Η σφαγή των Εβραίων στο Βραχώρι το 1821

 

armenia_sfagi3Μια άγνωστη ιστορία η οποία έχει τεχνηέντως κρυφτεί από την επίσημη ιστοριογραφία.

Η Αιτωλία και η Ακαρνανία, το Κάρλελι δηλαδή όπως λέγονταν τότε για λόγους ιδιαιτερότητας άργησε να κινηθεί από την ώρα την εξέγερσης του1821.

Πρώτη εξεγερσιακή ενέργεια θεωρήθηκε η επίθεση του οπλαρχηγού Μακρή στην τουρκική συνοδεία που μετέφερε τον ετήσιο φόρο από το Μεσολόγγι στη Ναύπακτο, για να πάνε από κει στην Κωνσταντινούπολη.

Ο Μακρής σκότωσε τους Τούρκους και άρπαξε τα χρήματα ανάβοντας έτσι το σπίρτο για τη φωτιά που λίγο μετά θ’ ακολουθούσε. (1)

Από τη μέρα της 5ης Μαρτίου 1821 αρχίζει να φυσάει ο αέρας της εξέγερσης στο Κάρλελι.

Ακολούθησαν πολλά γεγονότα με προεξάρχοντα αυτά της κατάληψης του Βραχωρίου (11 Ιουνίου) και έπειτα του Ζαπαντίου (26 Ιουλίου). (2)

Το Ζαπάντι ήταν σχεδόν αμιγώς οθωμανικός οικισμός. Ήταν φτωχοί και γενικώς δεύτερης κατηγορίας Τούρκοι, κατώτεροι από αυτούς του Βραχωρίου. Απ’ ό,τι φάνηκε όμως ήταν σκληροί πολεμιστές αφού αντιστάθηκαν με εκπληκτική γενναιότητα στους χριστιανούς πολιορκητές. Σε μια από τις τελευταίες εξόδους των Τούρκων, οι χριστιανοί σκότωσαν δεκαοχτώ από αυτούς. Έκοψαν τα κεφάλια των νεκρών και τα παλούκωσαν απέναντι στους πολιορκημένους συγγενείς τους. (3)

Μετά από αιματηρές επιθέσεις, οι Τούρκοι αναγκάστηκαν να συνθηκολογήσουν παραδίδοντας και το Ζαπάντι. Η αλαζονική και βάρβαρη συμπεριφορά των άταχτων οπλοφόρων χριστιανών, οι βιασμοί και οι σφαγές των φτωχών αμάχων είχαν υπερβεί το «φυσιολογικό» επίπεδο για την εποχή (όπως το αποκαλούν αρκετοί) ήδη στα γεγονότα της κατάληψης του Βραχωρίου 40 ημέρες πριν. Αυτά τα γεγονότα ήταν η πιστοποίηση του διογκωμένου μίσους, του κτήνους του ρατσισμού, που μπορεί να φωλιάσει και στην πιο λαϊκή εξέγερση.

Διαβάστε περισσότερα…

Μόνιμος σύνδεσμος σε αυτό το άρθρο: http://athriskos.gr/13958/

Ο Κήπος του Επίκουρου, τεύχος 24

 

kipos24

 

 

Ο Κήπος του Επίκουρου, τεύχος 24

Περιεχόμενα

 

 

 

Μάριος Βερέττας.          Το τρίμηνο που πέρασε
Μάριος Βερέττας.          Οι επικούρειοι Κωνσταντίνος Θεοτόκης και Φίλιππος Βλάχος
Ζαν Μαρί Γκουγιό.         Οι σύγχρονοι διάδοχοι του Επίκουρου
Μάριος Βερέττας.          Η ανυπαρξία της δικαιοσύνης
Χρήστος Λάζος.            Το ιστορικό της κατασκευής του Κολοσσού της Ρόδου
Χάρης Φουρνίδης .       Η πινακίδα του Ιδάλιου
Βασίλης Τσιρώνης:       35 χρόνια από τη δολοφονία του
Μάριος Βερέττας .        Υπόθεση Μέρτεν
Αρης Χατζηστεφάνου.   Δεύτερη προδοσία της Κύπρου
Ελένη Γεωργιάδου.      Φωνή απόγνωσης από το φουρτουνιασμένο Αιγαίο
Γκαζμέντ Καπλάνι.        Με λένε Μιχάλη…
Μάριος Βερέττας.         Αλία Μάγκντα Ελμάχντι
Σταύρος Βασδέκης.      Πλατωνισμός: το σπέρμα των ζιζανίων της φιλοσοφικής καλλιέργειας

Διεθνείς Γελοιογράφοι
Θάτσερ – Πάπας Φραγκίσκος
Βιβλιοπαρουσίαση
Επικούρεια βιβλιογραφία
Επικούρειες ιστοσελίδες

Διαβάστε περισσότερα…

Μόνιμος σύνδεσμος σε αυτό το άρθρο: http://athriskos.gr/13967/

Το κοράνι είναι πάνω από την Δημοκρατία. Ναϊμ Ελ Γκαντούρ

 

Ναΐμ Ελγαντούρ

 

Το κοράνι είναι πάνω από την Δημοκρατία. Ναϊμ Ελ Γκαντούρ. Πρόεδρος των μουσουλμάνων Ελλάδος.

