην σωτηρία της ψυχής, ο οποίος είναι η κατ’ εξοχήν αρμοδιότητά του. Πολιτικός γάμος, αβάφτιστα παιδιά, πολιτική κηδεία, άδεια τα παγκάρια και τα ταμεία. Βρώμα η δουλειά ερίφηδες. Ας σπεύσουμε να προλάβουμε το κακό άγιοι συμμορίτες.

ΙΔΟΥ ΜΙΑ ΣΧΕΤΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΗ (http://thriskeftika.blogspot.gr/2012/07/blog-post_2663.html):

 

Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΕΙΣ ΤΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΑΣ ΚΗΔΕΙΑΣ

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

Όλο καί πληθαίνουν οἱ πολιτικές κηδεῖες στή Χώρα μας.Πολλοί ἄθεοι ἀριστεροί, πού ἦταν εὐρύτερα γνωστοί, κηδεύονται πολιτικῶς, κάτι πού στό παρελθόν συνέβαινε σπανιότατα. Γιά τούς ἄθεους εἶναι φυσικό νά μή θέλουν τήν ἐκκλησιαστική ἀκολουθία. Καί δέν θέλω νά ἀσχοληθῶ μαζί τους, παρόλο πού εἶναι βαφτισμένοι οἱ περισσότεροι.

Πρέπει ὅμως νά σχολιάσω τή συμμετοχή τῶν πιστῶν στίς πολιτικές κηδεῖες. Δυστυχῶς, βλέπουμε νά ἐκφωνοῦν ἐπικήδειους λόγους καί νά μιλοῦν γιά τους κοινωνικούς ἀγῶνες καί τήν μεγάλη προσφορά τῶν ἀθέων, οἱ ὁποῖοι πέθαναν χωρίς καμιά ἐλπίδα..
Καί ἀρχίζουν τά ἀτέλειωτα καί ἀδικαιολόγητα χειροκροτήματα καί οἱ κραυγές «ἀθάνατος, ἀθάνατος» ἀπό τούς παρευρισκομένους, ἐνῶ εἶναι γνωστό σέ ὅλους ὅτι αὐτοί καί ὅταν ζοῦσαν ἦταν πεθαμένοι πνευματικά!

Ἡ συμμετοχή τῶν χριστιανῶν σέ πολιτικές κηδεῖες προφανῶς εἶναι ἀπαράδεκτη καί πρέπει νά μάθουμε νά ἀντιδροῦμε σέ ἐκείνους πού περιφρονοῦν τήνἘκκλησία καί ἀρνοῦνται τάΜυστήρια και τίς ἀκολουθίες της. Να εἴμαστε σταθεροί στίς παραδόσεις μας, γιατί στήν ἐποχή μας ὁ κίνδυνος να ἀμβλυνθοῦν τά πάντα εἶναι μεγάλος. Ἀλίμονο ἄν ἀκολουθήσουμε το πνεῦμα τῆς ἐποχῆς μας.

Μερικοί, πού εἶναι συμβιβασμένοι μέ τόν κόσμο, δικαιολογοῦν τήν παρουσία τους στίς πολιτικές κηδεῖες, ὑποστηρίζοντας ὅτι γιά καθαρά κοινωνικούς λόγους συμμετέχουν. Δηλαδή, ὑπερτεροῦν οἱ κοινωνικοί λόγοι ἀπό τούς θρησκευτικούς. Μᾶς ἐνδιαφέρει περισσότερο τί θά ποῦν οἱ ἄλλοι, ἀπό τό τί λέει ὁ Θεός. Δέν πρέπει νά εἴμαστε χαλαροί καί συμβιβαστικοί ἀπέναντι στά ὅσα ἀντιχριστιανικά συμβαίνουν γύρω μας, ἀκόμα καί ὅταν εἶναι πρωταγωνιστές συγγενεῖς καί γνωστοί μας.

Ἡ συμμετοχή στίς πολιτικές κηδεῖες εἶναι σκάνδαλο, γιατί δημιουργεῖ τήν αἴσθηση στούς ἁπλούς ἀνθρώπους ὅτι γιά κοινωνικούς λόγους ὅλα ἐπιτρέπονται! Ἀλίμονο! Ἐάν χαλαρώσουν οἱ χριστιανοί καί προπαντός οἱ κληρικοί, τίποτε δέν θά μείνει ὄρθιο. Ἐάν οἱ ἄθεοι εἶναι σταθεροί στίς ἀρχές τους καί δέν ἐπιλέγουν τήν ἐκκλησιαστική κηδεία, γιατί οἱ χριστιανοί νά μη εἶναι σταθεροί στίς δικές τους ἀρχές;

