http://athriskos.gr/ .

Όμηρος. Ο πρωτοδάσκαλος της απομυθοποίησης της θρησκείας

http://athriskos.gr/ .

Έρωτες Θεών του Ολύμπου. Άρης – Αφροδίτη. Οδύσσεια (θ 266-344, μετφρ. Ζήσ. Σιδέρη)
Διαβάζοντας κανείς αυτό το απόσπασμα από τη Οδύσσεια, εύκολα μπορεί να συμπεράνει ότι το γκρέμισμα της θρησκείας παγκοσμίως το ξεκίνησε ο Όμηρος. Στα ίδια βήματα περπάτησε μετά ο Λουκιανός, ο οποίος δεν άφησε καμμιά γωνιά του Ολύμπου όρθια, με την καυστική του πέννα.
«Οι άνθρωποι είναι συμπαίχτες των θεών και στο καλό και στο κακό». Αλαίν ντε Μπενουά

Κι άρχισε εκείνος παίζοντας γλυκά να τραγουδήσει (ο αοιδός Δημόδοκος)
ο Άρης πώς αγάπησε την όμορφη Αφροδίτη
και πώς κρυφά πρωτόσμιξαν στον πύργο του Ηφαίστου
κι αφού πολλά της χάρισε, του ατίμασε το στρώμα.

Κι έτρεξε ο Ήλιος άξαφνα σ’ αυτόν μαντατοφόρος
όταν τους είδε αγκαλιαστούς να σμίξουν απ’ αγάπη.
Κι ο Ήφαιστος σαν άκουσε το θλιβερό μαντάτο
στο γυφταριό του κίνησε με το κακό στο νου του.

Και βάζοντας στο κούτσουρο τ’ αμόνι το μεγάλο,
άσπαστα δίχτυα κι άλυτα γι’ αυτούς σφυροκοπούσε,
για να πιαστούν κι ασάλευτοι να μείνουν ενωμένοι.

Κι απ’ το θυμό του αφρίζοντας σαν έφτιασε τα δίχτυα,
σπίτι του πήγε που ‘χε εκεί το νυφικό του στρώμα,
κι άπλωσε γύρω τα δεσμά στου κρεβατιού τα πόδια
κι απάνω κρέμουνταν πυκνά κατάκορφα απ’ τη στέγη,
λεπτά σαν αραχνόπλεχτα, που και των αθανάτων το μάτι δε θα τα ‘βλεπε.
γιατί ήταν καμωμένα με πονηριά αξεπέραστη.

Και στο κρεβάτι κύκλο σαν άπλωσε το δολερά πλεμάτια,
για τη Λήμνο καμώθηκε πως έφυγε την ομορφοχτισμένη,
που ξέχωρα τη χώρα αυτή την αγαπούσε απ’ όλες.

Μα σαν τυφλός δε φύλαγε κι ο χρυσαστράφτης Άρης
ως είδε τον καλότεχνο θεό που αναχωρούσε
και για τον πύργο κίνησε του δοξασμένου Ηφαίστου,
ποθώντας της καλόζωστης Κυθέρειας την αγάπη.

Μόλις απ’ τον ανίκητο πατέρα της το Δία γύρισε και καθόντανε
κι ο Άρης μπήκε μέσα κι ευτύς γλυκά τη χάιδεψε και τρυφερά της είπε·
«Πάμε στο στρώμα, αγάπη μου, τον ύπνο να χαρούμε.
Ο Ήφαιστος δεν είναι εδώ, μόν’ για τη Λήμνο πήγε
εκεί τους αγριόφωνους τους Σίντιες ν’ ανταμώσει».

Είπε κι εκείνη με χαρά να κοιμηθούν ποθούσε
και στο κρεβάτι ανέβηκαν γλυκό να πάρουν ύπνο.
Μα γύρω τους απλώθηκαν τα τεχνικά πλεμάτια του βαθυστόχαστου θεού,
και μήτε να σαλέψουν μπορούσαν πια τα μέλη τους μηδέ να τα σηκώσουν,
κι είδαν πια τότε αδύνατο, πως ήταν να γλιτώσουν.