 

 

 

 

 

Μόνιμος σύνδεσμος σε αυτό το άρθρο: http://athriskos.gr/13983/

Ο Κυνηγός -Απο το συναρπαστικό ντοκιμαντέρ «Life of Mammals» του BBC

 

Kalahari1

 

Σ΄ ένα συναρπαστικό απόσπασμα από το ντοκιμαντέρ «Life of Mammals» του BBC, παρακολουθούμε τον τρόπο με τον οποίο ένας κυνηγός της φυλής San στην έρημο Καλαχάρι της Αφρικής, καταδιώκει το θήραμά του.

 

 

 

 

Μόνιμος σύνδεσμος σε αυτό το άρθρο: http://athriskos.gr/13954/

Flamenco Alegrias

 

Μουσικοχορευτικά ποιήματα, από την Ανδαλουσία, το σταυροδρόμι του ευρωπαϊκού και αραβικού πολιτισμού, αρμοσμένα μέσα στις ορχήστρες των Ρομά (Τσιγγάνων).

 

 

 

 

 

Διαβάστε περισσότερα…

Μόνιμος σύνδεσμος σε αυτό το άρθρο: http://athriskos.gr/1124/

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΟΙΡΟΛΑΤΡΙΚΗ ΛΙΤΑΝΕΙΑ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ

ΤΟ ΠΑΠΑΔΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟ ΘΕΟΚΡΑΤΙΚΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ ΕΣΒΗΣΕ…. ΩΣΤΟΣΟ, ΠΑΡΕΜΕΙΝΕ Η ΠΑΠΑΔΟΚΡΑΤΙΑ, ΩΣ Ο ΕΠΙΚΡΑΤΕΣΤΕΡΟΣ  ΔΕΣΜΟΣ ΤΟΥ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ!

Η γηραιά βασιλεύουσα πόλη, παρόλο που επί χίλια χρόνια υπήρξε ο προμαχώνας ενα­ντίον πολλών επιδρομέων από ανατολή και δύση, στους τελευταίους αιώνες της και κυρίως μετά τον 11ο αιώνα, είχε συρρικνωθεί γύρω από τα στενά του Βοσπόρου και έμοιαζε περισσότερο σαν μια τοπική επαρχία παρά σαν αυτοκρατορία,  είχε χάσει την παλιά δύναμη της και  ήταν τελικά καταδικασμέ­νη να υποκύψει στην πολιορκία των Τούρκων, τους άσπονδους εχθρούς της χριστιανικής θρησκείας, παρ” όλο που Χριστιανοί και Μωαμεθανοί ήταν αδέλφια, σαν γνήσια παι­διά του Ιουδαϊσμού, εφόσον έχουν και οι δύο σαν ιερή παράδοση την Παλαιά Διαθήκη και τους Αγίους της. Θα δούμε, σύμφωνα με τους χρονογράφους, τις σκηνές μοιρολατρείας που κατέγραψαν κατά την τελευταία λιτανεία που έγινε στην Αγία Σοφία την προηγουμένη ημέρα της  αποφράδας ιστορικής ημέρας της 29ης Μαΐου.

Η ΜΟΙΡΟΛΑΤΡΕΙΑ..

Με την διαταγή του τελευταίου βασιλιά Παλαιολόγου, όπως μας πληροφορεί στο «Το χρονικό της Άλωσης» ο βυζαντινός χρονογράφος  Φρα­ντζής, έγινε από κοινού μια πολυπληθής λιτανεία ορθόδο­ξων και καθολικών, αρχιερέων και μοναχών. Κατά χιλιάδες άνδρες, γυναίκες και παιδιά έκλαιγαν και παρακαλούσαν τον Θεό να τους λυπηθεί και να μην τους αφήσει να πέσουν στα χέρια των αλλοθρήσκων. Όλο εκείνο το πλήθος, έψαλλε με αγωνία το «Κύριε ελέησον», ενώ οι ιερείς κουβαλούσαν τις εικόνες των αγίων και τα ιερά λείψανα, (τι κωμωδία ειδωλολατρείας!).

Και όταν το πλήθος συμπλήρωσε την περιφορά της λιτανείας εκείνης, ο Αυτοκράτορας προσεφώνη σε το πλήθος των συγκλητικών, των ευπατρίδων Ελ­λήνων και Ιταλών στρατιωτικών αρχηγών, που ήταν γύρω του. Η σκηνή ήταν επιβλητική και όλοι εκείνοι οι γενναίοι, που ήταν ήδη βέβαιοι ότι τους περιμένει ο θάνατος και ήταν έτοιμοι να θυσιάσουν τη ζωή τους σ” ένα ευγενικό σκοπό, άκουγαν με κατάνυξη την προσφώνηση του Αυτοκράτορα.

Περισώθηκαν ώς τα σήμερα δύο διατυπώσεις αυτού του λόγου του Αυτοκράτορα, μια μακροσκε­λής από τον Φραντζή και μια περιληπτική απ” τον αρχιεπίσκοπο Μυτιλήνης Λεονάρδο, οι οποίοι και παρέστησαν αμφότεροι στη συγκέντρωση. Και όταν τέλειωσε ο λόγος, ο βασιλιάς στράφηκε πρώτα προς τους Βενετσιάνους και τους προσφώνησε ιδιαίτερα, αφού τους ευχαρίστησε για τη βοήθεια που πρόσφε­ραν στην Πόλη και ύστερα προς τους Γενοβέζους, στους οποίους έκανε έκκληση για αδελφική ομόνοια και αγάπη. Τελικά σαν επίλογος ακολούθησε μια σκηνή υ­πέροχη. Όλοι εκείνοι οι άνδρες, οι οποίοι σε λίγο θα θυσίαζαν τη ζωή τους, αναλύθηκαν σε δάκρυα, συγχωρούντες ο ένας τον άλλο για τα παραπτώματά τους, χωρίς να σκέπτονται ούτε γυναίκες ούτε παιδιά ούτε τα πλούτη τους παρά μονάχα πως θα πεθάνουν για τη σωτηρία της Πόλης.

