athriskos http://athriskos.gr Wed, 16 Jan 2013 07:49:32 +0000 en-US hourly 1 http://wordpress.org/?v=3.5 Ύδραυλις. Ήρων ο Αλεξανδρεύς – 300 π.Χ. http://athriskos.gr/16/01/2013/5434/ http://athriskos.gr/16/01/2013/5434/#comments Wed, 16 Jan 2013 07:48:28 +0000 stauros http://athriskos.gr/?p=5434

Continue reading »

]]>
Ydra1

 

1. Ο τίτλος αυτού εδώ του κειμένου θα μπορούσε να παραπέμπει στους ποικιλότατους (άρα και δυνητικώς εκφραστικούς) ήχους του ανέμου καθώς περνά μέσα απ’ τα δένδρα, καθώς φυσάει πάνω στα κατάρτια και στους πυλώνες υψηλής τάσεως ή καθώς περνάει μέσ’ απ’ τις χαραμάδες του παραθύρου-μας.

 

Ετούτες οι μουσικές έχουν ήδη θρέψει τα παιδικά μας χρόνια κι έχουν ίσως εκφράσει (ή και εκ-φράξει) συναισθήματα μύχια – που τώρα αισθητοποιούνται (χάρις στην ακοή): Αναμνήσεις φυσικών τοπίων και ταξιδιών ή και συναισθήματα μοναξιάς και φόβου κλπ. Ετούτη θα ήταν η «φυσική» Μουσική του Ανέμου.

Ομως, σήμερα θέλω να αναφερθώ σε μια «τεχνητή» μουσική του ανέμου, έτσι όπως την φαντάσθηκαν μερικοί τρελοί Μηχανικοί στην Αλεξάνδρεια – εδώ και 2.000 χρόνια. Ιδού η ιστορία.

YDRAYLIS

2. Στις αρχές του 3ου π.χ.χ. αιώνα ο πατριάρχης της ελληνιστικής Τεχνολογίας, ο Κτησίβιος (γυιος κουρέα, παρακαλώ – κι όχι κτηματία ή στρατηγού), είχε εφεύρει την εμβολοφόρο αντλία, αυτήν ακριβώς που χρησιμοποιούμε μέχρι σήμερα (μόνο που εκείνη ήταν χειροκίνητη, φυσικά). Αυτήν την εφεύρεση θαυμάζει ο Βιτρούβιος, ο ρωμαίος ιστορικός της Τεχνολογίας (1ος αιώνας π.χ.χ.), στο βιβλίο De Architectura, Χ, 7 – πάρτε αν δεν την έχετε, την επιστημονικότατη μετάφραση και εκτενή σχολιασμό του Π. Λέφα, εκδ. Πλέθρον, Αθήνα, 1998.

Αλλά η ιστορία συνεχίζεται. Επειδή λοιπόν cherchez la femme, ο εν λόγω μέγας Μηχανικός, υπείκων στις θεμιτές απαιτήσεις της συζύγου αυτού (και αοιδού) Λαΐδος (όχι της Κορινθίας, άλλης), εφευρίσκει και την Υδραυλιν – το μουσικό όργανο που επέπρωτο να εξελιχθεί στο σημερινό εκκλησιαστικό όργανο. Τι είναι η Υδραυλις;

Είναι καταρχήν μια ολόκληρη σειρά μπρούτζινων αυλών (24 τον αριθμόν, όχι ένας και δύο – ο κ. Παντερμαλής ανεύρε στο Δίον ένα σχεδόν μοναδικό σύνολο τέτοιων συναρμοσμένων αυλών), τους οποίους όμως δέν πρόκειται να φυσήξουν στόματα ανθρώπων αλλά αέρας πεπιεσμένος που διοχετεύεται στον κάθε αυλό πιέζοντας ένα πλήκτρο (το οποίο ανοίγει την αντίστοιχη κάτω τρύπα του κάθε αυλού). Και πού τον βρίσκομε αυτόν τον πεπιεσμένον αέρα; Μα με τη βοήθεια της εμβολοφόρου αντλίας: Στέλνομε, τρομπάροντας, αέρα μέσα σ’ έναν κατάλληλο θάλαμο βυθισμένον σε νερό· στον θάλαμο αυξάνεται σιγά σιγά η πίεση του αέρα, ο οποίος τώρα ανεβαίνει σ’ ένα κανάλι, κάτω ακριβώς απ’ τους αυλούς: Πατάς τα πλήκτρα όπως απαιτεί η μουσική σύνθεση, ανοίγουν οι αντίστοιχες τρυπούλες κάτω απ’ τους αρμόδιους αυλούς – και ιδού η συγχορδία!

Ο Ηρων ο Αλεξανδρεύς (~1ος αιώνας π.χ.χ.) περιγράφει λεπτομερέστατα την κατασκευή της Υδραύλεως – η οποία ανακατασκευάσθηκε με μεγάλη επιτυχία απ’ το Ευρωπαϊκό Κέντρο Δελφών, προ 10-ετίας περίπου.

Τώρα, μια άλλη έκδοση ανακατασκευάζεται ξανά απ’ την Εταιρία Μελέτης της Αρχαίας Ελληνικής Τεχνολογίας (ΕΜΑΕΤ) στο Τεχνικό Επιμελητήριο της Ελλάδος, προκειμένου να συμπεριληφθεί στη μεγάλη Εκθεση Αρχαίας Ελληνικής Τεχνολογίας η οποία ελπίζεται οτι θα γίνει στην Κίνα μετά από 1½ χρόνο, σε συνεργασία με το ΥΠΕΞ.

3. Αλλού όμως ήθελα να την πάω την ιστορία σήμερα. Ερχεται λοιπόν ο εν λόγω Ηρων και (υποθέτω) σκέπτεται. «Κι αυτός ο δούλος που τρομπάρει συνεχώς την αντλία δίπλα στον καλλιτέχνη, τι θέαμα απαξιωτικό της Μουσικής!». Και τον καταργεί – βάζοντας στη θέση-του την αιολική ενέργεια. Συνδέει δηλαδή (μέσω μιας ευφυέστατης διάταξης) τον μοχλό της αντλίας με μια ανεμοφτερωτή· ο άνεμος φυσάει, η φτερωτή γυρίζει, το έμβολο της αντλίας ανεβοκατεβαίνει (μηχανικώς πλέον), ο αέρας συμπιέζεται, ο καλλιτέχνης πατάει τα πλήκτρα, και ακούγεται μουσική εξαίσια να συνοδεύει λ.χ. τους στίχους: «Οσον ζης φαίνου / μηδέν όλως εσύ λυπού. / προς ολίγον εστι το ζην / ο δε χρόνος το τέλος απαιτεί» (απο νεκρική στήλη στις Τράλεις, 1ος με 2ον μ.χ.χ. αιώνας).

4. Τι είναι τούτο το θαύμα; Πώς ο Ανεμος παράγει τελικώς μιαν ΑΛΛΗ μουσική – όχι τους φυσικούς-του ήχους (όπως λ.χ. το γλυκό θρόισμα των φύλλων) αλά μια ανθρωπική μουσική; Απάντηση: Η Τεχνολογία, φυσικό συμπλήρωμα της Φύσεως, «μεταστοιχειώνει» τα φυσικά δεδομένα (μέταλλα, ξύλο, φωτιά, νερό, αέρας) και παράγει Οργανον (έτσι ονόμαζε ο Αριστοτέλης το κάθε εργαλείο ή μηχάνημα). Και το Οργανο αυτό ικανοποιεί Ανάγκες του ανθρώπου (εν προκειμένω ανάγκες αισθητικές) που δέν μπορούσαν να ικανοποιηθούν με μόνα τα «φυσικά» μέσα. Κι έτσι μ’ ενα όργανο μουσικό εκφράζομε τα πάθια-μας ευστοχότερα απ’ ό,τι με ήχους φυσικούς. Αυτό είναι το μέγα ανθρωπικό κατόρθωμα της Τεχνολογίας – κι αυτή ήταν η τρέλα των Αρχαίων Ελλήνων με αυτήν. Το μόνο πρόβλημα σήμερα θα ήταν η «φριχτή ασχήμια» ετούτης της Ανεμογεννήτριας, κατα την άποψη μερικών νεοελλήνων δημάρχων και γιαλαντζή-οικολόγων…

Θ. Π. ΤΑΣΙΟΣ, ΤΟ ΒΗΜΑ

Από: http://www.greatlie.com/ellinismos/texnes-a-epistimi/479-udraulis-a-iron-o-aleksandreus-300-px-.html

 

 

 

]]>
http://athriskos.gr/16/01/2013/5434/feed/ 0
Φρεντ Μπουασονά, ο φιλέλληνας φωτογράφος των αρχών του 20ου αιώνα http://athriskos.gr/16/01/2013/1693/ http://athriskos.gr/16/01/2013/1693/#comments Wed, 16 Jan 2013 06:37:41 +0000 stauros http://athriskos.gr/?p=1693 Σχετικές θέσεις:
  1. ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΤΕΧΝΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΤΙΣ ΑΡΧΕΣ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
  2. Η εκπαίδευση τον 5ο αιώνα π.Χ. – Ο δάσκαλος στα κλασικά χρόνια
  3. Ανύπαρκτος ο Ιησούς από την ιστοριογραφία του 1ου αιώνα
]]>
34

 

Φωτογραφίες από την Ελλάδα ηλικίας 100 ετών!

 

 

 

 

 

Boissonnas6

 ΔΕΙΤΕ ΤΙΣ ΑΠΟ:

http://romiazirou.blogspot.com/2012/01/20-155-100_13.html Μέρος Α’

http://romiazirou.blogspot.com/2012/01/20-100.html Μέρος Β’

http://romiazirou.blogspot.com/2012/01/20-100_14.html Μέρος Γ’

http://romiazirou.blogspot.com/2012/01/20-100-1913.html Μέρος Δ’

http://romiazirou.blogspot.com/2012/01/20-100_15.html Μέρος Ε’

 

Από:  http://attikosparatiritis.wordpress.com/2012/02/10/

 

 

]]>
http://athriskos.gr/16/01/2013/1693/feed/ 0
ΕΚΚΛΗΣΙΑ – ΦΕΟΥΔΑΡΧΕΣ ΕΠΙ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ ΜΕΘΟΔΕΥΑΝ ΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΗΣ ΚΩΝ/ΛΗΣ http://athriskos.gr/15/01/2013/5418/ http://athriskos.gr/15/01/2013/5418/#comments Tue, 15 Jan 2013 20:15:09 +0000 stauros http://athriskos.gr/?p=5418

Continue reading »

]]>
la2351

 

Πώς εξ αιτίας τους παρατάθηκε έως σήμερα ο βυζαντινός μεσαίωνας και χάθηκε η ευκαιρία τής πολιτιστικής μας επαναφοράς.

Από: http://hypnovatis.blogspot.de/2012/09/blog-post_23.html

 

 

 

  Η κατάλυση της Bυζαντινής  «αυτοκρατορίας»  από τους     Οθωμανούς δεν έγινε ξαφνικά με  μια επιδρομή, που οδήγησε στην εκπόρθηση της πρωτεύουσάς της. Σχεδόν έναν αιώνα πριν την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης το 1453, οι δύο κυρίαρχες εξουσιαστικές ομάδες τής, συρρικνωμένης σε κάποια ελλαδικά εδάφη, πρώην αυτοκρατορίας, δηλαδή οι μεγάλοι γαιοκτήμονες (φεουδάρχες) και ο κλήρος (Πατριαρχείο και μοναστήρια), είχαν αρχίσει να βολιδοσκοπούν τους Τούρκους και να παζαρεύουν προληπτικά τούς όρους  παράδοσης τής επικράτειάς τους, στους διαφαινόμενους κατακτητές.
Όπως θα δούμε παρακάτω, ήδη σχεδόν έναν αιώνα πριν την τελική  κατάληψη της Κωνσταντινούπολης έχουμε το πρώτο καλωσόρισμα των Οθωμανών από τα μοναστήρια του Αγίου Όρους. Αλλά και οι τσιφλικάδες της  ελλαδικής ενδοχώρας είχαν ήδη προχωρήσει ενωρίτατα σε συμφεροντολογικές συνεννοήσεις με τους επερχόμενους Οθωμανούς.