Θά κλείσω μέ κάτι ἀκόμα, σχετικό μέ τό θέμα. Πρόσφατα στήν πλατεῖα Συντάγματος αὐτοκτόνησε ἕνας ἄθεος ἀριστερός, διαμαρτυρόμενος για τήν ἐξαθλίωση, πού προκαλεῖ στό λαό ἡ οἰκονομική κρίση.Ἦταν μιά τραγική περίπτωση. Βρέθηκε ὅμως κάποιος κληρικός καί χωρίς πολλή σκέψη πῆγε στόν τόπο, πού ἔγινε ἡ ἀποτρόπαια πράξη καί διάβασε τρισάγιο! Βιάστηκε ὁ ἀδελφός, γιατί ὁ αὐτόχειρας δέν εἶχε καμία σχέση μέ τή χριστιανική πίστη. Τό ἐπιβεβαίωσε ἡ ἐπιλογή νά τοῦ γίνει πολιτική κηδεία καί νά κάψουν τό σῶμα του!

Ἡσυμμετοχή τοῦ ἱερέα δέν χρειαζόταν στήν περίπτωση αὐτή. Καί ἐάν τόν εἶχαν καλέσει, δέν ἔπρεπε νά πάει. Μέ τήν παρουσία του ὅμως σκανδάλισε, γιατί φάνηκε ὅτι καλῶς ἔπραξε ὁ αὐτόχειρας, ἐνῶ γνωρίζουμε ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἀρνεῖται τήν νεκρώσιμη ἀκολουθία σέ ὅλους ἐκείνους πού θέτουν τέρμα στή ζωή τους συνειδητά καί ἐν ἐπιγνώσει. Πρέπει νά ἔχουμε εὐαισθησία στά τῆς πίστεως καί νά μή φοβόμαστε τά πικρά σχόλια τῶν ἀσχέτων καί ἀνίδεων ἀνθρώπων τοῦ ἁμαρτωλοῦ κόσμου.

πηγή: Ορθόδοξος Τύπος

 

******************************************************************************************

 

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΗΔΕΙΑ Ή ΔΩΡΕΑ ΣΩΜΑΤΟΣ;

 

******************************************************************************************

 

ΤΑ ΚΑΚΑ ΣΗΜΑΔΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΥΓΚΙ ΤΟΥ ΠΑΠΑΔΑΡΙΟΥ

Πολιτικές κηδείες στην Ελλάδα  (http://roides.wordpress.com/2008/09/22/political_funerals/#comment-55864)

 

(Με αφορμή την κηδεία του Βάσου Ανδρονίδη)

Γράμμα από το ΛηξούριΑναγνώστης Λασκαράτος

Κύριε Ροϊδη,

 

Ο χιλιοστός πελάτης. Η κηδεία θα γίνει δωρεάν.

Ο χιλιοστός πελάτης. Η κηδεία θα γίνει δωρεάν.

Όλο και περισσότεροιγνωστοί Έλληνες κηδεύονται χωρίς παπά αψηφώντας τις φωτιές της Κόλασης. Σφραγίζουν μια στάση ζωής, με την τελεσίδικη απόρριψη της βαθύπλουτης αρπακτικής επιχείρησης που ονομάζεται Εκκλησία. Αν υπάρχει Θεός θα εκτιμήσει ιδιαίτερα το γεγονός πως δεν τον πρόσβαλαν συμπράττοντας με αυτόκλητους πονηρούς «εκπροσώπους» του που τον εμπορεύονται.
Ο κατάλογος των πολιτικών κηδειών μακραίνει και χωρίς χρονολογικό ή αξιολογικό κριτήριο, ξεκινώ από τον Χαρίλαο Φλωράκη, για να τιμήσω το ΚΚΕ, που παρά τις κακές του παρέες (Κώστας Ζουράρις, Λιάνα Κανέλλη), αναδεικνύεται ως το μόνο ελληνικό κόμμα, που συστηματικά τα στελέχη του κηδεύονται πολιτικά. Λέων Αυδής (τ. βουλευτής), Μήτσος Σαχίνης (τ. βουλευτής), Θανάσης Παπαρήγας, Κώστας Κάππος (τ. βουλευτής,). Το παράδειγμα των προβεβλημένων ακολουθούν και απλά στελέχη ή φίλοι όπως οι Κώστας Πέτρογλου Γραμματέας της Κομματικής Οργάνωσης του ΚΚΕ στη Γερμανία και Φάνης Χατζηκυριάκος, γιος του Ν. Χατζηκυριάκου, γραμματέα της ΚΟΒ ΠΕΣΙΝΕ και μέλους της ΝΕ Βοιωτίας του ΚΚΕ, το στέλεχος του ΚΚΕ Βοιωτίας Μίμης Ευταξίας (2006), και το μέλος της ΚΝΕ Δημήτρης Κιάμος από τα Λαγκάδια Αρκαδίας (Ιούνιος 2007).
Ασφαλώς θα υπάρχουν και άλλα μέλη του κόμματος αυτού που κηδεύτηκαν «αδιάβαστα». Ειδικά για τον Φλωράκη, νομίζω πως η πολιτική του κηδεία, υπήρξε μια βαθιά πολιτική πράξη του κόμματος αυτού και μια απάντηση στις φλυαρίες που δημοσιεύτηκαν σε διάφορα χριστιανοπατριωτικά έντυπα («Ρεσάλτο» Ιαν-2007, «Πολύτεκνη Οικογένεια» κλπ) πως στα στερνά του το είχε ρίξει στην θρησκεία.

