«

»

Εκτύπωσέ το Άρθρο

Ελληνοχριστιανική αγωγή (Δημήτρης Λιαντίνης)

Μας δίδαξαν πως ο Χριστιανισμός ήρθε και συμπλήρωσε τον Ελληνισμό. Πως με τις νέες ιδέες κάλυψε τα κενά, θεράπευε τις ατέλειες και τα λάθη, ολοκλήρωσε την οπτική και τη θεωρία του, και βάθυνε τα αμμώδη και τα ρηχά της προβληματικής των Ελλήνων. Πως πράυνε τη σκληρότητα και μάλαξε την αγερωχία τους για τον άνθρωπο, στρογγύλεψε τις ακμές και τις οξείες της ελληνικής περηφάνειας, και ημέρωσε την τραχύτητα της ανθρώπινης πράξης. Μ’ έναν λόγο, πως εξευγένισε τη γενική λειτουργία και έκφραση του βιοτικού τρόπου των Ελλήνων…

Διδάσκοντας οι δάσκαλοι τα αρχαία ελληνικά, μας έμαθαν να βλέπουμε ερμηνευτικά τους Έλληνες κάτω από τα τσακίσματα και τους ρυθμούς των χριστιανών. Αυτό σημαίνει, πως αν οι δάσκαλοι από την άποψη της ουσίας παραχάραξαν το ελληνικό νόμισμα, από την άποψη της μορφής ο τρόπος που ερμήνευαν στη συνέχεια τους Έλληνες ήταν να διαθέσουν το κίβδηλο χρήμα στην αγορά από όλες τις τράπεζες του κόσμου. Η υφήλιος γιόμισε κάλπικη μονέδα. Σύμφωνα με την τακτική αυτή, κάθε αποτίμηση ελληνικού στοιχείου έπρεπε να περνά μέσα από τους ηθμούς της χριστιανικής λογικής, της χριστιανικής ηθικής, και της χριστιανικής αισθητικής. Οι αρχαίοι κίονες γίνανε πέτρες, για να χτιστούν οι τοίχοι των νέων ναών…

Το δίκαιο των ανθρώπινων νόμων δεν είναι να μας χαρίζουν το μεγαλύτερο καλό, αλλά να μας φυλάγουν μέσα στο μικρότερο κακό. Ο νόμος των ανθρώπων δεν φιλοδοξεί να μου προσφέρει τον Παράδεισο. Του στέκεται αρκετό να αποτρέψει την Κόλαση να γκρεμιστεί απάνω μου. Μια βασική θέση των Ελλήνων, που είναι και η παιδαγωγική της φυσικότητας και της υγείας, λέει πως, είμαι ευτυχισμένος στο βαθμό που δεν είμαι δυστυχισμένος.

Αν θέλουμε να βρισκόμαστε σύμμετροι με την πραγματικότητα, και όχι με τις αφελείς επιθυμίες μας, τότε θα δεχθούμε ότι μέσα στην ανθρώπινη φύση περιπλεονάζει η φαυλότητα και το στοιχείο της άρνησης. Μία από τις δέκα θεμελιώδεις προτάσεις των Ελλήνων, που τη βάζουν μάλιστα και στο στόμα των εφτά σοφών, λέει: «Οι πλείστοι άνθρωποι κακοί». Και στη νεότερη εποχή το ίδιο νόημα μας το ‘δωκε η απαρηγόρητη διατύπωση του Χόμπς: «Ο άνθρωπος είναι λύκος για τον συνάνθρωπο». Σε μια τέτοια λοιπόν πραγματικότητα να πασχίζεις να εφαρμόσεις το «αγαπάτε αλλήλους» των χριστιανών είναι σαν να βάζεις φωτιά και να ζητάς να πυρπολήσεις τον χιονισμένο κάμπο…

Σχετικά με την αγάπη, την παρούσα στους χριστιανούς και την απούσα στους Έλληνες, αν θέλουμε να βρισκόμαστε σύμμετροι, όχι με την πλάνη και την υποκρισία, αλλά με την αλήθεια και την εντιμότητα, θα υποχρεωθούμε να αναδιατάξουμε τις θέσεις μας από τα θεμέλιά τους. Για τους Έλληνες αγάπη είναι η υποταγή στη φυσική και στην ηθική τάξη· αυτό που διαφορετικά το περιγράψανε με τη μεγαλώνυμη λέξη της Δίκης· να επιδικάζεις στον άνθρωπο την τιμή του· να μη γίνεσαι υπέρογκος και υβριστής απέναντι στους νόμους της φύσης και στους νόμους των ανθρώπων να κατέχεις και να δείχνεις τη νόστιμη και τη μέτρια ανθρωπιά· αυτό που οι Ευρωπαίοι ερμηνευτικά το βάφτισαν Ουμανισμό. Και όλα αυτά χωρίς γλυκασμούς και χωρίς ηχηρότητα. Με γνώση, με πίκρα και με βούληση.

Για τους Έλληνες, δηλαδή, αγάπη δε σημαίνει να δίνεις τον ένα από τους δύο χιτώνες σου. Αλλά να μην επιτρέπεις στον εαυτό σου να ‘χει τρεις χιτώνες, όταν ο διπλανός δεν έχει κανέναν. Η θέση των χριστιανών να δίνεις από τα δύο το ένα σε ‘κείνον που δεν έχει κανέναν, είναι η νοσηρή αντίδραση απέναντι στους νοσηρούς όρους. Η ελεημοσύνη δεν ταιριάζει στον αξιοπρεπή και τον περήφανο άνθρωπο. Γιατί ζητεί να λύσει το πρόβλημα προσωρινά, και εκ των ενόντων να «κουκουλώσει» μια κοινωνική αταξία. Ενώ η θέση των Ελλήνων να μην αποκτήσεις τρία, όταν ο δίπλα σου δεν έχει ούτε ένα, είναι η υγεία. Σου υποδείχνει να προλαβαίνεις στοχαστικά, για να μη χρειάζεσαι ύστερα να γιατροπορεύεις ατελέσφορα. Άλλωστε η θέση αυτή είναι, αλλιώτικα, η βάση εκείνης της υπέροχης σύλληψης στο κοινωνικό πρόβλημα, που οι Έλληνες την είπανε δημοκρατία. Ξέρεις άλλη λέξη με πιο αδρή, πιο γόνιμη, πιο πλούσια, πιο σοφή, και πιο έμορφη αν θέλεις ουσία από τη λέξη δημοκρατία; Εγώ δεν ξέρω. Και γράμματα γνωρίζω, που λένε στα δικαστήρια.