Στην ώρα πλάκωσε άξαφνα κι ο ξακουστός τεχνίτης,
πίσω ξανά γυρίζοντας, προτού να πάει στη Λήμνο,
γιατί τους φύλαγε σκοπός κι όλα του τα ‘πε ο Ήλιος
και πήγαινε στον πύργο του με σπλάχνα ματωμένα.

Στάθηκε εμπρός στις ξώπορτες κι άφριζε απ’ το θυμό του
και με μεγάλες έσκουζε φωνές στους αθανάτους·
«Δία πατέρα κι οι λοιποί μακαριστοί κι αιώνιοι,
έλα να ιδείτε αβάσταχτες δουλειές που να τις κλαίτε,
πως πάντα εμένα το χωλό, του Δία η θυγατέρα η Αφροδίτη
με γελά κι αγάπησε τον Άρη αυτόνε τον αφανιστή,
γιατί γερός στα πόδια κι όμορφος είναι, όμως εγώ γεννήθηκα σακάτης.

Μόν’ δε μου φταίει άλλος κανείς, μόν’ οι γονιοί μου φταίνε,
που είθε να μη μ’ έκαναν. Μα ιδείτε πώς κοιμούνται,
απάνω στο κρεβάτι μου αγκαλιασμένοι οι δυο τους.

Κι εγώ λυσσάζω βλέποντας, όμως θαρρώ πως έτσι,
κι ας αγαπιούνται από καρδιάς, ξανά δε θα πλαγιάσουν.
Ευτύς ο πόθος και των δυο θα σβήσει να κοιμούνται.
Μα τα δεσμά κι η τέχνη μου θα τους κρατήσει τώρα,
ωσότου κι ο πατέρας της τα δώρα μου γυρίσει,
όσα για την ξετσίπωτη την κόρη του μου πήρε.
Γιατί είναι η κόρη του όμορφη, μα δεν κρατάει στα πάθια».

Είπε και στο χαλκόστρωτο παλάτι συνάζονταν
όλοι οι θεοί κι ο σαλευτής του κόσμου ο Ποσειδώνας,
ήρθε κι ο σαλευτής Ερμής κι ο προφυλάχτης Φοίβος.

Μόνο οι θεές απόμειναν από ντροπή στο σπίτι.
Κι οι αγαθόδωροι θεοί στην ξώπορτα στάθηκαν
κι όλοι στα γέλια σκάσανε θωρώντας του Ηφαίστου
του πολυστόχαστου θεού τις τέχνες τις πανούργες.
Κι έτσι ο καθένας έλεγε στο διπλανό γυρνώντας:
« Ωστόσο οι άσκημες δουλειές κακό το τέλος έχουν·
τον φτάνει ο αργός το γλήγορο καθώς και τώρα, να τα,
ο κουτσοπόδης Ήφαιστος σου τσάκωσε τον Άρη με τέχνη,
κι ο πιο γλήγορος απ’ τους θεούς ας ήταν,
που κατοικούν στον Όλυμπο και θα τον προτιμήσει».

Τέτοια οι αθάνατοι θεοί μιλούσαν μεταξύ τους.
Και έτσι είπε στον Ερμή του Δία ο γιος ο Απόλλων
«Του Δία στρατολάτη γιε, αγαθοδότη Ερμή μου,
θα ‘θελες τάχα στα σφιχτά δεσμά πιασμένος να ‘σαι
αν στο κρεβάτι πλάγιαζες με τη χρυσή Αφροδίτη;»
Κι απάντησε ο γοργόφτερος μαντατοφόρος κι είπε·
« Αχ, είθε αυτό να γίνουνταν, Απόλλο προφυλάχτη.
Κι άλυτα τόσα τρεις φορές πλεμάτια ας με κυκλώσουν
κι όλοι ας κοιτάζατε οι θεοί με τις θεές,
εγώ όμως στην αγκαλιά μου τη χρυσή την Αφροδίτη να ‘χω».
Έτσι είπε κι οι αθάνατοι θεοί ξεκαρδίστηκαν.