Και τότε έγινε μια απ” τις τραγικές στιγμές της ιστορίας. Όπως διηγούνται ο Φραντζής και το «Σλαβονικό χρονικό», η Αγία Σοφία, η βασίλισσα των χριστιανικών εκκλησιών της Ανατολής, που είχε εγκαταληφθεί απ” τις 12 Δεκεμβρίου 1452 του περασμένου χρόνου, μέρα που ήταν η αρχή τόσων συμφορών και προκάλεσε τόσες διχόνοιες (ήταν η μέρα που έγινε η συνέλευση για την ένωση των δύο Εκκλησιών, αλλά κυριάρχησε ο ανόητος θρησκευτικός φανατισμός των ανθενωτικών, που τελικά κατέληξε στο γνωστό αποτέλεσμα και δεν δόθηκε καμμία βοήθεια απ” τη Δύση, η οποία και δεν ενδιαφέρθηκε για την τύχη της Κωνσταντινούπολης και τα κατάλοιπα της Βυζα­ντινής Αυτοκρατορίας), είδε ξαφνικά τον μεγαλοπρε­πή της περίβολο να γεμίζει από άπειρο πλήθος. Ο βασιλιάς, η αυλή, οι μεγιστάνες, όλος ο κλήρος, ορθόδοξος και καθολικός, όλοι οι στρατιωτικοί αρ­χηγοί, Έλληνες και Ιταλοί και όλος ο λαός, γονάτι­σαν για τελευταία φορά, εκείνο το θαυμάσιο βράδυ του Μαΐου, κάτω απ” τα φώτα του θό­λου της Αγίας Σοφίας και τους ψαλμούς των αχρά­ντων μυστηρίων, κοινώνησαν και ασπάστηκαν ο ένας τον άλλο.

(Βέβαια, από την επόμενη μέρα, 29 Μαΐου 1453, θα μπει μέσα ο κατακτητής και η Αγία Σοφία θα γίνει τζαμί όπου θα λατρεύεται ο ίδιος ψεύτικος Θεός πατήρ Γιαχβέ.!!!)

Ενισχυθέντες έτσι το βράδυ εκείνο με θάρρος, αλλά και με ψεύτικες ελπίδες, όλοι, απ” τον βασιλιά ως τον τελευταίο στρατιώτη και με τα δάκρυα στα μάτια, γύρισαν στις τάξεις τους κατά μήκος του περιβόλου των τειχών με θάρρος και γεν­ναιότητα, χωρίς να σκέφτονται τίποτα άλλο, ούτε για υποθέσεις τους ούτε για συμφέροντα, όπως λέγει ο επίσκοπος Λεονάρδος, παρά μόνο για την κοινή σω­τηρία. Σε όλη την γραμμή της άμυνας, και οι τελευ­ταίες προετοιμασίες είχαν τελειώσει.

Και όταν πια Έλληνες και Ιταλοί πήραν τις θέ­σεις τους σε όλο το μήκος της γραμμής του εξωτερι­κού τείχους, έχοντας πίσω τους το εσωτερικό τείχος, όλες οι πύλες που πήγαιναν απ” τον περίβολο στην Πόλη έκλεισαν κι αυτές με προσοχή και μανταλώθηκαν για να μη μπορέσει κανένας που θα δείλιαζε να φύγει. Όλες τις υπόλοιπες ώρες της νύχτας, οι αμυ­νόμενοι άκουγαν σε όλο το μήκος της γραμμής της άμυνας, το φοβερό θόρυβο που έκαναν τα πληρώματα του τουρκικού στόλου που προετοίμαζαν την έφοδό τους.

Διαβάστε περισσότερα…

Μόνιμος σύνδεσμος σε αυτό το άρθρο: http://athriskos.gr/13899/

Εκκλησιαστικά ελληνορθόδοξα παραμύθια: Η Κερκόπορτα και ο «μαρμαρωμένος βασιλιάς»

 

AlosiΕίναι γνωστόν, πως κατά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης, οι ρασοφόροι λειτούργησαν ως πέμπτη φάλαγγα, καλλιεργώντας είτε κλίμα ηττοπάθειας -αντιτιθέμενοι στην ένωση των Εκκλησιών- λέγοντας πως «είναι θέλημα Θεού η Πόλη να τουρκέψει», είτε ερχόμενοι και σε απευθείας συνομιλίες με τους Οθωμανούς.