Αυτή την πρωταρχική συμπεριφορά των Ελλήνων, που προφταίνει να σε φυλάγει από τη διολίσθηση στο ηθικό χάος, ο Αριστοτέλης τη χάραξε σε μια πρόταση μαρμάρινη. Μοιάζει με τις εξισώσεις που διατυπώνουν οι μεγάλοι φυσικοί: «Ο αλτρουισμός», λέει, «είναι στον ίδιο βαθμό λανθασμένη προκατάληψη με τον εγωισμό». Ο αλτρουισμός των χριστιανών όμως δεν είναι τέτοιο δώρο. Αλλά είναι η πρόφαση για να διαιωνίζεται ο εγωισμός τους. Σκέφτηκες ποτέ πόσο ατιμωτική είναι για σένα η στιγμή που ελεείς το διακονιάρη; Πώς επιτρέπεις, και πώς ανέχεσαι την υπεροχή σου απέναντί του; Η ελεημοσύνη σου τον φτύνει καταπρόσωπα.

Οι χριστιανοί ποτέ δε 8α μπορούσαν να πουν αυτό τον λόγο του Αριστοτέλη. Γιατί έρχονται να διακονήσουν την αρρώστεια. Δεν έρχονται να στεφανώσουν την υγεία. Η πρόταση του Αριστοτέλη είναι ο λόγος ο φυσικός και ο ολόκληρος. Αντίθετα, το «αγαπάτε αλλήλους» των χριστιανών είναι η θέση η μισή και η αφύσικη. Γιατί ο άνθρωπος δεν αγαπά μόνο, αλλά εξίσου μισεί. Πράγμα που είναι και το φυσικό και το καθημερινά συμβαίνον… Ένας άνθρωπος που δεν μπορεί να μισήσει ποτέ, μοιάζει με τη σκύλα που δεν μάχεται τον λύκο, σαν έρχεται επίβουλα στο μαντρί, αλλά ζευγαρώνει μαζί του. Έτσι όμως ποιος θα φυλάξει τα πρόβατα;

Επειδή η διδασκαλία των χριστιανών αγνόησε ή παράβλεψε αυτό το δεύτερο φυσικό μισό, η φύση και τα πράγματα την τιμώρησαν με τη χειρότερη τιμωρία. Την έκαμαν στα λόγια να γίνεται διδασκαλία απλότητας και αγάπης, και στην πράξη να μένει συμπεριφορά πονηρίας και μίσους. Αυτό το αναποδογύρισμα στα σκοτεινά το περιγράφει η περίφημη υποκρισία των χριστιανών, που συνέχεια τη βλέπουμε γύρω μας, και συνέχεια την παραβλέπουμε αδιάφορα. Η υποκρισία των χριστιανών μας είναι καθημερινή και βραδυνή και μεσημβρινή. Μας παραστέκει όπως το νερό που πίνουμε, και μας κυκλώνει όπως ο αέρας που ανασαίνουμε. Παράδειγμα. Στο χωριό Μαύρη Τρύπα ένας τοκογλύφος έσπρωξε τον οφειλέτη του στην απόγνωση. Κρεμάστηκε στην πόρτα του σπιτιού του. Με τρία παιδάκια μέσα. Δεν είχε να πληρώσει τα χρέη. Σαν του είπαν πως εξαιτίας του σκοινιάστηκε ο άνθρωπος, εκείνος αγανάκτησε, σήκωσε τα χέρια του παλαβά, και φώναξε: «Ποιος θα μου δώσει τα λεφτά μου τώρα;». Από τη σύγχυση και την οργή του, πήγε ο ψυχοβγάλτης στα εικονίσματα ν’ ανάιψει το τσιγάρο του στη φλόγα του καντηλιού. Να γλιτώσει και το σπίρτο. Εκεί ήταν που λαδώθηκε το χαρτί στην άκρη του τσιγάρου του από το λάδι του καντηλιού. Σαν το είδε ο τοκογλύφος γονάτισε κι αρχίνησε να ικετεύει: «Συχώρα με, Χριστέ! Μεγάλη Παρασκευή σήμερα, κι αρτεύτηκα. Οι καμπάνες χτυπούν λυπητερά το σταυρό σου, κι εγώ κατάλυσα τη νηστεία. Ήμαρτον ο αμαρτωλός». Τέτοιοι είμαστε οι πλείστοι χριστιανοί. Και το χειρότερο δεν το ξέρουμε. Και το χείριστο δεν θα το μάθουμε ποτές…

