«

»

Εκτύπωσέ το Άρθρο

Πώς δημιουργήθηκε η ζωή;

Πώς δημιουργήθηκε η ζωή ή καλύτερα πώς προκλήθηκαν οι χημικές αντιδράσεις που με τη σειρά τους προκάλεσαν την εμφάνιση της ζωής στον πλανήτη μας;

Μέρος πρώτο (http://epic-atheist.blogspot.gr/2012/05/1.html)

Αν στην προηγούμενη ανάρτηση ισχυρίστηκα ότι το Σύμπαν δεν είναι δημιούργημα, δεν μπορώ να πω το ίδιο και για την ζωή. Η ζωή, η έμβια ύλη δηλαδή, δεν εμφανίζεται ταυτόχρονα με την άζωη ύλη. Δεν εμφανίζεται ακαριαία με την δημιουργία των σωματίων της ύλης. Αντίθετα, εμφανίζεται σε ένα στάδιο εξέλιξης της ύλης, όπου απαιτείται ένα στάδιο οργάνωσης ανώτερο από το προηγούμενο. Τοπέρασμα δηλαδή του συστήματος από μια αρχική κατάσταση αταξίας σε μια πληρέστερη οργανωμένη τάξη, ας την πούμε ευταξία.Όμως για την αυτοοργάνωση αυτή πιο κάτω θα πούμε περισσότερα.