Τις προδοσίες των ρασοφόρων, προσπαθεί μέχρι και σήμερα η Εκκλησία να καλύψει με το παραμυθάκι της ξεχασμένης Κερκόπορτας (λες και επρόκειτο για μια απλή πόρτα που έκλεινε με ένα απλό πόμολο που δεν ασφάλισε καλά). Βεβαίως, για να είμαστε ακριβοδίκαιοι, ακόμη κι αν παρακάμψουμε το γεγονός, πως τουλάχιστον 30.000 ρασοφόροι «πέρδονταν κι έθρεφαν πρωκτό» (κατά την έκφραση του Δημήτρη Λιαντίνη) στα πάμπολλα μοναστήρια και τις εκκλησιές της περιοχής της Κωνσταντινούπολης (μόνο εντός της πόλεως υπήρχαν, όπως λέγεται, 300 μοναστήρια με 10.000 καλόγερους, ενώ διάφορες αναφορές και εκτιμήσεις ανεβάζουν τον συνολικό αριθμό έως και 300.000), όταν την ίδια στιγμή, την άμυνα της πόλης προσπαθούσαν να κρατήσουν μετά βίας 10.000 άνδρες, απέναντι στους 150.000 περίπου Οθωμανούς πολιορκητές, δεν θα πρέπει να αγνοήσουμε και να παραγνωρίσουμε το γεγονός πως στο πλάι των ρασοφόρων αυτών συντάχθηκαν και πολλοί κοσμικοί, που βλέποντας το τέλος να πλησιάζει προσπάθησαν να περισώσουν ότι μπορούσαν.

Η Κερκόπορτα -που αξίζει να σημειωθεί ότι χρησιμοποιούνταν κυρίως από μοναχούς-, ότι κι αν συνέβη, δεν απέφερε το αποφασιστικό πλήγμα στην ήδη παραπαίουσα Κωνσταντινούπολη. Στην πραγματικότητα η Βυζαντινή Αυτοκρατορία είχε πάψει εκ των πραγμάτων να υφίσταται, αρκετά χρόνια πριν, και είχε περιοριστεί στην περιοχή της Κωνσταντινούπολης. Οι Οθωμανοί είχαν ήδη κατακυριεύσει την άλλοτε κραταιά αυτοκρατορία και το μόνο που έμενε ήταν η χαριστική βολή· το κερασάκι στην τούρτα: Η τυπική κατάληψη της πρωτεύουσας. Και λέμε τυπική, γιατί ουσιαστικά η Κωνσταντινούπολη είχε υποταχθεί, όταν πλήρωνε φόρο υποτέλειας στον Σουλτάνο. Η Κωνσταντινούπολη έπαψε να έχει τον έλεγχο των Στενών, απ” την στιγμή που οι Τούρκοι ευθαρσώς έχτισαν δίπλα στην Πόλη, στον Βόσπορο, το κάστρο «Ρούμελη Χισάρ» και φορολογούσαν τα διερχόμενα πλοία.

Η Κερκόπορτα (που παρεμπιπτόντως, δεν μνημονεύεται ούτε στο χρονικό του Φραντζή, ούτε του Μπαρμπάρο), είτε «ξεχάστηκε» ανοικτή, είτε -το πιθανότερον- την άνοιξαν κάποιοι από μέσα, δεν συνέβαλε αποφασιστικά στην κατάληψη της πόλης. Άλλωστε οι Τούρκοι είχαν ήδη σκαρφαλώσει στα μισογκρεμισμένα τείχη και εισέβαλαν στην πόλη. Επέφερε όμως ένα άλλο πλήγμα: Συνέβαλε στον εγκλωβισμό και στην παρεμπόδιση διαφυγής των αλλοφρονούντων κατοίκων. Όχι όλων βέβαια, γιατί πολλοί -και κυρίως οι ανθενωτικοί- κλειστήκαν στις εκκλησιές και το άβουλο και φανατισμένο θρησκευτικά πλήθος έψελνε μοιρολατρικά «Κύριε ελέησον» και περίμενε βοήθεια απ” τον…ουρανό. Το άνοιγμα της Κερκόπορτας όμως, εξυπηρετούσε έναν πολύ πιο ουσιαστικό σκοπό. Το Κοράνι προβλέπει την προστασία των «απίστων» κατοίκων μιας πόλης που παραδίδονται οικειοθελώς. Εκεί λοιπόν θα πρέπει να αναζητηθούν τα βασικά κίνητρα αυτών που άνοιξαν την Κερκόπορτα, είτε ρασοφόρων, είτε κοσμικών, είτε και των δυο μαζί. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο πως η περιοχή όπου βρίσκονταν η Κερκόπορτα -όπως και αρκετές ακόμη- δεν πειράχτηκε απ” τους Τούρκους.

