«

»

Εκτύπωσέ το Άρθρο

Η ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΟΙ «ΠΑΤΕΡΕΣ» ΤΗΣ ΦΥΣΕΩΣ

Μετά τους Πατέρες της εκκλησίας που όλοι γνωρίζουμε (από τον Αβραάμ και τον Ισαάκ ,μέχρι τον Χριστόδουλο και τον Εφραίμ) αλλά και τους Πατέρες του έθνους (Καραμανλίδες , Παπανδρέοι και επί τέλους, όπως διαφαίνεται, και του λαμπρού γένους των Μητσοτάκηδων ) το τελευταίο διάστημα εμφανίστηκε και ένα άλλο είδος Πατεράδων (μεγάλη η χάρη τους), εκείνων της Φύσεως ( Τρεμόπουλοι, Καφετζόπουλοι και άλλοι τέτοιοι ……-πούλοι ) οι οποίοι έχουν πάρει εργολαβία, την σωτηρία του πλανήτη από την καταστροφή.

Πραγματικά νιώθει κανείς δέος για το έργο και την αποστολή τους, όταν αναλογιστεί ότι πέρασαν δισεκατομμύρια χρόνια ζωής στον πλανήτη και τώρα η συνέχεια της ύπαρξής του να φορτίζεται στις πλάτες τους! Πραγματικό μαρτύριο, πραγματικό βάρος, που εκείνο του Χριστού όταν σήκωνε τον σταυρό του μαρτυρίου φαντάζει πούπουλο. Και μιας και ανέφερα τον Χριστό αρχίζω να συνειδητοποιώ ότι  η σωτηρία της ψυχής σ’ έναν ουράνιο Παράδεισο δεν έχει και μεγάλη διαφορά από την σωτηρία του ανθρώπινου είδους σε έναν επίγειο Παράδεισο. Το όπλο δε που χρησιμοποιούν και οι δυο δεν είναι άλλο από τον φόβο. Τον φόβο για την καταστροφή.

Ο φόβος πουλάει. Ο φόβος διαπερνά και την πιο λεπτή τρύπα του ανθρώπινου πετσιού.  Κι όταν φωλιάσει κάπου, μετά δεν ξεκουνιέται  με κανέναν θεό. Προφανώς αναφέρομαι στο υπερβολικό του ζητήματος.

Όντως, δεν βλέπω την διαφορά να θέλει κάποιος να σώσει την ψυχή του στους αιώνες των αιώνων από το να θέλει να σώσει, πάση θυσία, το ανθρώπινο είδος και να διασφαλίσει την ύπαρξή του στον πλανήτη, στους αιώνες των αιώνων. Εξ άλλου η νοοτροπία αυτή δεν είναι που ευθύνεται κυρίως για τις αλόγιστες καταστροφές της φύσης, οι οποίες έγιναν χάριν της καλοπέρασης των ανόητων ανθρώπων! Λες και στα δισεκατομμύρια χρόνια ύπαρξης ζωής στον πλανήτη δεν έχουν έλθει  και παρέλθει χιλιάδες είδη. Εμείς γιατί να αποτελούμε εξαίρεση, ωσάν η φύση να παραδέχεται εκλεκτούς;

Κάποιοι αρνιούνται να καταλάβουν πεισματικά ότι, και στην περίπτωση που εξαφανιστεί ο «πολιτισμός» μας και το ανθρώπινο είδος, η γη θα συνεχίσει να γυρίζει για μερικά δισεκατομμύρια χρόνια ακόμη, μ’ ό,τι θα έχει απομείνει όρθιο από τις ανθρώπινες καταστροφές, μέχρι να την παρασύρει στην καταστροφή της ο ήλιος, γεγονός που στο σύμπαν συμβαίνει σε μερικούς πλανήτες κάθε δευτερόλεπτο.

Τα θέμα λοιπόν της οικολογίας νομίζω πως έγκειται κυρίως στον τρόπο με τον οποίο το βλέπει κανείς. Από την μια, το να θέλει κανείς να σώσει το περιβάλλον για να μπορέσει να ζήσει περισσότερο  αυτό το ανώτερο είδος του, κι από την άλλη, γιατί έτσι πρέπει, διότι είναι περαστικός, φιλοξενούμενος και κυρίως όχι μόνος. Είναι συγκάτοικος με εκατοντάδες χιλιάδες άλλους ζωντανούς οργανισμούς (ζώα και φυτά ) και δεν πρέπει να συμπεριφέρεται σαν να είναι ο εκλεκτός της φύσης και να έχει δικαιώματα, πάνω σ’ αυτά, σαν να είναι δημιουργήματά του. Και από επιστημονικής άποψης η διαφορά του, με τους λοιπούς οργανισμούς, μπορεί να είναι μόλις ελάχιστα γονίδια, γιατί από μια λεπτομέρεια μπορεί να ήταν δίπλα τους ακόμα πίθηκος.

Προσπαθώντας καμιά φορά να εξηγήσω αυτήν την απάνθρωπη ή ανθρώπινη (πραγματικά δεν ξέρω) συμπεριφορά μας επάνω στα έμβια όντα του πλανήτη ,το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι ότι είναι μια συμπεριφορά αδικαιολόγητης έπαρσης, που πηγάζει από τον κακό σπόρο της μονοθεϊστικής θρησκείας και της θεωρίας της δημιουργίας. Βλέπουμε τον εαυτό μας σαν ένα Θεό που μπορεί να εξουσιάζει και να διαφεντεύει. Όλοι αυτή η βαναυσότητα του θεού περνάει στην συμπεριφορά μας . Σαν τον γιο που θέλει να μοιάσει τον πατέρα.

Είναι αλήθεια ότι οι οικολόγοι ευαισθητοποίησαν κάπως τον κόσμο στα θέματα της προστασίας του πλανήτη. Φαίνεται όμως ότι η προσπάθεια δεν είναι ικανή. Δηλαδή το επιχείρημα οικολογία «υπέρ του ανθρώπου», μάλλον τυχαίνει να είναι ανεπαρκές. Ίσως μια διόρθωση προς την κατεύθυνση «απόλυτος σεβασμός στη φύση», υπέρ και μόνο της φύσης, να είναι οικολογικά πιο αποτελεσματική.

Θα θεωρούσα λοιπόν οικολόγο αυτόν που συνειδητοποιώντας την ασημαντότητα του  στον πλανήτη και στο σύμπαν, σέβεται όλη αυτή την μεγαλοσύνη και την αρμονία της φύσης, όχι γιατί  έχει ανάγκη η φύση τον σεβασμό μας, αλλά γιατί σ’ αυτή και στον μηχανισμό της φυσικής επιλογής οφείλουμε το στιγμιαίο πέρασμά μας  από αυτή.  Γι’ αυτό το λόγο δεν θεωρώ ούτε βάρβαρο ούτε πρωτόγονο το να «Θεοποιεί» κανείς ένα βουνό, ένα ποταμό, μια λίμνη. Είναι ένας τρόπος σεβασμού προς την φύση, γιατί όταν κάποιος φτάνει σε αυτό το σημείο επίγνωσης, τότε όχι μόνο δεν τολμά να μολύνει το ποτάμι το βουνό ή τη λίμνη ….αλλά ντρέπεται και να τα κατουρήσει ακόμα.

Άνω Πορρόια Σερρών 10/10/2009
Θεοδωρακέλης Γεώργιος.

Μόνιμος σύνδεσμος σε αυτό το άρθρο: http://athriskos.gr/676/

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

:bye: 
more...