«

»

Εκτύπωσέ το Άρθρο

ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΛΕΞΗΣ ΛΥΚΟΣ

images14

Αισθάνομαι για μια ακόμη φορά την ανάγκη να τονίσω ότι ολόκληρο το οικοδόμημα της επιστήμης της ετυμολογίας, όσον αφορά στην ελληνική γλώσσα, στηρίχτηκε σε λαθεμένη βάση. Στην εισαγωγή του  λεξικού (http://athriskos.gr/) εξηγώ το πώς και το γιατί. Εδώ, έστω και μέσω μιας λέξης (λύκος) θα υποστηρίξω και πάλι την άποψή μου αυτή.

 

Και στην περίπτωση της λέξης λύκος είναι άξιον απορίας το πώς παρέβλεψαν οι ετυμολόγοι το δεδομένο της απόδοσης της λέξης και σε κάποια άλλα ζώα αλλά και αντικείμενα. Γράφουν λοιπόν τα λεξικά ότι λύκος λέγεται, εκτός από τον γνωστό σ’ όλους μας λύκο, ο οποίος αρπάζει ζώα από τα κοπάδια των βοσκών και είδος πτηνού, ιχθύος και αράχνης (αρπακτικών), κάθε πράγμα που έχει το σχήμα αγκίστρου και επομένως αρπάζει κάτι και το συγκρατεί, χαλινός με ακίδες, για συγκράτηση σκληροτράχηλων ίππων, μάνδαλος θύρας, το άγκιστρο στην άκρη σχοινιού, η λαβίδα κρέατος, είδος θηλιάς, και μηχανή με μεταλλικά δόντια που λαναρίζει το μαλλί.Ο πασιφανής κοινός παρονομαστής όλων αυτών των λύκων είναι ότι άπαντα αρπάζουν (λαμβάνουν), ότι είναι λήπ- τες. Lup-us στα λατινικά.

Πώς το ληπ- έγινε λυκ-ος.

Πρώτα να δούμε πώς το π έγινε κ. Κατ’ αρχάς το π διατηρήθηκε στην λατινική όπως και στο γλωσσικό ιδίωμα των Βλαχόφωνων. Όμως στην ελληνική γλώσσα τα δυο αυτά σύμφωνα έχουν μεγάλες ανταλλαγές. Εναλλάσσονται σε εκατοντάδες λέξεις (οποίος – οκοίος, όπου-όκου, πως-κως).

Περί της μεταβολής του η της ληπ- σε υ. Η ρίζα του λαμβάνω είναι λαβ- (λαβ-ή, λαβαίνω). Έχουμε β>π (λήπ-της). Επίσης α>υ, (σαρξ-συρξ). Έτσι η λαβ- έγινε λυβ-, λυπ- και λυκ-ος. Βλ. στο λεξικό τα λάπτω, λαφύσσω, λάζομαι.

Όλα τα ετυμολογικά λεξικά ετυμολογούν εκ του λύκη που σημαίνει φως (λυκαυγή, Λύκειον, λυκόφως), διότι λένε ότι τότε ουρλιάζει ο λύκος και τα παρόμοια. Οι περισσότεροι απέφυγαν να καταπιαστούν με το ζήτημα.

Επίσης ούτε την προέλευση της λέξης λύκη ανακάλυψαν. Η λέξη λύκη προέρχεται εκ των λα (επιτατικό) και άπτω που θα πει ανάβω (αν-άπτω, αν-απτ-ήρας). Δηλαδή λα-απ-τω > λαπ-τω > λυπ- > λυκ-η.

Βλέπουμε λοιπόν ότι η ελληνική γλώσσα, εκ των αυτών ονομάτων που δίνονται σε διαφορετικά πράγματα, μας επιτρέπει, βρίσκοντας τον κοινό τους παρονομαστή, να οδηγηθούμε στις ορθές ετυμολογικές εκτιμήσεις. Οι κατά γράμμα ερμηνείες είναι συνήθως λαθεμένες λόγω των πάμπολλων μεταβολών των γραμμάτων κατά την εξέλιξη των λέξεων, μέσα στην μακρόχρονη πορεία τους.

Τέλος πάντων ισχυρίζομαι (το λεξικό είναι στην διάθεση του καθενός) ότι με τη μελέτη του λεξικού αυτού, η ελληνική γλώσσα περιορίζει την δυσκολία εκμάθησης και κατανόησής της τουλάχιστον στο ένα δέκατο απ’ ό,τι διαθέτει, μέχρι σήμερα. Δυσκολία η οποία πηγάζει από το σκόρπισμα των λέξεων σε εκατοντάδες ρίζες, όταν όλες κι όλες οι ρίζες της είναι περίπου είκοσι, όπως διακρίνονται μέσα στο εν λόγω λεξικό.

Βεβαίως δεν περιμένω σε καμμιά περίπτωση το στείρο πανεπιστημιακό κατεστημένο και η άσχετη πολιτεία της χώρας να ασχοληθούν με το λεξικό αυτό. Μου είναι υπεραρκετό που το λεξικό, μέσα σ’ ένα χρόνο, το έχουν λάβει αρκετές χιλιάδες άνθρωποι. Αυτός είναι και ο μόνος ορθός δρόμος για ν’ αποδείξει, από μόνο του, την οποιαδήποτε αξία πιθανόν διαθέτει.

Από το λεξικό που παρέχεται δωρεάν από: http://athriskos.gr/

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ:  ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑ

Βασδέκης Ν. Σταύρος

Μόνιμος σύνδεσμος σε αυτό το άρθρο: http://athriskos.gr/648/

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

:bye: 
more...