«

»

Εκτύπωσέ το Άρθρο

Τραγούδια και χοροί από την Αρμενία. Περί της απάτης: «Η μουσική δεν έχει σύνορα»

 

pack04Η μουσική πολυεθνική βιομηχανία των ΗΠΑ φρόντισε με πολύ σπουδή – μιλάμε για αυξήσεις πωλήσεων των μουσικών προϊόντων της, της τάξης των δισεκατομμυρίων δολαρίων – να καλλιεργήσει το δόγμα «Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΥΝΟΡΑ».

Τα ζωντόβολα της οικουμένης των ανθρώπων, χαμπάρι δεν πήραν για την πρόθεση της διάδοσης αυτού του ύπουλου δόγματος.

Στην χώρα της Ελλάδος, ο γενίτσαρος της προπαγάνδας αυτής έχει όνομα. Λέγεται Γιάννης Πετρίδης. Αν και πλέον ανήκει στην τάξη decadance, εξακολουθεί να παίζει το βιολί του, με τις σκουριασμένες, εδώ και πολύ καιρό χορδές, σε κρατικό ραδιόφωνο. Ο μύθος που υπηρέτησε λέγεται «Να ακούς  ξένη μουσική, διότι η μουσική δεν έχει σύνορα». Άκουσα τον τύπο αυτόν να ενημερώνει το ακροατήριό του και ως εξής: «Το 1932, τον μήνα Μάρτιο στις 11 και 30΄το βράδυ στη Νέα Υόρκη, πρώτο τραγούδι στις προτιμήσεις των Νεοϋρκέζων ήταν το τάδε σουξέ»!  Ήτοι ξύσε τ’ αρχίδια σου με κασμά.

Και δεν βρέθηκε κανείς κερατάς να ρωτήσει: ρε ερίφηδες, ναι, για τα προϊόντα της αμερικάνικής μουσικής βιομηχανίας δεν έχει η μουσική σύνορα. Για όλες σχεδόν τις άλλες γιατί έχει;

Βρε Ρωμιέ, άκουσες ποτέ από το ραδιόφωνό σου μουσική από την Αλβανία, την Βουλγαρία, την Αίγυπτο, το Κουρδιστάν ή την Αρμενία; Για ποίον λόγο ρε μαλάκα σου τέθηκαν απαραβίαστα σύνορα για τις μουσικές αυτές; Τι το κακό έχουν ρε όρνιο οι μουσικές αυτές; Αν δηλαδή της ακούσεις θα κολλήσεις χολέρα; Ή μήπως δεν διαθέτουν κι αυτές κάποια ομορφιά;

Ο «άθρησκος» λοιπόν, ως θεατής των περιθωρίων της απόπειρας υποτίμησης του μουσικού πλούτου των ανθρώπων αυτού του πλανήτη και προσεκτικός ακροατής των μουσικών αποβλήτων της αμερικάνικης, αλλά και ευρωπαϊκής,  πολιτιστικής και πολιτισμικής υποτίμησης του πλούτου αυτού, μεταξύ των άλλων, αναρτά εδώ κάποια δείγματα από τη μουσική των Αρμενίων.

Δίκην δήγματός του προς την ισοπεδωτική χυδαιότητα της εμπορευματοποίησης των μουσικών παραγωγών αλλά και ως δείγμα της ομορφιάς της ποικιλίας των μουσικών του κόσμου, ώστε να συμβάλλει το κατά δύναμιν στην σήψη των συρματοπλεγμάτων που άπλωσε -τόσο εύκολα – η πολυεθνική χυδαιότητα, ανάμεσα στα παρτέρια των μουσικών λουλουδιών, που απαρτίζουν την ομορφιά του μουσικοχορευτικού μπαχτσέ της οικουμένης των ανθρώπων.

 

ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΩΝ ΑΡΜΕΝΙΩΝ

 

ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑ ΕΝΑ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΔΕΙΓΜΑ

 

Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ

 

 

 

***********************************************

 

Από http://anebala.blogspot.gr/2010/01/duduk.html:

Duduk!

Ξεκίνησα με ένα φίλο πριν μερικές μέρες να ξεδιαλέξουμε καλή μουσική από το 2009 κι έκανα μια μεγάλη μουσική περιπλάνηση. Ξεραΐλα, επανάληψη και βαρεμάρα.

Και κάποτε έφτασα σε μια συλλογή με κομμάτια όπου συνεργάζονται μουσικοί από Τουρκία, Αρμενία, Ελλάδα, Βαλκάνια. Με duduk, ney, κεμετζέ και νταρμπουκάδες.

Και αποφάσισα να γράψω δυό λόγια για τη «ντουντούκα». Το duduk.
Το πνευστό εθνικό όργανο της Αρμενίας. Κυρίως. Γιατί το όργανο αυτό το συναντάμε σε όλη σχεδόν την εγγύς ανατολή, στον Καύκασο, στο Αζερμπαιτζάν.

Το duduk, είναι συνήθως κατασκευασμένο από ξύλο βερικοκιάς και έχει επιστόμιο με διπλό καλάμι. Άρα συγγενεύει με το όμποε (σε αντίθεση με τα κλαρίνα και τα σαξόφωνα που έχουν μονό καλάμι και αφήνουν τη διαμόρφωση του ήχου στη περαιτέρω πολυπλοκότητα του οργάνου). Εκεί ακριβώς είναι όλο το κόλπο.

Το διπλό καλάμι κάνει θαύματα όταν έρχεται σε επαφή με το στόμα του μουσικού, που το πιέζει ή το χαλαρώνει για να διαμορφώσει το «στρογγύλεμα» του ήχου. Δεν είναι απλά αέρας που περνάει από μια στενή δίοδο παράγοντας τον διαπεραστικό ήχο της γκάιντας π.χ. (κι ας έχει κι αυτή διπλό καλάμι στην εξαγωγή του αέρα που φυσικά δεν έρχεται σε επαφή με το στόμα).

Εδώ είναι ο μαέστρος, ο Τζιβάν Γκασπαριάν, ο πιο γνωστός δεξιοτέχνης του οργάνου με καμιά 20ριά δίσκους στο ενεργητικό του. Ακούστε τι διήγηση μπορεί να κάνει ένα τόσο δα όργανο.

 

Όποιος θέλει να προσθέσει «δράμα» στη μουσική του βάζει και ντουντούκ. Ο Πήτερ Γκάμπριελ όταν έκανε τη μουσική για τον «Τελευταίο Πειρασμό» (πάνε καμιά 20ριά χρόνια τώρα), έκανε ένα από τα καλύτερα μουσικά παντρέματα με το όργανο αυτό.

Εδώ και με τον Brian May (X-Queen)

 

 

 

Μόνιμος σύνδεσμος σε αυτό το άρθρο: http://athriskos.gr/10728/

1 σχόλιο

  1. 1
    politroposDionisis

    Υπέροχο μουσικό πάντρεμα, χωρίς σύνορα


Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

:bye: 
more...