Θα φέρω δύο δείγματα, για να δείξω ότι αυτό το μίσος είναι η οξύτερη μορφή εχθροπάθειας, που μπόρεσε να ξεδιπλώσει η ανθρώπινη φύση. Το ένα δείγμα είναι η επινόηση της Κόλασης με τα βασανιστήρια της. Αναλογίστηκες ποτέ, τι σημαίνει την ώρα που πεθαίνει ο άνθρωπος να του φορτώνεις τον τρόμο του αιώνιου μαρτυρίου της Κόλασης; Η ώρα του θανάτου που κάποτε θα ‘ρθει για τον καθένα μας, ο θάνατος είναι η μοναδική σταθερά της ανθρώπινης φύσης, είναι μια ώρα απερίγραπτης τραγικότητας. Γιατί εκείνη τη φοβερή στιγμή ο άνθρωπος εξοφλεί την επιταγή της ζωής. Μην κοιτάς τι σημαίνει να σου πουν ξαφνικά ότι κέρδισες ένα δισεκατομμύριο στο λότο. Αλλά να κοιτάς τι σημαίνει να σου πουν ξαφνικά ότι οφείλεις να πληρώσεις, και μάλιστα αμέσως, ένα δισεκατομμύριο που δεν ήξερες ότι το ‘χεις χρεωθεί και το ‘χεις σπαταλήσει. Και που πια δε σου βρίσκεται ούτε δραχμή. Ρωτάς: Ποια είναι η χρέωση, και ποια είναι η σπατάλη μου; Μα είναι η ίδια η ζωή. Η ζωή η δική σου που έζησες, με όλες τις χαρές που σού ‘δειξε. Ότι είδες τον ήλιο το πρωί, και τη θάλασσα τον Ιούλιο. Ότι περπάτησες σε μια ρεματιά τον Μάη μ’ ένα κορίτσι στο πλάι σου, κι ακούσατε τ’ αηδόνι. Ότι δίψασες, και ήπιες το κρύο νερό της πηγής. Αυτά πληρώνεις την ώρα που πεθαίνεις.

Εκείνη, λοιπόν, τη στιγμή της ανεκλάλητης χρείας και της φρικτής εγκατάλειψης είναι ακριβώς που διάλεξε η Εκκλησία να φορτώσει τον αφελή χριστιανό με τους αιώνιους τρόμους της Κόλασης:
Θα ζεις, του λέει, αιώνια κλεισμένος σ’ έναν πύρινο τάφο.
Θα περνάς τους αιώνες με το αίσθημα του ραγδαίου ιλίγγου ενός ανθρώπου που γκρεμίζεται από του τριακοστό όροφο.
Θα περπατάς γυμνός σε άδεντρο τόπο, κάτου από ένα ορμητικό φλογοβρόχι.
Θα σε ρίχνουν χωρίς σταμάτημα σ’ ένα βαθύ πηγάδι γιομάτο με κόκκινα, και μαύρα, και κίτρινα φίδια. Κόμπρες, οχιές, κροταλίες.
Θα βουτάς σε βόθρους. Και θα πνίγεσαι επαναληπτικά και ακατάπαυστα μπουκωμένος τα περιττώματα.
Μυτερώνυχοι διάβολοι θα σε καρφώνουν ανάσκελα με τεράστιες πηρούνες.
Θα ‘σαι φυτεμένος αιώνια στους πάγους, και θα σε φυσάει κατάγυμνο ο δρεπανηφόρος Καικίας.
Θα μεταμορφώνεσαι σε δέντρο, σε φίδι, σε τέρας. Θα ζεις, δηλαδή, το μαρτύριο της αλλαγής της σάρκας σου.
Και όλα αυτά τα φρικώδη στους αιώνες των αιώνων. Χωρίς την ελπίδα της παύλας. Ο Δάντης εκείνους που διαβαίνουν την πύλη της Κόλασης τους βάζει να διαβάζουν μια επιγραφή που δεν παρηγοριέται με τίποτα: «Την πάσα ελπίδα αφήστε όσοι περνάτε!».

Να φορτώνεις λοιπόν τον άνθρωπο τον αφελή και τον αθώο κάπου, γιατί είναι το μεγάλο σου θύμα, με τέτοιες φρικτές φαντασίες την πανίερη και την υπέρτατη και τη φοβερή ώρα που ψυχομαχεί· την ώρα που δίνει την πιο άγρια μάχη -τί ‘ναι μπροστά της τα Γαυγάμηλα και οι Κάννες και η Μάχη των Εθνών!- να βγει η ψυχούλα του για να λυτρωθεί από την αγωνία του θανάτου. Ερωτώ: Ποιος σατανάς, ποιο ανθρώπινο τέρας, ποιος αρχιτέκτονας του σκότους και του ουαί θα μπορούσε να δείξει αγριότερο μίσος και να επινοήσει χειρότερο μαρτύριο για τους ανθρώπους;

Το άλλο δείγμα μου είναι το κείμενο του αφορισμού της Εκκλησίας. Ακούστε τις λέξεις, κοιτάχτε τις σκηνές, και μετρήστε το μίσος που υπάρχει στο τυπικό του αφορισμού, την ώρα που ξεστομίζεται από το ρύγχος του ιερέα: «Να είσαι αφωρισμένος, καταραμένος, και μετά θάνατον άλυτος. Αι πέτραι και ο σίδηρος να λυθούν, συ δε μηδαμώς. Να σχισθή η γη και να σε κοταπίη ως τον Δαθάν και τον Αβειρών. Να τρέμης επί γης ως ο Κάιν, και να απόκτησης την λέπραν του Γιεζή, και την αγχόνην του Ιούδα. Περιπλέον να έχης τας αράς των 318 θεοφόρων πατέρων».
Ναι. Τις κατάρες των θεοφόρων πατέρων! Οι άγιοι, δηλαδή, και ο θεός που φέρνουν μέσα τους, θεοφόροι για, δεν είναι άλλο παρά χολή και ανάθεμα, πίσσα, οργή, μισανθρωπία, βρασμός και βρυγμός και τριγμός, καταλαλιά και αποθηρίωση. Ίδε η θρησκεία της αγάπης! Οποίον τρομερόν όπλον! λέει ο άγιος Παπαδιαμάντης μας για τον αφορισμό. Κι ένας άλλος θα μπορούσε να προσθέσει: Και ενάντια σε τι ανθρώπους σφεντονίζεται!…

