«

»

Εκτύπωσέ το Άρθρο

Ο ΧΑΡΟΣ ΚΑΙ Ο ΚΑΤΩ ΚΟΣΜΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΧΕΙΛΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ

Παρά την χριστιανική ανωμαλία της μιάμισης χιλιετίες, με την κατά μέτωπο επίθεσή της στον ελληνικό πολιτισμό και παρά την φοβέρα που εξαπέλυσε για την μεταθανάτια περιπέτεια με την απειλή της κολάσεως, η ελληνική ψυχή παρέμεινε αλώβητη, από τις ψυχανώμαλες αυτές χριστιανικές ανοησίες  και προσηλωμένη στην ίδια ακριβώς αντίληψη μ’ αυτήν του Ομήρου, όπως την περιγράφει στην κάθοδο του Οδυσσέα στον κάτω κόσμο.


Το ελληνικό τραγούδι, κυρίως το ρεμπέτικο και το λαϊκό, αλλά και το δημοτικό, ουδέποτε καταδέχτηκε να αναφερθεί, όχι μόνον στα περί της γιαχβικής ιουδαιοχριστιανικής κολάσεως αλλά καν σε μια χριστιανική αντίληψη περί ζωής και θανάτου. Απαξίωσε φυσικά κάθε ιδέα περί αθανασίας της ψυχής και τον ανάλογο φόβο που προκύπτει εξ αυτής, προπαντός μάλιστα την χαζοβιόλικη προσδοκία περί  αναστάσεως των νεκρών.

Μέσα από πέντε τραγούδια, αναγνωρίζουμε σαφώς τις αντιλήψεις που διέθετε και διαθέτει το ελληνικό πολιτισμικό έρμα, πάνω στα μεταθανάτια ζητήματα.

Και παρ’ όλ’ αυτά, κάποιοι έχουν το θράσος να ισχυρίζονται ότι η Βυζαντινή μουσική – η οποία ψάλλει όλες τις χριστιανικές αυτές φαιδρότητες, τις οποίες η ελεύθερη  ψυχή τις σιχαίνεται – είναι ελληνική, και ότι το δημοτικό και λαϊκό τραγούδι προήλθε από τους κόλπους της.

ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ

Άξιο προσοχής στο πρώτο τραγούδι είναι ότι τελειώνει με σκοπό χορευτικό. Το ίδιο συμβαίνει τακτικά και στα ηπειρώτικα μοιρολόια.

Στο δεύτερο, κατά σειρά, τραγούδι έχουμε μια πιο προχωρημένη άποψη:

Θα πάω να έβρω μια σπηλιά
Με πέτρες και με χώμα
Κι εκεί θ’ αφήσω κόκκαλα
Ζωή ψυχή και σώμα

Εδώ το τραγούδι απαξιεί και τον Χάρο και τον κάτω κόσμο. Όλα τελειώνουν οριστικά με τον θάνατο.Η βαριά απελπισία υποθάλπει την επιθυμία για το απόλυτο τίποτα.

Στο τρίτο τραγούδι, ο αδιόρθωτος γλεντζές μπαρμα-Γιάννης, δεν θα μπορούσε, μια που καταπιάστηκε με το θέμα, να μη καταστήσει και τον κάτω κόσμο, μέρος για γλέντια και σπασίματα.

Αυτοί και άλλοι παρόμοιοι είναι οι λόγοι που οι βυζαντινόπληκτοι απεχθάνονται το ελληνικό τραγούδι και κυρίως το ρεμπέτικο. Ούτε μια αναφορά στη ανθελληνική και κακούργα θρησκεία τους. Χώρια και οι ειρωνείες που της απηύθυνε:

Αργότερα, κάποια ρεμπέτικη συντροφιά στις Σέρρες,

πρόσθεσε στο τραγούδι αυτό του Τσιτσάνη, την παρακάτω στροφή:

Κι από το τέμπλο το ψηλό
Το μάτι του θεούλη
Ανάμεσα στις ντουμανιές
Φύλαε καραούλι

Γι’ αυτό ο βυζαντινολάτρης Σίμωνας Καράς έβγαζε ιλαρά και μόνο από το άκουσμα της λέξης ρεμπέτικο.

Η κουτοπονηριά των χριστιανών έφτασε στο σημείο το «έχε γειά, πάντα γειά», που λέει κάποιο τραγούδι, να το παραλλάξει σε «έχε γειά Παναγιά».

Και ο Γιώργος Ζαμπέτας, δεν αμέλησε να καταθέσει τις δικές του πινελιές, στον πίνακα της μεταθανάτιας ζωής, έτσι όπως συνηθίζει να τις ζωγραφίζει κάθε άνθρωπος που περιφρονεί τον φόβο του θανάτου.

 

Μόνιμος σύνδεσμος σε αυτό το άρθρο: http://athriskos.gr/947/

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

:bye: 
Περισσότερα...