«

»

Εκτύπωσέ το Άρθρο

Εφήμερον της ποιήσεως του περιθωρίου (Κ. Κοροβίλας)

 

wallace_1Δίκην υπεπετειακού και υπομνηματικού δήγματος, αν και ως δείγμα περιοριζόμενο (και κυρίως ως απόπειρα παρεκτροπής των προβολέων του συρμού).

Ότι έπεται αραδιάστηκε από την πένα του Κώστα Κοροβίλα

Είχα στό νού μου σήμερα, ημέρα ποίησης, νά γράψω εδώ δυό αράδες δικής μου ποιητικής γραφής, καταπιάνομαι καί μέ αυτό, αλλά άλλαξα γνώμη διότι νιώθω τήν ανάγκη νά αναφερθώ σέ δύο περιπτώσεις Τέχνης οί οποίες μέ συγκίνησαν πολύ βαθειά σήμερα. Η μία περίπτωση αφορά ποίηση χρωμάτων καί σχημάτων, δηλαδή ζωγραφική καί η άλλη αφορά μουσική ποίηση καί συγκεκριμένα τραγούδι.

Είχα ραντεβού μέ μιά γνωστή Γκαλλερύ, γνωστός έμπορος έργων Τέχνης, εδώ στά βόρεια τής Αθήνας όπου κατοικώ γιά νά προωθήσω τά δικά μου έργα ζωγραφικής. Φθάνοντας έξω από τήν γκαλλερύ στάθηκα εκστατικός μπροστά σέ έναν τεράστειο πίνακα που δέσποζε στήν τεράστεια γυάλινη πρόσοψη τής γκαλλερύ. Παρίστανε αφηρημένα ένα ανθησμένο δένδρο αμυγδαλιάς. Τά χρώματα μέ κυρίαρχα τά ρόζ καί τά άσπρα, τά δέ ρόζ σκόρπια μέ υψηλή αισθητική μοιάζανε μέ ρόζ διαμαντένιες σταγόνες πάνω σέ ένα ασπρο συνοθύλευμα λευκών διαμαντιών. Αισθάνθηκα δέος καί απέραντο θαυμασμό. Δίστασα νά μπώ στήν γκαλλερύ καί σκέφτηκα νά γυρίσω πίσω καί νά φύγω. Ενιωσα μικρός κι αδύναμος μπροστά σ’ αυτό τό μεγαλείο χρωμάτων.

Ηρθε καί μου άνοιξε τήν γυάλινη πόρτα η υπεύθυνη τής γκαλλερύ. Συστήθηκα στά γρήγορα καί αμέσως ρώτησα νά μάθω ποιός είναι ο ζωγράφος αυτού τού έργου. “Είναι κάποιος Αλβανός” μού είπε η κυρία. Δέν θυμόταν καλά, καλά πώς τόν λένε καί πού μένει. Μετά από αρκετή συζήτηση σχετικά μέ τό θέμα μου καί αφού είδε τήν επιμονή μου νά μάθω ποιός είναι αυτός ο ζωγράφος μέ ερώτησε άν θέλω νά ακούσω ένα τραγούδι καί νά δώσω προσοχη όχι στό πιάνο αλλά στήν φωνή.

Μού έβαλε ένα cd καί ακούω τήν εισαγωγή στό Τιβόλιο μπένε τού Λούτσιο Ντάλα. “Α, ανεφώνησα, τό πιό αγαπημένο μου τραγούδι”. “Υπομονή”, μού λέει, “δώσε προσοχή στήν φωνή”.Τό άκουσα μέ κομμένη τήν ανάσα. Δέν μπορώ νά βρώ λόγια νά περιγράψω αυτήν τήν βελούδινη τενόρικη φωνή καί τό πάθος τής εκτέλεσης αυτού τού καταπληκτικού τραγουδιού.Ειλικρινά άρχισα νά τρελλένομαι από αυτόν τόν βελούδινο τενόρο. “Ακουσε ακόμη άλλα δύο τραγούδια του, Ελληνικά” μού λέει. Τό ένα ήταν “Στά σκαλοπάτια σου….” καί τό άλλο καποιο ελαφροέντεχνο.