Ας τα πάρουμε όμως με τη σειρά, ώστε η ανάρτηση αυτή να μπορεί να αποτελέσει τη συνέχεια της προηγούμενης, ώστε να κατανοηθεί το αέναο γίγνεσθαι των κόσμων σε όλες τις εκφάνσεις του.
Πράγματι, η ύπαρξη είναι το θεμελιακό σύνολο των άπειρων εκφάνσεων του Είναι. Η ύλη σαν ουσία είναι η βάση όλων των πραγμάτων και των φαινομένων του κόσμου ή καλύτερα των κόσμων που περιέχονται στο Σύμπαν. Θεμελιακά είναι αγέννητη και άπειρη στο χώρο και το χρόνο. Βρίσκεται σε συνεχή κίνηση και αλληλουχία με τον κόσμο σε ένα αέναο γίγνεσθαι. Τοπικά εναλλάσσεται ανάμεσα στη εμφάνιση και την εξαφάνιση, την δημιουργία και την καταστροφή, την γέννηση και το θάνατο. Συνεπώς μέσα στο αέναο γίγνεσθαι ο χρόνος γένεσης δεν θεωρείται «αρχή» αλλά μια στιγμή του απείρου. Ακόμα και το big bang σαν τοπικότητα μέσα στο αχανές άπειρο σύμπαν είναι μία «στιγμή» που σηματοδοτεί μία σχετική αρχή μέσα στον άπειρο συμπαντικό χρόνο.
Επίσης, η ύλη δεν είναι στατική και αμετάβλητη, αλλά εναλλάσσεται ανάμεσα σε μορφές άπειρης πολυμορφίας και δομής. Κάθε υλική μορφή διαθέτει μία ανεξάντλητη πολυμορφία δομικών συνδέσεων στην κλίμακα των επιπέδων οργάνωσης. Τα επίπεδα αυτά δημιουργήθηκαν στην πορεία εξέλιξης των κόσμων. Τέτοια επίπεδα (μέχρι στιγμής) είναι το υποκβαντικό, το κβαντικό, το ατομικό, το μοριακό, το μακροσκοπικό, το γαλαξιακό και το κοσμικό, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά το παρατηρήσιμο μέρος του Σύμπαντος. Ανάλογα δημιουργήθηκε και μία κλίμακα της συνθετότητας της ύλης, όπως είναι η μικροσωματική, η σωματιδιακή, η ατομική, η μοριακή, η έμβια και η έλλογη ζωή, που προϋποθέτει την μέγιστα δυνατή οργάνωση της οργανικής και έμβιας ύλης. Αν υπάρχει άλλο ένα επίπεδο, για μας είναι άνευ σημασίας αφού δεν έχει πέσει στην αντίληψή μας.
Πριν δούμε όμως τι είναι αυτό που αναγκάζει την ύλη να οργανωθεί και να εξελιχθεί σε έμβια και έλλογη ζωή καλό θα ήταν να απαντήσουμε πρώτα στο ερώτημα τι είναι αυτό που διακρίνει την ανόργανη από την οργανική ύλη και σε τελευταία ανάλυση από την έμβια και έλλογη ζωή.
Το πρόβλημα αρχικά απαντάται από την χημεία που την χωρίζει σε δυο κλάδους, την ανόργανη και την οργανική. Κύριο χαρακτηριστικό είναι οι ενώσεις του άνθρακα. Οι ενώσεις αυτές είναι που δημιουργούν τους δεσμούς, τις διασυνδέσεις δηλαδή ανάμεσα στα άτομα που συνθέτουν τα μόρια των χημικών ενώσεων. Οι πάμπολλοι συνδυασμοί των ατόμων του άνθρακα λοιπόν δημιουργούν εκατομμύρια ενώσεις με άτομα του υδρογόνου, του αζώτου, του οξυγόνου και άλλων στοιχείων που και αυτές με τη σειρά τους δημιουργούν μια εκπληκτική ποικιλία μορίων, τις αλυσίδες, μέσα από τις οποίες συγκροτείται η χημεία της ζωής, αυτής που ονομάζουμε οργανική χημεία. Στην κατηγορία αυτή εξαιρούνται το μονοξείδιο και το διοξείδιο του άνθρακα μαζί με δυο τρία ακόμα στοιχεία που περιέχουν μεν άνθρακα, όμως δεν ανήκουν στην οργανική χημεία.
Πριν δούμε πώς γίνεται το πέρασμα από την ανόργανη ύλη στην οργανική πρέπει να απαντήσουμε και στο ερώτημα «τι είναι ζωή» ή «τι διαφοροποιεί την ανόργανη ύλη από έναν ζωντανό οργανισμό».
Αυτό που διαφοροποιεί τη «νεκρή ύλη» από ένα ζωντανό οργανισμό είναι ότι ο δεύτερος έχει την ικανότητα της αναπαραγωγής. Παράγει δηλαδή αντίγραφα του εαυτού του. Έπειτα έρχεται ο αγώνας για επιβίωση και η φυλογένεση, όμως γι αυτά θα μιλήσουμε πιο κάτω.
Αυτή είναι η αυτοοργάνωση της ύλης που στην διαλεκτική αποτελεί ένα εξελικτικό άλμα προς τα μπρος ή προς τα πίσω (οπισθοδρόμηση), αν και το «μπροστά» και «πίσω» είναι δυο σχετικές έννοιες. Αρχικά όμως θα πρέπει να αναφερθούμε σε ότι αναγκάζει ένα υλικό μόριο να αποκτήσει ζωή.
Από την ανόργανη ύλη μπορούμε να περάσουμε στην οργανική και την εμφάνιση της ζωής (γέννηση) και με το θάνατό της στην αποσύνθεση και την επιστροφή σε άλλα υλικά, μέσα από τα οποία με χημικές αντιδράσεις θα εμφανιστεί και πάλι μια καινούρια ύπαρξη. Η εναλλαγή ανάμεσα στη γέννηση και στο θάνατο, τον μετασχηματισμό και την διατήρηση, είναι το αέναο γίγνεσθαι της ύλης, όπου από το απλό περνάμε στο σύνθετο και από το σύνθετο στο πολυσύνθετο όπου εμφανίζονται νέες δομές και μορφές ζωής με αποκορύφωμα την έλλογη ζωή που αναπαράγει τον εαυτό της. Όμως, πάντα μέσω της φυσικής δημιουργίας, του μετασχηματισμού και της διατήρησης, όταν το περιβάλλον θα ευνοεί την διατήρηση.
Δηλαδή, αυτή η αυτοοργάνωση προϋποθέτει ότι οι χημικές δομές που θα ελέγχουν και θα κατευθύνουν όλη τη μελλοντική δραστηριότητα του μορίου πρέπει να είναι κάτι σαν ένα πρόγραμμα σε υπολογιστή. Τι είναι αυτό που θα κατευθύνει την διαδικασία για την μελλοντική εξέλιξη του μορίου; Η περιβόητη αρχιτεκτονική της διπλής έλικας είναι η θεμελιώδης βάση της ζωής και όσο να σας φαίνεται απίθανο αυτή είναι χημική! Αυτά που ευθύνονται για την δημιουργία του DNA και RNA δεν είναι άλλα από τα νουκλεϊνικά οξέα! Αυτή είναι φίλοι μου η βάση της ζωής, σε όλα τα οργανικά μόρια που έχουν ζωή. Από το φύκι μέχρι τον άνθρωπο!
Πουθενά σε όλη αυτή την διαδικασία δεν συναντούμε κάποια μεταφυσική οντότητα. Η «ψυχή» είναι παλαιολιθική έννοια και πολύ κράτησε. Απορρίψτε την!
Τώρα όμως πρέπει να βρούμε τρόπο να συνδέσουμε την ανόργανη με την οργανική χημεία, ώστε να αρθούν ακόμα και οι μηχανιστικές αντιρρήσεις.
Ο χωρισμός της ανόργανης από την οργανική χημεία έγινε το 1752 από τον Λομονόσοφ.
Όμως, όχι και πολλά χρόνια πριν, πιστευόταν ότι η χημεία απαγορεύει το πέρασμα από την ανόργανη στην οργανική. Η «λογική» αυτή υπαγορευόταν από τον Βιταλισμό, μια ιδεαλιστική άποψη αιώνων που δεχόταν ότι η ύπαρξη της ζωής οφείλεται στη ζωτική δύναμη (vis vitalis) που υποτίθεται προϋπάρχει σε όλες τις ζωτικές λειτουργίες των έμβιων οργανισμών.
