«

»

Εκτύπωσέ το Άρθρο

ΑΠΟ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟ ΣΤΟΝ ΜΑΡΞΙΣΜΟ

Το βιβλίο αυτό της παλαιάς Διαθήκης, το ιερό για τους Ελληνοχριστιανούς, διδάσκει, για πρώτη φορά παγκοσμίως, τον τρόπο της συστηματικής ενσφήνωσης βάρβαρων ιδεοληψιών στους εγκεφάλους ενός λαού, ή καλύτερα πληθυσμού.

Στην προκειμένη περίπτωση αναφερόμαστε στα εξής:

-  Πρώτον, στην διαθήκη-υπόσχεση δια όρκου του Γιαχβέ (θεός των Ιουδαίων) προς τον Αβραάμ, Ισαάκ, Ιακώβ και τους απογόνους αυτών για παράδοση σ’ αυτούς ως κληρονομιάς της «γης της επαγγελίας».

- Δεύτερον, στην ιδέα περί του «εκλεκτού λαού του θεού» και

-  Τρίτον, στις γενοκτονίες τις οποίες δικαιούται ο λαός αυτός (ως προκύπτουσες εκ των δύο προαναφερθέντων λόγων), των λαών οι οποίοι κατοικούσαν την γη Χαναάν, όπως ονομάζονταν η «γη της επαγγελίας».

Επί πλέον στο βιβλίο αυτό τονίζεται επανειλημμένως η ιδέα του μονοθεϊσμού και ως εκ τούτου η ξεκάθαρη εντολή για άσκηση, με συγκεκριμένους τρόπους, στην μισαλλοδοξία.

Ειδικότερα αναφέρονται μόνο στο βιβλίο αυτό της Π.Δ.:

- 75 φορές η υπόσχεση της «γης της επαγγελίας» στα εξής κεφάλαια και στίχους: Α. 21,35, Β. 12, Γ. 18,20, Δ. 19-23,26,31,38,40, Ε. 2,31,33, ΣΤ. 3,10,18,23, Ζ. 1,8,12,13, Η. 1,7,10,18, Θ. 1,4,523,27,28, Ι. 11, ΙΑ. 8-10,21,23,25,31, ΙΒ. 1,9,1012,27, ΙΖ. 14, ΙΗ. 9, ΙΘ. 1, Κ. 15,16, ΚΑ. 1, ΚΕ. 19, ΚΣΤ. 1,9,15, ΚΖ. 1,3, ΚΗ. 69, Λ. 5,12, ΛΑ. 3,7,13,20,21,23, ΛΓ. 42, ΛΔ. 4.

- 20 φορές γενοκτονίες μετά λεηλασιών των λαών της «γης της επαγγελίας» από τον «εκλεκτό λαό»: Β. 34, Γ. 2,6, Δ. 38, ΣΤ. 10, Ζ. 2,5,16,20,22-25, Θ. 3, ΙΒ. 29, ΙΓ. 16, Κ. 13,16. ΛΑ. 2,4, ΛΓ. 19.

- 8 φορές η ιδέα περί του «εκλεκτού λαού του θεού»: Δ. 7, Ζ. 14,115, ΙΔ. 2, ΚΣΤ. 18, ΚΗ. 12.

- 7 φορές το δόγμα του μονοθεϊσμού: Δ. 35,39, Ε. 7, ΣΤ. 4,117, ΙΓ. Όλο, ΛΒ. 39.

- 5 φορές υποδείξεις για την άσκηση στη μισαλλοδοξία δια της καταστροφής των ναών και λοιπών ιερών χώρων των ετερόδοξων λαών: Ζ. 5,25, ΙΒ. 2, ΙΓ. 6, ΙΖ. 5.

Παράλληλα υπενθυμίζεται κατά κόρον η εκδικητικότητα του ζηλότυπου και ζηλόφθονου αυτού θεού, με ατέλειωτους τρόπους τιμωριών για τους ασυμμόρφωτους στις υποδείξεις του. Όλα τα τελευταία καταγράφονται περιληπτικά και συγκεντρωτικά στο κεφάλαιο Ζ του βιβλίου αυτού.

