«

»

Εκτύπωσέ το Άρθρο

ΕΞΥΜΝΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΠΑΙΝΟΙ ΤΩΝ ΘΙΑΣΩΝ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟ ΑΙΔΟΙΟΝ ΜΟΥΝΙ

Χάριν διωτισμού (ορθογραφικόν) ανθρώπων αμόρφωτων και κωφάλαλων, απέναντι στα τραγούδια των ολοζώντανων θιάσων του Θεού Διόνυσου, καταθέτουμε αδιάψευστες μαρτυρίες – παραδοσιακώς ορθογραφημένες και επομένως αδιάβλητες – περί του σεβασμού, της εκτίμησης και του ευγενικού σαρκασμού έναντι του μουνιού.

Ο εκλεκτός λαός του τρελοθεού Διόνυσου (όσος του απόμεινε και πάντως ικανός),έγραψε στ’ αρχίδια του και στα μουνιά του, την χριστιανική ανωμαλία, η οποία ισχυρίστηκε ότι τα γεννητικά όργανα αποτελούν εστία αμαρτωλών επιθυμιών. Εξ ου και η, εκ πρώτης όψεως, αλλά και η εκ δευτέρας, άκρατη αθυροστομία, των τραγουδιών που αφιέρωσε στο πανάγαθο και αθώο μουνί.

Στο πρώτο τραγούδι, η φαινομενική αγροικία των λόγων του γεροτραγουδιστή, αποτελεί Λυδία λίθο, για την αναγνώριση και καταμέτρηση της νοθείας,  που επήλθε στην καθαρότητα της ψυχής, λόγω της χριστιανικής σεξουαλικής απέχθειας προς τα αφροδίσια.
Απέχθεια που καλλιεργήθηκε χάριν του μαντρώματος των ανθρώπων στις χριστιανικές στάνες. Διότι άνθρωπος που ερωτεύεται, τραγουδά και χορεύει, δεν μπαίνει σε μαντρί, με κανέναν θεό. Με καμμιά κυβέρνηση.

Ο Διόνυσος είναι αθάνατος, όσο θα υπάρχουν μουνιά και πούτσες, στον κόσμο αυτόν, άσχετα με την γνώμη των οποιονδήποτε βλαμμένων ανθρώπων.
Και επειδή, όπως λένε οι γραφές, ήταν αρσενικοθήλυκος, τους βλαμμένους αυτούς τους έχει γραμμένους και στην πούτσα του και στο μουνί του.

Μόνιμος σύνδεσμος σε αυτό το άρθρο: http://athriskos.gr/997/

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

:bye: 
more...