Ο γερμανός χημικός Friedrich Wöhler όμως από το 1824 αμφισβήτησε την παραδοχή του Βιταλισμού παρασκευάζοντας οξαλικό οξύ από δικυάνιο, μια ουσία δηλαδή που την παράγουν ζωντανοί οργανισμοί από ανόργανα άλατα! Τέσσερα χρόνια μετά έδωσε και τη χαριστική βολή στον Βιταλισμό συνθέτοντας μια οργανική ουσία, την ουρία, θερμαίνοντας μια ανόργανη ουσία (κυανιούχο αμμώνιο). Η ουρία παράγεται μόνο στα ούρα των ζωντανών οργανισμών!
Αν αυτό που ο Βέλερ έκανε στο εργαστήριο ήταν εφικτό, τότε η φύση θα μπορούσε να το κάνει ακόμα καλύτερα, έχοντας σαν σύμμαχο τον χρόνο. Και τα αποθέματα του χρόνου, πιστέψτε με, ήταν αστρονομικά! Κάπως έτσι άρχισε να διατυπώνεται αυτό που θα οδηγούσε στην βιολογία και θα απαντούσε στο ερώτημα τι είναι ζωή. Οι υποθέσεις και τα πειράματα στήριξαν τις αρχές της που η πρώτη και καθοριστική ήταν ότι και τα βιολογικά συστήματα υπακούουν στους νόμους της φυσικής και της χημείας χωρίς να προϋποθέτουν δυνάμεις βιταλιστικές. Ο υλισμός ήταν αυτός που κυριάρχησε και στην βιολογία, που θεμελίωσε την άποψη ότι η ζωή και το πνεύμα βρίσκεται σε χρονική υστέρηση από την εμφάνιση της ανόργανης ύλης, ενώ η ζωή εμφανίζεται, σαν ενδογενής δυνατότητα, σε ένα συγκεκριμένο στάδιο εξέλιξης της ύλης (Antonio Gramsci 1891-1937).
Η ζωή λοιπόν δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ένας συνδυασμός οργανικών χημικών ενώσεων που προήλθαν από κάποια κρίσιμη χημική αντίδραση ανόργανων ουσιών, παράγοντας ένα μόριο που σε κάποια στιγμή της εξέλιξής του αυτοοργανώθηκε σε τέτοιο βαθμό που κατάφερε να παράγει αντίγραφα του εαυτού του. Ούτε ψυχές, ούτε θεοί! Απλή χημεία φίλοι μου και μηχανισμοί αυτοοργάνωσης, δηλαδή τρόποι συμπεριφοράς εξελιγμένων βιολογικών συστημάτων που ο διάσημος μαθηματικός και Χημικός Ilya Prigogine τις ονομάζει «δομές διασκορπισμού», θεωρία που του χάρισε μάλιστα και το βραβείο Nobel Χημείας, όμως είναι  θέμα που άπτεται των μαθηματικών και δυστυχώς δεν είναι του παρόντος. Απλά να σημειώσω μόνο ότι χάρη στη συμβολή του Progogine η επιστήμη της μη αντιστρέψιμης θερμοδυναμικής μεταμορφώθηκε θεμελιακά και γεφυρώθηκε το χάσμα ανάμεσα στα βιολογικά και κοινωνικά επιστημονικά πεδία της έρευνας. Για την εργασία του μπορείτε να δείτε εδώ και εδώ.
Επίσης δείτε μια συνέντευξη που έδωσε παλαιότερα στην Αθήνα.
Ο αβιογενής σχηματισμός οργανικών ουσιών πυροδότησε νέες αντιδράσεις και ερωτήματα που κάποιοι προσπάθησαν να τα απαντήσουν θεωρώντας ότι η ζωή στη Γη… ήρθε από το διάστημα!
Πολύ αφελής άποψη, που πλησιάζει αυτή της δημιουργίας της Γης από το θεό! Κανένας δεν αμφιβάλει ότι οργανικά μόρια, σαν ενώσεις του άνθρακα με το υδρογόνο, το οξυγόνο, το άζωτο ή άλλων ουσιών μπορούν να δημιουργηθούν στο διάστημα. Οργανικές ρίζες έχουν παρατηρηθεί όχι μόνο στις χαμηλές θερμοκρασίες του κενού χώρου του διαστήματος, αλλά και στις υψηλές των άστρων, όπως του Ήλιου. Το ίδιο συμβαίνει και σε πλανήτες που δεν είναι καθόλου απίθανο να φιλοξενούν διάφορες μορφές ζωής, ακόμα και πολύ διαφορετικές από τη δική μας. Σε πολλούς μετεωρίτες που έφτασαν στη Γη βρέθηκαν υδρογονάνθρακες και άλλα οργανικά στοιχεία. Αυτό δεν σημαίνει ότι η ζωή προήλθε από το διάστημα. Μια τέτοια άποψη θα μετέθετε το αίνιγμα της εμφάνισης της ζωής αλλού, αντί να το λύσει! Έχω την εντύπωση ότι τέτοιες απόψεις διατυπώνονται από κάποιους μόνο για προβολή και όχι για να προσθέσουν κάτι στο προαιώνιο ερώτημα. Μια τέτοια άποψη περισσότερο με υπεκφυγή ταιριάζει. Αν αυτό που προήλθε από το διάστημα εμφανίστηκε σε κάποιο πλανήτη, ποιος ο λόγος να μην εμφανιστεί και στον δικό μας; Αν πάλι μπορούμε να δικαιολογήσουμε την εμφάνιση ζωής σε κάποιο πλανήτη, τι μας απαγορεύει να πούμε το ίδιο και για τη Γη; Τέλος, αφού υπάρχει αυτή η δυνατότητα ποιος ο λόγος να μην θεωρήσουμε ότι η Γη μας, αντί να πήρε ζωή από το διάστημα, δεν έσπειρε και μερικούς σπόρους αλλού;
Όμως το ζητούμενο τώρα είναι η απάντηση στο ερώτημα: Πώς δημιουργήθηκε η ζωή ή καλύτερα πώς προκλήθηκαν οι χημικές αντιδράσεις που με τη σειρά τους προκάλεσαν την εμφάνιση της ζωής στον πλανήτη μας;
Ο πρώτος σχηματισμός οργανικών ουσιών πρέπει να προήλθε από ενώσεις του άνθρακα, του υδρογόνου και του οξυγόνου, δημιουργώντας υδατάνθρακες, νουκλεϊνικά οξέα και πρωτεΐνες, αμινοξέα και λιπίδια. Αυτά ήταν τα δομικά στοιχεία της ζωής. Τα μόρια πρωτεΐνης είναι οι αλυσίδες που δημιουργούν τα αμινοξέα, ενώ τα πολύ μικρά νουκλεοτίδια  είναι μόρια που σχηματίζουν κι αυτά αλυσίδες δομικών λίθων των γνωστών μορίων DNA που είπαμε πιο πάνω και περιέχουν τις πληροφορίες που συγκεντρώνονται μέσω της φυσικής επιλογής.
Τα οργανικά αυτά μόρια αναπτύχθηκαν σε μια «αρχέγονη σούπα» πριν τέσσερα δισεκατομμύρια χρόνια. Τέτοιες αρχέγονες σούπες δημιουργήθηκαν τυχαία σε ρηχές θάλασσες και λίμνες του πλανήτη που ευνόησαν τέτοιες χημικές αντιδράσεις. Οι πρώτοι ζωντανοί οργανισμοί που δημιουργήθηκαν από τα πρώτα αμινοξέα ήταν οι μονοκύτταροι οργανισμοί. Τα πιο παλιά απολιθώματα μικροοργανισμών χρονολογούνται προ 3,5 δισεκατομμυρίων ετών. Το πάχος του χρόνου ήταν αρκετό, ώστε η φύση να «πειραματιστεί» για εκατομμύρια χρόνια μέχρι να επιβιώσει ένας οργανισμός και να αποκτήσει την δυνατότητα να τραφεί από το αρχικό διάλυμα, να αποκτήσει δηλαδή μεταβολισμό με το περιβάλλον του και τέλος την δυνατότητα να αναπαραγάγει τον εαυτό του.
Οι πρώτες αυτές αρχέγονες ζωές δεν προσαρμόστηκαν μόνο στο περιβάλλον τους, αλλά παράλληλα το άλλαξαν (φωτοσύνθεση). Μέσα απ’ όλες αυτές τις αλλαγές κάποιοι οργανισμοί διατηρήθηκαν και επιβίωσαν. Οι περισσότεροι απορρίφτηκαν ή έγιναν τροφή των πρώτων.
Η ζωή, στον πλανήτη μας, είχε αρχίσει!
 