Νομίζουμε ότι αξίζει να αντιγράψουμε ένα εκτενές απόσπασμα από το κεφάλαιο αυτό (Ζ) σε απόδοση στη νεοελληνική του Ι.Θ.Κολιτσάρα :

«1 Όταν δε Κύριος ο Θεός σου σε εισαγάγει εις την χώραν, προς την οποίαν τώρα πορεύεσαι, δια να την κληρονομήσεις ως ιδικήν σου, και εκβάλη από εμπρός σου έθνη μεγάλα, τους Χετταίους…Ιεβουσαίους, επτά έθνη πολυαριθμότερα και ισχυρότερα από σας,

2 και θα παραδώσει αυτούς Κύριος ο Θεός σου εις τας χείρας σου, θα κτυπήσης αυτούς, θα τους εξαφανίσης τελείως, δεν θα συνάψης καμμίαν συνθήκην μαζή των και δεν θα τους λυπηθήτε καθόλου…

5 Αλλά και αυτά ακόμη θα πράξης εναντίον των ειδωλολατρών αλλοεθνών: Θα κρημνίσετε τους βωμούς των, θα συντρίψετε τας ειδωλολατρικάς των στήλας, θα κατακόψετε τα ιερά δάση των και θα κάψετε εις την φωτιά τα ξυλόγλυπτα αγάλματά των.

6 Διότι συ εν αντιθέσει προς εκείνους είσαι λαός άγιος, αφιερωμένος εις τον Κύριον και Θεόν σου. Κύριος και Θεό σου σε εξέλεξεν ανάμεσα από όλα τα άλλα έθνη της γης να είσαι ιδική του εκλεκτή περιουσία…

8… αλλά διότι σας αγαπά ο Κύριος και διότι τηρεί τον όρκον, τον οποίον έδωσεν εις τους προπάτοράς σας … Αλλά είναι και Θεός δίκαιος, ο οποίος ανταποδίδει προσωπικώς εις τους μισούντας αυτόν και αμετανοήτους κατά τα έργα αυτών και εξολοθρεύει αυτούς…

16 Συ θα απολαύσης τα λάφυρα των εθνών τα οποία ο Κύριος σου δίδει…

22 Κύριος ο Θεός σου θα καταστρέψη και θα εξαφανίση ολίγον κατ’ ολίγον τα έθνη αυτά από εμπρός σου. Δεν θα ημπορέσης και δεν πρέπει, να εξαφανίσης αυτούς ταχέως, δια να μη μείνη έρημος και ακατοίκητος η χώρα από ανθρώπους και πληθυνθούν τα άγρια θηρία εναντίον σου.

23 Αυτούς Κύριος ο Θεός σου θα τους παραδώση εις τας χείρας σου και θα καταστρέφης αυτούς ολοκληρωτικώς μέχρις ότου εξολοθρευθούν και εξαφανισθούν πλήρως.

24 Ο Θεός θα παραδώση εις τα χέρια σας τους βασιλείς των εθνών αυτών, θα τους εξοντώσετε, ώστε να χαθούν και τα ονόματα αυτών από τον τόπον, όπου εβασίλευον. Κανείς δεν θα ημπορέση να αντισταθή απέναντί σας, μέχρις ότου τους εξολοθρεύσετε όλους.

25 Τα αγάλματά τών θεών των θα τα παραδώσετε εις το πυρ, δια να καούν…».

Τα πράγματα εδώ λέγονται με τ’ όνομά τους, ξεκάθαρα, χωρίς την παραμικρή υπόνοια για αλληγορίες και συγκαλύψεις και χωρίς καμμιά δυνατότητα για διαφορετικές ερμηνείες.

Εδώ δεν υπάρχει κανένα περιθώριο για επιδόσεις στην προσφιλή τάση διαστρέβλωσης των γραφομένων στην Βίβλο από την πλευρά των θεολόγων. Διότι πάντοτε ακούγαμε, ακούμε και θα ακούμε να απαντούν στα σχετικά ερωτήματά μας με την φράση κλισέ: «Κυττάξτε, δεν εννοεί στο σημείο αυτό η Βίβλος αυτό που νομίζετε, διότι το εκφράζει αλληγορικά, και για να κατανοήσετε τι θέλει να μας διδάξει, πρέπει πρώτα να προσευχηθήτε, για να λάβετε την θεία χάρη, την διαίσθηση και την ενόραση, οι οποίες ανοίγουν τους οφθαλμούς μας απέναντι στον θείο λόγο».