 

Print Friendly

Σχετικά άρθρα:

Τυχαία άρθρα:

  1. Δουλεία. Η υψίστη των αρετών της ορθόδοξης χριστιανικής θρησκείας «Άκουσε, παιδί μου, να σου ειπώ. Η τελεία αγάπη είναι...
  2. Χριστιανισμός και Κομμουνισμός – Οι ομοιότητες μιας θρησκείας και μιας ιδεολογίας Χριστιανισμός και Κομμουνισμός – Οι ομοιότητες μιας θρησκείας και μιας...
  3. Οι Ευρωπαίοι ανοίγουν τις επτασφράγιστες πόρτες της φρικιαστικής κατακόμβης των σεξουαλικών κακοποιήσεων παιδιών, από τους πιστούς της θρησκείας της αγάπης Δεκάδες χιλιάδες παιδιά υπέστησαν σεξουαλική κακοποίηση σε καθολικά σχολεία και...
  4. Η ΑΡΡΩΣΤΙΑ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ Το δεύτερο κεφάλαιο του ντοκιμαντέρ του Richard Dawkins »η πηγή...
  5. Η ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ Είναι γνωστό ότι οι εγκόσμιοι φορείς των θρησκειών είναι οι...
This entry was posted in ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΑ and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink.

4 thoughts on “Όμηρος. Ο πρωτοδάσκαλος της απομυθοποίησης της θρησκείας

  1. Κατά τήν άποψή μου, ο Ομηρος απλά ακολουθεί τήν τότε παράδοση καί τήν τότε αντίληψη γιά τούς θεούς. Σχετικά μέ τούς θεούς η αρχαία Ελληνική μυθολογία είναι γεμάτη από ερωτικές αναφορές στούς θεούς, κυρίως στόν Δία, όπως όλοι γνωρίζουμε, καθώς καί σέ άλλους όπως ο Απόλλωνας που εμφανίζεται ερωτευμένος μέ τόν Υάκινθο, κάτι που παραπέμπει στήν ομοφυλοφιλία. Εμ, τί άλλο μπορεί νά είναι? Στήν περίπτωση τού Αρη καί τής Αφροδίτης, όταν στό τέλος η Αφροδίτη «απελευθερώθηκε» από τό δύκτι, καί γοητευμένη μέ τά λόγια τού Ερμή, τόν αναζήτησε καί από τόν έρωτα τους γεννήθηκε τό Ερμαφρόδιτο.
    Ερωτική, ανθρώπινη «θρησκεία» που θρησκεία δέν ήταν, αλλά ήταν θέαση τού κόσμου. Σκεφτήτε, μόνο τί έχει χάσει η ανθρωπότητα, κι εμείς ιδιαίτερα, μέ τόν αντιερωτικό, απάνθρωπο χριστιανισμό.

  2. Κώστα, ο agraias παρατήρησε: “κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν”. Βεβαίως εννοεί ότι οι Έλληνες δημιούργησαν τους θεούς τους κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσίν των. Μάλιστα ποιητές κυρίως ανέλαβαν τον ρόλο αυτόν, σε αντίθεση με την Βίβλο όπου οι Εβραίοι ιερείς έφτιαξαν έναν θεό όπως τα μούτρα τους, δια του οποίου κατάφεραν να μαντρώσουν τους ανθρώπους που επιχείρησαν να εκμεταλλευτούν.

    Ήταν φυσικό λοιπόν να τους αποδώσουν όλες τις πτυχές της ανθρώπινης ζωής, δίχως να παραλείψουν καμμιά. Ακόμη και για τους κλέφτες συνάρμοσαν θεό προστάτη, τον Ερμή, ο οποίος μωρό ακόμα παράτησε την κούνια του και έσπευσε να κλέψει τα βόδια του Αδελφού του Απόλλων. Κι όταν τον έσυρε ο Απόλλωνας στον Όλυμπο και κλάφτηκε στον πατέρα του τον Δία, Ο Ζεύς μόλις έμαθε τα καθέκαστα ξεράθηκε στο γέλιο. Τι να έκανε δηλαδή, να μάλωνε ένα βρέφος. Τους άφησε λοιπόν να τα βρούνε μόνο τους. Και τα βρήκανε αμέσως.
    Ο Απόλλωνας άφησε τα βόδια του στον Ερμή με αντάλλαγμα την λύρα που είχε κατασκευάσει το παλιόπαιδο, έξω από την σπηλιά που είχε κρύψει τα κλεμμένα ζώα του αδελφού του!