Πάλι στο καλύτερο σας κόβω. Όταν έκανα μεγάλες αναρτήσεις μου φωνάζατε πώς σας κουράζω. Κάποιοι ούτε που τις διάβαζαν. Προτιμούσαν το facebook, όπου οι αργόσχολοι γράφουν μια φράση και οι «φίλοι» νωχελικά κάνουν… like! Οι υπόλοιποι αναζητούν εχθρούς για να δείξουν την «εξυπνάδα» τους.
Για τα ευτράπελα που συμβαίνουν ανάμεσα στους «φίλους» του φατσοβιβλίου, σας υπόσχομαι μια ανάρτηση στο μέλλον. Όμως για την συνέχεια «πώς εμφανίστηκε η ζωή» ή «πώς δημιουργήθηκαν στο εργαστήριο τα πρώτα αμινοξέα», στην επόμενη ανάρτηση στις 9 του Ιούνη.

Μέρος δεύτερο (http://epic-atheist.blogspot.gr/2012/06/2.html)

 

Στην προηγούμενη ανάρτηση κάναμε λόγο για την ανόργανη ή άζωη ύλη μέσα από την οποία γεννήθηκαν οι πρώτες οργανικές ενώσεις του άνθρακα και ο σχηματισμός των πρώτων αμινοξέων, που αποτελούν την βάση της ζωής.
Σαν υπόθεση προτάθηκε από τον Αλεξάντερ Οπάριν (AleksandrIvanovich Oparin 1894-1980) και τον Μπ. Σ. Χάλντεϊν (John BurdonSanderson Haldane 1892-1964) που πίστευαν ότι οι συνθήκες της νεαρής τότε Γης θα μπορούσαν να ευνοήσουν χημικές αντιδράσεις που θα συνέθεταν, από ανόργανα υλικά, οργανικές ενώσεις. Αυτές ήταν κολλοειδή διαλύματα ή καλύτερα συσσωματώματα όπως τα είπε ο Οπάριν που αποτελούνταν από αλκοόλη και διάφορα αμμωνιακά άλατα.
Ο Οπάριν πίστευε ότι στην πρωταρχική ατμόσφαιρα της Γης κυριαρχούσε το μεθάνιο, το υδρόθειο, η αμμωνία, το μονοξείδιο και το διοξείδιο του άνθρακα ή και κάποια άλλα υλικά, πάντα από το χώρο της ανόργανης χημείας. Οι πολύ υψηλές θερμοκρασίες εξάτμιζαν το νερό και μέσω της βροχής αυτό με τις προσμίξεις των αερίων επέστρεφε στην αρχέγονη σούπα, που μάλλον ήταν μια ήσυχη λιμνούλα.
Ο Στάνλεϊ Μίλλερ (Stanley Lloyd Miller 1930 – 2007) και ο Χάρολντ Ούρι (Harold Clayton Urey 1893-1981) το 1952 στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο δημιούργησαν εργαστηριακά τις συνθήκες της «πρωταρχικής αρχέγονης σούπας». Η πειραματική συσκευή που θα προσομοίωνε τις αρχικές συνθήκες στη Γη φαίνεται στη διπλανή εικόνα. Το νερό (H2O) έβραζε σε ένα δοκιμαστικό σωλήνα όπου οι ανερχόμενοι υδρατμοί έφταναν σε έναν άλλο όπου εκεί προσομοιωνόταν η αρχική ατμόσφαιρα. Εκεί βρίσκονταν αέρια μεθανίου, υδρόθειου, αμμωνίας, μονοξείδιου και διοξειδίου του άνθρακα. Στα δυο ηλεκτρόδια του σωλήνα διοχετεύονταν ένα υψίσυχνο ρεύμα 60 KV έτσι ώστε να δημιουργείται ένας ηλεκτρικός σπινθήρας, που θα προσομοίωνε τον ατμοσφαιρικό κεραυνό. Κάτω από το δοκιμαστικό σωλήνα ένα σύστημα ψηκτρών έψυχε τους υδρατμούς και υγροποιημένοι πια επέστρεφαν στον αρχικό σωλήνα θέρμανσης όπου η ίδια διαδικασία επαναλαμβάνονταν συνεχώς για μια βδομάδα. Σε τόσο μικρό διάστημα, όταν ο Μίλλερ και ο Ούρι άνοιξαν τον σωλήνα των αερίων, μεταξύ των άλλων αερίων βρέθηκαν και οργανικές ενώσεις: ασπαραγγινικό οξύ, αλανίνη και γλυκίνη. Σε κάποια πειράματα δε εμφανίστηκε και σάκχαρο. Αμινοξέα δηλαδή, που είναι τα δομικά υλικά από τα οποία φτιάχνονται οι πρωτεΐνες, τα ένζυμα και τα λιπίδια των πρώτων βιογενών μορίων, των κυττάρων.
Έκτοτε έγιναν κι άλλα πειράματα, αντικαθιστώντας στην «αρχέγονη ατμόσφαιρα» του σωλήνα προσομοίωσης κι άλλα ανόργανα υλικά στην οποία συντελούνταν νέες στοιχειώδεις μορφές που προσομοίαζαν στα γνωστά απλά κύτταρα.
Σ’ αυτήν, την αβιογενή φάση, πριν από 3,5 δισεκατομμύρια χρόνια τα πρώτα βιομόρια εξελίχθηκαν σε πρωτόγονες κυτταρικές δομές με χαρακτηριστικά ζωντανού οργανισμού. Πρώτος φορέας γενετικών
πληροφοριών ήταν το RNA και αργότερα το DNA.
Όμως ταυτόχρονα άλλαζε και η ατμόσφαιρα. Τα πρώτα βακτηρίδια δέσμευαν άζωτο, που το χρησιμοποιούσαν για να καλύψουν τις ανάγκες τους σε αζωτούχες ενώσεις, επηρεάζοντας έτσι και τη σύσταση της ατμόσφαιρας που εμπλουτιζόταν σε οξυγόνο και όζον. Η υπεριώδης ακτινοβολία οδηγούσε γρήγορα στη διάσπαση της αμμωνίας σε άζωτο. Η Γη όλο και ψύχονταν. Οι νέοι οργανισμοί είχαν περισσότερο ανάγκη μια χαμηλότερη θερμοκρασία από κείνη της αρχέγονης σούπας.
Από τα προκαρυωτικά βακτηρίδια δημιουργήθηκαν οι πρώτοι κυτταρικοί πυρήνες που σχημάτισαν τους πρώτους απλούς οργανισμούς, πρόδρομους των μιτοχόνδριων κυττάρων που άρχισαν να αναπαράγονται αναδιπλασιαζόμενοι με την γνωστή μίτωση.