Φοβερή ερμηνεία εξαίσια φωνή, “ποιός είναι αυτός ο τργουδιστής” τήν ερωτώ. ¨Είναι ένας εργάτης Αλβανός που μού βάζει βενζίνη στό αυτοκίνητό μου”, Μού λέει. Ζήτησα επιμόνως νά μού πεί σέ ποιό βενζινάδικο δουλεύει νά πάω νά τόν γνωρίσω.Εμαθα. Θά τόν βρώ… Ημέρα ποίησης, σήμερα, καί η ημέρα αυτή μού προσέφερε δύο μεγάλες αισθητικές χαρές. Δύο ποιητές καί μιά μεγάλη καί βαθειά συγκίνηση καί δέος μπροστά στό μεγαλείο τής ανθρώπινης δημιουργίας καί ταλέντου.Εύχομαι καί στούς δύο, νά αναδειχθούν καί μεγαλουργήσουν. Τούς έχουμε ανάγκη, σκέφτηκα.

Kostas Korovilas  (Σχόλιο στο http://roides.wordpress.com/2013/03/21/21-3-13/#comment-60442).

 

*****

 

Ίσως να υφίσταται και περιθώριο του περιθωρίου, αφού εδώ εκ περιθωρίου αναρτήθηκε το θέμα και εκ του περιθωρίου της αναρτήσεως κατατίθεται το επόμενο σχόλιο:

Τό περιθώρειο είχε καί έχει γιά μένα πρωτεύοντα ρόλο στήν διαμόρφωση τής κοινωνίας καί πιστεύω πως αποτελεί τήν πηγή πολιτικοκοινωνικών αλλαγών, ηθικών πολιτισμού καί τέχνης. Μά πάντα στό περιθώρειο, στά σκοτεινά κι ανήλιαγα καταγώγια, όπως λέω σέ κάποιο παλιό μου θεατρικό, εκεί, λοιπόν, γεννιέται ο Ερωτας. Ο μεγάλος δημιουργός, ο μέγας θεραπευτής, ο Ερωτας τής ζωής, τής δημιουργίας τού πολιτισμού καί τής ομορφιάς τού ανθρώπου. Εκεί γεννιέται η επανάσταση. Τό περιθώρειο είναι μιά δυναμική πηγή ενέργειας καί δύναμης. Εγώ, προσωπικά, παραμένω στό ερωτικό περιθώρειο καί ξέρω ότι άν ποτέ διά τής βίας μέ τοποθετούσαν στό άψυχο σαλόνι τής ψυχρής συμβατικότητας καί τού κατεστημένου, θά ασφυκτιούσα θανάσημα.

Κ. Κοροβίλας

 

*************************************************************

 

Αγαπητέ Κώστα, ένα αντίδωρο από τον άθρησκο:

 

ΤΟ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ  του Χρήστου Πολατίδη

Το περιθώριο,
μικρό συνήθως και στα άκρα,
στεγάζει σκέψεις, πρόσωπα, ιδέες,
δεν είναι κάλαθος αχρήστων.

Το περιθώριο,
βιβλίου, τετραδίου ή του κόσμου,
δεν ασφαλίζει, δεν παρέχει,
δεν είναι στάνη αιγοπροβάτων.

Το περιθώριο
μεγάλο-ή μάλλον έτσι θάπρεπε να είναι-
αν όχι η φωνή, η σκέψη των πολλών,
δεν είναι αγωγός ομβρίων.

Το περιθώριο
ενίοτε αυτόνομο και περιεκτικό,
στέκεται σε πυκνές, αχνές, μικρές γραμμές,
δεν είναι αναπόφευκτο κακό.

Το περιθώριο
συχνά οξύ και καυστικό,
κρατάει την πικρά οδό της θεραπείας,
δεν είναι δισκίο σακχαρόπηκτο.

Το περιθώριο
είναι πρωτίστως θέμα ορισμού,
των λίγων όμως, όχι των πολλών,
συνήθως δεν χωρά σε λήμμα λεξικού.

Το περιθώριο δεν είναι ίσο, ούτε ισότιμο με τίποτα.
Είναι συχνά, ο νικηφόρος λίθος- οδηγός του Αμομφάρετου
βαρύς και στιβαρός, στων Πλαταιών τον στίβο μάχης
και όχι μόνο.

