«

»

Εκτύπωσέ το Άρθρο

Η ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑ ΣΤΑ ΟΡΘΑ – ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΛΕΞΗΣ ΓΛΩΣΣΑ

Η ετυμολογία στα ορθά. Ετυμολογία της λέξης γλώσσα.
Οποιοδήποτε ετυμολογικό λεξικό δεν κατατάσσει όλες τις λέξεις της γλώσσας, με την οποία ασχολείται, σε δυο περίπου δεκάδες πρωταρχικών ριζών, οι οποίες να είναι συλλαβές ή φωνήεντα, στηρίζεται σε σαθρά και ψευδή θεμέλια.

 

Εάν λοιπόν αποδείξω τον ισχυρισμό αυτόν, τότε όλα τα υπάρχοντα ετυμολογικά λεξικά καθίστανται προβληματικά και ατελή. Το μόνο ετυμολογικό λεξικό που υπάρχει, μέχρι στιγμής, εκτός αν μου διαφεύγει κάποιο άλλο που διαθέτει την ίδια δομή, το οποίο κατατάσσει το σύνολο των λέξεων της ελληνικής σε είκοσι περίπου πρωταρχικές ρίζες, είναι αυτό το οποίο παρέχεται δωρεάν από
(http://athriskos.gr/)

Αναγκάζομαι να επανέλθω στο θέμα αυτό, διότι από σχετικές συζητήσεις και διαλόγους που προηγήθηκαν αντιλήφθηκα ότι ελάχιστοι κατανόησαν την εντελώς διαφορετική δομή του εν λόγω λεξικού απ’ όλα τ’ άλλα, μέχρι στιγμής υπάρχοντα. Κι ενώ τονίζω χαρακτηριστικά στην εισαγωγή του, πως έχω την επίγνωση ότι φέρει αρκετά λάθη, δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, οι κριτικές αρκούνται στην επισήμανση τέτοιων λαθών, χωρίς ποτέ να γίνεται λόγος για την δομή και την λογική του η οποία είναι πρωτοφανής και πρωτάκουστη. Κατά πόσον δηλαδή η λογική του φαίνεται ορθή ή όχι.

Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι όλες οι λέξεις αναλύονται στα συνθετικά τους μέχρι να καταλήξουν στις είκοσι πρωταρχικές ρίζες (μα-, πα-, τα-, ε-, ι-, κλπ). Επίσης βέβαιο είναι ότι κανένα άλλο λεξικό δεν διαθέτει αυτή την δυνατότητα, διότι αυτά σου λένε ότι η λέξη λόγος, φερ’ ειπείν, προέρχεται από το λέγω, αλλά δεν λένε τίποτα για το λέγω. Αυτό δεν είναι ετυμολογία αλλά απάτη. Υπάρχουν και χειρότερα: η λέξη αγάπη, γράφει κάποιο ετυμολογικό λεξικό, προέρχεται από το αρχαίο αγάπη! Αυτό δεν είναι ετυμολογία ούτε απάτη. Είναι ελεεινή συμπεριφορά.

Ο εξαιρετικός ομολογητής της ορθόδοξης πίστης κ. Γ. Μπαμπινιώτης εξέδωσε προσφάτως ετυμολογικό λεξικό. Τώρα βρίσκεται στην τρίτη μάλλον έκδοση. Σε κάθε νέα έκδοση αλλάζει ετυμολογικές εκδοχές λέξεων μεταφέροντας την προέλευσή τους πότε από την τουρκική στην αρμένικη, πότε από την αραβική στην τουρκική, κλπ. . Αυτό είναι ετυμολογική αλητεία. Να μη σας φαίνεται περίεργο ότι κάποιος πρύτανις μπορεί να επιδίδεται σε αλήτικη συμπεριφορά. Άνθρωπος είναι κι αυτός.

Σας υποσχέθηκα όμως ν’ αποδείξω τον ισχυρισμό μου, με τον οποίον άνοιξα τον παρόντα σχολιασμό, που λέει ότι οποιοδήποτε ετυμολογικό λεξικό δεν κατατάσσει όλες τις λέξεις της γλώσσας, με την οποία ασχολείται, σε δυο περίπου δεκάδες πρωταρχικών ριζών, οι οποίες να είναι συλλαβές ή φωνήεντα, στηρίζεται σε σαθρά και ψευδή θεμέλια.