Ωστόσο το ερώτημα, το οποίο πρόκειται να τεθεί εδώ είναι εάν η νοοτροπία αυτή, η οποία καλλιεργήθηκε στο Δευτερονόμιο αλλά και σ’ όλη την Βίβλο, παρέμεινε κλεισμένη στα στενά όρια του Εβραϊκού λαού ή έλαβε γενικότερες προεκτάσεις στην παγκόσμια κοινότητα.

Μάλιστα εάν επηρέασε λιγότερο ή περισσότερο τους λαούς οι οποίοι «ασπάστηκαν» τον Χριστιανισμό ή τον Ισλαμισμό, αφού και οι δυο θρησκείες θεωρούν την Βίβλο ως ιερό τους βιβλίο. Οι μεν Χριστιανοί όπως είναι ακριβώς, οι δε Ισλαμιστές με μιά μόνον αντίρρηση: ότι οι κακοί Εβραίοι αφαίρεσαν από μέσα της όλες τις προφητείες που αναφέρονταν στον προφήτη τους τον Μωάμεθ.

Είναι αλήθεια ότι πολλοί ερευνητές διαφόρων ειδικοτήτων, με πρωτοπόρο τον Νίτσε κυρίως δια του βιβλίου του «Ο Αντίχριστος», αντιλήφθηκαν και κατέγραψαν την ισχυρή επιρροή της Βίβλου στους λαούς των θρησκειών αυτών.

Επί πλέον αρκετοί ερευνητές, με προεξέχοντα κατά τη γνώμη μας τον Αλαίν ντε Μπενουά κυρίως δια του βιβλίου του «Οι ιδέες στα ορθά», κατέδειξαν την βαθιά επιρροή της Βίβλου στην κομμουνιστική θεωρία και στην κομμουνιστική κυρίως πρακτική (Σταλινισμός).

Όλες αυτές οι απόψεις, με την επιφύλαξη των ατελειών που συνεπάγονται από μιά τέτοια διαδικασία, θα μπορούσαν να διατυπωθούν ως εξής:

Η ιδέα περί του «εκλεκτού λαού του θεού» επεκτείνεται και γενικεύεται στον χριστιανικό κόσμο, αφού έχουμε τις δυο «Νέες Σιών», όπως αποκαλούνται από Ανατολικούς και Δυτικούς χριστιανούς οι πόλεις Κωνσταντινούπολη και Ρώμη.

Στο βιβλίο «Η πολιτική ιδεολογία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας» της Ελένης Γλύκατζη Αρβελέρ, εκδ. «Ψυχογιός», στη σελ. 59 διαβάζουμε: «Με τον ίδιο σκοπό αναπτύχθηκε επίσης η βιβλική αναφορά, που διατηρήθηκε από την εκκλησία και που θεωρούσε τους Βυζαντινούς ‘τον νέο περιούσιο λαό’. Ας πούμε σχετικά μ’ αυτό, πως η βιβλική αναφορά, που συμπλήρωνε έντεχνα την Κωνσταντινική και αυτοκρατορική αναφορά, έβρισκε μεγάλη απήχηση στο βυζαντινό λαό, που είχε πεισθεί για την ιστορική αποστολή του, κι ήταν αλληλέγγυος με την ιμπεριαλιστική πολιτική των κυβερνητών του».

Στην ίδια σελίδα, στην υποσημείωση 2, γράφει: «ας σημειώσουμε, ότι ο Κωνσταντίνος Ζ΄ αποκαλεί ‘περιούσιο λαό’ το βυζαντινό στρατό… Για τον βυζαντινό λαό, που χαρακτηρίζει ‘Νέο Ισραήλ’».

Αλλά και η υπόσχεση της «γης της επαγγελίας» επεκτείνεται και γενικεύεται, στον Δυτικό κυρίως κόσμο, με την αποικιοκρατία στην Αμερική, Αφρική και Ασία, με παράλληλη και κτηνώδη επίδοση στις γενοκτονίες των κατακτημένων λαών μέχρις εξοντώσεως.