Ο αβιογενής σχηματισμός των πρώτων οργανικών ουσιών από υδατάνθρακες και νουκλεϊνικά οξέα σήμερα δεν είναι μια απλή υπόθεση για την βιολογία. Όμως δεν είναι και θέμα που θα έπρεπε εκτεταμένα να απασχολήσει και μας. Ο ενδιαφερόμενος σήμερα μπορεί να βρει πολλές εργασίες σε βιβλία ή στο διαδίκτυο, ενώ τα πειράματα συνεχίζονται και θα συνεχίζονται για πάντα. Η γνώση δεν τελειώνει ποτέ. Μπορεί τα πραγματικά αρχέγονα υλικά των πρώτων κυττάρων να έχουν εξαφανιστεί και να μην δουν ποτέ το φως των ηλεκτρονικών μας μικροσκοπίων, όμως οι επιστημονικές θεωρίες που επιβεβαιώνουν τα δεδομένα των επιστημονικών μας μελετών μπορούν να απαντήσουν με μια σχετική βεβαιότητα. Η γνώση άλλωστε είναι σχετική και ιστορικά καθορισμένη. Σε κάποια μελλοντική εποχή θα γνωρίζουμε πολύ περισσότερα από σήμερα. Όμως οι απλοϊκές θεολογικές εξηγήσεις ανήκουν στο μακρινό παρελθόν και δεν θα έπρεπε να μας απασχολούν διόλου. Οι θεολογικές εξηγήσεις, δεν είναι μόνο αντεπιστημονικές αλλά και βαθύτατα γελοίες, όπου ένα υπέρτατο Συμπαντικό ον δημιουργεί ζωή σε άπειρα σημεία του Σύμπαντος και όχι συχνά, λαθεύει ή μετανιώνει καταστρέφοντας τα δημιουργήματά του και αρχίζοντας από την αρχή.
Νομίζω και αρκετά ασχοληθήκαμε με την φαιδρή αυτή άποψη που μόνο στην γραφικότητα παραπέμπει.
Ο Βιταλισμός αποδείχτηκε τόσο γελοίος, όσο και ο αιθέρας στη φυσική. Το ίδιο και η τελεολογική εξήγηση αφού κάτω από τυχαίες διεργασίες της φύσης καμιά σκοπιμότητα δεν έχει νόημα. Όπως φαίνεται, μόνο η δυνατότητα της ύλης να αυτοοργανώνεται ισχύει, όταν τυχαία αυτή βρίσκεται σε ένα ευνοϊκό περιβάλλον. Αυτή η ενδογενής δυνατότητά της να περνά σε ένα ανώτερο εξελικτικό στάδιο, σαν γεγονός αυτοοργάνωσης, νομίζω ότι είναι όχι μόνο ένα από τα πιο θαυμαστά μυστήρια της φύσης, αλλά και ένας αξιωματικός νόμος που αναδεικνύει τις περίπλοκες δομές που βρίσκονται θαμμένες σ’ αυτό που αποκαλούμε ύλη! Η δυνατότητά της να αυτοοργανώνεται σε όλο και υψηλότερες δομές επιτυγχάνεται με την κίνηση που είναι το ενδογενές κατηγόρημά της ύλης! Η τάξη και η εντροπία, σαν μέτρο της ατομικής αταξίας του συστήματος, είναι η διαλεκτική άρνηση εκείνου που χαρακτηρίζουμε ζωή. Η πολυπλοκότητα των συστημάτων δεν είναι τίποτα περισσότερο από το αποτέλεσμα που δημιουργούν μια σειρά απλότητες, όταν το κύτταρο αρχίζει να μεταβολίζεται με το περιβάλλον του. Όπως λέει και ο διάσημος καθηγητής φυσικοχημείας του πανεπιστημίου της Οξφόρδης «Από τότε που τα μόρια έμαθαν να ανταγωνίζονται και να δημιουργούν παρόμοια μόρια, οι ελέφαντες και τα πράγματα που τους μοιάζουν στον κατάλληλο χρόνο θα βρεθούν να περιπλανιούνται στην ύπαιθρο»! («Η Δημιουργία» σελ. 13 εκδόσεις κάτοπτρο).
Όλα αυτά δείχνουν ότι κάθε βιολογικό γεγονός είναι απλά μια δυνατότητα, από τις άπειρες δυνατότητες της παντοδυναμίας των πιθανοτήτων, που ενδογενώς βρίσκονται θαμμένες στην ύλη. Αν τα μόρια κάποια στιγμή σκόνταψαν στην αναπαραγωγή ώστε να δημιουργήσουν πιστά αντίγραφά τους, δεν σημαίνει ότι κάποιος τα κατηύθυνε προς αυτήν την κατεύθυνση, αλλά ότι αυτή ήταν μια από τις πιθανές και ενδεδειγμένες κατευθύνσεις των ενδογενών δυνατοτήτων τους. Απλοϊκά θα μπορούσαμε να πούμε ότι τα μόρια που διατηρήθηκαν και αντέγραψαν τον εαυτό τους, απλά σκόνταψαν στην καλοτυχία τους ενώ κάποια άλλα, πολλαπλάσια από τα πρώτα επέστρεψαν στα στοιχεία που τα συνέθεσαν, αποσυντιθημένα επέστρεψαν στο περιβάλλον τους. Τελικά, όπως φαίνεται, η εμφάνιση της ζωής είναι το αναπόφευκτο αποτέλεσμα της αυτοοργάνωσης της ύλης και όχι κάτι σπάνιο που είχε την εύνοια από μια συγκεκριμένη καθοδήγηση. Τα επιστημονικά δεδομένα δείχνουν ότι η δεύτερη άποψη δεν είναι μόνο ακάλυπτη επιστημονικά αλλά φαντάζει και εξόχως εξωπραγματική. Από την στιγμή που εμφανίστηκαν τα ζωντανά μόρια με ικανότητα αναπαραγωγής, όπως λέει και ο διάσημος αστροφυσικός του Καίμπριτζ και συγγραφέας εκλαϊκευμένων βιβλίων John Gribbin «…οι αντιδράσεις έπαψαν να γίνονται στην τύχη και άρχισαν να εκμεταλλεύονται το περιβάλλον προς «όφελος» των μορίων, διασπώντας τις άλλες ενώσεις και παράγοντες περισσότερους αντιγραφείς. Έτσι μπήκε αμέσως σε εφαρμογή ένας καινούργιος φυσικός νόμος, που στα πλαίσια της εξέλιξης των ζωντανών μορίων επιταχύνθηκε χάρη στη διαδικασία της φυσικής επιλογής» (βλέπε «Γένεσις» σελ. 204 εκδόσεις Ωρόρα).
 