H Βυζαντινή Αυτοκρατορία ούτε Βυζαντινή ήταν, ούτε αυτοκρατορία, όταν καταλήφθηκε από τους Οθωμανούς. Οι όροι «Βυζάντιο» και «Βυζαντινή Αυτοκρατορία» επινοήθηκαν τον ιη΄  αιώνα, προκειμένου να εμπεδώσουν τον δήθεν ελληνικό χαρακτήρα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Στα ιστορικά κείμενα του Μεσαίωνα η συγκεκριμένη αυτοκρατορία ποτέ δεν χαρακτηρίστηκε Βυζαντινή ή Ελληνική. 
     Στο χάρτη φαίνεται, ότι η κατ’ ευφημισμό της Ρωμιοσύνης, Βυζαντινή Αυτοκρατορία, το πρώτο μισό του ιε΄ αιώνα είχε περιορισθεί στην Κωνσταντινούπολη, σε μερικές τριγύρω πόλεις, σε ένα τμήμα της Πελοποννήσου και σε ορισμένα νησιά του Αιγίου, που δεν φαίνονται ευκρινώς στην κλίμακα του χάρτη. (Η Θεσσαλονίκη είχε ήδη καταληφθεί από το 1430, ύστερα από προδοσία των καλόγερων της μονής Βλατάδων.)Οι λόγοι προσέγγισης βυζαντινής εξουσίας και οθωμανών  Οι λόγοι για τους οποίους οι δύο κυρίαρχες εξουσιαστικές ομάδες της αυτοκρατορίας επιδίωξαν πολύ νωρίς διαπραγματεύσεις με τους μελλοντικούς κατακτητές ήσαν δύο.
Ο πρώτος είναι, ότι δεν μπορούσαν να τους πολεμήσουν. Η βυζαντινή γραφειοκρατία διαβρωμένη από τη διαφθορά των προαναφερθέντων εξουσιαστών και των αξιωματούχων τους αδυνατούσε να ενεργοποιήσει τους μηχανισμούς, που απαιτούνταν για τη διεξαγωγή ενός πολέμου τέτοιων απαιτήσεων. Από την άλλη, η εξεύρεση πόρων για έναν τέτοιο πόλεμο δεν θα μπορούσε να γίνει επιτυχώς χωρίς έναν γενικότερο δραστικό εκσυγχρονισμό της φοροαφαιμαγμένης και εξαθλιωμένης μεσαιωνικής βυζαντινής κοινωνίας (εκσυγχρονισμός, που είχε ήδη αρχίσει στη Δύση), πράγμα, που θα προϋπέθετε παραίτηση των εν λόγω εξουσιαστικών ομάδων από τα περισσότερα προνόμιά τους.
Ο δεύτερος λόγος είναι, ότι δεν ήθελαν να πολεμήσουν. Πιεσμένοι τόσο από τους τούρκους, όσο και από την απομεσαιωνοποιούμενη και ανερχόμενη οικονομικά και  πολιτισμικά  Δύση, οι φεουδάρχες και ο βυζαντινός κλήρος θεώρησαν ως μή χείρον το να παραδοθούν στους πρώτους έχοντας τουλάχιστον παζαρέψει τη διατήρηση των προνομίων τους. Άλλωστε, παρά τις φαινομενικές διαφορές, οι οθωμανοί δεν ήσαν φορείς κάποιας ριζικά διαφορετικής κουλτούρας και η βυζαντινή φεουδαρχία, αλλά και ο αρχιφεουδάρχης ορθόδοξος κλήρος, μπορούσαν να ευελπιστούν (όπως και έγινε), ότι θα  μετατρέπονταν σε ευνοούμενους τοποτηρητές ενός καθεστώτος, που δεν ήταν αισθητά πιο οπισθοδρομικό και μεσαιωνικό σε σχέση με  το δικό τους.

    Άλλωστε, από ιδεολογικής πλευράς οι δύο κυρίαρχες εξουσιαστικές ομάδες του Βυζαντίου ένιωθαν πολύ πλησιέστερα στους οθωμανούς, παρά στους Δυτικούς. Οι τελευταίοι είχαν πρόσφατα μπεί στην τροχιά της  Αναγέννησης και είχαν ήδη αρχίσει να επανανακαλύπτουν την κλασική ελληνική και λατινική παιδεία και τέχνη και (παρά την σιδηρά χείρα της μετέπειτα Ιεράς Εξέτασης) το επιστημονικό πνεύμα. Ένα διαδεδομένο μύθευμα έχει να κάνει με την υποτιθέμενη πυροδότηση της Ευρωπαϊκής  Αναγέννησης από τους βυζαντινούς λόγιους, που κατέφυγαν στην Ιταλία μετά την κατάληψη τής Κωνσταντινούπολης. Ωστόσο η Αναγέννηση είχε ήδη αρχίσει προ πολλού χάρις στα κλασικά ελληνικά κείμενα, τα οποία  είχαν διασώσει οι άραβες από τον χριστιανικό φανατισμό και που μέσω της Ιβηρικής διαδόθηκαν στην υπόλοιπη Ευρώπη. Τα περί ελληνικής παιδείας, που δήθεν καλλιεργείτο αδιάκοπα στο Βυζάντιο και η οποία δήθεν «μετακενώθηκε» στη Δύση δημιουργώντας την Αναγέννηση είναι παραμύθια της ελληνοχριστιανικής προπαγάνδας. Αυτό που καλλιεργούσαν οι βυζαντινοί λόγιοι ήταν ο περιβόητος και στείρος σχολαστικισμός τους (που αργότερα, μετά το 1821, οδήγησε στο καταστροφικό για πολλές γενιές νεοελλήνων Γλωσσικό Ζήτημα). Πέραν αυτού οι εκχριστιανισμένοι βυζαντινοί ήταν αυτοί, που είχαν καταστρέψει τα περισσότερα μνημεία καλλιτεχνικά, επιστημονικά κ.λπ. του ελληνικού πολιτισμού. Κατ’ αυτό τον τρόπο ο μεσαιωνικός βυζαντινός σκοταδισμός απειλείτο άμεσα από την βαθμιαία πολιτισμική απομεσαιωνοποίηση των δυτικοευρωπαϊκών κοινωνιών και από την επιστροφή στις κλασικές καταβολές τού δυτικού πολιτισμού.
     Επίσης, οι βυζαντινοί φεουδάρχες και ο -εξ ίσου φεουδάρχης- ορθόδοξος κλήρος  κινδύνευαν να καταβροχθιστούν από το δυναμικό δυτικό εμπόριο (βενετοί, γενουάτες κ.λπ.) και από τον ανερχόμενο πρώιμο Δυτικό Καπιταλισμό. Γι’ αυτό δεν είναι περίεργο, που προτίμησαν να ενταχθούν στο, σαφώς πιο ταιριαστό τους, γαιοκτημονικό σύστημα της οθωμανικής πολεμικής αριστοκρατίας, παρά σε έναν σύγχρονο ευρωπαϊκό κόσμο.


Η φιλοδυτική βυζαντινή μειοψηφία

  Μια τρίτη κοινωνική ομάδα αντιπάλων συμφερόντων με τις προηγούμενες δύο, η οποία αλληλοϋποστηριζόταν με το αυτοκρατορικό περιβάλλον των Παλαιολόγων, ήταν οι έμποροι πλοιοκτήτες της Κωνσταντινούπολης (το μόνο μέρος της αυτοκρατορίας, όπου υπήρχε μια υποτυπωδώς σύγχρονη οικονομική δραστηριότητα από πλευράς βυζαντινών). Εν μέσω σφύρας και άκμονος, δηλαδή φεουδαρχών και ορθόδοξου κλήρου, οι έμποροι της Κωνσταντινούπολης και οι Παλαιολόγοι ήταν οι μόνοι, που είχαν ταχθεί υπέρ της δυτικοποίησης της μεσαιωνικής βυζαντινής κοινωνίας. Η συναναστροφή τους με ιταλιώτες εμπορικούς πράκτορες, που έδρευαν στην Κωνσταντινούπολη, τα συχνά επαγγελματικά ταξίδια τους στη Δύση, η φύση των οικονομικών τους συμφερόντων κ.λπ., τούς είχαν δημιουργήσει μια νέα κοινωνική οπτική.  Υποστήριζαν και εργάζονταν για  την προσέγγιση με τη Δύση και όταν αυτή δεν έγινε εφικτή βρέθηκαν με την πλάτη στον τοίχο υποχρεωμένοι να πολεμήσουν τους οθωμανούς σε μια μάχη με προεξοφλημένο αποτέλεσμα.
     Η στροφή προς τη Δύση για αναζήτηση στρατιωτικής βοήθειας απέναντι στον οθωμανικό κίνδυνο περνούσε δυστυχώς, όχι μόνο μέσα από εμπορικές ή πολιτιστικές συμφωνίες, αλλά και από την προσέγγιση των δύο κυρίαρχων χριστιανικών δογμάτων, της Ορθοδοξίας και του Ρωμαιοκαθολικισμού. Γι’ αυτό τόσο οι Παλαιολόγοι, όσο και οι πλοιοκτήτες έμποροι της Κωνσταντινούπολης ήταν υποστηρικτές της ενοποίησης των δύο ανταγωνιστικών χριστιανικών εκκλησιών(1).
Η Χριστιανική Ορθοδοξία στρώνει πρώτη το χαλί στους ομόθεούς της οθωμανούς
  Τις παραμονές της οθωμανικής κατάκτησης η θέση της ορθόδοξης εκκλησίας, του κατεξοχήν φεουδάρχη της αυτοκρατορίας, ήταν δεινή. Κινδύνευε να υποβαθμιστεί οικονομικά, τόσο λόγω του στενέματος των ιστορικών περιθωρίων της απαρχαιωμένης φεουδαρχίας, όσο και από την οικονομική διείσδυση των δυτικών εμπόρων (οι οποίοι δραστηριοποιούνταν κυρίως στο λιμάνι της Κωνσταντινούπολης, αλλά είχαν επίσης και την αποκλειστική εκμετάλλευση  άλλων σημαντικών λιμανιών στο Αιγαίο). Αλλά μια υπαγωγή της αυτοκρατορίας στη δυτική οικονομική σφαίρα επιρροής θα σήμαινε επίσης και ένα δεύτερο, πολύ χειρότερο για τους ορθόδοξους θεοκράτες, κακό: την υπαγωγή της χριστιανικής ορθόδοξης θρησκευτικής εξουσίας στο δυτικό χριστιανισμό -υπαγωγή, που εμφανιζόταν με τη μορφή της ενοποίησης των δύο εκκλησιών. Υπό αυτές τις συνθήκες η Ορθοδοξία καιροσκοπούσε απροκάλυπτα. Από τη μία, «δια παν ενδεχόμενον», δεν ήθελε να  κλείσει την πόρτα στην πιθανότητα θρησκευτικής ένωσης με τον Ρωμαιοκαθολικισμό και γι’ αυτό συμμετείχε στις σχετικές διαπραγματεύσεις, που γίνονταν στην Ιταλία μήπως και κέρδιζε κάποιο πλεονέκτημα της τελευταίας στιγμής. Από την άλλη διαπραγματευόταν με τους οθωμανούς.
     «Πρώτο το Άγιον Όρος φαίνεται ότι αναγνώρισε την κυριαρχίαν των Οθωμανών, ότε η έδρα αυτών ην εν Προύση, ίσως επί Σουλτάνου Ορχάν του Νικητού (1326-1360). Οι δε πατέρες του Αγίου Όρους, προβλέποντες ότι η πρωτεύουσα του βυζαντινού κράτους θέλει περιέλθει εις χείρας των Οθωμανών, ένεκεν των εν αυτή επικρατουσών τότε απείρων καταμελισμών και διενέξεων, έσπευσαν εις Προύσαν και υπέβαλον την υποταγή αυτών τω Σουλτάνω, παρ’ ού έλαβον την επικύρωσιν των κτημάτων και των προνομίων αυτών» (2). Ακολούθησαν και πολλά άλλα παρόμοια.
     Η Εκκλησία διαμόρφωσε τελικά μια αντιενωτική αλλά και, γενικότερα, αντιδυτική  θέση. Σε αυτή παρέσυρε και το σύνολο του παντελώς αμόρφωτου, εξαθλιωμένου και δουλοπάροικου βυζαντινού πληθυσμού, τον οποίο φανάτισε δημιουργώντας του τέτοιο αντιδυτικό μένος, σε βαθμό, που να δεχτεί τους οθωμανούς περίπου ως σωτήρες του από το -δυτικότροπο…- σατανά. Το φόβητρο τού «να μην χάσουμε τη θρησκεία μας», που επισείει μέχρι σήμερα, έχει ακριβώς εκεί την απαρχή του. Από τότε, ο,τιδήποτε έρχεται από τη Δύση (κοινωνικός φιλελευθερισμός, τεχνολογικές ανακαλύψεις, ο Ευρωπαϊκός Διαφωτισμός, ακόμα και γεγονότα όπως η γαλλική επανάσταση), θεωρούνται από την Ορθοδοξία ως έργα του διαβόλου, ο οποίος έχει κυριαρχήσει επί των, θεωρουμένων ως τρισκαταράτων, δυτικοευρωπαίων. Το φόβητρο αυτό το επέσεισε κατεξοχήν κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1821, την οποία φυσικά αφόρισε κατ’ εξακολούθηση, ερμηνεύοντάς την -ορθώς- ως απόρροια της γαλλικής και ως μίμηση των «μιαρών Γάλλων».  Αντιθέτως η Ορθοδοξία θεωρητικοποίησε και καθαγίασε τη σουλτανική εξουσία ως «θεόθεν σταλμένη για να γυμνάζει τους ραγιάδες εις την υπακοήν»(3).
     Η φιλοοθωμανική στάση της «ορθοδοξίας» είχε και επιπτώσεις στον αμιγώς στρατιωτικό τομέα. Στα εκατοντάδες μοναστήρια της, παρασιτοζωούσαν («άγιαζαν») πολλές χιλιάδες άντρες απαλλαγμένοι στράτευσης. (Για το άνευ προηγουμένου κοινωνικο-οικονομικό καρκίνωμα του καλογερισμού τους τελευεταίους βυζαντινούς αιώνες αξίζει να διαβάσει κανείς την μελανώτατη περιγραφή, που κάνει ακόμα κι ένας ελληνοχριστιανός, όπως ο Παπαρρηγόπουλος, “Ιστορία του Ελληνικού Έθνους”, τόμος Δ΄). Τα μοναστήρια αποτελούσαν για την κοινωνική πλειοψηφία των εξαθλιωμένων δουλοπαροίκων κάτι σαν τον μεταγενέστερο διορισμό στο Δημόσιο: ήταν μια εξασφάλιση, που δελέαζε πολλούς. Το αποτέλεσμα ήταν, ότι στην απέλπιδα άμυνα της βυζαντινής πρωτεύουσας παρατάχθηκαν μόνο έξη με επτά χιλιάδες πολεμιστές(4) με απαρχαιωμένο μεσαιωνικό οπλισμό εναντίον εκατοντάδων χιλιάδων πολιορκητών με σύγχρονα για την εποχή βαριά πυροβόλα όπλα.
    Για τη φιλότουρκη στάση της η ορθόδοξη εκκλησία ανταμείφθηκε αμέσως με τα προνόμια, που είχε προσυμφωνήσει με τους κατακτητές (προνόμια κυρίως οικονομικά αλλά και άλλα, όπως δικαστικές αρμοδιότητες). Αλλά απέκτησε και έναν ουσιώδη θεσμικό ρόλο στα πλαίσια της οθωμανικής δημόσιας διοίκησης, εξ ίσου σημαντικό με αυτόν, που είχε επί Βυζαντίου. Αποτέλεσε τον κυριότερο τοποτηρητικό μηχανισμό της οθωμανικής εξουσίας για όλα τα Βαλκάνια. Η τουρκοκρατία αποτελεί την ακμαιότερη περίοδο της ορθόδοξης εκκλησίας και αυτήν, που η τελευταία αναπολεί συχνότερα.
  