Τα παραπάνω ενισχύει κι ένα έγγραφο που φέρει τον τίτλο «Η πτώσις της Κωνσταντινουπόλεως» και το οποίο συνέταξε η Θεοδώρα Φραντζή, κόρη του πρωτοβεστιάριου του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, Γεωργίου Φραντζή. Η Θεοδώρα Φραντζή ήταν σύζυγος του στρατιωτικού σύμβουλου του αυτοκράτορα, Εδουάρδου Ντε Ριστόν. Το έγγραφο εκδόθηκε στην Αγγλία το 1454, όπου είχαν καταφύγει και οι δύο μετά την Άλωση. Στο έγγραφο αυτό, περιγράφεται, μεταξύ άλλων και μια περίπτωση συνδιαλλαγής ρασοφόρων και κοσμικών με τον εκπρόσωπο του Μωάμεθ Β” του Πορθητή, Ρεσίτ Πασά της Ανδριανούπολης, λίγες ημέρες πριν την κατάληψη της πόλης. Οι συναντήσεις γινόταν -κρυφά και νύχτα φυσικά- στο μοναστήρι της Αγίας Ευθυμίας και κατά τύχην υπέπεσαν στην αντίληψη του Εδουάρδου Ντε Ριστόν. Από πλευράς των ρασοφόρων, στις διαπραγματεύσεις αυτές έλαβε μέρος ο ιεροκήρυκας της Αγίας Σοφίας, Ιωάσαφ, κι από πλευράς των κοσμικών ο Μέγας Δούκας Λεόντιος και ο αρχιναύαρχος Νεόφυτος. Παρατίθεται ο διάλογος μεταξύ των δωσίλογων και του Ρεσίτ Πασά, έτσι όπως διασώθηκε και δημοσιεύθηκε («Δαυλός», Μάρτιος 1993):

Μέγας Δούκας Λεόντιος: Πρέπει να είμαστε εξασφαλισμένοι απ” όλες τις πλευρές πασά μου. Εσείς ζητάτε όρκους, ενέχυρα κι ομήρους, χωρίς να προσφέρετε τίποτε.

Ρεσίτ Πασάς: Ο αρχηγός των πιστών, ο Μωάμεθ, όσο εξαρτάται απ” αυτόν, επιθυμεί να μην χυθεί το αίμα των υπηκόων του, καθώς και των Ναζωραίων, γιατί έτσι μας προστάζουν τα ιερά μας βιβλία που γράφουν: «Αιχμαλωσία στους άπιστους και θάνατος στους αποστάτες». Με έστειλε λοιπόν να συνθηκολογήσουμε μαζί σας, όχι γιατί αμφιβάλλει πως ο Αλλάχ θα του παραδώσει την Κωνσταντινούπολη, αλλά γιατί θέλει να χαθούν όσο γίνεται λιγότεροι άνθρωποι για την απόκτησή της.

Ιωάσαφ: Αυτό μπορεί να γίνει! Να πεις όμως στον σουλτάνο σου, ότι αν θεωρεί ότι μπορεί να καταλάβει την πόλη πολεμώντας, κάνει λάθος. Θα πρέπει να ρίξει στην μάχη όλον τον στρατό του κι ολάκερο το πυροβολικό. Και τότε πάλι, μα τους Άγιους Αναργύρους, δεν είναι σίγουρο πως θα νικήσει.

Ρεσίτ Πασάς: Σας ακούω λοιπόν. Πέστε μας τις προτάσεις σας.

Ιωάσαφ: Δεν είναι καθόλου δύσκολο να θυμηθείτε όσα θ” ακούσετε και να τα πείτε στον αφέντη σας. Πρώτον, οι δέκα κυριότερες εκκλησίες και η Αγία Σοφία να μείνουν στους χριστιανούς, καθώς και όλα τα μοναστήρια με τις περιουσίες και τα εισοδήματά τους. Δεύτερον, ζητούμε εγγυήσεις ζωής, προσώπων, ιδιοκτησίας, οικιών, γαιών, υπηρεσιών και όλων εκείνων, τα ονόματα των οποίων αναφέρονται μέσα σ” αυτό το έγγραφο που σας παραδίδω. Και τρίτον, οι χριστιανοί που θα σωθούν, να μην υποχρεωθούν ν” αλλάξουν τρόπο ντυσίματος και να έχουν δικαίωμα να καβαλάνε σε άλογο. Επίσης να μην καταπιέζονται θρησκευτικά.

Οι συναντήσεις αυτές γνωστοποιήθηκαν στον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, αλλά αποφάσισε να μην τους συλλάβει, μέχρι να μάθει την απάντηση του Μωάμεθ Β’. Στην επόμενη συνάντηση, τον λόγο πήρε πρώτος ο Ρεσίτ Πασάς:

Ρεσίτ Πασάς: Σας αναγγέλλουμε, ότι σύμφωνα με όσα είπαμε στην τελευταία μας συνάντηση, οι σύντροφοί μου κι εγώ ήρθαμε σε επαφή με τον σεβαστό μας σουλτάνο στην Ανδριανούπολη…

Ιωάσαφ: Ελπίζω ότι η απάντηση του σουλτάνου θα είναι ευχάριστη για όλους. Ο κίνδυνος αυτών των συναντήσεων, είναι πολύ μεγάλος για εμάς. Εσείς δεν έχετε να φοβηθείτε τίποτε. Κι αν η διαπραγμάτευση αποτύχει, εμείς θα έχουμε πάντα τον φόβο, μήπως και μαθευτούν αυτά που συζητάμε, ενώ εσείς θα πάρετε αμοιβή από τον κύριό σας, γι” αυτήν σας την αποστολή.

Ρεσίτ Πασάς: Οι όροι του σουλτάνου είναι ευνοϊκοί για όλους, εκτός κι αν, παρά την απελπιστική σας θέση, φανείτε άνθρωποι παράλογοι.

Ιωάσαφ: Η θέση μας βρίσκεται στα χέρια του Θεού. Και δεν ήρθαμε εδώ για ν” ακούσουμε απειλές. Προχώρα σε παρακαλώ στην απάντηση. Έχε όμως υπόψιν σου, ότι όποιες κι αν είναι οι συνέπειες αυτών των νυχτερινών μας συναντήσεων, είναι η τελευταία φορά που μαζευόμαστε εδώ.