Ο δρόμος της εξέλιξης ήταν πια ανοιχτός και το μόνο πρόβλημα ήταν η προσαρμογή του περιβάλλοντος, η τροφή και ο ανταγωνισμός ανάμεσα στις νέες μορφές που ήρθαν αντιμέτωπες η μια με την άλλη. Η προσαρμογή δεν απαιτούσε την αλλαγή του οργανισμού με το περιβάλλον. Οι ίδιοι οργανισμοί άλλαζαν το περιβάλλον, απορροφώντας διοξείδιο του άνθρακα και πλημμυρίζοντας το περιβάλλον με οξυγόνο! Σε άλλες περιπτώσεις οι αποτυχημένοι αντιγραφείς γίνονταν τροφή των επιτυχημένων. Όσο άλλαζε το περιβάλλον άλλο τόσο άλλαζε και ο μεταβολισμός των νέων αντιγραφέων, έτσι ώστε σήμερα να αναγνωρίζουμε ότι είμαστε αφ’ ενός απόγονοι ενός μολυσμένου περιβάλλοντος, αφ’ ετέρου οι οργανισμοί εκείνοι είχαν μια ιδιαίτερη πλαστικότητα που εύκολα μπορούσαν να προσαρμοστούν στις νέες συνθήκες. Όλα αυτά επιβεβαιώνουν ότι τα προκαρυωτικά κύτταρα (τα πρώτα κύτταρα που δεν είχαν πυρήνα) ήταν δομικά επιτυχημένες μηχανές επιβίωσης που αυτοοργανώθηκαν σε ευκαρυωτικά κύτταρα χωρίς την βοήθεια κανενός θεού. Η αρχή έγινε από τυχαίες χημικές αντιδράσεις και συνεχίστηκε κάτω από τους νόμους της φυσικής επιλογής ή όπως θα το λέγαμε στην φιλοσοφία κάτω από αυτό που λέγεται αναγκαιότητα.
Το λόγο τώρα έχει ο Δαρβίνος και η πορεία προς την φυλογένεση όπου η κληρονομικές μεταβολές και οι αλματώδεις διαφοροποιήσεις (μεταλλάξεις) θα αναγκάσουν μέσω της εξελικτικής πορείας τους οργανισμούς να διαφοροποιηθούν σε είδη. Ξανά η προσαρμογή, μέσω του τυχαίου και της αναγκαιότητας: θα προκύψουν νέες μορφές ζωής που στην πάλη για την επιβίωση, κάποια είδη θα εξαφανιστούν και κάποια θα συνεχίσουν, λόγω φυσικής αναγκαιότητας, να ολοκληρώνουν έναν ανθεκτικότερο οργανισμό σε σχέση με το περιβάλλον που αναπτύσσονται.
 