Απατάται δε κανείς εάν νομίζει ότι όλ’ αυτά έχουν τελειώσει. Συνεχίζονται μέχρι και τώρα με την άγρια οικονομική εξάρτηση και εκμετάλλευση των λαών, των πρώην αποικιών, η οποία πολλές φορές εγγίζει τα όρια της γενοκτονίας.

Όμως υπάρχει και το χειρότερο. Οι απάνθρωπες αυτές επεμβάσεις των χριστιανών εις βάρος των λαών αυτών, πλην των γενοκτονιών, υπέθαλψαν στους ανθρώπους αυτούς τόσο μεγάλες τάσεις εκφυλισμού και παρακμής, που είναι σχεδόν απίθανο να αναχαιτισθούν με οποιονδήποτε τρόπο.

Πρόκειται για διαρκή εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Αυτό το κρίμα θα βαραίνει εσαεί τους χριστιανικούς λαούς της Ευρώπης.

Τα ανάλογα πεπραγμένα του Ισλάμ δεν θα μας απασχολήσουν εδώ ιδιαιτέρως. Βεβαίως τα κακουργήματά τους δεν μπορούν να πλησιάσουν το μέγεθος και την αγριότητα των αντίστοιχων χριστιανικών, παρ’ όλο που σε μερικές περιπτώσεις τα πλησίασαν. Στον σημερινό καιρό δε μπορούμε να παρακολουθήσουμε τον φανατισμό τους ο οποίος βρίσκεται σε έξαρση με την τρομοκρατική τους συμπεριφορά.

Μέχρις εδώ τα πράγματα φαίνονται αρκετά ξεκάθαρα, όσα αφορούν στις Βιβλικές θρησκείες. Εκεί που αρχίζει να σκοτεινιάζει ο ορίζοντας είναι στο θέμα της σχέσης της κομμουνιστικής θεωρίας με την Βίβλο.

Επειδή, απ’ όσο τουλάχιστον γνωρίζουμε, βαθύτερα και διεξοδικότερα ανέλυσε την σχέση αυτή ο Αλαίν ντε Μπενουά, θα αναφέρουμε κάποια βασικά σημεία των απόψεών του από το βιβλίο του «Οι ιδέες στα ορθά», εκδ. «Ελεύθερη Σκέψις». Στη σελ. 43 διαβάζουμε: «Μέσα στην Ευρωπαϊκή πορεία δύο μεγάλες έννοιες – αντιλήψεις της ιστορίας δεν σταμάτησαν να παραλληλίζονται ή να αντιτίθενται, υπό ποικίλες άλλωστε μορφές: η «γραμμική» και η «κυκλική»» ιστορία.

Η γραμμική αντίληψη εμφανίζεται στον χώρο και στον χρόνο της Ευρώπης με τον ιουδαιοχριστιανισμό. Θέτει την ιστορική πορεία σαν μιά γραμμή, που συνδέει μια κατάσταση προϊστορική (αρχέγονος παράδεισος, κήπος της Εδέμ) με μια κατάσταση μεταϊστορική (εγκθίδρυση της βασιλείας του θεού επί της γης). Η δομή του σχήματος αυτού έχει περιγραφεί πολλές φορές.

Άλλοτε ο άνθρωπος ζούσε σε πλήρη αρμονία με τον δημιουργό. Αλλά μιά μέρα έκανε ένα λάθος ( το προπατορικό, κληρονομικό αμάρτημα). Διώχθηκε τότε από τον παράδεισο και εισήλθε στην ιστορία – μέσα σ’ αυτήν την ‘κοιλάδα των δακρύων’, όπου είναι αναγκασμένος να κερδίζει το ψωμί του με τον ιδρώτα του προσώπου του.

Αλλά χάρις στο χαρμόσυνο Άγγελμα, που είναι η έλευσις του Μεσσία (του Ιησού στο Χριστιανικό σύστημα) στη γη, μπορούσε πλέον να κάνη την ‘σωστή εκλογή’ και να εξασφαλίση την σωτηρία (ατομικά) για την αιωνιότητα. Στο τέλος των χρόνων, μετά τον τελικό Αρμαγεδδώνα, οι καλοί και οι κακοί θα διαχωρισθούν οριστικά οι μέν από τους δε. Η μεταϊστορική κατάσταση θα επαναφέρει την προϊστορική κατάσταση και θα είναι το τέλος της ιστορίας: η ιστορία θα κλείση, θα αποροφηθή, σαν μια παρένθεσις.