http://www.parembasis.gr/2007/07_02_07.htm
http://istologio.org/?p=119

Μπαίνω στον πειρασμό να θυμίσω τα λόγια που είπε ο εκπρόσωπος των συμπατριωτών του Κερκυραίων, στο ύστατο χαίρε του Αυδή: “Για φαντάσου Λέοντα να ερχόταν ένας αρχιερέας και να ζητούσε από το Θεό του να σε συγχωρέσει γιατί ήσουν …τίμιος,…αγωνιστής που αγωνίστηκε με πάθος για το δίκιο των φτωχών και των αδυνάτων” (“Ελευθεροτυπία”, 27-9-2000). Παραθέτω και τον αντίλογο της κας Κανέλλη: «Θεωρώ αδύνατον για έναν ορθόδοξο να μην είναι κομμουνιστής… Πεθαίνοντας θέλω το φέρετρο να είναι το μισό σκεπασμένο με το σφυροδρέπανο και το άλλο μισό με την ελληνική σημαία σε θρησκευτική κηδεία» («Νέα», 12.1.’06). Το ΚΚΕ βέβαια έχει κι αυτό τις αντιφάσεις του. Η κα Παπαρήγα δεν έστειλε ούτε εκπρόσωπο στην [θρησκευτική (!)] κηδεία του Γρηγόρη Φαράκου, ήρωα της Εθνικής Αντίστασης και πρώην Γ.Γ. του ΚΚΕ, αλλά τίμησε με την παρουσία της την κηδεία του χουντικού αρχιεπισκόπου Χ. Παρασκευαϊδη.

Θα περίμενε κανείς πως ο ΣΥΡΙΖΑ/ΣΥΝ θα ήταν ο κατ’ εξοχήν χώρος από τον οποίο θα αντλούσαμε ονόματα για τη λίστα μας, αλλά πέρα από κάποιους φίλους του χώρου, δεν βρήκαμε πολιτικά στελέχη που να βρήκαν το κουράγιο να κηδευτούν χωρίς τις προσευχές του πατρός Ρασπούτιν. Ακόμη και επιφανείς διανοούμενοί του, κηδεύτηκαν θρησκευτικά, όπως οι Φίλιππος Ηλιού, Άγγελος Ελεφάντης και πολλοί ακόμη. Το ζήτημα είναι από τη φύση του λεπτό. Πρόκειται για μια δύσκολη περίσταση, στην οποία παίζουν ρόλο οι συγγενείς και η κοινωνική πίεση. Ο καθένας δικαιούται μέχρι την τελευταία του στιγμή να αναθεωρήσει τις περί Θεού αντιλήψεις του, αλλά τα δημόσια πρόσωπα υπόκεινται στην κριτική μας. Ακόμη και ο Β. Ραφαηλίδης, μαχητικός άθεος κομμουνιστής, πέθανε ξαφνικά και κηδεύτηκε με ευθύνη των συγγενών του θρησκευτικά από τον τηλεοπτικό του «αντίπαλο» κ. Μεταλληνό. “Περίμενα αυτές τις μέρες που αρχίζει η νέα τηλεοπτική περίοδος να σε συναντήσω πάλι στα κανάλια” (“Ελευθεροτυπία”, 24-9-2000), ήταν η εισαγωγή του μόνου εξόδιου λόγου στη μνήμη ενός γόνιμου αγωνιστικού πνεύματος. Ο κ. Μεταλληνός δεν θα έτυχε να μάθει τη γνώμη του μακαρίτη: «Πάντα είχα την έμμονη ιδέα πως αυτοί που εκφωνούν επικήδειους είναι λίγο ως πολύ απατεώνες» («Διαβάζω», αριθ. 66-6.4.’83). Ο ιερέας άφησε να εννοηθεί πως ο τεθνεώς είχε ζητήσει να κηδευθεί θρησκευτικά, αλλά τα αδέλφια του νεκρού τον διέψευσαν αποδίδοντας τον ισχυρισμό αυτό σε παρεξήγηση (“Ελευθεροτυπία”, 23-9-2000). Tο ένα κακό φέρνει το άλλο. Όπως κατήγγειλε ο “Ριζοσπάστης (“12-9-2000): “…σ’ένα Λύκειο στην περιοχή Μαρτίου (Θεσσαλονίκη), ο νεαρός παπάς στη διάρκεια του μισαλλόδοξου κηρύγματός του άρχισε να εκτοξεύει μύδρους κατά του νεκρού, γιατί “‘όταν ήταν εν ζωή γύριζε από τηλεόραση σε τηλεόραση, έλεγε κοτσάνες και δήλωνε άθεος, ενώ λίγο πριν πεθάνει μετάνιωσε‘”.