Ο Δαρβίνος ήταν εκείνος που θέτοντας τα σωστά ερωτήματα πήρε
Ο Δαρβίνος ήταν εκείνος που θέτοντας τα σωστά ερωτήματα πήρε τις αναγκαίες απαντήσεις κατ’ ευθείαν από τη φύση.
Οι μελέτες στα νησιά Γκαλαπάγκος απέδειξαν ότι τα φυτά και τα ζώα είχαν κοινή προέλευση με τα φυτά και τα ζώα του απέναντι ηπειρωτικού εδάφους. Όμως παράλληλα ανακάλυψε και ουσιαστικές μεταβολές που απέδωσε στην εξέλιξη.
Τρεις ήταν οι παράγοντες που συντελούν στην πραγματοποίηση της εξελικτικής τους πορείας
α) Η μεταβλητότητα
β) Η κληρονομικότητα
γ) Η φυσική επιλογή 
Η μεταβλητότητα διαφοροποιεί συνεχώς τη δομή και τη λειτουργία του οργανισμού, λόγω μεταβολών των συνθηκών ζωής και διασταύρωσης των ειδών.
Η κληρονομικότητα σταθεροποιεί τις διαφοροποιήσεις των παλαιών ειδών, σχηματίζοντας τις ποικιλίες που θα απομονωθούν μεταξύ τους για να δημιουργήσουν τα νέα είδη.
Η φυσική επιλογή καθοδηγείται από τον αγώνα για την επιβίωση και τον μεταξύ τους ανταγωνισμό. Επιβιώνουν μόνο τα είδη που μπορούν να προσαρμοστούν στις νέες συνθήκες. Τα υπόλοιπα εξαφανίζονται.