Δυο απόψεις διατυπώθηκαν για την δημιουργία των γλωσσών:

Η πρώτη πιστεύει ότι την γλώσσα έδωσε στους ανθρώπους κάποιος θεός. Πρώτος και καλύτερος έσυρε τον χορό αυτόν ο Πλάτων στον διάλογό του «Κρατύλος» (βλ. εισαγωγή του ετυμολογικού μου λεξικού).
Η ιουδαιοχριστιανική πίστη συμπλέει απόλυτα με την ανόητη και ανυπόστατη αυτή ιδέα. Δεν θα καταδεχτώ εδώ ν’ αντικρούσω μια τόσο γελοία πίστη, η οποία όχι μόνον δεν διαθέτει ίχνος αλήθειας αλλά έρχεται σε μωρή αντίθεση με κάθε έννοια επιστήμης, και ειδικά σε πλήρη αντίθεση με την θεωρία της εξέλιξης, η οποία έχει ήδη θεμελιωθεί ικανώς.

Δηλώνω για πολλοστή φορά ότι διαπίστωσα, το κατά δύναμη, ότι οι άνθρωποι που κλωτσούν, σαν τα μουλάρια, την γνώση ότι ο άνθρωπος κατάγεται από τον πίθηκο, το κάνουν αυτό αναλόγως με την ευθέως ανάλογη ακόμα συγγένειά τους μ’ αυτούς. Οι άνθρωποι αυτοί δεν πτοούνται ούτε από τα ευρήματα των ανάλογων επιστημών, ούτε ότι πάνω σ’ αυτή τη γνώση στηρίχθηκαν επιτεύγματα της ιατρικής επιστήμης, ούτε ότι εξηγήθηκαν ατέλειωτες απορίες για το πώς και το πότε των ειδών της ζωής, ούτε από το βέβαιο γεγονός ότι οι ίδιοι πολλές φορές – αλλά γενικώς το ανθρώπινο είδος -φέρονται χειρότερα από τους πιθήκους. Ας μην επεκταθούμε σε παραδείγματα.

Όταν λοιπόν ο άνθρωπος βρίσκονταν στο στάδιο του πιθηκανθρώπου, σε ποιο επίπεδο κινούνταν οι γλωσσικές του δυνατότητες; Σίγουρα ένα βηματάκι πιο πέρα απ’ ότι των πιθήκων. Κάποιες συλλαβές από τους ήχους των στοιχείων της φύσης, κάποιες συλλαβές και κραυγές από τις αυθόρμητες φωνητικές αντιδράσεις του απέναντι στα αισθήματα και συναισθήματα χαράς, λύπης, φόβου, έκπληξης κ. ά. Και κάποιες συλλαβές από τους ήχους των εργαλείων που χρησιμοποιούσε για να ικανοποιήσει τις βασικές του ανάγκες.

Πράγματι όλες οι ρίζες του λεξικού που συνέγραψα μαζί με τον πρωτόγονο άνθρωπο, έχουν να κάνουν μ’ αυτές τις καταστάσεις. Οποιαδήποτε γλώσσα του κόσμου με τι άλλο μπορεί να σχετισθεί πλην αυτών των δεδομένων; Και πιο είναι το παράξενο και το ανεξήγητο στην προκειμένη εκδοχή; Ας βγει κάποιος να μας το πει. Τι άλλο θα μπορούσε να μεσολαβήσει ανάμεσα στον πρωτόγονο άνθρωπο και στην γλώσσα του; Μάλλον τίποτε άλλο. Πώς ένα ετυμολογικό λεξικό θα μπορούσε να τεθεί σε ορθές βάσεις αν δεν στηριχθεί στα προαναφερόμενα δεδομένα;

Κι όμως κανένα ετυμολογικό λεξικό μέχρι στιγμής δεν διαθέτει ως μοναδικές προϋποθέσεις τις αλήθειες αυτές.

Τι συνέβη μέσα στην ιστορία σχετικά με την πορεία της επιστήμης της ετυμολογίας. Απλούστατα η κατάρα του Πλάτωνα εξακολουθεί να διέπει το όλο ζήτημα. Εξέφρασαν κάποτε κάποιοι κάποιες πρώτες ιδέες περί ετυμολογίας και από τότε μέχρι σήμερα άπαντες οι επόμενοι αναμασούν, σαν μηρυκαστικά, τις τετριμμένες αυτές ιδέες. Εκφράζομαι τόσο άνετα και κατηγορηματικά διότι όλ’ αυτά τα ετυμολογικά λεξικά υπάρχουν και μπορεί ο καθένας να τα επισκεφθεί για να διαπιστώσει περί τίνος πρόκειται.