Ιστορική νομίζω θα μείνη η «ταφή» του Ηλία Πετρόπουλου του οποίου η στάχτη σκορπίστηκε από την σύντροφό του Μαίρη Κουκουλέ σε υπόνομο των Παρισίων. Ήταν η έσχατη προκλητική πράξη ενός ερευνητικού και ανατρεπτικού πνεύματος, που διώχτηκε από την Ελλάδα και που όπως κατατίθεται στην βιογραφική του ταινία (Καλλιόπης Λεγάκη: «Ένας κόσμος υπόγειος») «θεωρούσε τους δεσποτάδες καθάρματα». Μια και βρισκόμαστε στο Παρίσι, να συμπληρώσουμε τον κατάλογό μας με δυο επιφανείς που κηδεύτηκαν χωρίς παπά: Κορνήλιος Καστοριάδης, και Ι. Ξενάκης του ΕΑΜ και της γαλλικής Ακαδημίας.

Η λίστα μας καταλήγει με την ολότελα ιδιαίτερη πολυσήμαντη περίπτωση του Αντώνη Σαμαράκη που δώρισε το πτώμα του στο Νεκροτομείο, τους δημοσιογράφους Αγγελική Ξύδη και Γιάννη Ε. Διακογιάννη, τον μεγάλο φιλόλογο Ρένο Αποστολίδη, τον ακτιβιστή ομοφυλόφιλο Βαγγέλη Γιανέλλο, τον αναρχικό Γιάννη Ταμτάκο, τον “συνήθη ύποπτο” αναρχικό Γιάννη Μπουκετσίδη, το στέλεχος του ΕΚΚΕ Ανδρέα Μπίστη, τον αγωνιστή του ΔΣΕ Δημήτρη Κάιλα, και τον ηθοποιό και συνδικαλιστή του ΣΕΗ Βάσο Ανδρονίδη. Η Εκκλησία προσπάθησε να εμποδίσει την ταφή του Ρένου (Ελευθεροτυπία-18-3-’04) μέσα στο νεκροταφείο, τον ήθελε όπως τον Καζαντζάκη και τον Σκαρίμπα, απόβλητο, το ίδιο αποπειράθηκε και για τον Γερμανό αναρχικό Ρ. Πόλε που πέθανε στη χώρα μας. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η υπόθεση της Πηνελόπης Δέλτα που στην τελευταία της επιθυμία που έγραψε ιδιόχειρα ζήτησε από τους δικούς της: “ούτε παπά ούτε κηδεία παραχώστε με σε μια γωνιά του κήπου” (Αλ. Ζάννα “Π. Δέλτα σελίδες ημερολογίου”, « Καθημερινή”, 7-4-2002). Η θέλησή της δεν έγινε σεβαστή, αφού για τη θρησκευτική της ταφή φρόντισε ο φίλος της ο αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος.

 

H Emma Goldman στην πολιτική κηδεία του αναρχικού πρίγκηπα Κροπότκιν.

H Emma Goldman στην πολιτική κηδεία του αναρχικού πρίγκηπα Κροπότκιν.