Ο Μωάμεθ Β΄ ο Πορθητής παραδίδει στον πατριάρχη Γεννάδιο τα προνόμια.
Ειδικά τα θρησκευτικά προνόμια, που παραχώρησε ο Μωάμεθ, ήταν τα ακόλουθα:
1. Οι εκκλησίες των χριστιανών να μην γκρεμίζονται και να επισκευάζονται.
2. Ο πατριάρχης να ευλογεί τους γάμους χριστιανών και να τους διαλύει.
3. Τα χριστιανικά έθιμα και οι τελετές να τελούνται ανεμπόδιστα. Σχολεία να ιδρύονται. (σ.σ.: Άρα για ποιά «κρυφά σχολειά» μιλάμε;)
4. Τα πατριαρχεία να ιεροπρακτούν ελεύθερα.
5. Τα πνευματικά κηρύγματα και οι καθαρώς θρησκευτικές διδασκαλίες, εφ’ όσον δεν έθιγαν το Σουλτάνο και το κράτος του, κι αυτά ελεύθερα.
6. Τα μοναστήρια είναι ελεύθερα ν’ αποκτούν περιουσίες είτε από αφιερώματα (βακούφια) των χριστιανών, είτε από αγορές.
7. Οι αγοραπωλησίες των μονών να είναι ελεύθερες.
8. Η προσέλευση και η αφιέρωση στο μοναστικό βίο με η χωρίς κούρα να είναι ελεύθερη.
9. Οι χειροτονίες των κληρικών να είναι ελεύθερες.

Οι Βυζαντινοί φεουδάρχες καλούν τους οθωμανούς

Πολλές δεκαετίες πριν την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης, οι φεουδάρχες της βυζαντινής (κατά κύριο λόγο, ελλαδικής) ενδοχώρας είχαν ήδη συνάψει σχέσεις με τους οθωμανούς στρατοκράτες. Οθωμανικά στρατιωτικά αποσπάσματα χρησιμοποιούνταν συχνότατα ως μισθοφόροι των φεουδαρχών (παράλληλα με τα ιδιωτικά φεουδαρχικά στρατιωτικά  σώματα) για να καταστέλλουν τις συχνές εξεγέρσεις των δουλοπαροίκων, αλλά και στις ενδοφεουδαρχικές έριδες. Οι οθωμανοί άρχισαν έτσι να παίζουν ρόλο στα εσωτερικά του Βυζαντίου. Κατ’ αυτόν τον τρόπο η οθωμανική κατάκτηση μοιάζει περισσότερο με βαθμιαία διείσδυση, παρά με καθαρά πολεμικό γεγονός.
    Όταν η κατάρρευση του βυζαντινού καθεστώτος είχε γίνει πλέον αναπόφευκτη, οι βυζαντινοί φεουδάρχες δεν προέβαλλαν καμμία αντίσταση στην τουρκική προέλαση. Αντιθέτως, έσπευσαν να υπενθυμίσουν στον Σουλτάνο την πρότερη συνεργασία τους, να τού δηλώσουν υποταγή και την προθυμία τους να στηρίξουν το νέο καθεστώς ως τοποτηρητές(5). Οι οθωμανοί δεν υπήρξαν αχάριστοι: οι βυζαντινοί φεουδάρχες διατήρησαν τις ιδιοκτησίες τους και τα βυζαντινά προνόμιά τους και επι πλέον αναβαθμίστηκαν σε στυγνούς φοροεισπράκτορες για λογαριασμό των νέων κατακτητών. Αποτέλεσαν την τάξη των λαομίσητων δημογερόντων, ή κοτσαμπασήδων, οι οποίοι αντιτάσσονταν (και ρουφιάνευαν) σταθερά σε κάθε εξέγερση των εξαθλιωμένων ραγιάδων(6). Εκμεταλλευόμενοι την ανώμαλη μετεπαναστατική πολιτική κατάσταση κατάφεραν να επιβιώσουν και στο νεοελληνικό κράτος μετασχηματιζόμενοι σε μια, κατ’ όνομα μόνον, «αστική» τάξη εικονικών βιομηχάνων και εργολάβων (στην πραγματικότητα παρασιτικοί και αντιπαραγωγικοί μεταπράττες και κομπιναδόροι με φεουδαρχική νοοτροπία και  με ειδικότητα στη φοροδιαφυγή και στο ξέπλυμα χρήματος).
     Όταν η Δύση διαπίστωσε, ότι οι βυζαντινοί προτιμούσαν να υποταχθούν στους τούρκους, παρά να κάνουν την παραμικρή παραχώρηση στις δυτικές δυνάμεις, δεν διακινδύνευσε έναν πόλεμο με τους αήττητους έως τότε οθωμανούς, αλλά εγκατέλειψε την Κωνσταντινούπολη και τους βυζαντινούς εκσυγχρονιστές τής εποχής στην τύχη τους. Οι οθωμανοί ήταν ένας πολύ δυνατός αντίπαλος ακόμα και για τους θαλασσοκράτορες βενετούς και γενοβέζους. Στο κάτω κάτω, ακόμα κι αν  οι δυτικοί έχαναν το λιμάνι της Κωνσταντινούπολης, τούς έμεναν τόσα άλλα στο Αιγαίο και στην Πελοπόννησο, ώστε το εμπόριό τους να μην υποστεί καίριο πλήγμα.

 







Oι τούρκοι κατακτητές κι ιδιαίτερα ο Mωάμεθ Β΄ ο Πορθητής υπήρξαν διορατικοί εξ αρχής χρησιμοποίησαν τους ήδη υπάρχοντες βυζαντινούς θεσμούς κι ιδιαίτερα την Ορθόδοξη Εκκλησία, για τον έλεγχο των πληθυσμών.

Γιατί και με ποιά έννοια μάς αφορά το γεγονός της «Άλωσης»:

Το δίλημμα «Δύση ή Ανατολή;»
  Η επιλογή τού να υπαχθεί η χώρα, που σήμερα αποκαλείται Ελλάδα, στην οθωμανική αυτοκρατορία και όχι στην δυτική πολιτισμική σφαίρα είχε αρνητικές συνέπειες, που εκδηλώνονται με αμείωτη ένταση μέχρι σήμερα.
     Κατ’ αρχήν την εποχή, που η δυτική Ευρώπη έβγαινε από τον μεσαίωνα, η μετέπειτα Ελλάδα όχι μόνο δεν παρακολούθησε αυτή την πολιτισμική διαδικασία, αλλά αντιθέτως γλίστρησε σε μια νέα μεσαιωνική περίοδο τεσσάρων επι πλέον αιώνων. Δηλαδή, ο μεσαίωνας στην Ελλάδα παρατάθηκε τουλάχιστον μέχρι την ελληνική επανάσταση. Λέμε «τουλάχιστον» γιατί στην πραγματικότητα ο βυζαντινός μεσαίωνας έχει ακόμα αισθητότατη παρουσία και ρόλο στην νεοελληνική πραγματικότητα.
     Οι βυζαντινές εξουσιαστικές ομάδες, που είναι ιστορικά υπεύθυνες για την τουρκοκρατία εξακολουθούν να επιβιώνουν ακμαιότατες και στην σημερινή Ελλάδα. Η οποία εμφανίζει μόνο ένα εξωτερικό επίχρισμα δυτικής κοινωνίας, αλλά επί της ουσίας παραμένει μια χώρα με άθικτο τον σκληρό πυρήνα των βυζαντινών οικονομικών, πολιτικών και πολιτισμικών δομών της: πελατειακές σχέσεις, διαφθορά (εθνικό σπορ, που αφορά σε όλο ανεξαιρέτως το κοινωνικό φάσμα και όχι μόνο στα ανώτερα εξουσιαστικά κλιμάκια), τεχνολογική υπανάπτυξη, χρηματοοικονομικός παρασιτισμός, στραγγαλισμός κάθε δημιουργικότητας, για να μην θιγούν τα κεκτημένα του κλήρου, των νεοκοτσαμπασήδων και της πελατείας τους, αναξιοκρατία, βλακοκρατία, απαξίωση της μόρφωσης (βλ. χαμηλές αμοιβές, ανεργία των ειδικευμένων κ.λπ.), θεσμικά κατοχυρωμένος εναγκαλισμός θεοκρατίας και πολιτείας  κ.λπ., είναι καταστάσεις τριτοκοσμικές, που δεν οφείλονται βέβαια στην τουρκοκρατία, αλλά αποτελούν επιβιώσαντα εγγενή χαρακτηριστικά του βυζαντινού κοσμοσυστήματος.