Ρεσίτ Πασάς: Για την πρώτη πρόταση, δηλαδή για τις δέκα εκκλησιές και τα μοναστήρια, καθώς και για τις εκκλησιαστικές περιουσίες, ο σουλτάνος λέει «ναι», σας τα παραχωρεί. Για την δεύτερη, λέει «ναι»· σαν εγγύηση ορκίζεται στον άγιο μας νόμο. Για την τρίτη, λέει «μερικώς ναι», γιατί οι μουφτήδες δεν συμφωνούν να ιππεύουν οι χριστιανοί σε άλογα. Διέταξε να εξαιρεθούν αυτοί που θα του παραδώσουν την πόλη.

Με το τέλος της συνάντησης, συνελήφθησαν όλοι οι συνωμότες και οδηγήθηκαν στον αυτοκράτορα. Ο αρχηγός της συνωμοσίας, Ιωάσαφ, όχι μόνο δεν αρνήθηκε την ενοχή του, αλλά καυχήθηκε για την προδοσία του, αιτιολογώντας την πως προτίμησε να σώσει την Εκκλησία «απ” τους Άζυμους (Καθολικούς) και την βδελυρά ένωση», ακόμη κι αν γι” αυτό θα έπρεπε να βάλει «τέλος στην ύπαρξη αυτής της αυτοκρατορίας». Θεωρώντας ότι η πτώση και κατάκτηση της Πόλης είναι μοιραία κι αναπόφευκτη, λέει καταλήγοντας: «Τι χρειάζονται λοιπόν οι υπεκφυγές; Ότι είναι να γίνει, ας γίνει». Ο Παλαιολόγος του απάντησε, επικαλούμενος την προδοσία του Ιούδα: «Αφού ήταν θέλημα Θεού, να σταυρωθεί η Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, τότε καλά έκανε ο Ισκαριώτης και τον πρόδωσε. Άρα σε ερωτώ: Ο Ιούδας είναι συγχωρητέος;». Ο Ιωάσαφ, μπροστά σ” αυτό το επιχείρημα, προτίμησε να απαντήσει με την γνωστή ξύλινη και υπεκφεύγουσα εκκλησιαστική γλώσσα, λέγοντας: «Πεθαίνω, μαχόμενος κατά της ένωσης των Εκκλησιών. Σήμερα με κρίνεις εσύ. Αύριο ο Θεός θα δικάσει εσένα».

Φτάνουμε λοιπόν στις μέρες, όπου η Εκκλησία, εντελώς υποκριτικά και με θράσος χιλίων καρδιναλίων κι άλλων τόσων πιθήκων, «θρηνεί» τον «μαρμαρωμένο βασιλιά» που κάποτε θ” αναστηθεί και θα ξαναπάρει την Πόλη που οι ίδιοι οι ρασοφόροι έκαναν τα πάντα για να πέσει στα χέρια των Τούρκων (ας μην ξεχνάμε την αλησμόνητη ρήση του πατριάρχη Γεννάδιου, που έβγαινε στους δρόμους και καταριόταν τον Παλαιολόγο, μόλις έπεσε η Πόλη: «Δεν βλέπετε ότι η Ορθοδοξία εθριάμβευσεν; Από του νυν, ουδέν πλέον φοβείται»), όπως κι έκαναν τα πάντα για να μην φύγει απ” τα χέρια τους (βλέπε αφορισμούς και προδοσίες). Είναι αληθινά θαυμαστό, τι σχιζοφρενικές καταστάσεις μπορεί πράγματι να δημιουργήσει η περίφημη ελληνορθόδοξη «παράδοση». Ας μην ξεχνάμε, πως την έλευση του ίδιου άγγελου Κυρίου, που σύμφωνα και πάλι με την ελληνορθόδοξη «παράδοση», παρέλαβε τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο και τον μαρμάρωσε, μέχρι την μεγάλη ώρα που θα επέστρεφε και πάλι για να ξαναπάρει την Πόλη (τι ανοησίες που ήταν και είναι διατεθειμένος να πιστέψει ο κόσμος…), «προφήτευαν» οι ανθενωτικοί ρασοφόροι και πριν την Άλωση. Μόνο που θα ερχόταν για διαφορετικό σκοπό: Να καθαιρέσει τον Παλαιολόγο και να ορίσει άλλον αυτοκράτορα -προφανώς ανθενωτικό. Ως τέτοιο «θείο» σημάδι μάλιστα, ερμήνευσαν μια έκλειψη σελήνης που συνέβη την 23η Μαΐου 1453, σπέρνοντας τον πανικό και ενισχύοντας τις υπονομευτικές ενέργειες.