Και μια που ο λόγος περί γλώσσας, ας κυττάξουμε την περιπέτεια της λέξης αυτής μέσα από τις απόπειρες της ετυμολόγησής της.

Το πανθομολογουμένως «έγκυρο» λεξικό των LIDDELL & SCOTT «ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΗΣ», για την λέξη γλώσσα γράφει: (Παραγωγή αμφίβολος, πρβλ. γλώξ, γλωχίς.). Η τακτική αυτή του εν λόγω λεξικού είναι πάγια. Έτσι γράφει όταν δεν αναφέρει, διότι δεν ανακάλυψε, κάποια ρίζα σανσκριτική ή φοινικική ή Λιθουανική ή κάποια άλλη Ινδοευρωπαϊκή. Η εκδοχή από ρίζα της ελληνικής σχεδόν αποκλείεται.

Πηγαίνουμε τώρα στα προτεινόμενα, υπ’ αυτού, γλώξ και γλωχίν. Γλωξ, πρόκειται για «το γένειον του στάχυος», όπως το ίδιο μας εξηγεί. Γλωχίν = αιχμή, μύτη, ακωκή βέλους, γωνία, το πέρας, η άκρα του κόσμου. Ο λαός αυτό το λέει «μπέρδεψε την γραβάτα με το σώβρακο». Στο λεξικό μου οι δυο αυτές λέξεις ετυμολογούνται από την ρίζα χραF- , η οποία ουδεμία σχέση έχει με την ρίζα στην οποία ανήκει η λέξη γλώσσα, όπως θα δούμε. Εάν κανείς νομίζει ότι το εν λόγω λεξικό μας διαφώτισε, έστω και κατά το ελάχιστο, για την ετυμολογία της λέξης γλώσσα, μάλλον κάποιο λάθος θα έκανε.

Ένα από τα βασικά λάθη των ετυμολόγων είναι ότι δεν διέκριναν ότι κάποιες λέξεις οι οποίες φαίνεται να προέρχονται από την ίδια ρίζα, είναι άσχετες μεταξύ τους ετυμολογικά. Πρόκειται για σημαντικό αριθμό λέξεων.

Όταν ήρθε η σειρά να ετυμολογήσω την λέξη γλώσσα, θυμάμαι ότι με παίδεψε πάνω από ένα χρόνο, ασχολούμενος βεβαίως μαζί της κατά διαστήματα. Τότε είχα ήδη αντιληφθεί ότι καμμιά λέξη της ελληνικής γλώσσας δεν τύγχανε ετυμολογικώς αδέσποτη. Πολύ περισσότερο μάλιστα όταν την αναφέρει κι ο Όμηρος. Επίσης τότε είχα αποκτήσει αρκετή εμπειρία και τέχνη, λόγω της μακροχρόνιας τριβής με το πάθος που με ταλάνιζε, να ξεγυμνώνω όλες αυτές τις σεμνότυφες «παρθένες», οι οποίες με ναζιάρικα πείσματα αντιστέκονταν στο «ξεβράκωμά» τους. Ήταν, να σας το πω, ζήτημα επιμονής περισσότερο παρά έμπνευσης. Γνώριζα πολύ άριστα ότι το γ προτάσσεται του λ σε πάρα πολλές περιπτώσεις.

Έτσι το πρώτο εσώρουχο που της αφαίρεσα της δεσποινίδος ήταν το γράμμα γ. Έμεινε δηλαδή ως λώσσα. Κατόπιν το μάτι έπεσε πάνω στο ω. Το γράμμα αυτό πάντοτε σχεδόν είναι ερωτικός καρπός δύο φωνηέντων. Έτσι άρχισα τους πιθανούς συνδυασμούς. Όταν λοιπόν έφτασα στο ζεύγος οε έγραψα λοεσσα. Ήταν η μετοχή αορίστου του ρήματος λούω. Για την ακρίβεια λοέσσα. Γλοέσσα > γλώσσα. Επρόκειτο για μια συνουσία των βραχέων ο και ε. Και ψιλο-αιμομικτικής φύσεως κάπως. (Τα υπόλοιπα, για το πώς φθάνουμε τελικά στην πρωταρχική ρίζα λα-, βλ. στο λεξικό).

Μήπως η δεσποινίδα αυτή δεν είναι πάντοτε λουσμένη μέσα στα υγρά της στοματικής κοιλότητας; Δεν είναι συνεχώς κάθυγρη και καθαρή; Τι κι αν μπορεί να ξεστομίζει τις πιο βρόμικες κουβέντες; Άλλο το ένα κι άλλο το άλλο.