Έχουν ασφαλώς πεθάνει πολλοί σε πολέμους, θεομηνίες κλπ. χωρίς κάποιος παπάς να παπαγαλίσει βιαστικά τα τετριμμένα της κηδείας.. Ίσως αυτούς να τους περιμένει η Αιώνια Κόλαση, όπου θα συναντήσουν και τον αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγο που πετάχτηκε αδιάβαστος νύχτα στον λάκκο, ως οπαδός της Ένωσης των Εκκλησιών. Ο Σαίξπηρ όμως δεν φαίνεται να πιστεύει πως όποιος πάει αλειτούργητος βρίσκεται στις φωτιές του Άδη. Στον “Άμλετ”, ο παπάς λέει στον Λαέρτη, αδελφό της τραγικής Οφηλίας που αυτοκτόνησε: “..θα’ταν ασέβεια τα νεκρώσιμα αν διαβάζαμε”, για να πάρει απάντηση: “από την σάρκα της την όμορφη κι αμόλυντη γιούλια ας φυτρώσουν. Μάθε βάρβαρε παπά πως άγγελος Υψίστου θα’ναι η αδερφή μου κι εσύ στο χώμα σου θα ουρλιάζεις” (Μτφρ. Β. Ρώτα).

Πολιτική κηδεία επιφυλάσσεται από σκληρόκαρδους παπάδες, ταμπουρωμένους πίσω από συνοδικές εγκυκλίους, στα αβάπτιστα μωρά και στους παντρεμένους με πολιτικό γάμο. Ο καθηγητής Κ. Μπέης (“Ελευθεροτυπία”, 8-3-2000) σε άρθρο του επικαλείται σχόλιο του κ. Κ. Ι. Αγγελόπουλου στην “Καθημερινή” για να επικρίνει παπά που αρνείται να κηδεύσει παιδάκι 9 μηνών, επειδή ήταν αβάπτιστο. Δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό. Ο ιερέας του χωριού Κάτω Μητρούσι, με διαταγή του τα τότε δεσπότη Σερρών Μάξιμου, αρνήθηκε να ψάλλει την εξόδιο ακολουθία, σε ηλικίας 3 μηνών.

 

Σκηναί βαθείας κατανύξεως και ειλικρινούς π�νθους μεγάλων πολιτικών ανδρών εις κηδείας θρησκευτικών ηγετών. Επάνω ο κ.πρόεδρος της Σ.Δ.

Σκηναί βαθείας κατανύξεως και ειλικρινούς πένθους μεγάλων πολιτικών ανδρών εις κηδείας θρησκευτικών ηγετών. Επάνω ο κ.πρόεδρος της Σ.Δ.

αβάπτιστο αγοράκι. Ο εκπρόσωπος τύπου της Συνόδου, εξήγησε: “Ο ιερέας δεν μπορούσε με κανέναν τρόπο να ψάλει…θα μπορούσε μόνο να βγάλει το πετραχήλι και να πει μια προσευχή…” (“Ελευθεροτυπία”, 28-7-2000). Αν αυτό θέλει ο Θεός για τα αθώα βρέφη, τότε του ταιριάζουν τα λόγια του Όσκαρ Ουάϊλντ: “Δεν ξέρω αν υπάρχει Θεός, αλλά θα ήταν καλύτερα για την υπόληψή του να μην υπήρχε”.

Στη Δράμα, ο μητροπολίτης Διονύσιος, το 1987, απαγόρευσε να ψαλεί νεκρώσιμη ακολουθία στην κηδεία του Σταύρου Θεοφανίδη, επειδή είχε παντρευθεί με πολιτικό γάμο. Αναγκαστική πολιτική κηδεία έγινε το 1996 στη Δράμα πάλι και στην Σοφία Πιστικόζογλου για τον ίδιο λόγο. Ο ιερέας που υπακούοντας στον δεσπότη, αρνήθηκε να ψάλλει την εξόδιο ακολουθία, ομολόγησε κυνικότατα: “Η Μερκούρη, την οποία εκτιμώ, ετάφη δημοσία δαπάνη και μάλιστα παρουσία Αρχιεπισκόπου. Εκεί υπήρχαν πολιτικές σκοπιμότητες”.

Το ίδιο συνέβη και με τον Τρίτση. Αλλά η Εκκλησία πάντα υπήρξε σκληρή με τους ταπεινούς και επιεικής με τους ισχυρούς. Πάρτε ακόμη για παράδειγμα το εν μια νυκτί διαζύγιο του δικτάτορα Παπαδόπουλου, τους ετερόδοξους γαλαζοαίματους νονούς στα ορθόδοξα βαφτίσια του εγγονού του Κώστα Ντεγκρέτσια και τη θρησκευτική κηδεία της Μ. Κάλλας η οποία μετά αποτεφρώθηκε. Ο φλύαρος παπάς αποκάλυψε πως δεν έκανε του κεφαλιού του, αλλά ρώτησε και την Σύνοδο, από όπου τον συμβούλευσαν να πράξει έτσι (“Ελεύθερος Τύπος”, 18-12-’96.).