Αλλά μιας και έγινε -αναπόφευκτα- η αναφορά στον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, θα ήταν σκόπιμο να ληφθούν υπόψιν και κάποιες παράμετροι -λιγότερο γνωστές- που αφορούν τον θάνατό του. Γνωρίζουμε σήμερα -από το χρονικό του Γεωργίου Φραντζή-, πως ο Παλαιολόγος έπεσε ηρωικώς μαχόμενος κι όταν αναγνωρίσθηκε απ” τους Τούρκους το πτώμα του από τους χρυσούς δικέφαλους αετούς που κοσμούσαν τα πέδιλά του, αποκεφαλίστηκε και το μεν κεφάλι εστάλη ως τρόπαιο σε περιφορά στις οθωμανικές κτήσεις, ενώ το σώμα του παραδόθηκε στους χριστιανούς για να ταφεί με βασιλικές τιμές. Το ερώτημα που αμέσως προκύπτει, είναι: Που “ν “το; Που είναι ο τάφος του; Γιατί απ” την στιγμή που οι ίδιοι οι Οθωμανοί παρέδωσαν όπως λέγεται το σώμα του, δεν υπήρχε κανέναν λόγος να τον θάψουν κάπου κρυφά. Εκτός κι αν το εξαφάνισαν οι ανθενωτικοί. Αλλά σε κάθε περίπτωση, δεν θα είχε διασωθεί από μαρτυρίες αυτός ο τόπος; Αντ” αυτού γίνεται βομβαρδισμός ανοησιών περί «μαρμαρωμένου βασιλιά» (κάποιοι αιθεροβάμονες παραμυθατζήδες μάλιστα, επικαλούνται σήμερα μέχρι και μαρτυρίες Τούρκων, οι οποίοι λένε ότι γνωρίζουν που βρίσκεται ο «μαρμαρωμένος βασιλιάς» [υπονοείται κάπου στα υπόγεια της Αγιάς Σοφιάς]).

Ο Ενετός γιατρός, Νικολό Μπαρμπάρο, γράφει πως «Για τον αυτοκράτορα κανένας δεν μπόρεσε να μάθει ποτέ είδηση για τις πράξεις του. Ούτε ζωντανός βρέθηκε κι ούτε νεκρός, αλλά μερικοί λένε ότι τον είδαν ανάμεσα στα πτώματα των σκοτωμένων». Μήπως θα πρέπει να αξιολογηθούν καλύτερα και οι εκδοχές που αναφέρονται σε τουλάχιστον τρία χρονογραφήματα (του επίσκοπου Σαμουήλ, του Αρμένιου Αβραάμ απ” την Άγκυρα και του Νικολά της Τούκια) που σύμφωνα μ” αυτές, ο Παλαιολόγος δεν σκοτώθηκε στην μάχη, αλλά τις κρίσιμες στιγμές, κατέφυγε σε πλοίο και διέφυγε; Άλλωστε, η εικόνα που προκύπτει από τα περισσότερα χρονικά, είναι ότι αυτοί που αντιστάθηκαν περισσότερο ήταν οι Γενουάτες μισθοφόροι (αν και ο αρχηγός τους Τζιοβάνι Τζιουστινιάνι, εγκατέλειψε κι αυτός την μάχη δύο ημέρες πριν την Άλωση), παρά οι ίδιοι οι Βυζαντινοί. Όλα αυτά στην κρίση του καθενός…

Από: http://www.pare-dose.net/3699

 

 

Μόνιμος σύνδεσμος σε αυτό το άρθρο: http://athriskos.gr/13927/

«Η ΠΟΛΗ ΔΕΝ ΕΠΑΡΘΗ ΑΠΟ ΣΠΑΘΙΟΝ»

 

-300x197

Στοιχεία για την παράδοση – και όχι άλωση – τής Κωνσταντινούπολης από τους ανθενωτικούς στους οθωμανούς

Κορδάτος Γιάννης

Πληροφορίες για την παράδοση – και όχι άλωση – τής Κωνσταντινούπολης στους οθωμανούς από τους ανθενωτικούς, μάς διασώζει ο ιστορικός Καρολίδης:

 

Και παρακάτω προσθέτει ο Καρολίδης, πως μόνο 33.000 αιχμαλωτίστηκαν, δηλαδή ο μισός πληθυσμός. Ο άλλος μισός, οι ανθενωτικοί, είχαν σημαδέψει τα σπίτια τους και δεν έπαθαν τίποτε. Γιατί, εκτός από το Γεννάδιο, και άλλοι προύχοντες όχι μόνο σώθηκαν, αλλά πήραν και αξιώματα.

Διαβάστε περισσότερα…

Μόνιμος σύνδεσμος σε αυτό το άρθρο: http://athriskos.gr/564/

Ο ρόλος της ελληνικής ορθόδοξης Εκκλησίας κατά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης

 

Πάψετε το χερουβικό κι ας χαμηλώσουν τα άγια,
παπάδες πάρτε τα γιερά και σεις κεριά σβηστήτε,
γιατί είναι θέλημα Θεού η Πόλη να τουρκέψει».

Η συμβολή του ορθοδόξου κλήρου στην πτώση της Κωνσταντινούπολης υπήρξε καθοριστική και οφείλουμε να του την αναγνωρίσουμε.Το γεγονός επιτεύχθη με συντονισμό τεσσάρων παραγόντων:

α) Αποψίλωση του στρατού λόγω μοναχισμού
β) Ψυχολογικό πόλεμο πως η Πόλη πέπρωται να πέσει
γ) Παρασκηνιακές συνεννοήσεις και αυτομολήσεις με και προς τον εχθρό
δ) Σαμποτάζ της βοήθειας των δυτικών

Πρωταγωνιστής αυτής της θεάρεστης προσπάθειας υπήρξε ο μοναχός Γεννάδιος, που αργότερα εισέπραξε την ανταμοιβή του, προαγόμενος από τον Σουλτάνο σε πατριάρχη, φορτωμένος με τιμές και προνόμια.