Αν διατάξει κανείς το πρόβλημα της σχέσης Ελληνισμού και Χριστιανισμού μετωπικά, και το κοιτάξει κατάματα, θα βρει να κρατήσει δύο κρατούμενα. Το ένα είναι πως η σύνθεση αυτών των δύο κοσμοθεωριών σε ενότητα συνιστά το ακρότατο σημείο του αφύσικου μέσα σε ολόκληρη την ιστορία του ανθρώπινου πνεύματος. Το άλλο είναι πως η απόπειρα να συνταιριαστούν αυτές οι δύο αταίριαστες ροπές δυνάμεων συνιστά την κατεξοχήν ερμηνευτική τερατωδία του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Μεγαλύτερη πομφόλυγα, και πιο γελοίο τσαλίμι από αυτό που ονομάστηκε «Ελληνοχριστιανικός Πολιτισμός» δε θα μπορούσε να σκαρφιστεί και να σκαρώσει ο άνθρωπος. Βλέπω έναν Τουρκαλβανό, με προβιά και τουλουπάνι, να πηδοκοπά και να λυγίζει χορεύοντας βαλς στα Χειμερινά Ανάκτορα της Πετρούπολης την εποχή του Στολύπιν…

Χαλκεύουμε και τεχνουργούμε το νέο άνθρωπο εκατό τοις εκατό πλαστικό, και εκατό τοις εκατό αφύσικο. Γιατί αφύσικη και πλαστική ως το μυελό των οστών της είναι τούτη η περιλάλητη ελληνοχριστιανική σύνθεση. Ενώστε το τραγί και την έλαφο, και θα ‘χετε τραγέλαφο. Ενώστε την κατσίκα και την έχιδνα, και θα ‘χετε χίμαιρα. Ενώστε τα σκέλη του ίππου με την κεφαλή και τις πλάτες του Θαλή του Μιλήσιου, και θα ‘χετε Κένταυρο. Ενώστε τα μπροστινά του Ερμή με τα βυζάκια της Αφροδίτης, και θα προβάλει ντροπαλός ο Ερμαφρόδιτος… Παράλογα και αφύσικα, και πανούργα και γελοία, ανυπόστατα και καρκινοπαθή, και εγκληματικά και απάνθρωπα έργα του ανθρώπου ψάχνοντας θα βρούμε πολλά. Η έμπνευση όμως που είχαν κάποιοι να επιχειρήσουν τη μίξη του Ελληνισμού με τον Χριστιανισμό, και στη συνέχεια να την ονομάσουνε «εύκρατη κράση», είναι μία πράξη που μένει σαν η αποθέωση του θράσους, της άγνοιας, της πανουργίας, και της σύγχυσης των φρενών…

Τι ορίζει τη διαφορά ανάμεσα στους Έλληνες και στους χριστιανούς; Μία διαφορά, που από ένα σημείο και πέρα γίνεται αντίθεση, εναντίωση, ρήξη, πάλη της φωτιάς με το νερό; Εκείνο που ορίζει τη διαφορά είναι κάτι απλό και σαφές, όσο και το φύλλο της ελιάς. Αλλά γι’ αυτό ακριβώς είναι απόλυτο και ακραίο. Η διαφορά ανάμεσα στους δύο είναι πως οι Έλληνες οικοδόμησαν έναν κόσμο που στηρίζεται στην παρατήρηση και στη νόηση, ενώ οι χριστιανοί οικοδόμησαν ένα κόσμο που στηρίζεται στην υπόθεση και στη φαντασία.

Η παρατήρηση των Ελλήνων είναι τέτοιας ποιότητας, ώστε πάντα να βεβαιώνεται πρακτικά από τα συμβαίνοντα στη φύση, και πάντα να αποδεικνύεται χειροπιαστά από το πείραμα στο εργαστήριο. Λέμε, για παράδειγμα, σήμερα ατομική φυσική, και ξεκινάμε από το «άτομο» του Δημόκριτου. Και στην ατομική φυσική τίποτα δεν γίνεται δεκτό από την κοινότητα των φυσικών, εάν προηγουμένως δεν του δοθεί το «ναι» του εργαστηρίου. Αντίθετα, η υπόθεση των χριστιανών είναι τέτοιας ποιότητας, ώστε μένει αναπόδειχτη. Οποιοδήποτε δεδομένο των χριστιανών ποτέ δε θα βρει την εφαρμογή του μέσα στην κλίμακα της φύσης. Ποτέ και κανείς, λόγου χάρη, δεν είδε τον θεό μέσα στις εξισώσεις του Αϊνστάιν ή στο λαμπορατόριο. Ποτέ και κανείς δεν είδε ένα νεκρό να ξανανεβαίνει στο φως, και να βγάζει λόγο για τον Παράδεισο και την Κόλαση. Ποτέ και κανείς δεν αγάπησε το ξένο παιδί όσο αγαπά το δικό του, ή δέχτηκε να πεθάνει το δικό του παιδί στη θέση του παιδιού ενός ξένου.