    Βάλε τώρα το παραμύθι αυτό, το οποίο δεν διδάσκουν στα ελληνικά σχολεία, δίπλα στην «ιστορία» της πώλησης των πρωτοτοκίων μεταξύ αδελφών, αντί πινακίου φακής, που διδάσκουν με σπουδή στα σχολεία, από την Παλαιά Διαθήκη και βγάλε συμπέρασμα. Ο πολιτισμός της λύρας και ο πολιτισμός της λίρας. Αγεφύρωτη η διαφορά αγαπητέ μου.

  3. Όπως γράφει ο Γερμανός φιλόσοφος του 19 αιώνα Μαξ Στίρνερ στο κείμενο του «Τέχνη και Θρησκεία», ο Όμηρος ήρε τον διαχωρισμό μεταξύ θείου και ανθρώπου και επαναοικειοπήθηκε τις θεϊκές μορφές για λογαριασμό της τέχνης: «η τέχνη θα παρασταθεί στον ενταφιασμό της θρησκείας Ήρεμη και σίγουρη η τέχνη θα διεκδικήσει τον εαυτό της για μια ακόμα φορά, και έτσι θα στερήσει από το θείον την αντικειμενικότητα, την «άλλη πλευρά» του, και θα το απελευθερώσει από την μακρόβια θρησκευτική του φυλακή. Κατ’ αυτόν το τρόπο η τέχνη δεν θα εμπλουτίσει το θείο για μια ακόμα φορά, αλλά θα το καταστρέψει ολοκληρωτικά. Γι’ αυτούς ακριβώς τους λόγους, για το ότι δημιούργησε την τέχνη που παραστάθηκε στον ενταφιασμό της θρησκείας και άνοιξε τον δρόμο για την μετέπειτα θεατρική διακωμώδηση της, ο Όμηρος κατηγορήθηκε από τους ιδεαλιστές, με πρώτο και καλύτερο τον Πλάτωνα ως ασεβής ποιητής. Ο «ευσεβέστατος» Πλάτων εξόρισε τον Όμηρο από την Πολιτεία του και ζητούσε να καταργηθεί η διδασκαλία του.
    Χάρις στον Όμηρο δημιουργήθηκαν οι προϋποθέσεις ώστε η ελληνική θρησκεία να πάψει να είναι αποκλειστικά ελληνική και το ελληνικό πάνθεο έπαψε να σινιστά αποκλειστικά θρησκεία. Ο θεϊκός ψευδόκοσμος του που κατασπαράχθηκε από τον Όμηρο, έπαψε επίσης να είναι κάτι άπιαστο και διαχωρισμένο και εξαληθεύτηκε ως μια οντολογική προέκταση του ανθρώπου.
    «Κανένας ομηρικός ήρωας, κανένας Έλληνας δεν θεωρεί εαυτόν ανάξιο σε σχέση με τους θεούς» γράφει ο Καστοριάδης, «είναι μόνο πιο αδύναμος. Οι θεοί μπορεί να είναι πιο δυνατοί αλλά δεν βρίσκονται κατ’ ουσία σε άλλο επίπεδο αξίας». Οι θεοί του Ομήρου παρά την αναντίρρητη επιβλητικότητα τους, είναι κυριολεκτικά οι Θεοί και οι Θεές της διπλανής πόρτας, αλλά κυρίως είναι ο δυνητικός «θεϊκός» εαυτός μας που μας επισκέπτεται από το μέλλον κα δεν παραμένει διαχωρισμένος από μας.

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>