Την ώρα που ο Ουνίτης αυτοκράτορας Κων. Παλαιολόγος Δραγάτσης και ο πελοποννήσιος καρδινάλιος Ισίδωρος, πολεμούσαν, ο Γεννάδιος οι καλόγεροι και ο όχλος υπονόμευαν την άμυνα σκορπίζοντας με τις κατάρες και τις προφητείες τους ηττοπάθεια και μοιρολατρία. χολωμένοι που στον πατριαρχικό θρόνο κάθισε και χοροστάτησε ο Ισίδωρος.

Ο τελευταίος, όντας διορισμένος από την Πόλη προκαθήμενος της ρωσικής Εκκλησίας, δραπέτευσε από τον μαινόμενο τσάρο που τον φυλάκισε ως προδότη της Ορθοδοξίας και στάλθηκε στην Κωνσταντινούπολη από τον πάπα που μετά την οικουμενική Σύνοδο της Φλωρεντίας ήταν πιά αρχηγός όλης της χριστιανοσύνης.

Αποστολή του να επικυρώσει την Ένωση των Εκκλησιών και να βοηθήσει στην άμυνα. Από τα χέρια του κοινώνησε ο αυτοκράτορας στην οικουμενική λειτουργία που τελέστηκε στην Αγία Σοφία, όπου μνημονεύθηκε ο πάπας. (Μετά την Άλωση ο πάπας διόρισε τον Ισίδωρο πατριάρχη, αλλά η Ορθοδοξία αναγνώρισε ως νόμιμο πατριάρχη αυτόν που διόρισε ο Σουλτάνος).

Οι ορθόδοξοι έβριζαν λέγοντας πως η εκκλησία κατάντησε “καταφύγιον δαιμόνων και βωμός ελληνικός”, θυσιάζοντας την Πόλη τους, την τιμή τους, τα παιδιά τους, την περιουσία τους, τη ζωή τους, την ελευθερία τους στο βωμό των δογματικών ανοησιών. Ο Διον.Κόκκινος στηλιτεύοντας την προδοσία του Αγ.Όρους στην επανάσταση του ‘21, την συγκρίνει με αυτήν των καλόγερων της Πόλης που “αντί να λάβουν τα όπλα και να ενισχύσουν τον Παλαιολόγον……κατηγορούσαν τον βασιλέα και ωμιλούσαν περί της επικειμένης πτώσεως ως επί μοίρας αναποφεύκτου”.

Μόλις 5.000 αντρες ήταν ο στρατός της Κων/πολης, κατά ένα μέρος μάλιστα μισθοφορικός, ενισχυμένος και από 200 άντρες του Ισίδωρου και 700 Γενουάτες εθελοντές του Ιουστινιάνη. Όπως όμως επισημαίνει ο κορυφαίος ιστορικός Vasiliev, αν στρατολογούνταν 20-30.000 ορθόδοξοι-η Κωνσταντινούπολη είχε την δυνατότητα αυτή-η Πόλη δεν θα έπεφτε. Αυτή όμως “Σαν πόρνη εκαρτέραγε τον τούρκο να την πάρει” (Κ.Παλαμά, «Ο Δωδεκάλογος του Γύφτου»).

Διαβάστε περισσότερα…

Μόνιμος σύνδεσμος σε αυτό το άρθρο: http://athriskos.gr/13854/

Ζήτημα ολίγων ετών η Κατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τους Ρωμιούς

«Ε, ας ετοιμαζόμαστε σιγά-σιγά…».

Το ξέρω ότι εμένα δεν με πιστεύετε. Όμως καλά εμένα. Αλλά τον μεγάλο προφήτη του Γιαχβέ τον οσονούπω όσιο Παΐσιο, ούτε αυτόν δεν τον πιστεύεται, ρε ζωντόβολα, που είπε ότι «Όταν θα δείτε οι Τούρκοι να χτίζουν τις δικές μας εκκλησίες, να ξέρετε ότι τις χτίζουν, για να πάμε εμείς μέσα».

Για διαβάστε την είδηση: «Οı τούρκοι ξεκινούν την ανακαίνιση της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη, αμέσως μετά την ανακαίνιση η οποία είχε διαρκέσει 17 ολόκληρα χρόνια».

Ακόμα νομίζετε ότι κάνω πλάκα; Να, λοιπόν η εγκυρότητα των πληροφοριών, από αδιαμφισβήτητη Ορθόδοξη πηγή, η οποία αποκλείεται να κατέθεσε τις ως άνω πληροφορίες δίχως την έγκριση του Αγίου Πνεύματος του Θεού της του σύμπαντος Κόσμου Γιαχβέ: http://yiorgosthalassis.blogspot.com/2012/11/blog-post_3924.html:

Οι Τούρκοι ανακαινίζουν την Αγία Σοφία!

 

Γ.Θ : Τι έλεγε ο Γέροντας;

«Όταν θα δείτε οι Τούρκοι να χτίζουν τις δικές μας εκκλησίες, να ξέρετε ότι τις χτίζουν, για να πάμε εμείς μέσα»

Διαβάστε περισσότερα…

Μόνιμος σύνδεσμος σε αυτό το άρθρο: http://athriskos.gr/4588/

Σελίδα 26 από 158« Πρώτη...1020...2425262728... 405060... Τελευταία»