Αυτή είναι με δυο λόγια η ουσία της Δαρβινικής θεωρίας ή της «Εξέλιξης των Ειδών».
Όσοι το κατάλαβαν απάντησαν στα χρόνια ερωτήματα που ταλαιπωρούσαν τους επιστήμονες. Όσοι δεμένοι στο άρμα της θρησκείας αρκέστηκαν στις συκοφαντίες και την παραπληροφόρηση. Ο χρόνος έδειξε ότι ο Δαρβίνος είχε δίκιο και όσα ερωτήματα τότε δεν μπορούσαν να απαντηθούν, η επιστήμη σιγά-σιγά τα απάντησε στο μέλλον, όπως ήταν οι μεταλλάξεις, που αποτελούσαν την εξαίρεση και όχι τον κανόνα στη θεωρία.
Πρέπει ακόμα να σημειώσουμε και το εξής: Ποτέ ο Δαρβίνος δεν είπε ότι ο Άνθρωπος κατάγεται από τον πίθηκο, αλλά πως και οι δυο τους είναι διαφοροποιημένοι απόγονοι κάποιου πρωτεύοντος προγονικού είδους.
Σήμερα μόνο οι άσχετοι και οι πιστοί των τριών αποκαλυπτικών θρησκειών αντιτίθενται στην εξελικτική θεωρία του Δαρβίνου που απέδειξε, πέρα πάσης αμφιβολίας ότι ο άνθρωπος δεν είναι ο Θείος Επιστάτης που δημιουργήθηκε από κάποιο θεό να επιβλέπει και να εκμεταλλεύεται τα δημιουργήματά του, αλλά απόγονος κάποιου ζωικού είδους που η μεταβλητότητα, η κληρονομικότητα και η φυσική επιλογή μέσα από τον ανταγωνισμό και την προσαρμοστικότητα του περιβάλλοντος, διαμόρφωσε το είδος εκείνο που η περιέργειά του το έσπρωξε να δει τι υπάρχει πίσω από το λόφο.
 

Μόνο η συνείδηση του πιστού, σταθερά αποξενωμένη από τη ζωή, βρίσκεται σε κοσμική απόγνωση και οι πιστοί σταθερά προσηλωμένοι σε πανάρχαιες ιδέες που εμφανίστηκαν πριν χιλιάδες χρόνια, παραμένουν οπισθοδρομικοί, επιθετικοί, κτητικοί και εγωιστές, σαν τους κτηνώδεις πρόγονους τους.

Η άγνοια με το φόβο μετουσιώνεται σε θρησκεία κι αυτή με τη σειρά της σε μίσος ανάμεσα στους αλλόδοξους!
Αυτό απέδειξαν, ιστορικά εδώ και αιώνες, οι τρεις αποκαλυπτικές θρησκείες!
Βοηθήματα: Ιστορία της ανθρωπότητας.
Περισσότερα για τον Δαρβίνο μπορείτε να βρείτε σε μια παλαιότερη ανάρτηση:
ΒΟΗΘΗΜΑΤΑ στον ιστοχώρο
Και κάποιες εικόνες και σχόλια σαν βοήθημα
ψάρι τέρας
 
Αρρώστια
 το κοριτσάκι με τα δυο πρόσωπα
Η φύση δεν δημιουργεί μόνο ομορφιά αλλά και ασχήμια. Αν και οι έννοιες είναι σχετικές, ο άνθρωπος προσαρμόζεται στο περιβάλλον του. Η εικόνα που έχουμε για τους εξωγήινους είναι σχετική. Να το αποτέλεσμα των άπειρων δυνατοτήτων γέννησης νέων ειδών που ενώ δημιουργούνται, αδυνατούν να επιβιώσουν και να διαιωνίσουν το είδος τους!
Αναλογιστείτε τι σημαίνει «λάθος» και τι «σωστό».
Όταν το «λάθος» γίνει κανόνας τότε εμείς θα το βλέπουμε σαν σωστό!
Συνεπώς, ας μην κομπορρημονούν οι πιστοί ότι ο θεός με σοφία δημιούργησε τη ζωή. Οι τελευταίοι ας το έχουν υπ’ όψιν τους αυτό όταν αμέριστη η κατσαρίδα βολτάρει πάνω στο τραπέζι τους!
Υπάρχουν όμως μορφές ζωής που όχι μόνο επιβίωσαν αλλά μας είναι και παντελώς άγνωστες και φαντάζουν σαν… εξωγήινες για τα δικά μας μέτρα σε αβυσσαλέα βάθη των ωκεανών μας (βλέπε video)

Μόνιμος σύνδεσμος σε αυτό το άρθρο: http://athriskos.gr/754/

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

:bye: 
more...