 Τι θα είχε συμβεί άν η χώρα, που σήμερα ονομάζεται Ελλάδα είχε συνδέσει από τότε την τύχη της με αυτήν της δυτικής ευρώπης; Οπωσδήποτε τέτοιες υποθετικές ερωτήσεις έχουν και εξ ίσου υποθετικές απαντήσεις.  Αν ερωτηθεί ένας εκπρόσωπος κάποιου από τους συντελεστές της τουρκοκρατίας, π.χ. ένας ορθόδοξος επίσκοπος, θα ισχυριστεί, ότι θα είχαμε ξεπουλήσει τις ψυχές μας στον σατανά, ότι θα είχαμε χάσει την … ταυτότητά μας και άλλα φαιδρά. Πιθανότατα τα ίδια θα μηρυκάσει και ένας οποιοσδήποτε από τους νεοκοτσαμπασήδες, που λυμαίνονται τη χώρα. Και οι δύο θα εξάρουν αμετανόητα και ανερυθρίαστα τον … εθνοσωτήριο ρόλο της ορθοδοξίας.     Μάλιστα πρόσφατα ο πρώην χριστιανορθόδοξος αρχιεπίσκοπος είχε το θράσος να ισχυριστεί, ότι η δυτικοευρωπαϊκή νοησιαρχία (δηλ. ο Διαφωτισμός, που οδήγησε στη γαλλική και στην ελληνική επανάσταση) έκανε … κακό επειδή έφερε την απιστία στον θεό. Το μεσαιωνικό (αντι)πνεύμα επιβιώνει ακμαιότατο στην νεοελλάδα του 21ου αιώνα.
     Ωστόσο, μια απλή σύγκριση των περιοχών, που κατάφεραν και κράτησαν οι δυτικοί από τους οθωμανούς (Επτάνησα, τμήματα της Πελοποννήσου και της Κρήτης κ.λπ.) και των περιοχών, που περιήλθαν υπό τουρκική κυριαρχία (δηλ. ουσιαστικά παρέμειναν βυζαντινές) φανερώνει δύο πολύ διαφορετικές Ελλάδες με ένα τεράστιο πολιτισμικό χάσμα ανάμεσά τους. Δεν πρόκειται απλώς για αισθητική διαφορά (π.χ. ομολογουμένως ωραιότερες πόλεις, μνημεία και δημόσια έργα στις -λίγες- περιοχές, που κατείχαν οι δυτικοί, κακογουστιά και μιζέρια στις -πολύ περισσότερες- περιοχές, που κατείχαν οι τούρκοι). Πρόκειται για βαθύτατες δομικές διαφορές, που αφορούν στο γενικότερο πολιτισμικό επίπεδο. Οπωσδήποτε η δυτική κατοχή υπήρξε το ίδιο στυγνή με την οθωμανική, αλλά οι κάτοικοι των περιοχών, που απελευθερώθηκαν από την δυτική κατοχή βρέθηκαν να είναι σε τόσο καλύτερη μοίρα από τους υπόλοιπους, που είχαν διάγει υπό τουρκική, ώστε συχνότατα να μην επιθυμούν την ένωσή τους με την υπόλοιπη Ελλάδα.
     Οι δυτικοί (βενετοί, γάλλοι, άγγλοι κ.λπ.) φεύγοντας άφησαν πίσω τους πολιτισμικές, οργανωτικές και υλικές υποδομές  σύγχρονης -τότε- χώρας. Η κατοχή κομματιών της Ελλάδας από τους δυτικούς, αν και εξίσου στυγνή με κάθε άλλη, σίγουρα δεν υπήρξε το μεσαιωνικό χάσιμο του χρόνου και της Ιστορίας και το τεράστιο πισωγύρισμα, που υπήρξε για την υπόλοιπη Ελλάδα η οθωμανική κατάκτηση.
     Η  έντεχνη συγκινησιακή διαστροφή και εκμετάλλευση τής σημασίας τής άλωσης της Κωνσταντινούπολης σε «Μεγάλη Ιδέα» και σε γελοιότητες περί «μαρμαρωμένου βασιλιά», ανασύστασης της πρώην βυζαντινής αυτοκρατορίας κ.λπ., έγινε απλώς για να διατηρηθεί ιδεολογικά ο βυζαντινισμός, για να συσκοτιστεί η ιστορική αλήθεια και για να αποτραπεί η εξαγωγή των ορθών ιστορικών συμπερασμάτων από το εν λόγω γεγονός.
    Γι’ αυτό, ακόμα και σήμερα, οι νεοέλληνες δεν έχουν αποφασίσει άν ανήκουν στο δυτικό πολιτισμό (τον οποίο ουσιαστικά θεμελίωσαν αυτοί, που θεωρούν ως προγόνους τους), ή στην ασιατική ανατολή. Αλλοιθωρίζουν αμήχανα ανάμεσα στα κοινωνικά, επιστημονικά κ.λπ. επιτεύγματα της δύσης και στην ανατολίτική τους «παράδοση» (μια «παράδοση» εντελώς πλαστή και κατασκευασμένη, στην οποία τους κρατά εγκλωβισμένους εδώ και δεκαεπτά αιώνες  η ανατολικορθοδοξία). Αντιμετωπίζουν με κομπλεξισμό και ειρωνεία το δυτικό πολιτισμό και τους «κουτόφραγκους» (παρ’ όλο, που καταναλώνουν με τριτοκοσμικό νεοπλουτισμό και επιδειξισμό τα δυτικά επιστημονικά και τεχνολογικά επιτεύγματα), έναν πολιτισμό, που είναι φανερό, ότι δεν μπορούν να τον κατανοήσουν στην ουσία του, αλλά,μόνο να πιθηκίζουν τα επιφανειακά του γνωρίσματα.
Όπως κάνουν πάντα οι κομπλεξικοί, αρνούνται να αξιολογήσουν συνολικάτο διαφορετικό και έχουν αυτοπρογραμματιστεί να βλέπουν -ή να φαντάζονται- μόνο τα αρνητικά των δυτικών χωρών. Πρόκειται βέβαια για μια συνήθη «ψυχοκομπίνα» προκειμένου να ξεγελά κάποιος το αίσθημα μειονεξίας του.  Την προπαγανδιστική εικόνα μιας δήθεν παρακμασμένης δύσης βυθισμένης στην «μοναξιά», την έλλειψη «ανθρωπιάς», την «κατάθλιψη», τη … «συννεφιά» κ.λπ. αναπαράγουν συστηματικά και τα Μ.Μ.Ε. της νεοελλάδας, γνωστά άλλωστε για την δουλικότητά τους απέναντι στη χριστιανορθόδοξη εκκλησία και την βυζαντινή κοσμοαντίληψη, που αυτή διαιωνίζει.
    Ενώ κατά τον ίδιο προπαγανδιστικό τρόπο εξαίρονται οι υποτιθέμενες αρετές του ρωμηού, όπως το «φιλότιμο» (έννοια νεφελώδης, που ο καθένας χρησιμοποιεί κατά βούληση και όπως τον συμφέρει), η «κοινωνικότητα» (δηλ. το γλείψιμο, οι δημόσιες σχέσεις, η αναζήτηση «μέσου» και οι τρικλοποδιές στους ικανότερους), η «φιλοξενία» (του οδηγού ταξί που κατακλέβει τους τουρίστες) και φυσικά ο ωραίος καιρός (εμείς τον φτιάξαμε) και η ομορφιά της χώρας (που την γεμίζουμε με σκουπίδια, ή την καίμε). Η αυτογνωσία δεν ήταν ποτέ στα γνωρίσματα του βυζαντινισμού, η υποκρισία όμως σίγουρα.
     Συχνότατα οι ρωμιοί αισθάνονται κατά έναν βλακώδη μυστικιστικό τρόπο, ότι υπερέχουν απέναντι στους δυτικούς, μόνο και μόνο επειδή είναι … χριστιανορθόδοξοι, αναπαράγοντας έτσι τον πανούργο τρόπο, με τον οποίο τους κράτησε -και ουσιαστικά τους κρατάει ακόμα- απομονωμένους  από τον ανεπτυγμένο κόσμο, η χριστιανορθόδοξη ιδεολογία (το ίδιο ακριβώς κόμπλεξ ανωτερότητας έχουν συνήθως  και οι μουσουλμάνοι. που ζούν σε δυτικές χώρες και γι’ αυτό στην συντριπτική τους πλειοψηφία αρνούνται με πείσμα να ενσωματωθούν δημιουργικά στο δυτικό πολιτισμό) .
     Δισεκατομμύρια άνθρωποι από όλο τον πολιτισμένο κόσμο έρχονται να αντικρύσουν από κοντά τα μνημεία των ιδρυτών του σημερινού πολιτισμού αρχαίων ελλήνων, από τα οποία ο νεοέλληνας πιθανότατα δεν έχει περάσει ούτε απ’ έξω. Ο τελευταίος προτιμά να σέρνεται στα μοναστήρια, που λειτούργησαν ως ρεσεψιόνς για τους οθωμανούς, να χάσκει μπροστά στα μυθεύματα περί δήθεν «κρυφού σχολειού», να προσκυνάει αγιοπτώματα και να περιμένει κανένα «θαύμα» από τον κάθε μισάνθρωπο αναχωρητή άγιο της χριστιανορθοδοξίας. Ο νεοέλληνας νιώθει πιο κοντά στα τουρκοτσιφτετελάδικα άσματα και την καταθλιπτική και μονότονη χριστιανορθόδοξη «ιερουργία», παρά στην πλούσια μουσική της δύσης (κλασική, ή σύγχρονη), η οποία βασίστηκε στη γόνιμη ανάδειξη της δημοτικής παράδοσης των ευρωπαϊκών λαών (ακόμα και η πλουσιότατη δημοτική παράδοση, που δεν διαφέρει ουσιαστικά από αυτή των υπολοίπων ευρωπαϊκών εθνών, έχει περάσει απαρατήρητη και ανεκμετάλλευτη από τους περισσότερους νεοέλληνες μουσικούς(7)).
*      *      *
  Η κατάληψη της Κωνσταντινούπολης παρά την δευτερεύουσα σημασία της ως ιστορικού γεγονότος (αφού ουσιαστικά η «αυτοκρατορία» είχε πάψει προ πολλού να υφίσταται), αποτελεί για τους νεοέλληνες ένα πολιτισμικό ορόσημο: γιατί αυτό που χάθηκε τότε δεν ήταν, όπως ισχυρίζεται η δακρύβρεχτη ελληνοχριστιανική προπαγάνδα,  το -μεσαιωνικό και ανθελληνικό- «Βυζάντιο», αλλά η μοναδική ιστορική ευκαιρία της μετέπειτα Ελλάδας να επανενταχθεί στην πολιτισμική πορεία, που δρομολόγησαν οι αρχαίοι έλληνες και στην οποία βαδίζει τα τελευταία πεντακόσια χρόνια ο δυτικός κόσμος.
   Σημειώσεις
   (1) Για περισσότερα σχετικά με τη μερίδα των φιλοδυτικών του «Βυζαντίου» βλ. Τόνιας Κιουσοπούλου  «Βασιλεύς ή Οικονόμος -Πολιτική εξουσία και Ιδεολογία πριν την Άλωση»,  εκδόσεις Πόλις, Αθήνα  2007.
   (2) Όπως αναφέρεται στον Γ. Κορδάτο από τον Σμυρνάκη (Τα τελευταία χρόνια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας σ. 34).
   (3) Βλ. κείμενα της εκκλησιαστικής προπαγάνδας όπως η Πατρική Διδασκαλία κ.α.
   (4)  Ο πληθυσμός της Πόλης έφτανε τους 100.000 κατοίκους, ίσως και κοντά στις 200.000, σύμφωνα με άλλες μαρτυρίες. Μόνο στον μέσα από το Κάστρο χώρο υπήρχαν τρακόσια μοναστήρια και πάνω από δέκα χιλιάδες καλόγεροι. Ο Φραντζής (σελ. 240), γράφει, πως ο στρατός του Κωνσταντίνου  αποτελούνταν από τέσσερις χιλιάδες Βυζαντινούς και δύο χιλιάδες ξένους – καθολικούς (γενοβέζους, βενετσάνους, κρήτες, ισπανούς κ.τ.λ.). Άλλοι όμως, ανεβάζουν το στρατό, που υπερασπιζόταν την Κωνσταντινούπολη σε έξη χιλιάδες βυζαντινούς και τρείς χιλιάδες ξένους.  
   (5) Βλ. την αλληλογραφία του Μωάμεθ του Β’ με τους φεουδάρχες άρχοντες της Πελοποννήσου το 1454 (παρατίθεται από τον Κωνσταντίνο Σάθα, Έλληνες στρατιώται εν τη Δύσει, σ.127).
   (6) Για περισσότερα σχετικά με τη στάση και δράση των «βυζαντινών» φεουδαρχών και μετέπειτα κοτσαμπασήδων βλ. Ομάδα ενάντια στη Λήθη «Κυριαρχία και κοινωνικοί αγώνες στον ελλαδικό χώρο», εκδόσεις Αναρχική Αρχειοθήκη, Αθήνα 1996.
   (7) Είναι αξιοσημείωτο ότι διάφοροι «ελληναράδες» συνθέτες (π.χ. ο Μίκης Θεοδωράκης) έχουν συχνότατα εκφραστεί υποτιμητικά για τη ροκ μουσική (και ειδικά όταν την υπηρετούν έλληνες, οι οποίοι θεωρούνται έτσι ως ξενομανείς και «αρνητές» της καταγωγής τους), τη στιγμή που η απαξιωμένη δημοτική παράδοση, προσεγγίστηκε με σεβασμό ακριβώς από σπουδαία ελληνικά ροκ σύνολα, όπως οι Aphrodites Child, οι Ακρίτας και οι Socrates.