Αρχές Οκτώβρη του 2005, ήρθε κι ώρα του Διονύσιου να διαβεί τον Αχέροντα. Κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη και η Νομαρχία κήρυξε τριήμερο πένθος. Αν υπάρχει Θεός, δεν θα ‘θελα να ήμουν ούτε ψύλλος στον κόρφο του δεσπότη. Η κηδεία δεν είναι μυστήριο και επομένως ένας καλός παπάς μπορεί να προσευχηθεί για κάθε πεθαμένο όταν του το ζητήσουν οι συγγενείς του. Κηδεύονται θρησκευτικά, φονιάδες, μαστρωποί, έμποροι ναρκωτικών, βασανιστές, δικτάτορες, παιδεραστές κληρικοί και δεν μπορεί να κηδευτεί μια γυναικούλα που έκανε πολιτικό γάμο;

Όσοι πάντως σκέπτονται να αποτεφρωθούν και άρα να κηδευτούν πολιτικά, ας εντρυφήσουν σε δυο απόψεις υψηλού επιπέδου: Σε έρευνα της “Ελευθεροτυπίας” (10.11.92 ) απαντά ο μακαρίτης σήμερα Ι. Χατζηφώτης του γραφείου Τύπου της Συνόδου: “Δεν φτάνει που θα καιγόμαστε εις το πυρ το εξώτερον με τις αμαρτίες μας, ….να προσθέσουμε άλλο ένα κάψιμο;”. Ο τότε χωρεπίσκοπος Δωδώνης επίσης καθησυχάζει όσους δεν θαφτούν λόγω ατυχήματος: “πιστεύω ότι από τη στιγμή που κάποιος φαγωθεί…από καρχαρίες ή αποτεφρωθεί σε μια πυρκαγιά, δεν θα μείνει χωρίς να αναστηθεί”.
http://www.iospress.gr/mikro1997/mikro19971206.htm

Ενημέρωση:
1.5.2009
Κηδεύεται πολιτικά ο εκδότης του “εναλλακτικού Τύποιυ” του περιθωρίου και συγγραφέας Λεωνίδας Χρηστάκης

1.11.2009
Στη λίστα αυτών που κηδεύτηκαν πολιτικά προστέθηκαν και οι Μιχάλης Παπαγιαννάκης και Έλλη Παππά.

Ο φιλόσοφος Kώστας Αξελός κηδεύεται πολιτικά στο Μονπαρνάς (11.2.2010)

Ο Αντώνης Καρκαγιάννης, παλιός αγωνιστής της Αριστεράς με διωγμούς, φυλακίσεις, εξορίες, δημοσιογράφος και εκδότης της “Καθημερινής”, στοχοποιημένος από την “Ορθόδοξη ομάδα δογματικής έρευνας” (ΟΟΔΕ) γιατί αποκάλεσε την αγία Ειρήνη την Αθηναία (τύφλωσε το γιό της) “κουμάσι”,

http://news.kathimerini.gr/4Dcgi/4Dcgi/_w_articles_civ_11_22/03/2009_308612

(Η αναστήλωση των εικόνων και η ιστορική υποκρισία)

κηδεύεται με αποτέφρωση χωρίς θρησκευτική τελετή.

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11424&subid=2&pubid=11970946

17-6-2010
Ο κόκκινος ταγματάρχη Κώστας Σειρηνίδης, πρώην επικεφαλής του τμήματος εξωτερικής πολιτικής του ΚΚΕ και αργότερα αναρχικός, ο οποίος φυλακίστηκε, βασανίστηκε και αποτάχτηκε όταν τον Νοέμβριο του ’73, μετά το Πολυτεχνείο, επικεφαλής τάγματος κατέλαβε έναν λόφο στην περιοχή της Τρίπολης ζητώντας την τιμωρία των πρωταιτίων της σφαγής των φοιτητών

Ενημέρωση 16. 10. 2010

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artId=361165&dt=16/10/2010

Πέθανε ο δημοφιλής σκηνοθέτης Γιάννης Δαλιανίδης, γνωστός άθεος

Η πολιτική κηδεία του θα γίνει τη Δευτέρα στις 15.00 στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών.