Φανταστείτε τώρα ότι ολόκληρο το λεξικό είναι αρθρωμένο μ’ αυτόν τον περιπαιχτικό τρόπο. Φανταστείτε το πώς θα το αντιμετωπίσουν τα παιδιά που τρελαίνονται για παιχνίδια. Έχω υπολογίσει, πρόχειρα, ότι με την μέθοδο αυτή η δυσκολία εκμάθησης της ελληνικής γλώσσας μειώνεται στο 10%. Όταν όλες οι λέξεις ανάγονται σε είκοσι μόνον ρίζες.

Είμαι βέβαιος ότι ακόμα κι όταν λιώσουν τα κόκαλά μου, το λεξικό μου θα κυκλοφορεί υπογείως. Δεν επιθυμώ να εκθέσω εδώ τους λόγους. Επιθυμώ όμως πολύ να σας εκθέσω τους λόγους για τους οποίους έκαψα τα καλύτερά μου χρόνια (45 – 55) για να το συντάξω. Μια ανωμαλία μου σεξουαλικής φύσεως, το δηλώνω ξεκάθαρα, μ’ έσπρωξε προς αυτή την κατεύθυνση. Ένα πάθος το οποίο μου ήταν αδύνατο να ξεπεράσω. Ήταν η τρέλλα μου της ηδονοβλεψίας. Αυτή του να ξεγυμνώνω και να τρώω με τα μάτια μου, πρώτος απ’ όλους, τις ατελείωτες αυτές σεμνές και αμόλυντες παρθένες που λέγονται λέξεις της ελληνικής γλώσσας.

Ποτέ δεν αισθάνθηκα αδικημένος από την φύση, διότι παρατήρησα ότι αυτή φόρτωσε με ένα σωρό βαρύτερες ανωμαλίες πάμπολλους συνανθρώπους μου. Απεναντίας ευγνωμονώ την φύση η οποία απλόχερα μου χορήγησε πανίσχυρα αντισώματα κατά της ασθένειας της θρησκείας.

Βασδέκης Ν. Σταύρος

Μόνιμος σύνδεσμος σε αυτό το άρθρο: http://athriskos.gr/656/

2 σχόλια

  1. 1
    Δεμερτζη Ασημινα

    Η επιθυμια μου και η απορια μου για την καταγωγη των λεξεων με οδηγησε στην αθεια!Οποιος ψαχνει παντα βρησκει!Βεβαια η αμφησβητηση ειναι η αρχη για καθε εξελιξη.Ευχαριστω

    1. stauros

      Ασημίνα, η ορθή ετυμολογία των λέξεων φέρει τεράστια ποσά ιστορικής, πολιτισμικής και θρησκευτικής αλήθειας. Για τον λόγο αυτόν την παραμελούν στην εκπαίδευση. Χώρια που και όταν το κάνουν αυτό περισσότερο σύγχυση προκαλεί παρά γνώση.

      Ένα παράδειγμα: ο Οκτώβριος πάει να πει όγδοος μήνας (οκτώ). Τον μετράμε όμως για δέκατο! Γιατί; Η ετυμολογία εδώ μεταφέρει κάποια αλήθεια. Για να βγει όγδοος άρα μετρούσαν κάποτε την αρχή του έτους από τον Μάρτιο. Τότε που άρχιζε να αναγεννάται η φύση. Ποιοι την έκαναν την λαδιά; Οι χριστιανοί Πατέρες. Για να ξεκινάμε την αρχή του έτους με την περιτομή του Χριστού κι όχι με την φυσική τάξη της παμμήτορος Γαίας.

      Αν λοιπόν καλλιεργούνταν ετυμολογικό ενδιαφέρον θα ρωτούσε ο μαθητής τον δάσκαλο: γιατί κυρ δάσκαλε ο Οκτώβριος είναι δέκατος κι όχι όγδοος; Και τότε θα μάθαινε κάποια αλήθεια. Η αλήθεια όμως αυτή θα του έβαζε μεγάλους ψύλλους στ΄ αυτιά. Θα υπήρχε περίπτωση να φτάσει ο μαθητής μέχρι του σημείου της αποκάλυψης της μεγάλης απάτης που λέγεται χριστιανισμός.

      Α δε ο μαθητής μάθει και αρχαία ελληνικά τότε μπορεί να ρωτήσει: κυρ δάσκαλε πώς έγινε και η λέξη αγαθός απ΄ εκεί που σήμαινε γενναίος τώρα σημαίνει χαζούλης; Πότε έγινε η μεταβολή αυτή και ποιοι την μαστόρεψαν;

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

:bye: 
more...