Πιο απλά, οι Έλληνες ξεκινούν από τη φύση και το ορατό. Το όργανο της μελέτης τους είναι η λογική… Αντίθετα, οι χριστιανοί ξεκινούν από την ψυχή και το αόρατο. Το όργανο της μελέτης τους είναι η φαντασία και το συναίσθημα… «Με τη φαντασία γίνεσαι Θεός και Ρήγας, κι έχεις την ψυχή μιας μύγας», καθώς λέει ο καλός Βάρναλης. Με τη λογική μου όμως, για να φτάσω στη Σελήνη, απόσταση ένα δευτερόλεπτο φωτός, έπρεπε να οργανώσω τη γνώση μου σ’ ένα σύστημα αναγκαίας διαδοχής κατακτημένων πληροφοριών… Ξεκινώντας λοιπόν από τις αφετηρίες της παρατήρησης και της φαντασίας βρίσκουμε και εξηγούμε, γιατί η μέθοδος των Ελλήνων οδήγησε στην επιστήμη, και γιατί ο τρόπος των χριστιανών οδήγησε στη θρησκεία. Και πάρα πέρα, βρίσκουμε και εξηγούμε, γιατί το κριτήριο της επιστήμης είναι η πειραματική απόδειξη της γνώσης, και στη συνέχεια η αναγκαστική αποδοχή της από κάθε φρόνιμο άνθρωπο, ενώ το γνώρισμα της θρησκείας είναι «η εξ αποκαλύψεως αλήθεια» και το «δόγμα». Όροι, που για την επιστήμη δεν έχουνε νόημα. Ο Αυγουστίνος, ένας πρώιμος και βαθύς θεωρητικός των χριστιανών, έλεγε ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τον Χριστιανισμό είναι τα μαθηματικά. Η πιο καθαρή δηλαδή μορφή της επιστήμης. Ήξερε ο άνθρωπος… Τον Αναξίμανδρο και τον Λεύκιππο τους έχει ακουστά ένας στους χίλιους Ευρωπαίους. Τον Αβραάμ όμως και τον Βαπτιστή Ιωάννη τους έχουν ακουστά εννιακόσιοι εβδομήντα στους χίλιους Ευρωπαίους. Τι σημαίνει αυτό; Αυτό σημαίνει ότι ο Αναξίμανδρος και ο Λεύκιππος ανήκουν στην περιοχή της επιστήμης, ενώ ο Αβραάμ και ο Βαφτιστής ανήκουν στη μη επιστήμη…

Οι χριστιανοί του Μεσαίωνα, και μάλιστα του βυζαντινού, ήσαν πολύ πιο έντιμοι από τους σύγχρονους ανεμοκυκλοπόδηδες, που με τον ζήλο τους να συγχρωτίσουν Ελληνισμό και Χριστιανισμό ανακάτεψαν τον λαγό με τη χελώνα. Γιατί είπαν καθαρά και ξάστερα ότι οι Έλληνες ήσαν μωροί. Τους κηρύξανε μια και καλή σε πνευματική πτώχευση ως την αυτοκτονία. Και διαρρήξανε μαζί τους τελειωτικά όλους τους ιστούς και όλους τους συνδέσμους. «Τί πλανώνται προς Πλάτωνα; Τί Δημοσθένη στέργουσι τον ασθενή; Τί μη ορώσιν Όμηρον όνειρον αργόν;», λέει ο Ρωμανός σε κάποιον ύμνο του για τη μωρία, την αφασία, και την παραλυσία των Ελλήνων… Είναι έντιμη στάση, γιατί από το βάθρο της καθαιρεί τη λογική των Ελλήνων, και στη θέση της υψώνει την πίστη… Η σύγχρονη όμως τακτική των σχολείων μας που θέλει να ερμηνεύει τους Έλληνες μέσα από το καλειδοσκόπιο των χριστιανών, είναι οικτρή απόπειρα ευνουχισμένων στο κρεβάτι. Και τρομάρα νεκροφάνειας στο φέρετρο…

Πηγή: Αποσπάσματα από τα «Ελληνικά» του Δημήτρη Λιαντίνη

Από: Ελληνοχριστιανική αγωγή (Δημήτρης Λιαντίνης) | Πάρε-Δώσε http://www.pare-dose.net/?p=3274#ixzz2EdQ4OCIK

 

 

 

Μόνιμος σύνδεσμος σε αυτό το άρθρο: http://athriskos.gr/4982/

9 σχόλια

Μεταπήδηση στη φόρμα σχολίων

  1. 1
    Danaos1978

    Αδέλφια μου Συνέλληνες καθώς τα χρόνια ξεμακρενουν απο την ημέρα που ο δάσκαλος Λιαντινης αυτό θέλητα έφυγε αισθάνομαι ότι χάραξε τον επι 1700 χρόνια τοίχο των χριστιανών. Απο μια μικρή ρωγμη ακόμα και ο ποιο υψηλός τοίχος γκρεμίζεται. Η μικρή σταγόνα τρυπαει το βραχο σιγα σιγα ετσι και εμείς γινόμαστε βροχή

    1. Σταύρος

      Danaε, καλώς όρισες στην αγορά του «άθρησκου». Πράγματι αρκετοί αγορευτές εδώ συμπαθούμε τον Λιαντίνη. Και για το πολεμικό του ήθος απέναντι στο χριστιανικό χτικιό και για τις προτάσεις του απέναντι σε μια διαφωτιστική προοπτική.

      Θέλω να σε ρωτήσω πώς εσύ προσωπικά αισθάνεσαι το ελληνικό. Την ουσία του δηλαδή. Συγκεκριμένα, απ’ αυτό που θεωρείται ελληνική παράδοση αποδέχεσαι όλο το σώμα της ή επιλέγεις κάποιες κατευθύνσεις και ξεβοτανίζεις κάποιες άλλες;
      Ας ρωτήσω κάτι ακόμη ποιο συγκεκριμένο. Τον Πλάτωνα, φερ’ ειπείν, τον βλέπεις να άδει ως προς τα ελληνικά χορικά κατά την ίδια ποιότητα με τον Πρωταγόρα και τον Επίκουρο;

      Και δεν τα ρωτάω αυτά για κανέναν άλλο λόγο παρά για να διακρίνω τους αποχρώντες λόγους της ελληνικής σου υπόσχεσης, την οποία ως δεδομένο καταχώρισες στο σχόλιό σου.