 

 Θ. Λ.
(Άρθρο που είχα πρωτοδημοσιεύσει στο freeinquiry.gr στις 29/5/2009,  το οποίο ”κατέβασαν” αντιδεοντολογικά όταν διεκόπη η συνεργασία μας)
]]>
http://athriskos.gr/15/01/2013/5418/feed/ 0
Τι καλό εχει η θρησκεία http://athriskos.gr/15/01/2013/5412/ http://athriskos.gr/15/01/2013/5412/#comments Tue, 15 Jan 2013 08:34:59 +0000 stauros http://athriskos.gr/?p=5412 Σχετικές θέσεις:
  1. Έχει η θρησκεία χρήσιμη συνεισφορά στον πολιτισμό; (Μπέρτραντ Ράσελ)
  2. Ένας στους έξι δεν έχει θρησκεία
  3. Δεύτε λάβετε θρησκεία
]]>
images

 

Τι καλό εχει η θρησκεία. Pat Condell

 

 

 

 

 

 

 

]]>
http://athriskos.gr/15/01/2013/5412/feed/ 0
Φιλέλληνες – Τα φιλελληνικά κομιτάτα της Αμερικής http://athriskos.gr/15/01/2013/5407/ http://athriskos.gr/15/01/2013/5407/#comments Tue, 15 Jan 2013 08:28:05 +0000 stauros http://athriskos.gr/?p=5407

Continue reading »

]]>
Samuel_Howe

 

Ο αμερικανικός φιλελληνισμός [1] αποτελεί ένα μεγάλο, όχι όμως ευρύτερα γνωστό, κεφάλαιο στην ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης. Στο αφιέρωμα αυτό θα περιοριστούμε σε ένα σύντομο χρονικό στο οποίο σκιαγραφείται η προσφορά του Νέου Κόσμου στην ελληνική υπόθεση και μνημονεύονται ορισμένοι ειλικρινείς και ανιδιοτελείς φιλέλληνες.

 

Το 1821 στη δυτική πλευρά του Ατλαντικού το νεοσύστατο κράτος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής φώτιζε τον πολιτικό ορίζοντα των επαναστατημένων Ελλήνων, χάρη στην Αμερικανική Επανάσταση (1776-1783), τη «Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας» (4.7.1776) – ένα από τα σημαντικότερα πολιτικά κείμενα του 18ου αιώνα, εμπνευσμένο από τις πολιτικές ιδέες του ευρωπαϊκού Διαφωτισμού – και το Σύνταγμα του 1787. Αυτή η χώρα – σύμβολο της ελευθερίας, ανέπαφη από το αντιδραστικό πνεύμα της Ιεράς Συμμαχίας που επικρατούσε στην Ευρώπη, δεν μπορούσε να αφήσει ασυγκίνητους τους Έλληνες.

Νικόλαος Πίκκολος

Στις 25 Μαΐου 1821, ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης, πρόεδρος της Μεσσηνιακής Γερουσίας και πολιτικός – στρατιωτικός αρχηγός της Μάνης, απηύθυνε στους πολίτες των Ηνωμένων Πολιτειών έκκληση βοήθειας. Είναι η πρώτη γνωστή επικοινωνία των Ελλήνων με την Αμερική, ο λαός της οποίας ανταποκρίθηκε άμεσα. Για την αποστολή της έκκλησης αυτής μεσολάβησαν οι Έλληνες της παρισινής παροικίας Αδάμ. Κοραής, Α. Βογορίδης, Ν. Πίκκολος και ο γιατρός και απεσταλμένος των Ελλήνων στρατηγών Πέτρος Ηπίτης, οι οποίοι απευθύνθηκαν στο φιλέλληνα καθηγητή της Ελληνικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ Έντουαρντ Εβερετ (Edward Everett, 1794-1865). Ο τελευταίος γνώριζε καλά την επικρατούσα κατάσταση, αφού το 1819 είχε επισκεφθεί την Ελλάδα κατά τη διάρκεια περιοδείας του στην Ευρώπη. Αργότερα εκλέχθηκε αντιπρόσωπος της Βοστόνης στη Βουλή (1825-1835), κυβερνήτης της Μασαχουσέτης (1836-1839) και γερουσιαστής (1853-1854).

Έντουαρντ Εβερετ

Το φιλελληνικό ενδιαφέρον ενεργοποιήθηκε μετά τη δημοσίευση της προαναφερθείσας έκκλησης. Εκτός από τον Μαυρομιχάλη, κι άλλοι πρωταγωνιστές του Αγώνα (Κοραής, Κολοκοτρώνης, Μαυροκορδάτος), καθώς και Αμερικανοί φιλέλληνες απέστειλαν εκκλήσεις, που δημοσιεύθηκαν σε αμερικανικά έντυπα. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στην έκκληση της Ελληνικής Εταιρείας του Παρισιού προς τη νεοαπελευθερωθείσα δημοκρατία της μακρινής Αϊτής τον Αύγουστο του 1821 και την απάντηση του προέδρου της, Ζαν-Πιερ Μπουαγιέ (Jean-Pierre Boyer), στις αρχές του 1822, με την οποία αναγνωριζόταν το δίκαιο του ελληνικού Αγώνα. Στην προσπάθεια αυτή δραστηριοποιήθηκαν και επιφανείς Ελληνίδες (Ευανθία Καΐρη, Μαρία Εμμ. Τομπάζη, Βασιλική Λαζ. Τσαμαδού, Ειρήνη Δημ. Μιαούλη κ.ά.), οι οποίες τον Ιούλιο του 1825, απευθυνόμενες προς τις φιλέλληνες διαβεβαίωναν για την αποφασιστικότητα να αντισταθούν και την ελπίδα να νικήσουν.

Η φιλελληνική κινητοποίηση ολοένα αυξανόταν και μέσα σ’ αυτό το κλίμα ο Αμερικανός πρόεδρος Τζέιμς Μονρόε (James Monroe, 1758-1831) στο ετήσιο διάγγελμά του το Δεκέμβριο του 1822 αναφέρθηκε στην Ελληνική Επανάσταση υποστηρίζοντας την αυτοδιάθεση των λαών.

Σ’ αυτό το πλαίσιο και ως προέκταση του μηνύματος του προέδρου, ο πληρεξούσιος της Μασα­χουσέτης Ντανιέλ Γουέμπστερ (Daniel Webster, 1782-1852) στις 8 Δεκεμβρίου 1823 εισηγήθηκε στο Κογκρέσο την αποστολή διπλωματικού εκπροσώπου στην Ελλάδα. Η ομιλία του αποτελεί υπόδειγμα φιλελευθερισμού και εντονότατης διαμαρτυρίας κατά του δεσποτισμού της Ιεράς Συμμαχίας, «μιας συμμαχίας των στεμμάτων εναντίον των λαών».[2] Ο Γουέμπστερ, διαπνεόμενος από έντονα φιλελληνικά αισθήματα, τόνιζε «το χρέος του πολιτισμένου κόσμου προς τη γη της επιστήμης, της ελευθερίας, των τεχνών, ένα χρέος που δεν μπορεί ποτέ να εξοφληθεί».

Παράλληλα, από διάφορες πολιτείες υποβάλλονταν στο Κογκρέσο αναφορές για συμπαράσταση, αποστολή τροφίμων και αναγνώριση της ελληνικής ανεξαρτησίας. Τελικά στα τέλη Ιανουαρίου του 1824 συζητήθηκε στο Κογκρέσο η πρόταση του Γουέμπστερ και διατυπώθηκαν απόψεις πολύ ενδιαφέρουσες για την τότε εξωτερική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών. [3] Μολονότι τονίστηκε η συμπάθεια προς τον αγωνιζόμενο χριστιανικό λαό (που πήγαζε από το θαυμασμό προς την κλασική Ελλάδα και τα δημιουργήματα του αρχαίου ελληνικού πνεύματος), στη συζήτηση κυριάρχησε έντονη ανησυχία για ενδεχόμενο εμπλοκής της Αμερικής σε πόλεμο με την Τουρκία, αλλά καιπλήγματος του αμερικανικού εμπορίου και στόλου στην Ανατολική Μεσόγειο σε περίπτωση αναγνώρισης της ελληνικής ανεξαρτησίας.

Χένρι Κλέι

Ορισμένοι πληρεξούσιοι έφθασαν να υποστηρίξουν ότι πολύ πιθανόν οι Έλληνες ύστερα από αιώνες σκλαβιάς δεν θα ήταν ικανοί να εγκαθιδρύσουν δημοκρατική κυβέρνηση και θα προτιμούσαν το μοναρχικό πολίτευμα. Υπήρξαν βεβαίως και ένθερμοι υποστηρικτές της ελληνικής υπόθεσης, όπως ο μεγάλος ειρηνιστής και πολιτικός ηγέτης με μεγάλη επιρροή Χένρι Κλέι(Henry Clay, 1777-1852), [4] οι Ντουάιτ (Dwight),Κουκ (Cook) κ.ά. Τελικά, όμως, ενόψει του αρνητικού κλίματος αποφασίστηκε να μη γίνει ψηφοφορία.

Το Κογκρέσο επέμενε στην αυστηρή ουδετερότητα, φοβούμενο ότι και η παραμικρή έκφραση συμπάθειας θα άνοιγε το κουτί της Πανδώρας. Η Αμερική δεν επιθυμούσε καμιά ανάμιξη στα θέματα της Ευρώπης (ούτε και της Ευρώπης στα εσωτερικά της Αμερικής) και με την εσωστρέφεια που τη διέκρινε τότε, έδειχνε ανέτοιμη να παίξει ουσιαστικό και πρωταγωνιστικό ρόλο στο εξωτερικό. Στάση αντίθετη με των Αγγλίας και Γαλλίας, οι οποίες παρά την αρχικά αρνητική τους θέση στην πορεία μεταστράφηκαν υπέρ των Ελλήνων, προκειμένου να επεκτείνουν την επιρροή τους στο νευραλγικό χώρο της ΝΑ Ευρώπης και να αναχαιτίσουν τη ρωσική επέκταση. Ο αγγλικός και ο γαλλικός φιλελληνισμόςεκδηλωνόταν με τις ευλογίες των υπουργείων Εξωτερικών. [5] Παρ’ όλ’ αυτά η Αμερική το 1822 έκανε ανεπιτυχείς διαπραγματεύσεις για την παραχώρηση του νησιού της Πάρου ως ναυτικής βάσης, προκειμένου να διευκολυνθεί το εμπόριό της στην Ανατολική Μεσόγειο.[6]

Η ουδετερότητα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής όμως δεν πτόησε καθόλου τον αυθόρμητο ενθουσιασμό της κοινής γνώμης. Με πρωτοβουλία του προαναφερθέντος Εβερετ συστήθηκε το 1823 το φιλελληνικό κομιτάτο της Βοστόνης. Στις 19 Δεκεμβρίου ο πρόεδρος του Τόμας Λίντολ Γουίνθροπ(Thomas Lindall Winthrop) και ο γραμματέας Εβερετ απηύθυναν έκκληση βοήθειας των μελών τους προς τους χριστιανούς Έλληνες επικαλούμενοι τα μέχρι τότε δεινά τους από τους βάρβαρους και αντίχριστους Τούρκους μετά τις πρόσφατες σφαγές σε Μικρά Ασία, Κωνσταντινούπολη και Χίο. [7]

Τον ίδιο χρόνο συστήθηκαν φιλελληνικά κομιτάτα σε Νέα Υόρκη και Φιλαδέλφεια, δύο από τις μεγαλύτερες πόλεις της χώρας. Στις αρχές του 1824 συστήθηκαν αντίστοιχα κομιτάτα και σε άλλες πόλεις, άρχισαν να διοργανώνονται θεατρικές παραστάσεις και χοροεσπερίδες προκειμένου να συγκεντρωθούν χρήματα, ενώ σε αρκετά πανεπιστήμια και εκκλησίες πραγματοποιούνταν έρανοι από φοιτητές και κληρικούς αντιστοίχως.[8]Χαρακτηριστικό είναι ότι τον Απρίλιο του 1824 οι φιλέλληνες της Νέας Υόρκης έστειλαν στο ελληνικό κομιτάτο του Λονδίνου 6.600 λίρες στερλίνες (32.000 δολάρια).