Από απόψεως δομής το σχήμα αυτό, προσγειωμένο με την αντικατάστασι του υπερπέραν με το εδώ, ξαναβρίσκεται, ακριβώς όμοιο, στην μαρξιστική θεωρία. Άλλοτε ο άνθρωπος ζούσε ευτυχισμένος στον αρχέγονο Κομμουνισμό (κοινοκτημοσύνη). Αλλά μια μέρα έκανε το λάθος. Και έγινε ο καταμερισμός της εργασίας, που επέφερε την ιδιοκτησία, την ιδιοποίηση των μέσων παραγωγής, την κυριαρχία ανθρώπου από άνθρωπο, την γέννησι των τάξεων.

Ο άνθρωπος εισήλθε στην ιστορία – μια ιστορία χαρακτηρισμένη από την σύγκρουσι, τις σχέσεις εξουσίας κ.λπ., των οποίων η ‘πάλη των τάξεων’ είναι η βασική κινητήριος δύναμις. Σε κάποια στιγμή όμως της ιστορικής πορείας η πιό εκμεταλλευμένη τάξις συνειδητοποιεί την θέσι της και από την στιγμή εκείνη αυτοεγκαθιδρύεται ως Μεσσίας συλλογικός της ανθρωπότητος.

Ο άνθρωπος μπορεί πλέον την ‘σωστή εκλογή’ και να εργαστή για την ταχύτερη εκπλήρωσι του αγώνος που άρχισε. Στο τέλος των χρόνων μετά την τελική μάχη οι καλοί και οι κακοί θα διαχωρισθούν οι μεν από τους δε. Η αταξική κοινωνία θα επαναφέρη – με την αφθονία επιπλέον – τις ευτυχισμένες συνθήκες του αρχέγονου κομμουνισμού. Οι θεσμοί θα εξαφανισθούν, το Κράτος θα γίνη άχρηστο. Θα είναι το τέλος της ιστορίας».

Επίσης στο ίδιο βιβλίο στη σελίδα 195 διαβάζουμε: «… Στο δοκίμιό του για το ‘Εβραϊκό Πρόβλημα’ ο Κάρλ Μάρξ ισχιριζόταν ότι μόνο ο κομμουνισμός θα μπορούσε να πραγματοποιήση το ανθρώπινο υπόβαθρο του Χριστιανισμού με επίγειο τρόπο, υπογραμμίζοντας έτσι τις επαναστατικές ανεπάρκειες του χριστιανικού δόγματος (θρησκεία των δούλων, αλλά όχι επανάστασις των δούλων), καθώς και τις συγγένειες μεταξύ των δύο ‘προφητικών συστημάτων’ του πνευματικού και του επίγειου».

Και για να μην νομίζουν μερικοί ότι το θέμα αυτό έχει λήξει, ιδού τι διαβάζουμε στο ίδιο βιβλίο στη σελ. 197:

«Στις 26 Δεκεμβρίου 1977 η ‘ Νουβέλ Ομπσερβατέρ’ είχε ως τίτλο της πρώτης σελίδος της ‘ Ο Αβραάμ, ο άνθρωπος του έτους’. Ο Μπερνάρ Ανρί Λεβύ πηδούσε στο κινούμενο τραίνο (Σ.Μ., πρόκειται για γνωστό Εβραιογάλλο διανοούμενο, υμνητή του αναρχισμού και της ελλείψεως εξουσίας, που συμπεριλαμβάνεται στους ‘νέους φιλοσόφους’, οι οποίοι επιστρατεύτηκαν από την αριστερά εναντίον της Νέας δεξιάς, όπως αποκαλούν τη ομάδα G.R.E.C.E., της οποίας τα αρχικά στα γαλλικά σημαίνουν Ομάδα Αναζητήσεων και Μελετών για τον Ευρωπαϊκό Πολιτισμό).