  2. 2
    john



    «Η εμμονή του χριστιανισμού να βρίσκει τον κόσμο άσχημο και κακό έχει κάνει τον κόσμο άσχημο και κακό.»
    Νίτσε.

    Σταυρος βλέπω ρωτάς τον Δαναός1978 κάτι σημαντικό και πολύ ενδιαφέρον. Αν θες μπορώ να κάτσω να σου γράψω τη δική μου άποψη η οποία πιστεύω είναι αρκετά ρεαλιστική, αλλα θέλω χρόνο και χώρο και δεν νομίζω να αρέσει στους περισσότερους.

    Εν συντομία αναφέρω: ποια ακριβώς είναι η αποκαλούμενη από τους νεοέλληνες «αρχαιοελληνική παιδεία»; Οι χριστιανοί επέλεξαν να «διασώσουν» στο ακέραιο τα κείμενα του Πλάτωνα. Που είναι όμως τα συγγράμματα του Δημόκριτου και του Επικουρου, δύο πολύ παραγωγικών φιλοσόφων; Που είναι το «Περί Φύσεως» του Ηρακλείτου; Οι ιστορικοί αναλυτές αποφαίνονται ότι πολλά από τα fragments δεν είναι δικά του, αλλά απλοιποιημένες φράσεις τρίτων που κατά πάσα πιθανότητα, επειδή δεν καταλάβαιναν τι εννοούσε, τα ερμήνευσαν (δηλαδή διαστρέβλωσαν) σύμφωνα με τις χριστιανικές αντιλήπσεις της εποχής, όπως εμείς σήμερα αντιλαμβανόμαστε κάποια πράγματα με το δυτικοτραφές μας μυαλό (δυαρχία, υλισμός – ιδεαλισμός, ντετερμινισμός, μηχανοκρατία k.a.).

    Στο παρακάτω link φαίνονται οι ομοιότητες και οι διαφορές χριστιανισμού – πλατωνισμού και πως οι λεγόμενοι μέσοι πλατωνιστές (όπως ο Φίλων) ανέλαβαν να γεφυρώσουν κάποια σημαντικά για την μετέπειτα θεολογία του χριστιανισμού πράγματα.

    http://el.wikipedia.org/wiki/Ιουδαιοχριστιανικός_πλατωνισμός

    Ο Νίτσε από τη μεριά του άσκησε δριμύ κριτική σε Σωκράτη, Πλάτωνα διότι κατέβασαν τη φιλοσοφία από τον ουρανό στη γη, κάνοντας την ανθρωποκεντική. Άρα λοιπόν ποια είναι η αρχαιοελληνική παιδεία; Υπάρχει κάτι τέτοιο ή εμείς οι ευρωπαίοι βαυκαλιζόμαστε και κουνάμε το δάχτυλο στους αμερικάνους και στους ασιάτες για τους τρομερούς προγόνους μας στους οποίους βασίζεται η σύγχρονη τεχνολογία και την ίδια στιγμή η Ευρώπη παραμένει βαθιά καραχριστιανική; Πως είναι δυνατόν όλοι οι ευρωπαίοι να θυμώνουν όταν εθνικιστικοί κύκλοι τους υπενθυμίζουν το καραχριστιανικό παρελθόν τους ενώ αυτοί με ψωρουπωρηφάνεια απαιτούν η Ελλάδα να μπαίνει πρώτη στο στάδιο κατά την έναρξη των ολυμπιακών αγώνων με πρώτη τη σημαία με το σταυρό, τη στιγμή που ο M. Θεοδόσιος είχε καταργήσει τους ολυμπιακούς αγώνες; Φοβάμαι ότι οι ευρωπαίοι έχουν χάσει τα αυγά και τα πασχάλια. Από τη μια τους αρέσει το δίδυμο αρχαία Αθήνα – Ρώμη, από την άλλη είναι βουτηγμένοι μέχρι το λαιμό στο καραχριστιανικό παρελθόν τους.

  3. 3
    Σταύρος

    john, περί του Σωκράτη και Πλάτωνος μπορείς να διαβάσεις κάποιες απόψεις από ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ (http://athriskos.gr/category/%CF%86%CE%B9%CE%BB%CE%BF%CF%83%CE%BF%CF%86%CE%B9%CE%B1/)

  4. 4
    john

    Ευχαριστώ, θα τα διαβάσω όταν μπορέσω, βλέπω είναι πολλά. Υποψιάζομαι ότι κινούνται στο ίδιο μήκος κύματος με το παρακάτω:

    http://www.freeinquiry.gr/pro.php?id=1441

    Όμως προσωπικά εγείρω ένα άλλο ερώτημα. Αντί να διαχωρίζουμε τον Πλάτωνα και τον Σωκράτη από τους Πρωταγόρα, Επίκουρο και άλλων, αναρωτιέμαι ποια ακριβώς είναι αυτή που αποκαλούμε αρχαιοελληνική παιδεία, εάν εξαιρέσουμε τον Πλάτωνα του οποιου έχουν διασωθεί όλα του τα συγγράμματα. Για να μην μακρηγορώ έχω εγείρει αυτό το θέμα στο blog του συμπαθή προς εμενα sfrang (χωρίς καμιά ανταπόκριση για αυτό έγινα λίγο ερειστικός). Ρίξε μια ματιά στο παρακάτω link:

    http://sfrang2.blogspot.pt/2012/11/22.html

    Kati asxeto:


    1. Σταύρος

      john, η απάντησή μου βρίσκεται στο παρακάτω άρθρο:
      Ο ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ ΚΑΙ Ο ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΩΝ ΠΛΑΤΩΝ
      http://athriskos.gr/29/09/2012/1384/