Eνημέρωση 1.3.2011
Κηδεύτηκε πολιτικά στα 95 της η παλιά αγωνίστρια Μίνα Γιάννου, τ.βουλευτής και μέλος του Π.Γ. του ΚΚΕ

Eνημέρωση 31.8.2011
Κηδεύεται σήμερα πολιτικα στο Α΄Νεκροταφείο ο Λεωνίδας Κύρκος.

 

********************************************************************************

 

Ο ΑΛΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ Ο ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ

ΔΩΡΕΑ ΣΩΜΑΤΟΣ

ΔΩΡΗΤΗΣ – ΔΩΡΕΑ ΣΩΜΑΤΟΣ (ΑΣΧΕΤΗ ΠΡΟΣ ΤΗ ΔΩΡΕΑ ΟΡΓΑΝΩΝ)

 

«ΤΟ ΠΤΩΜΑ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΤΗΜΗ Ή ΣΤΑ ΣΚΟΥΛΗΚΙΑ;»

Ένα αξιοπρεπές ερώτημα.

Πριν από λίγα χρόνια, ο δημιουργός της «Βουλής των Εφήβων» και συγγραφέας του «Αρνούμαι» Αντώνης Σαμαράκης, άφησε για πάντα την πένα δίπλα στα γραπτά του και αναχώρησε για τον διάπλου της Αχερουσίας λίμνης.

Το σημαντικό πέρασμά του από την ζωή δέθηκε με το τελευταίο «Αρνούμαι» που δήλωσε πριν τον θάνατό του: αρνήθηκε την συνηθισμένη ταφή της σορού του και ζήτησε να δοθεί αυτή προσφορά στο Ανατομείο για την εκπαίδευση των φοιτητών Ιατρικής στα ελληνικά Πανεπιστήμια.
Οι εφημερίδες και τα ΜΜΕ δεν σχολίασαν επαρκώς την αξιοπρεπή αυτή επιθυμία του κυρίου Σαμαράκη. Δεν ήσαν λίγοι όμως αυτοί που θέλησαν να γίνουν αμέσως μιμητές του, με το ορθό σκεπτικό: «Οι απόγονοι με την ταφή του πτώματός μου δεν κερδίζουν τίποτα, μα με την παράδοσή του στην επιστήμη κερδίζουν πολλά.»

Πριν περίπου από 2.500 χρόνια, κάποιος «τρελός επιστήμονας» της εποχής, με κίνδυνο της ζωής του που ισοδυναμούσε με θανατική καταδίκη βάσει των νόμων της πόλεως, κρυφά και μυστικά έκανε ανατομική έρευνα σε νεκρά σώματα. Το μέχρι τότε άγνωστο κυκλοφορικό σύστημα, το νευρικό σύστημα, η δομή και λειτουργία των βασικών οργάνων του ανθρώπου, οι περιγραφές των συμπτωμάτων των νόσων, η έρευνα και η παρατήρηση, μπήκαν για πρώτη φορά κάτω από την αιγίδα της επιστήμης, και η Ιατρική, που μέχρι τότε ασκούνταν από τα εκάστοτε ιερατεία, έγινε η κύρια όσο και σωτήρια για τον άνθρωπο επιστήμη.
Ο «τρελός επιστήμονας» φυσικά, ήταν ο θεμελιωτής και πατέρας της Ιατρικής, ο Ιπποκράτης. Έκτοτε η επιστήμη αυτή γνώρισε γιγαντιαία άλματα τόσο στην έρευνα όσο και στην άσκηση και δεοντολογία.

Τα μαύρα χρόνια του πνευματικού σκοταδισμού που καταδίκασαν την Ιατρική ως «επιστήμη του Διαβόλου», «ειδωλολατρική μαγγανεία» (Άπαντα Ιωάννου Χρυσοστόμου), την Δημοκρατία ως cibitas diaboli «πολίτευμα του Διαβόλου» και δίδασκαν πως «μόνον η πίστις σώζει», φυσικά πέρασαν. Σήμερα κάθε έλλογος άνθρωπος σκέπτεται και αποφασίζει για την πορεία της ίασής του ακολουθώντας τις υποδείξεις των επιστημόνων. Υπάρχει όμως και μια άλλη μερίδα ανθρώπων που σκέπτονται και κάτι περισσότερο: την χρησιμότητα του νεκρού σώματός τους (όχι των οργάνων).