 

**************************************************************

 

Επίσης, αφού εκ συμπτώσεως τέθηκες επικεφαλής, δίκην ατμομηχανής, σ΄ αυτόν εδώ τον συρμό της ποιήσεως του περιθωρίου, θα σύρεις και τα παρακάτω σχετικά:

 

ΥΠΕΡΤΥΜΒΙΟΝ

Κλωθώ και Λάχεσις δε δίνουν πια παρών
κι έκοψε η Άτροπος το νήμα της ζωής σου
αίνος του βίου σου η πνοή των ζωντανών
κι ο πάνω κόσμος ταραγμένος στη σιωπή σου

Καρδιά και νου η Μνημοσύνη ανακροτεί
κι οι Μούσες στάλθηκαν στο χείλος της αβύσσου
των παγετώνων η συνθήκη επικρατεί
Βόρειο Σέλας η ανάμνηση η δική σου

Βολβός ελπίδας θάφτηκε στη γη
απ’ το φυτό που του μαράθηκε το άνθος
βροντά κι αστράφτει μια κραυγή στη χαραυγή
ώ Άτλαντες αρούρης άρατε το άχθος

Μέσα σε δάφνες και μυρτιές κι αγριελιές
λέει η Ελλάδα στ’ άξιο παιδί της
«έλαμπες πρώτα Αυγερινός στους ζωντανούς
και τώρα φέγγεις στους νεκρούς Αποσπερίτης»

του Αλκη Αργυρούδη (Οι δύο τελευταίοι στίχοι από αρχαίο επιτύμβιο).

 

******

 

ΑΘΑΝΑΣΙΑ

Τότε μονάχα οι ’λιαχτίδες παιχνιδίζουν
όταν δροσοσταλίδες τύχει να συναπαντούν
δακρύμορφες αμόλυντες και άχραντες αυτού του κόσμου
της πρωινής δροσιάς κρυστάλλινοι ανθοί

Στο πού και πουθενά τις ξεστρατίζουν
σ’ ουράνια τόξα τόσα δα τις διασκορπούν
τα μυστικά της νύχτας να ξεπροβοδίζουν
στου βασιλιά του ήλιου να χορεύουν τους ρυθμούς

Σβήνοντας εγερτήριο να ηχούν στα σήμαντρα των νυχτερίδων
ανάβοντας στα παγωμένα τα κυκλάμινα για ζεστασιά
λευκάνθεμα στα στήθη των νυμφών για να ξυπνήσουν
φωτάνθεμα στου λυώσιμου των παγετώνων την λαμπυρισιά

Και συ οράματα και στόχους αν αποτολμήσεις
ίσως μέσ’ τον καιρό σου μια ηλιαχτίδα να γενείς
κάποιας δροσοσταλίδας συναπάντημα να τύχεις
κι ουράνιο τόξο τόσο δα να καταστείς

Τι κι αν σε λίγο ή μετά χάμω θα πέσεις
τι κι αν τα χρώματά σου στο λεπτό θ’ αφανιστούν
κάποιων βλαστών τα κύτταρα τι κι αν σ’ απορροφήσουν
μήπως στην αγκαλιά της μάνας γης δεν θα ξαναβρεθείς

 

ΤΩ ΑΓΝΩΣΤΩ ΕΛΛΗΝΙ

ΤΩ ΣΦΑΓΙΑΣΘΕΝΤΙ ΕΠ’ ΕΛΛΗΝΙΣΜΩ
ΠΟΛΙΤΗ ΑΓΡΟΤΗ ΒΟΥΚΟΛΩ
ΤΩ ΘΕΡΑΠΟΝΤΙ ΜΟΥΣΩΝ
ΤΗ ΕΛΛΗΝΙΔΙ ΜΗΤΡΙ
ΔΙΚΗΝ ΤΗΣ ΕΛΛΕΙΠΟΥΣΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΤΩΝ
ΥΠΟ ΤΟΥ ΛΩΤΟΦΑΓΟΥ ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΟΥΣ
ΚΑΙ ΨΕΥΔΕΠΙΓΡΑΦΟΥ ΕΘΝΟΥΣ
ΤΟΥ ΤΙΜΩΝΤΟΣ ΑΝΕΛΛΕΙΠΩΣ ΤΗΝ ΜΝΗΜΗΝ
ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΑΛΛΟΤΡΙΩΝ
ΚΑΙ ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΟΚΤΟΝΩΝ

Σταύρος Βασδέκης

 

 

 

 


Μόνιμος σύνδεσμος σε αυτό το άρθρο: http://athriskos.gr/9748/

2 σχόλια

  1. 1
    Κώστας Κοροβίλας

    Αγαπητέ Σταύρο, ετίμησες καί μέ τό πραπάνω τήν ιερότερη από όλες, ημέρα ποίησης καί μένα περισσότερο μέ τό νά μεταφέρεις τό σχόλιό μου από τόν «Ροϊδη» στό δικό σου ιστολόγιο. Σέ ευχαριστώ Πολύ!
    Τό περιθώρειο είχε καί έχει γιά μένα πρωτεύοντα ρόλο στήν διαμόρφωση τής κοινωνίας καί πιστεύω πως αποτελεί τήν πηγή πολιτικοκοινωνικών αλλαγών, ηθικών πολιτισμού καί τέχνης. Μά πάντα στό περιθώρειο, στά σκοτεινά κι ανήλιαγα καταγώγια, όπως λέω σέ κάποιο παλλιό μου θεατρικό, εκεί, λοιπόν, γεννιέται ο Ερωτας. Ο μεγάλος δημιουργός, ο μέγας θεραπευτής, ο Ερωτας τής ζωής, τής δημιουργίας τού πολιτισμού καί τής ομορφιάς τού ανθρώπου. Εκεί γεννιέται η επανάσταση. Τό περιθώρειο είναι μιά δυναμική πηγή ενέργειας καί δύναμης. Εγώ, προσωπικά, παραμένω στό ερωτικό περιθώρειο καί ξέρω ότι άν ποτέ διά τής βίας μέ τοποθετούσαν στό άψυχο σαλόνι τής ψυχρής συμβατικότητας καί τού κατεστημένου, θά ασφυκτιούσα θανάσημα.

    1. stauros

      Κώστα, πρόκειται νομίζω για μια χειρονομία οργανικής ενσωματώσεως. Τα προσήκοντα τη τέχνη καλόν είναι να ωθούνται προς τον καινούργιο τόπο, που μπορεί να ετοιμάστηκε για το καθένα τους, διότι στις περιπτώσεις αυτές τα δικαιώματά της έπονται των υποχρεώσεων.

      Δεν γίνεται καλλιτεχνία όταν αυτή δεν απεχθάνεται το δικαίωμα που την καταρρακώνει, και που είναι αυτό που λέγεται αναγνώριση.

      Η αναγνώριση του έργου πάντοτε θα παραμένει δικαίωμα της τρέλας. Αυτής της λανθάνουσας ενέργειας η οποία τροφοδοτεί το βάθος της λογικής. Την διάρκεια δηλαδή της υπόσχεσης προς τον λογικό ανήφορο.

      Εξ άλλου τι είναι δηλαδή η καλλιτεχνική έφεση; Δεν είναι η ομολογία της αποτυχίας της κατάκτησης της ελευθερίας, με την ισχυρότερη δόση της αληθινής αποτύπωσης; Αυτού του κυνηγητού της επιθυμίας του σαρκικού έρωτα με μια άυλη νύμφη, η οποία, επί πλέον, τρέχει μπροστά μας με δεκαπλάσια τουλάχιστον ταχύτητα;

      Λέγονται κριτικοί της τέχνης! Ποιοι; Αυτοί που δεν έτευξαν απολύτως τίποτε. Εμπορικής φύσεως χυδαιότητα. Μήπως τα έργα τέχνης δεν κρίνονται συναμμεταξύ τους; Μήπως έχουν ανάγκη κριτικής κηφήνων; Αυτών που συνήθως είναι άσχημοι και κοιλαράδες. (Το λέω αυτό για τα χέρια σου. Που «ξεράθηκαν» να σέρνουν πινέλα για τις ανάγκες θεατρικών παραστάσεων και πινάκων ζωγραφικής, αντί για πένες κονδυλοφόρων).

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

:bye: 
Περισσότερα...