  5. 5
    Danaos1978

    Ευχαριστω πολυ για το χαιρετισμό και απολογουμαι για την καθηστερη στην απάντηση μου. Η πρόσβαση στον ιστό δεν θεωρείται δεδομένη στη χώρα που είμαι για την ώρα.
    Αρχικά συγχαρητήρια για τη μαεστρία που χειρίζεσαι την ελληνική γλώσσα , είμαι σίγουρος ότι είναι αποτέλεσμα προσπάθειας και όχι επιφωτησης περιστεριου.
    Σχετικα με τη πολυ όμορφη ερώτηση που μου θέτεις. Θα ήθελα να απαντήσω λίγο ποιο γενικά σαν άνθρωπος της γης και όχι αυστηρά σαν έλληνας.
    Το ελληνικό για μένα είναι η μέγιστη αρετή που κατέκτησε το ανθρώπινο είδος και η οποία το ξεχωρίζει απο τα αλλά εμβια όντα. Είναι η ικανότητα που απέκτησε αυτό το ανίσχυρο μικροκαμομενο ον ο άνθρωπος μέσα απο τη παρατήρηση την έρευνα και την ανάλυση ώστε να επιβίωσει αρχικα στα φυσικά φαινόμενα και να αναπτύξει στη συνέχεια το πνεύμα του σε επίπεδα που μάταια προσπαθούν να αγγίξουν οι σκηνοθέτες στο Hollywood με τα ειδικά εφέ αυτά της αττικης τραγωδίας. Το ότι έγινε σε αυτό το μικρό κομμάτι στεριάς το οποίο ονόμασαν Ελλάδα θα έπρεπε να είναι ο λόγος περηφάνιας των Ελλήνων πρώς τους λαούς όλου του κόσμου.
    Η ανώτερο κατάκτηση σώματος και πνεύματος έγινε απο ανθρώπους με σάρκα και οστά χωριs πνευματα, θεουs, μαγισσεs και ξορκια με χιλλιαδες ώρες εντατικής εργασίας και παρατήρησης ώστε το προηγούμενο όριο να ξεπεραστεί κάθε φορά. Εγινε απο ανθρώπους που θέλησαν να μοιραστουν με τουs υπολοιπουs την οργανωμένη λογική παρατήρηση και σοφια τους.
    Σχετικά με τα ονόματα των φιλοσόφων που αναφέρεις θα προτιμουσα να μην τοποθετηθω ακόμη γιατί δεν έχω ολοκληρωμένη ατομική εικόνα για το εύρος των απόψεων τους.
    Θα κάνω μόνο ένα σχόλιο. Ο θείος Διογενης που έζησε την ίδια εποχή με το Πλατωνα και τον οποίο πραγματικά θαυμάζω, αρκετές φορές συνήθιζε να λέει στο Πλατωνα.
    Μα καλα πως είναι δυνατόν να περνιεσε για φιλόσοφος αφού δεν έχεις διαφωνήσει ποτε με κανένα.
    Ελπίζω να σε καλυψε η απάντηση μου

  6. 6
    Σταύρος

    Με κάλυψε πλήρως. Όσο για τον χειρισμό της γλώσσας σε πληροφορώ ότι χρειάζομαι ακόμα πενήντα χρόνια για να μπορώ να την χειρίζομαι ικανοποιητικά. Αν μεγαλώσει κανείς ανάμεσα σε ανθρώπους που το λεξιλόγιό τους αρκείται σε μερικές εκατοντάδες λέξεις απ” εκεί και πέρα απαιτείται μεγάλος αγώνας για να συμπληρώσει τα κενά της λεξιπενίας, της σύνταξης, της έκφρασης και γενικά της ορθογραφίας.

  7. 7
    john

    Όσον αφορά αυτά που ανέφερε ο Danaos1978 προσωπικά από τη μεριά είμαι πιο, ας το πω προσγειωμένος, να το πω πραγματιστής, πέστο όπως θες. Εννοώ ότι δεν θεωρώ ότι υπάρχει κάποια μέγιστη αρετή με την αυστηρή έννοια η οποία μπορεί να καθοριστεί επακριβώς και έχει κεντρική θέση. Ο παλαιολιθικός και ο νεολιθικός άνθρωπος μια χαρά επιβίωνε μέσα στη φύση και δεν νομίζω ότι έτρεφε τον παραμικρό φόβο για τα φυσικά φαινόμενα. Βέβαια με τη λεγόμενη αγροτική επανάσταση οι άνθρωποι μπόρεσαν και συγκρότησαν στιβαρές και μεγάλες κοινωνίες που σταδιακά ανέπτυξαν εξελιγμένη τεχνολογία. Αυτό έχει τα θετικά του, έχει και τα αρνητικά του. Οι αρχαίοι έλληνες, οι οποίοι, τουλάχιστον φυλετικά, δεν έχουν σχέση με τους σύγχρονους νεοέλληνες, έχω την εντύπωση ότι ψάχνοντας μέσω κυρίως των μαθηματικών (τα σύγχρονα μαθηματικά βασίζονται στα αρχαία ελληνικά μαθηματικά) να βρούν από κάπου να πιαστούν και να πατήσουν στέρεα (όπως για παράδειγμα ο Ευκλείδης πάτησε πάνω στα 5 αιτήματα στη γεωμετρία του) ανήγαγαν τη συμμετρία και την αναλογία (χρυσή αναλογία για παράδειγμα) σε θεμελιώδεις έννοιες. Ακόμα και σήμερα μιλάμε στην κβαντομηχανική περί κατάρρευση συμμετρίας και εφευρίσκουμε άλλες συμμετρίες για να αντικαταστήσουν τις παλιές. Όμως οι εξελίξεις στα μαθηματικά και στη φυσική (κυρίως στην κβαντική φυσική και στην πολυπλοκότητα) άλλα δείχνουν. Δηλαδή ότι δεν υπάρχει κάποια θεμελιώδης συμμετρία, κάποιο θεμελιώδης σωματίδιο (όσο και να ψάχνουν στο CERN), κάποια θεμελιώδης έννοια που να μπορεί να οριστεί και να μετρηθεί με ακρίβεια και ότι τελικά αυτό που αποκαλούμε αιτιοκρατία, νόμοι και παγκόσμιες σταθερές αποτελούν απλώς περιγραφικά εργαλεία χρήσιμα για την ανάπτυξη τεχνολογία, χωρίς όμως φυσική σημασία. Με λίγα λόγια το σύμπαν αποτελεί ένα πεδίο σχέσεων και όχι μια συλλογή αντικειμένων, όπως περίπου το περιγράφουν ο Ηράκλειτος, κάποιες φιλοσοφίες της άπω ανατολής και διάφορες από όλο τον κόσμο προχριστιανικές παραδόσεις. Μάλιστα υπάρχουν πολλές ιδέες στο χώρο της σύγχρονης φυσικής που ξεφεύγουν από την αντίληψη του θεμελιώδους σωματιδίου και της παντοδύναμης αιτιοκρατίας, όπως η ολογραφική αρχή και η ιδέα ενός σύμπαντος το οποίο αποτελείται μόνο από ενέργεια και πληροφορία και όπου έννοιες όπως χώρος, χρόνος, συμμετρία, σωματίδια, φυσικές δυνάμεις δεν έχουν θεμελιώδη ισχύ και όλες οι φυσικές διαδικασίες δεν αποτελούν τίποτε άλλο από ανταλλαγή πληροφορίας.