Ενδιαφέρον έδειξαν επίσης οι Αμερικανοί φιλέλληνες για την ανατροφή, εκπαίδευση και ορισμένες φορές υιοθέτηση ορφανών Ελληνόπουλων, για την αποστολή των οποίων φρόντιζαν Αμερικανοί ιεραπόστολοι ή ναυτιλλόμενοι. Σημειώνουμε την περίπτωση του Πηλιορείτη ευαγγελινού Αποστολίδη Σοφοκλή(+1883), ο οποίος το 1828 με μεσολάβηση του Αμερικανού ιεραπόστολουΤζόσουα Μπρούερ (Josiah Brewer) στάλθηκε στη Βοστόνη και αργότερα έγινε καθηγητής στα Πανεπιστήμια Χάρβαρντ και Γέιλ και συνέγραψε, μεταξύ άλλων, ελληνικό λεξικό της ρωμαϊκής και βυζαντινής εποχής. [9] Αμερικανοί ιεραπόστολοι [Μπρούερ, Ρούφους Αντερσον (Rufus Anderson), Τζόνας Κινγκ (Jonas King), Χιλ (Hill) κ.ά.] συνέβαλαν στην ίδρυση σχολείων στο πλαίσιο του ευρύτερου ενδιαφέροντός τους για την προώθηση της εκπαίδευσης στην Ελλάδα. [10]

Αλέξανδρος Κοντόσταυλος

Στην ιστορία του αμερικανικού φιλελληνισμού εγγράφεται η ατυχής και θλιβερή υπόθεση της παραγγελίας φρεγατών στην Αμερική εκ μέρους των Ελλήνων. [11]Το 1824, μετά τη σύναψη του γνωστού αγγλικού δανείου, η ελληνική κυβέρνηση, μέσω των αντιπροσώπων της στο Λονδίνο Ιωάννη Ορλάν­δου και Ανδρέα Λουριώτη, παρήγγειλε τη ναυπήγηση δύο φρεγατών 50 κανονιών και έξι μικρότερων στους εμπορικούς οίκους Μπαγιάρ και Χάουλαντ της Νέας Υόρκης. Στην επιλογή των οίκων αυτών έπαιξε αποφασιστικό ρόλο ο ίδιος ο Μπαγιάρ, πρόεδρος τότε του φιλελληνικού κομιτάτου της Ν. Υόρκης. Σύντομα όμως αποδείχθηκε η αφερεγγυότητα των Αμερικανών επιχειρηματιών, οι οποίοι μέχρι το φθινόπωρο του 1825 είχαν εισπράξει 155.000 λίρες, ποσόν πολύ ανώτερο του αρχικά συμφωνημένου, χωρίς να έχουν ολοκληρώσει την κατασκευή των πλοίων και εκβιάζοντας την καταβολή νέων ποσών. Από το αδιέξοδο έσωσε την κατάσταση ο Χίος έμποροςΑλέξανδρος Κοντόσταυλος, ο οποίος στάλθηκε από τους Ορλάνδο και Λουριώτη στην Αμερική και έπειτα από επιτυχείς διαπραγματεύσεις και τη μεσολάβηση επιφανών φιλελλήνων [Εβερετ, Γουέμπστερ, Μπέντον (Benton) κ.ά.] κατάφερε να σταλεί στην Ελλάδα μία φρεγάτα, η περίφημη «Ελλάς», το Νοέμβριο του 1826.

Η δημοσιοποίηση στην Αμερική αυτού του οικονομικού σκανδάλου, ο θάνατος του λόρδου Βύρωνα και η πτώση της ιερής πόλης του Μεσολογγίου το 1826 αναζωπύρωσαν τα φιλελληνικά αισθήματα. Νέοι έρανοι, νέες αποστολές χρηματικών βοηθημάτων. Το φθινόπωρο του 1827 οι Αμερικανοί φιλέλληνεςΣάμιουελ Γκρίντλι Χάου (Samuel Gridley Howe), Τζόναθαν Πέκαμ Μίλερ (Jona­than Peckam Miller) και Τζον Nτ. Ρας (John D. Russ) διέθεσαν μέρος των βοηθημάτων, που είχαν σταλεί στην Ελλάδα από τα αμερικανικά κομιτάτα, για την ίδρυση νοσοκομείου στον Πόρο. Ιδιαίτερα μετά το 1824 αρκετοί Αμερικανοί ήλθαν ως εθελοντές στην Ελλάδα για να βοηθήσουν από κοντά στον Αγώνα της ανεξαρτησίας και αποδείχτηκαν ειλικρινείς και ανιδιοτελείς φιλέλληνες. Η Ελλάδα τιμώντας την προσφορά τους το 1931 τοποθέτησε στήλη στην Αθήνα με τα ονόματά τους. Στις ξεχωριστές περιπτώσεις εθελοντών ανήκουν οι Τζάρβις (Jarvis), Μίλερ και Χάου.

Ο Τζορτζ Τζάρβις (ή «Γεώργιος Ζέρβης ο Αμερικανός», όπως υπέγραφε ο ίδιος) ήταν γιος Αμερικανού διπλωμάτη στην Ευρώπη. [12] Ήλθε στην Ελλάδα μέσω Μασσαλίας (μοναδικού ευρωπαϊκού λιμανιού απ’ όπου έφευγαν για την Ελλάδα οι φιλέλληνες) τον Απρίλιο του 1822 [μαζί με τον Άγγλο φιλέλληνα Αστιγξ (Frank Abney Hastings)]. Μέχρι το 1824 έλαβε μέρος στις ναυτικές επιχειρήσεις του υδραίικου στόλου. Συνεργάστηκε με τους Βύρωνα, Μαυροκορδάτο (του οποίου υπήρξε γραμματέας για την επικοινωνία του με το εξωτερικό), Κολοκοτρώνη (από το καλοκαίρι του 1825 σύμβουλος και καθοδηγητής του επίσης στην επικοινωνία του με το εξωτερικό) και Καραϊσκάκη (από το 1826 μέχρι το θάνατό του). Πολέμησε στη Στερεά Ελλάδα και την Πελοπόννησο, τραυματίστηκε πολλές φορές, πιάστηκε αιχμάλωτος από τον Ιμπραήμ στο Νεόκαστρο και ελευθερώθηκε. Πέθανε τον Αύγουστο του 1828 στο Άργος, όπου τάφηκε με τιμές.

Ο Τζόναθαν Πέκαμ Μίλερ (γεν. 1797) ήλθε το 1824 και για μία διετία πολέμησε με υποδειγματική γενναιότητα στο πλευρό των επαναστατημένων φορώντας την ελληνική ενδυμασία. Η δημοσιευμένη αλληλογραφία του αποτελεί σημαντική πηγή πληροφοριών για την επικρατούσα κατάσταση.[13]

Σάμιουελ Χάου

Ο χειρουργός γιατρός Σάμιουελ Γκρίντλι Χάου (1801-1876),[14] απεσταλμένος του φιλελληνικού κομιτάτου της Βοστόνης, έφθασε στην Ελλάδα (μέσω Μάλτας) στις αρχές του 1825, ένα χρόνο μετά την αποφοίτησή του από το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρ­ντ, φλεγόμενος από την επιθυμία της αφειδώλευτης προσφοράς. Δύο σοβαροί λόγοι επηρέασαν τη ρομαντική φύση του. θαυμαστής του Βύρωνα, θέλησε να τον μιμηθεί όταν έμαθε για το ταξίδι του στην Ελλάδα. Η άτυχη κατάληξη ενός δυνατού έρωτα και ο πόνος για τη χαμένη ευτυχία ενίσχυσαν την απόφασή του να εγκαταλείψει μια πολλά υποσχόμενη καριέρα και τις ανέσεις της αστικής ζωής της Βοστόνης για να συμμεριστεί τις κακουχίες και τις στερήσεις των επαναστατημένων, ζώντας κι αυτός στα στρατόπεδα, συμμετέχοντας στις πολεμικές εκστρατείες, χειρουργώντας τους τραυματίες και φορώντας την ελληνική ενδυμασία. Την άνοιξη του 1829 με έγκριση του κυβερνήτη Ιω. Καποδίστρια ίδρυσε στην περιοχή Επάνω Εξαμίλι Κορίνθου πρότυπο συνοικισμό για προσφυγικές οικογένειες, που διήρκεσε περίπου μια εικοσαετία. Το 1835 τιμήθηκε με το Σταυρό του Τάγμα­τος του Σωτήρος. Η υστεροφημία του ήταν τόσο μεγάλη ώστε το 1949, με υποδείξεις των ελληνικών αρχών, δόθηκε το όνομά του σε πλοιάριο για την προβολή της αμερικανικής βοήθειας (στο πλαίσιο του Σχεδίου Μάρσαλ),[15] διευκολύνοντας την προώθηση τότε της ελληνοαμερικανικής φιλίας.

 

Αννίτα Ν. Πρασσά

δρ Νεότερης Ελληνικής Ιστορίας, προϊσταμένη

Γενικών Αρχείων Κράτους Ν. Μαγνησίας

 

Υποσημειώσεις


[1] Βλ. κυρίως Σ. Θ. Λάσκαρις, Ο Φιλελληνισμός εν Αμερική κατά την Ελληνικήν Επανάστασιν, 1926. Θάνος Βαγενάς και Ευρυδίκη Δημητρακοπούλου, Αμερικανοί Φιλέλληνες Εθελοντές στο Εικοσιένα, Αθήνα 1949. Αχιλλέας Βήτας, Ο Αμερικανικός Φιλελληνισμός στην Ελληνική Επανάσταση, Αθήνα 1960.

[2] Mr. Webster’s Speech, The Greek Revolution,Boston 1824.

[3] Eighteenth Congress, Discussion of the Greek Question in the House of Representatives, Ιαν. 1824.

[4] The Speeches of Henry Clay, delivered in the Congress of theU.S., 1827, σ. 254-262. Στις σ. I-XX δημοσιεύεται η βιβλιογραφία του.

[5] Αννίτα Πρασσά, Ο Φιλελληνισμός και η Επανάσταση του 1821, Αθήνα (Δημιουργία) 1999.

[6] Σπύρος Δ. Λουκάτος, «Διαπραγματεύσεις για παραχώρηση της Πάρου ως νεωρίου στον αμερικανικό στόλο στα χρόνια του ’21», Μνημοσύνη, τ. ΙΑ’ (1988-1990), σ. 174-210.

[7] Address of the Committee «For the Relief of the Greeks» to their fellow citizens,Boston 1823.

[8] Ενδεικτικά βλ. την τυπωμένη ομιλία του πάστορα της Βοστόνης Sereno Edwards Dwight: Address on the Greek Revolution, delivered in Park Street Church, Boston 1824.

[9] Άντεια Φραντζή, «Ο E.A. Σοφοκλής και η πρώτη νεοελληνική «Χρηστομάθεια» στις ΗΠΑ», Νεοελληνική Παιδεία και Κοινωνία, Αθήνα (ΟΜΕΔ) 1995, σ. 179-191.

[10] Ενδεικτικά βλ. Plan for Promotion of Common School Education in Greece, adopted by the Greek School Committee,New York 1829.

[11] Αλ. Κοντόσταυλος, Τα περί των εν Αμερική ναυπηγηθεισών φρεγατών και του εν Αιγίνη νομισματοκοπείου, Αθήναι 1855, Τρ. Κωνσταντινίδης, Το «σκάνδαλον του Λονδίνου». Τα εθνικά ατμοκίνητα και η υπόθεσις των εν Αμερική φρεγατών, 1825-1828, Αθήναι 1951.

[12] Γι’ αυτόν βλ. George JarvisHis Journal and related documents, επιμ. – εισαγ. – σχόλια: George Georgiades Arnakis, Eur. Demetrakopoulou, Θεσσαλονίκη 1965. Ιστορικά Κείμενα Επαναστάσεως Εικοσιένα από τα χειρόγραφα ΤζωρτζΤζάρβιςεπιμ.: Γ. Γεωργιάδης Αρνάκης, Ευρ. Δημητρακοπούλου, Θεσσαλονίκη 1967.

[13] Letters from Greece, 1824-1825.

[14] Letters and Journals of Samouel Gridley Howe, edited by his daughter, Boston – London 1906. Διονύσιος Π. Καλογερόπουλος, Αμερικανοί φιλέλληνες. Σύντομος βιογραφία του Σάμιουελ Χάου, Αθήναι 1935. Σάμιουελ Χάου: Ημερολόγιο από τον Αγώνα 1825-1829, εισαγ.: Οδυσ. Δημητρακόπουλου, Αθήνα 1971.

[15] Υπουργείο Εξωτερικών/ Υπηρεσία Διπλωματικού – Ιστορικού Αρχείου, Η Ελλάδα στο μεταίχμιο ενός νέου κόσμου, επιστημ. επιμ. Φ. Τομαή – Κωνσταντοπούλου, Αθήνα 2002, τόμ. Β’ – Γ’.