Είναι κάτι απλό. Πολλοί άνθρωποι αρνούμενοι να θαφτούν και να υποβάλουν τους δικούς τους σε υπέρογκα έξοδα και τρομερά δυσάρεστες καταστάσεις, αποφασίζουν να δωρίσουν μετά θάνατον τα σώματά τους στην επιστημονική έρευνα. Οι φοιτητές των Πανεπιστημίων μας της Ιατρικής έχουν ανάγκη να κάνουν πρακτική εξάσκηση σε πτώματα, για να μπορούν αργότερα ως ολοκληρωμένοι επιστήμονες να σώζουν ζωές. Δυστυχώς, η προκατάληψη, η άγνοια και η επιμονή των ιερατείων, δυσκολεύουν την ενημέρωση, με αποτέλεσμα να μην έχουν πτώματα στα Ανατομεία της χώρας μας. Οι εισαγωγές πτωμάτων από το εξωτερικό είναι υπερβολικά περιορισμένες (μάλλον μηδενικές).

Ένας αγαπημένος φίλος, κάτοικος του νομού Σερρών, έφυγε πριν λίγες ημέρες από κοντά μας. Η σορός του, μετά από δική του απαίτηση, δόθηκε δωρεά στο Ανατομείο Θεσσαλονίκης με απλούστατες διαδικασίες. Η αξιοπρεπέστατη οικογένειά του, βιώνοντας τα οφέλη που δίνει η σωστή αυτή επιλογή, έγιναν και εκείνοι δωρητές σώματος. Το άψυχο σώμα του αγαπημένου συγγενούς τους, δεν αχρηστεύτηκε γενόμενο βορά των σκουληκιών που θα αναλάμβαναν την αποσύνθεσή του. Θα γίνει αντικείμενο ιατρικής έρευνας και άσκησης των μελλοντικών Ασκληπιάδων (ιατρών).

Σημαντικές παραμένουν οι λεπτομέρειες που συνοδεύουν το συγκεκριμένο περιστατικό του φίλου δωρητή σώματος.

Ο γιατρός στο νοσοκομείο που πιστοποίησε τον θάνατο του φίλου μας, εξεπλάγη όταν ο γιος ανέφερε πως ο νεκρός πατέρας του ήταν Δωρητής Σώματος. Συγκινημένος ο γιατρός ρώτησε: «Μα τι αξιοθαύμαστη παιδεία έχει αυτός ο άνθρωπος; Ποιος είναι; Γνώριζε τις τρομερές ελλείψεις σε πτώματα στα Ανατομεία; Πώς κατανόησε τις δυσκολίες στην εκπαίδευση των φοιτητών μας;»

Η απάντηση του γιου εξέπληξε ακόμα περισσότερο τον γιατρό:
«Δεν είχε καμιά ιδιαίτερη παιδεία, γνώριζε τις ελλείψεις στα Ανατομεία, ήθελε να είναι χρήσιμος ακόμη και μετά θάνατον, αγαπούσε και σεβόταν υπέρμετρα τους δικούς του. Απέρριπτε κάθε επώδυνη κατάσταση που θα μπορούσαν να υποστούν οι οικείοι του. Ήταν ένας απλός καθημερινός σκεπτόμενος άνθρωπος με σύγχρονους προβληματισμούς. Ένας συνηθισμένος άνθρωπος, τίποτα περισσότερο.»

Μπορούμε να ευχηθούμε, στο μέλλον να υπάρξουν πολλοί που θα μιμηθούν αυτόν τον «απλό καθημερινό άνθρωπο», αναλαμβάνοντας την ευθύνη να προάγουν τον ανθρώπινο πολιτισμό με αξιοπρέπεια και σεβασμό προς την σημαντικότερη των επιστημών, την Ιατρική. Για το καλό όλων μας!

Όσοι θελήσουν να γίνουν μιμητές της αξιοπρεπούς αυτής ενέργειας, να γίνουν δηλαδή μετά θάνατον ΔΩΡΗΤΕΣ ΣΩΜΑΤΟΣ, ας ζητήσουν πληροφορίες και έντυπα από τα Ανατομεία:
Αθηνών στα τηλέφωνα 210-7771142, 210-7462305 και Θεσσαλονίκης 2310-999305, 2310-99934Επίσης, για περισσότερες λεπτομέριες:
http://panacea.med.uoa.gr/topic.aspx?id=824
Μάρω Κιουλάφα

Υ.Γ.
Ο Πολιτισμός και η Ιστορία τρέπουν την ροή τους από τις μονάδες (από τους λίγους που δεν καλουπώνονται σε αναξιοπρεπή καλούπια ή παλούκια).

 

 

Μόνιμος σύνδεσμος σε αυτό το άρθρο: http://athriskos.gr/3001/

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

:bye: 
more...