    Επιλέγω 4 πολύ επίκαιρες στροφές από τις συνολικά 81 που περιλαμβάνει το Tao Te Ching, από ελληνική μετάφραση:
    http://www.istomediahost.gr/taoteching/taoteching.pdf

    57.
    Αν θέλεις να ηγηθείς σωστά,
    Πρέπει να μάθεις να ακολουθείς το Ταό.
    Σταμάτα να προσπαθείς να ελέγξεις τα πράγματα.
    Εγκατέλειψε τα μεγάλα σχέδια και τις ιδεοληψίες,
    Και ο κόσμος θα ρυθμιστεί από μόνος τους.
    Όσο περισσότερες οι απαγορεύσεις,
    Τόσο φεύγει η αρετή από τους ανθρώπους.
    Όσο περισσότερα όπλα μαζεύεις,
    Τόσο πιο ανασφαλείς θα νιώθουν.
    Όσο περισσότερες επιδοτήσεις δίνεις,
    Τόσο λιγότερο αυτάρκεις θα γίνονται.
    Όσο πιο λεπτομερείς γίνονται οι νόμοι,
    Τόσο περισσότερο θα εγκληματούν.
    Γι’αυτό, ο Σοφός λέει:
    Καλλιεργώ την αβίαστη δράση,
    Και οι άνθρωποι μεταμορφώνουν τους εαυτούς τους.
    Καλλιεργώ την ανοχή και την ειρήνη,
    Και οι άνθρωποι κυβερνούν τους εαυτούς τους.
    Καλλιεργώ την αυτάρκεια,
    Και οι άνθρωποι γεμίζουν πλούτη.
    Αποβάλλω τις επιθυμίες,
    Και οι άνθρωποι γεμίζουν απλότητα.

    58.
    Όταν η διακυβέρνηση γίνεται με ανοχή,
    Οι άνθρωποι είναι ήρεμοι και τίμιοι.
    Όταν η διακυβέρνηση γίνεται με βία,
    Οι άνθρωποι σκληραίνουν,
    Και είναι ταλαίπωροι και απελπισμένοι.
    Όταν κυβερνά η επιθυμία της εξουσίας,
    Όσο υψηλότερα τα ιδανικά,
    Τόσο χαμηλότερα τα αποτελέσματα.
    Προσπαθώντας να κάνεις τους ανθρώπους ευτυχισμένους,
    Καλλιεργείς τη δυστυχία.
    Προσπαθώντας να κάνεις τους ανθρώπους ηθικούς,
    Καλλιεργείς την κακία.
    Γι’αυτό, ο Σοφός αρκείται
    Να προσφέρει το παράδειγμά του
    Και όχι να επιβάλλει τη θέλησή του.
    Είναι διαπεραστικός, αλλά δεν πληγώνει.
    Είναι ευθύς, αλλά η αγκαλιά του χωράει όλους τους ανθρώπους.
    Είναι γεμάτος φως, αλλά δεν τυφλώνει.

    68.
    Ο καλός άνθρωπος δεν είναι επιθετικός.
    Ο καλός στρατιώτης δεν χάνει την ψυχραιμία του.
    Ο καλύτερος στρατηγός είναι αυτός
    Που δεν πολεμά τον αντίπαλο.
    Ο καλύτερος ηγέτης είναι αυτός
    Που υπηρετεί το λαό του.
    Όλοι αυτοί ενσαρκώνουν
    Την αρχή της μη ανταγωνιστικότητας.
    Όχι ότι δεν αγαπάνε τον ανταγωνισμό,
    Αλλά τον βλέπουν σαν παιχνίδι.
    Έτσι, γίνονται σαν τα παιδιά
    Και ζουν σε αρμονία με το Ταό.

    75.
    Όταν η φορολογία είναι υπερβολική,
    Και οι άνθρωποι πεινούν,
    Τελικά θα επαναστατήσουν.
    Το ίδιο και όταν οι κυβερνήτες δεν ξέρουν
    Πώς να δρουν αβίαστα.
    Φρόντισε το καλό των ανθρώπων,
    Και εμπιστέψου τους – άφησέ τους ήσυχους.
    Μόνο αυτοί που δεν νοιάζονται για τα αγαθά της ζωής,
    Νοιάζονται πραγματικά για τη ζωή.

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

:bye: 
more...