 

Πηγή


  • Ελευθεροτυπία, Περιοδικό Ιστορικά, «Φιλέλληνες», τεύχος 277, 17 Μαρτίου 2005.

Από:  http://argolikivivliothiki.gr/2012/01/30/%CF%86%CE%B9%CE%BB%CE%AD%CE%

 

 

 

]]>
http://athriskos.gr/15/01/2013/5407/feed/ 0
Το ψήφισμα 1704 του Αμερικανικού Κογκρέσου για την σημασία της μάχης του Μαραθώνα http://athriskos.gr/15/01/2013/5403/ http://athriskos.gr/15/01/2013/5403/#comments Tue, 15 Jan 2013 08:22:15 +0000 stauros http://athriskos.gr/?p=5403

Continue reading »

]]>
miltiadisstatue01

 

ο ψήφισμα του Αμερικανικού Κογκρέσου για την σημασία της μάχης του Μαραθώνα και τον ρόλο που έπαιξε στην μετέπειτα δημιουργία του Αμερικανικού κράτους. Στις 29 Σεπτεμβρίου, 2010 το Αμερικάνικο Κογκρέσο ψήφισε το νομοσχέδιο 1704 θέλοντας να επισημάνει την τεράστια σημασία που έπαιξε η μάχη του Μαραθώνα το 490 π.Χ. στην μετέπειτα άνθηση και εξέλιξη του Δυτικού πολιτισμού και κυρίως στην δημιουργία του Αμερικανικού κράτους.

Το ψήφισμα του νομοσχεδίου είχε σαν κύριο λόγο να τιμήσει τα 2500 χρόνια απο την μάχη και να επισημάνει την σημασία του μηνύματος του Φειδιππίδη στους Αθηναίους. *(σ.σ γίνεται αναφορά στον Φειδιππίδη σαν τον μαχητή που έτρεξε πίσω στην Αθήνα για να ανακοινώσει το αποτέλεσμα της μάχης, όμως η αναφορά του συγκεκριμένου είναι λανθασμένη, αφού σύμφωνα με τον Θουκυδίδη (βιβλίο Β’) αυτός που έκανε την διαδρομή Μαραθώνα – Αθήνα, ήταν ο Ευκλής ή κατα άλλους Θέρσιππος. Ο Φειδιππίδης δεν έλαβε μέρος σε μάχη, αλλά έτρεξε την διαδρομή Αθήνας – Σπάρτης, στο λεγόμενο Σπάρταθλο.)


Παρ’ ολα αυτά η ουσία του μηνύματος της νίκης στην μάχη του Μαραθώνα παραμένει η ίδια και γι αυτό το Αμερικανικό Κογκρέσο επισημαίνει ότι από τότε, μέχρι και σήμερα ακόμα, η Φλόγα που άναψε στην μάχη, καίει ακόμα διάσπαρτη σε όλο τον κόσμο. Μάλιστα στην Μασσαχουσέτη της Αμερικής ( η πολιτεία που περιλαμβάνει την Βοστόνη) έχουν αναμμένη την ίδια φλόγα όπως τονίζουν.

Την συγκεκριμένη ψηφοφορία την Βουλής των Αντιπροσώπων του Αμερικανικού Κογκρέσου,για την ανάδειξη του τεράστιου ρόλου που έπαιξε η μάχη του Μαραθώνα στην μετέπειτα δημιουργία του Αμερικανικού κράτους (όπως αναφέρουν και οι ίδιοι Αμερικανοί βουλευτές), όπως ήταν φυσικό κανένα Ελληνικό μέσο ενημέρωσης δεν την ανέφερε. Την βρήκαμε εμείς εδω στο Ελληνικό Αρχείο μετά απο έρευνα στα αρχεία του Αμερικανικού Κογκρέσου οπως τα παραθέτουν στην επίσημη ιστοσελίδα του. Κάναμε την απαιτούμενη μετάφραση στα Ελληνικά για να μπορέσουν να την διαβάσουν όλοι.

Ας δούμε αναλυτικά το ψήφισμα 1704 για την τίμηση των 2500 ετών από την μάχη του Μαραθώνα.


 

111o ΣΥΝΕΔΡΙΟ – 2η ΣΥΣΚΕΨΗ

 

Β. ΑΝΤΙΠ. 1704

Προς τιμή της επετείου για τα 2500 χρόνια από την Μάχη του Μαραθώνα.

 


ΒΟΥΛΗ ΤΩΝ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΩΝ

29 Σεπτεμβρίου 2010

Ο κ. ΜCGOVERN (για τον ίδιο και τον κ. SARBANES) υπέβαλε το ακόλουθο
ψήφισμα όπως αναφέρθηκε στην Επιτροπή Διεθνών Σχέσεων.

 


 

ΨΗΦΙΣΜΑ

 

Τιμώντας την επέτειο των 2500 ετών απο την μάχη του Μαραθώνος.

Εκτιμώντας οτι το 490 π.Χ, Αθηναίοι πολεμιστές νίκησαν του ξένους εισβολείς και κέρδισαν ενάντια σε συντριπτικά μικρές πιθανότητες σε μία απο τις σημαντικότερες μάχες της ανθρώπινης ιστορίας.

Εκτιμώντας ότι η Αθηναϊκή νίκη βοήθησε να συνεχιστεί η ανάπτυξη μια νέας μορφής κυβέρνησης που ονομάστηκε “Δημοκρατία”

Εκτιμώντας ότι σύμφωνα με τον θρύλο, ένας αγγελιοφόρος ονόματι Φειδιππίδης*, έτρεξε απο το πεδίο μάχης του Μαραθώνα, την διαδρομή των 26 μιλίων προς την Αθήνα, για να ανακοινώσει τα νέα της νίκης και όπως ειπώθηκε, όταν έφτασε στην Αθήνα πέθανε από υπερβολική κούραση.

Εκτιμώντας οτι η διαδρομή του Φειδιππίδη ενέπνευσε την πνευματική προέλευση του σημερινού αθλήματος του Μαραθωνίου.

Εκτιμώντας ότι ο πρώτος επίσημος Μαραθώνιος, εισήχθη στους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς αγώνες που έλαβαν μέρος στην Αθήνα το 1896.

Εκτιμώντας οτι ανώτεροι (σ.σ επίσημοι) υπάλληλοι της αθλητικής ένωσης της Βοστώνης, έφεραν το Ολυμπιακό αυτό γεγονός στην πόλη της Βοστώνης στην Μασσαχουσέτη, όπου και λαμβάνει μέρος κάθε χρόνο απο το 1897.

Εκτιμώντας την τελετή που έλαβε μέρος στον Μαραθώνα, Ελλάδα, το 2007, στον τύμβο των Αθηναίων, το μέρος ταφής των Ελλήνων πολεμιστών που έδωσαν την ζωή τους υπερασπίζοντας την πατρίδα τους.

Εκτιμώντας την τελετή που δημιούργησε την συμβολική φλόγα του Μαραθωνίου, που ενσωματώνει την δύναμη του ανθρωπίνου πνεύματος, την θεμιτού ανταγωνισμού και της ειρήνης.

Εκτιμώντας οτι το Χόπκιντον, Μασσαχουσέτης και ο Μαραθώνας, Ελλάδας , έχουν μια σχέση διδύμων πόλεων, η Φλόγα του Μαραθωνίου παρουσιάστηκε στην πόλη του Χόπκιντον το 2008.

Εκτιμώντας ότι η Φλόγα του Μαραθωνίου καίει συνεχώς στο Χόπκιντον της Μασσαχουσέτης, απο την στιγμή της αφίξεώς της στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Εκτιμώντας οτι η Φλογα του Μαραθωνίου μας θυμίζει τις θυσίες των ενόπλων δυνάμεων των Ηνωμένων Πολιτειών και των οικογενειών τους, στην υπεράσπιση της Δημοκρατίας.

Εκτιμώντας ότι ο 35ος Μαραθώνας του Σώματος Πεζοναυτών των Ηνωμένων Πολιτειών , έλαβε την Φλόγα του Μαραθωνίου σαν μέρος της εκδηλώσεως τους για τα 2500 χρόνια απο την μάχη.

Εκτιμώντας ότι η Φλόγα του Μαραθωνίου θα επιδειχθεί σε εκδηλώσεις για τον Μαραθώνα ,συμπεριλαμβανόμενο και το Σώμα Πεζοναυτών, προς θέαση 30,000 δρομέων που ενσωματώνουν το Μαραθώνιο πνεύμα, κατα την διαδρομή τους μέσω της Ουάσινγκτον.

Αποτέλεσμα, Η Βουλή των Αντιπροσώπων, ενώνει με την Ελληνική Πρεσβεία της Ουάσινγκτον, τους πολίτες του Χόπκιντον Μασσαχουσέτης, τους πολίτες του Μαραθώνα της Ελλάδος και τις εκατοντάδες χιλιάδες δρομείς που παίρνουν μέρος σε Μαραθώνιους στις Ηνωμένες Πολιτείες, κατα τις εκδηλώσεις των 2500 ετών απο την Μάχη του Μαραθώνα στην Ελλάδα, μία από τις σημαντικότερες μάχες στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Από: http://www.ellinikoarxeio.com/2010/06/american-congress-honors-marathon.html#ixzz2I1whbKZI

 

 

 

]]>
http://athriskos.gr/15/01/2013/5403/feed/ 0
Τζορντάνο Μπρούνο – Ο μάρτυρας της επιστήμης http://athriskos.gr/14/01/2013/2109/ http://athriskos.gr/14/01/2013/2109/#comments Mon, 14 Jan 2013 19:04:01 +0000 stauros http://athriskos.gr/?p=2109 Σχετικές θέσεις:
  1. ΤΖΙΟΡΝΤΑΝΟ ΜΠΡΟΥΝΟ. Τον έκαψε ζωντανό η συμμορία της θρησκείας της αγάπης
  2. Οι απαρχές της επιστήμης και ο πόλεμος που της κήρυξε η θρησκεία
  3. Ο ανήθικος «βιασμός» της επιστήμης
]]>
bruno-1pg1

 

“Εσείς που με δικάζετε και λέτε την απόφαση, τρέμετε περισσότερο από μένα που την ακούω”.

Τον έκαψαν ζωντανό οι πιστοί της θρησκείας της αγάπης ευσεβείς χριστιανοί.

 

 

 

 

 

 

]]>
http://athriskos.gr/14/01/2013/2109/feed/ 0
Η ΑΡΠΑΓΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ http://athriskos.gr/14/01/2013/1505/ http://athriskos.gr/14/01/2013/1505/#comments Mon, 14 Jan 2013 18:29:38 +0000 stauros http://athriskos.gr/?p=1505

Continue reading »

]]>
Αρπαγή-της-Εκκλησίας-1

 

Η χριστιανική θρησκευτική τρομοκρατία απειλεί με την αρπαγή της εκκλησίας από τον Χριστό.

Κάποια δηλαδή χρονική στιγμή, κανείς δεν ξέρει πότε, αλλά ίσως και μετά από ένα δευτερόλεπτο, θα κατεβεί ο Χριστός στη γη (από πού και πάλι κανείς δεν το γνωρίζει), και θα αρπάξει κυριολεκτικά όλους τους σωστούς χριστιανούς, τους  οποίους θα μεταφέρει στον παράδεισο.

 

Οι υπόλοιποι, οι μη αρπαχθέντες θα οδηγηθούν από τον σατανά στο πυρ το εξώτερο.
Το σενάριο αυτό μάλιστα σκηνοθετήθηκε σε κάποια εκκλησία, ώστε να εμπεδωθεί  και να χωνευτεί με τον καλύτερο τρόπο από τους πιστούς.

 

Προσομοίωση της αρπαγής:

 

 

Η αρπαγή σε στυλ Μίκυ Μάους:

 

 

Η σαχλή και εμετική μουσική υπόκρουση της αρπαγής:

 

 

 

]]>
http://athriskos.gr/14/01/2013/1505/feed/ 0
Αμανέδες. Τα τραγούδια που διώχθηκαν σε Τουρκία και Ελλάδα http://athriskos.gr/14/01/2013/5389/ http://athriskos.gr/14/01/2013/5389/#comments Mon, 14 Jan 2013 17:19:36 +0000 stauros http://athriskos.gr/?p=5389

Continue reading »

]]>
SOLON-LEKAS3Ο μεν Κεμάλ τα απαγόρεψε στην τουρκική επικράτεια διότι τα θεωρούσε ελληνικά, ο δε Μεταξάς στην ελληνική διότι τα θεωρούσε τούρκικα! Τελικά ποια είναι η καταγωγή τους!