Το τελευταίο του βιβλίο (του Λεβύ) δίνει μεγάλη έκτασι και θέσι ατον Αβραάμ, τον Μωϋσή, τον Ιακώβ και τους λοιπούς. Με μια πολύ απλή θέσι, που στηρίζεται σε ένα μοναδικό ισχυρισμό: ο ολοκληρωτισμός γεννάται από την ερείπωση του μονοθεϊσμού. Για να καταπολεμηθή ο ολοκληρωτισμός, αρκεί να επιστρέψει κανείς στον Νόμο (υπονοείται ο Νόμος του Ισραήλ). Ο μονοθεϊσμός λοιπόν θα ήταν το αιώνιο όχι, η απόλυτη ένστασις, η αρχή κάθε αντιστάσεως. Ο Λεβύ, νέος Μωϋσής, πήρε τον θεό σε στενογραφία…

Απ’ εκεί κι έπειτα είναι το μακελλειό. Σύμφωνα με τον Λεβύ απέναντι στον μονοθεϊσμό υπάρχουν τα ‘είδωλα’. Και τα είδωλα στην Ευρώπη είναι οτιδήποτε δεν προέρχεται από τον ιουδαιοχριστιανισμό ή προέρχεται ανεπαρκώς. Έτσι για μιά φορά ακόμη η Ευρώπη τίθεται υπό κατηγορίαν. Ένα μέρος του βιβλίου τιτλοφορείται ‘Αθήνα ή Ιερουσαλήμ’. Γιατί μεταξύ των δύο πρέπει να επιλέξη κανείς.

Έτσι ξαναβρίσκουμε την εποχή που οι μονοθεϊστές ιερείς γκρέμιζαν συθέμελα τους ναούς, ακρωτηριάζοντας τα αγάλματα, κρεούργησαν την Υπατία, αρνούνταν να υπηρετήσουν τον αυτοκράτορα και άνοιγαν τις πύλες της Ρώμης στους βαρβάρους. Δηλαδή ξαναβρίσκουμε κάποιο ‘συνεπή αντιφασισμό’ του Λεβύ, του οποίου η ευχή συνοψίζεται σε δύο λέξεις: ‘ Λησμονήστε την Αθήνα’. Ας λησμονήσουμε λοιπόν την Αθήνα. Ας διαγράψουμε το ελληνικό ‘ θαύμα’, γιατί δεν συμμορφώνεται με τον Δεκάλογο… Το θέατρο του Αισχύλου είναι, φαίνεται, μια απάνθρωπη κωμωδία… Η ελληνική πόλις είναι, μας βεβαιώνουν, ένα υπόδειγμα ‘ ολοκληρωτισμού’… Ας ξεχάσουμε τον Αριστοτέλη, τους προ-Σωκτατικούς, τους τραγικούς…».

Και συνεχίζει ο Γάλλος αυτός ελληνιστής φιλόσοφος με ανάλογης σπουδαιότητας πληροφορίες περί αυτών των πραγμάτων.

Εμείς, εάν δεν καταφέραμε να αποδείξουμε, μέσα στα στενά όρια αυτού του πονήματος, τον καθοριστικό επηρεασμό της Βίβλου στην νοοτροπία των Χριστιανών, Ισλαμιστών και Αριστερών, τουλάχιστον νομίζουμε ότι παρουσιάσαμε αρκετά στοιχεία, για όσους θα έχουν το ενδιαφέρον να μελετήσουν το συγκεκριμένο θέμα.

Θεωρούμε το θέμα αυτό υψίστης σημασίας για το μέλλον της οικουμένης των ανθρώπων, διότι είναι η αρχή του μονοπατιού, στο οποίο εισερχόμενη η ιστορία, τις τελευταίες δυο χιλιετίες, οδηγήθηκε στην σημερινή κατάσταση του ολοκληρωτισμού, της μισαλλοδοξίας, του σκοταδισμού, της βαρβαρότητας και με μια λέξη στην κατάσταση που παρουσιάζεται σήμερα μ’ ένα καθαρά αντιανθρώπινο πρόσωπο.

Βασδέκης Ν. Σταύρος


Μόνιμος σύνδεσμος σε αυτό το άρθρο: http://athriskos.gr/1673/

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

:bye: 
Περισσότερα...