Στην χώρα της Ρωμιοσύνης, ακόμη και παρελθούσης της δικτατορίας, παρέμεινε η αντίληψη ότι ο αμανές είναι τουρκοσπορίτικος, δίχως να διευκρινιστεί ικανώς η απορία περί της προελεύσεώς του.

 

Στις 7 Νοεμβρίου του 1934 το Κεμαλικό καθεστώς στη Τουρκία απαγόρευσε τους αμανέδες σε ολη τη τουρκική επικράτεια με τη δικαιολογία ότι ήταν συνυφασμένο με τους Έλληνες και την εποχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Τρία χρόνια μετά το 1937 το καθεστώς του Ιωάννη Μεταξά με ιδιαίτερη διάταξη απαγορεύει το είδος αυτό σε όλη την ελληνική επικράτεια θεωρούμενο ως καθαρό είδος τουρκικού τραγουδιού. Έτσι επίσημα το είδος αυτό εξοβελίστηκε και από τις δύο Χώρες!

Εάν ακούσει κανείς αμανέδες, από τους αρκετούς που ηχογραφήθηκαν αμέσως θα καταλάβει ότι πρόκειται για είδος τραγουδιού το οποίο δεν αποπνέει τουρκικά μουσικά αρώματα. Επί πλέον ελάχιστοι τραγουδιστές μπορούσαν να τραγουδήσουν αμανέ διότι απαιτεί εξαιρετικές μουσικές δυνατότητες και μεγάλη εμπειρία.

Ο Μεταξάς και ο Κεμάλ απαγόρευσαν του αμανέδες, την στιγμή που επέτρεπαν να πλημμυρίσουν οι χώρες τους από πολλά είδη ξένης μουσικής και μάλιστα περισσότερο ο Μεταξάς. Παρ’ όλα αυτά οι αμανέδες δεν παρήκμασαν τόσο λόγω των απαγορεύσεων. Απεβίωσαν κυρίως λόγω της έλλειψης τραγουδιστών ικανών να τους εκτελέσουν, έλλειψη η οποία προέκυψε από τις μακρόχρονες ταλαιπωρίες της προσφυγιάς και της δημιουργίας του ρεμπέτικου, το οποίο δήλωσε στα ίσια ότι θα κρατούσε αποστάσεις από κάθε είδος παραδοσιακού τραγουδιού, έχοντας την βλέψη να καταστεί πανελλήνιο, όπως και το κατάφερε.

Μια περίπτωση στην οποία σατιρίζεται η εν λόγω χειρονομία του Κεμάλ θα δούμε στην συνέχεια από http://www.pare-dose.net/?p=4876:

Χαρείτε! Είναι διαταγή! (Περί εξευρωπαϊσμού της Τουρκίας)

Εκείνα τα χρόνια, η κυβέρνηση της Τουρκικής Δημοκρατίας είχε απαγορεύσει την αναμετάδοση τουρκικής μουσικής στο ραδιόφωνο. Ο σκοπός τους ήταν να διαδοθεί η δυτική μουσική. Η νεαρή δημοκρατία ανυπομονούσε να καθιερώσει την «αλά φράγκα» δυτική κουλτούρα, στη θέση της «αλά τούρκα», της ντόπιας κουλτούρας…

Η πολιτική εξουσία που απαγορεύει τη μουσική των λαών, την κουλτούρα, τον τρόπο ζωής τους, πάντα φαντάζει αλλόκοτη έναντι της ζωής…

 

 

 

 

]]>
http://athriskos.gr/14/01/2013/5389/feed/ 3
Εμβόλια. Μια αμφιλεγόμενη ιατρική! Πώς θα γίνει να μάθουμε την αλήθεια; http://athriskos.gr/14/01/2013/5384/ http://athriskos.gr/14/01/2013/5384/#comments Mon, 14 Jan 2013 08:52:03 +0000 stauros http://athriskos.gr/?p=5384

Continue reading »

]]>
emvolia_02-128

Τον τελευταίο καιρό πολλοί είναι αυτοί οι οποίοι ισχυρίζονται ότι τα εμβόλια δημιουργούν σοβαρά προβλήματα! Προσωπικά αδυνατώ να καταλήξω σε κάποια βέβαια συμπεράσματα. Αν κάποια ή κάποιος νομίζει ότι έχει βρει την άκρη της ιστορίας αυτής ας μας πληροφορήσει σχετικά.

 

 

Ήδη εδώ έχει αναρτηθεί το άρθρο Τα Εμβόλια Φέρνουν Αρρώστιες;  κι έχουν κατατεθεί μερικές απόψεις. Όμως νέα στοιχεία διακινούνται περί του θέματος, όπως το επόμενο, από http://wwwaristofanis.blogspot.gr/2013/01/blog-post_8711.html#more:

Η ΕΠΙΔΗΜΙΑ ΓΡΙΠΗΣ ΧΤΥΠΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΗΔΗ ΕΜΒΟΛΙΑΣΤΕΙ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΓΡΙΠΗΣ

Οι ΗΠΑ αυτή τη στιγμή βρίσκονται σε έναν επίσημο πανδημικό πανικό γρίπης, με τη Βοστώνη να έχει χτυπήσει συναγερμό έκτακτης ανάγκης στη δημόσια υγεία και τα νοσοκομεία για τη σύσταση της γρίπης, σαν να ήταν οι πόλεις εμπόλεμες ζώνες. Το CDC λέει ότι είναι η χειρότερη πανδημία γρίπης εδώ και μια δεκαετία , και φυσικά,προτρέποντας όλους να λάβουν μια ένεση με τα εμβόλια της γρίπης..

Εδώ είναι όμως το βρώμικο μικρό μυστικό της βιομηχανίας παρασκευής εμβολίων που δεν θέλει να ξέρετε:
Οι περισσότεροι άνθρωποι που έχουν κολλήσει τη γρίπη αυτή τη στιγμή είναι οι ίδιοι άνθρωποι που είχαν εμβολιαστεί με το εμβόλιο της γρίπης.
Το CDC αρνείται να απελευθερώσει στατιστικά στοιχεία σχετικά με αυτό, φυσικά, επειδή τότε η συνολική φάρσα του εμβόλιο της γρίπης θα πρέπει να εκτεθεί. Εχω κάνει τηλεφωνήματα σε ένα μεγάλο δίκτυο φίλων και επαγγελματικών επαφών, και όπου κι αν ρώτησα όλοι μου λένε το ίδιο πράγμα: Από τους ανθρώπους που γνωρίζουν ποιοι αρρωσταίνουν, περίπου τα δύο τρίτα λαμβάνουν συνήθως τα εμβόλια της γρίπης!!!!!!!!!
Ελέγξτε τους φίλους σας, την οικογένεια ή τους συναδέλφους σας. Ρωτήστε τούς που αρρώστησαν: Μήπως κάνατε εμβόλιο γρίπης; Δείτε εάν οι απαντήσεις που έχετε πάρει είναι περίπου ίδιες με τις δικές μου: Τα δύο τρίτα.
Αν αυτό ισχύει στο μεγαλύτερο σύνολο των δεδομένων, σημαίνει ότι τα εμβόλια γρίπης, σας καθιστούν πραγματικά πιό ευαίσθητους στη γρίπη. Αυτό συμβαίνει γιατί πολύ λιγότερο από τα δύο τρίτα του πληθυσμού των ΗΠΑ λαμβάνει αντιγριπικό εμβόλιο . Έτσι, αν τα δύο τρίτα των ατόμων δεχτούν γρίπη φέτος, θα είναι οι ίδιοι άνθρωποι που εμβολιάστηκαν, μαθηματικά το μόνο που μπορεί να σημαίνει είναι ότι το αντιγριπικό εμβόλιο αυξάνει την ευπάθεια για γρίπη .
Κατά αυτόν τον τρόπο, οι άνθρωποι που παίρνουν τα εμβόλια γρίπης ενεργούν ανεύθυνα επειδή  αυξάνουν τον κίνδυνο εξάπλωσης της γρίπης σε άλλους. Αντί να φροντίζουν την υγεία τους με θρεπτικά συστατικά όπως η βιταμίνη D, ενεργούν με αμέλεια και αναζητούν αναποτελεσματικά πλάνα για να την καταπολεμήσουν, με αποτέλεσμα να  αποτελούν μια πραγματικά μεγάλη αύξηση κινδύνου για τη δημόσια υγεία και την ασφάλεια.

Τι περιέχει το αντιγριπικό εμβόλιο;  

Αλουμίνιο, υδράργυρο, φορμαλδεΰδη και MSG

Το CDC παραδέχεται ανοιχτά ότι τα εμβόλια περιέχουν ένα τοξικό κοκτέιλ μετάλλων και συνθετικών χημικών ουσιών που όλοι γνωρίζουμε οτι έχουν προκαλέσει νευρολογικές βλάβες. Αυτά περιλαμβάνουν το αλουμίνιο και ο υδράργυρος.
Αυτά τα μέταλλα και οι χημικές ουσίες επίσης καταστέλλουν το ανοσοποιητικό σύστημα , καθώς και είναι ο πρωταρχικός σκοπός των εμβολίων: Για να προκαλέσουν πραγματικά μια επιδημία, έτσι ώστε περισσότεροι άνθρωποι να σπεύσουν να αγοράσουν περισσότερα εμβόλια . Το όλο θέμα είναι να πουλήσουν περισσότερα εμβόλια, για να μην βελτιώσουν τη δημόσια υγεία. Και ο γρηγορότερος τρόπος να πωληθούν περισσότερα εμβόλια είναι να σιγουρευτούν οι ίδιοι ότι τα εμβόλια περιέχουν τις χημικές ουσίες και τα μέταλλα που καθιστούν τους ανθρώπους πιό τρωτούς σε λοιμώξεις.
Τι, δεν με πιστεύετε; Νομίζετε ότι η Big Pharma είναι μια συλλογή από συμπονετικούς ανθρώπους που αγαπούν τους αγγέλους και που νοιάζονται για τους ανθρώπους περισσότερο απ ‘ότι νοιάζονται για τα κέρδη; ΞΥΠΝΗΣΤΕ και μυρίστε τα χημικά. Οι κατασκευαστές εμβολίων είναι εγκληματικές οργανώσεις που επανειλημμένα έχουν κριθεί ένοχοι για εγκλήματα σε βαθμό κακουργήματος - τα πάντα γίνονται για τον καθορισμό των τιμών για τη δωροδοκία των γιατρών, και της επιτροπής της απάτης του μάρκετινγκ.
Οι φαρμακευτικές εταιρείες έχουν μηδενική ηθική. Θα σκοτώσουν τα παιδιά μας για να δοκιμάσουν τα εμβόλια τους . Πραγματοποιούν ιατρικά πειράματα σε κρατούμενους και ψυχικά ασθενείς. Πιστεύετε ειλικρινά ότι δεν χρησιμοποιούν τα εμβόλια ως έναν τρόπο να κάνουν τους ανθρώπους να αρρωσταίνουν και να δημιουργήσουν έναν τρόμο μολυσματικών ασθενειών που θα πουλήσει περισσότερα εμβόλια;
Πραγματικές λύσεις για τη γρίπη
Αν πραγματικά θέλετε να μείνετε υγιείς φέτος απο τη γρίπη, η απάντηση είναι πολύ απλή. Όλα ξεκινούν με τα κορυφαία τρία θρεπτικά στοιχεία για την πρόληψη της γρίπης:
1) Η βιταμίνη D
2) Περισσότερες βιταμίνες D
3) Και ακόμη περισσότερη βιταμίνη D
Εάν δεν παίρνετε τουλάχιστον 5.000 IUs της βιταμίνης D κάθε μέρα κατά τη διάρκεια της εποχής της γρίπης το χειμώνα, είστε πιθανώς ανεπαρκής βιταμίνης D.
Εκτός από τη βιταμίνη d, υπάρχουν όλα τα είδη άλλων βοτανικών θεραπειών, (όπως ο ψευδάργυρος), θρεπτικά συστατικά και υπέρτροφές που θα βοηθήσουν στην προστασία σας.
Και, φυσικά, μην καταστείλετε το ανοσοποιητικό σας σύστημα με τα εμβόλια γρίπης, χημειοθεραπεία ή συνταγογραφούμενα φάρμακα.
Όλα αυτά τα πράγματα σας κάνουν πιο ευάλωτους σε λοιμώξεις, και σας κάνουν έναν κατ’ επανάληψη πελάτη «ιατρικής φροντίδας” που επωφελούνται από τον ανθρώπινο πόνο.
]]>
http://athriskos.gr/14/01/2013/5384/feed/ 12