«

»

Εκτύπωσέ το Άρθρο

Ο οικουμενικός Πατριάρχης διδάσκει Τουρκική ιστορία στην Παναγία Σουμελά

Η μνημόνευση των αγαθών Σουλτάνων της Τουρκοκρατίας αποκαλείται από ιεροκήρυκα «ΑΦΥΠΝΙΣΗ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ»! Και ω του θαύματος, ούτε τον έναν ούτε τον άλλον δεν τους παίρνει με τις πέτρες το χριστεπώνυμο πλήρωμα!

 

ΤΟ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ

 

 

Ποια είναι η αλήθεια; Το παπαδαριό νοσταλγεί την εποχή της Τουρκοκρατίας, διότι τότε είχε περισσότερα προνόμια απ’ ότι μετά την απελευθέρωση. Μάλιστα έχει το θράσος να το ομολογεί στα ίσια:

 

 

 Σχόλιο στο άρθρο:

Μιχάλης Ιωάννου

 

Ο οικουμεκός πατριάρχης Βαρθο(τουρκο)λομαίος στην ομιλία του στη παναγία του Σουμελά – όπως και σε κάθε ομιλία του – δεν ακούγεται πουθενά και ποτέ η λέξη Έλληνες. Ακόμα και όταν αναφέρεται στους δυο λαούς κάνει λόγο για Χριστιανούς και Τούρκους και όχι για Έλληνες και Τούρκους, . «Η πάρα πολλά θαύματα και θεραπείες ποικίλων ασθενειών έκαμε αδιακρίτως η Σουμελιώτισσα και εις χριστιανούς και εις μουσουλμάνους και εις Ρωμιούς και εις Τούρκους και εις Ρώσους και εις Γεωργιανούς……»

Ο σουλτάνος Σελίμ ο Β’ (ο μέθυσος) του οποίου η ψυχή κατά τον κ. Βαρθολομαίο θα νοιώθει χαράν και ικανοποίησιν, το 1571 με αρχιστράτηγο τον Λαλά Μουσταφά κατέλαβε την Κύπρο σκορπώντας τον όλεθρο σφάζοντας το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της.

Τις άθλιες σκηνές που ακολούθησαν μετά την άλωση της Λευκωσίας περιγράφει με μελανά χρώματα ο αρχιμανδρίτης Κυπριανός στη «Χρονολογική Ιστορία της Νήσου». Γράφει μεταξύ άλλων: «Δεν ηκουόντο άλλο παρά οδυρμοί, κλαυθμοί και αναστεναγμοί ακατάπαυστοι των ευγενίδων γυναικών που εχωρίζοντο από τους άνδρας των, των βρεφών και παιδίων που ηρπάζοντο από τας αγκάλας των μητέρων, αι κραυγαί των παρθένων από την βίαν των ασελγεστάτων κατακτητών. Ποίος να κλαίει τον αποχωρισμόν του πατρός, του φίλου, των συγγενών, της αδελφής….των γερόντων….των γραιών…έκοπτον τας κεφαλάς δια δοκιμήν των σπαθιών τους….έγδυσαν τας εκκλησίας, τας ιεράς τραπέζας και κατατσάκησαν τας εικόνας…..»

Τα ίδια και χειρότερα στην Αμμόχωστο. Η Αμμόχωστος αντιστάθηκε με πρωτοφανή ηρωϊσμό και άντεξε μια ιδιαίτερα σκληρή πολιορκία που κράτησε έντεκα μήνες. Παρά το ότι οι επιθέσεις των Τούρκων ήταν λυσσώδεις, η πόλη τις είχε αποκρούσει όλες. Ωστόσο, ύστερα από 11 μήνες, και όταν οι υπρασπιστές της σχεδόν πέθαιναν από την πείνα και είχαν εξαντλησει πλήρως τα πολεμοφόδια τους πολεμώντας πλέον με πέτρες και ξύλα η πόλη συνθηκολόγησε και αποφάσισε να παραδοθεί, Έτσι πάρθηκε από τους Τούρκους, όχι από επίθεση αλλά ύστερα από συμφωνία. Μια συμφωνία που οι Τούρκοι «ως έντιμοι» δεν τήρησαν και που κατέληξε σε άγρια λεηλασία και σφαγή των κατοίκων και τω υπερασπιστών της πόλης. Ο αρχιστράτηγος του σουλτανου Σελήμ του Β’, Λαλά Μουσταφάς ως γνήσιος και «έντιμος» Τούρκος σε μια επίδειξη αγριότητας, όχι μόνο δεν άφησε τον αρχηγό των υπερασπιστων της πόλης Μαρκαντώνιο Βραγαδίνο να φύγει ανενόχλητος – όπως είχαν συμφωνήσει – αλλά διάταξε και τον έγδαραν ζωντανό!!!

Τελικά οι σφαγιασθέντες μόνο στις δυο πόλεις ξεπέρασαν τις 40.000. Για όλα αυτά τα θεάρεστα έργα αλλά κυρίως γιατί μεταξύ των σφαγιασθέντων οι 10.000 περίπου ήταν Βενετσάνοι χριστιανοί μεν αλλά καθολικοί αιρετικοί, ο κ. Βαρθολομαίος πρέπει να ανακηρύξει τον σουλτάνο Σελίμ τον Β’ σε άγιο ούτως ώστε η ψυχή του να νοιώσει μεγάλυτερην χαράν και ικανοποίησιν. Μα θα μου πεις μπορεί να γίνει άγιος ένας σφαγέας και μάλιστα μη χριστιανός; Ε, πως, αφού μπορεί ο Δαβίδ, γιατί όχι και ο Σελίμ.

 

 

Μόνιμος σύνδεσμος σε αυτό το άρθρο: http://athriskos.gr/2936/

1 σχόλιο

  1. 1
    Μιχάλης Ιωάννου

    Ο οικουμεκός πατριάρχης Βαρθο(τουρκο)λομαίος στην ομιλία του στη παναγία του Σουμελά – όπως και σε κάθε ομιλία του – δεν ακούγεται πουθενά και ποτέ η λέξη Έλληνες. Ακόμα και όταν αναφέρεται στους δυο λαούς κάνει λόγο για Χριστιανούς και Τούρκους και όχι για Έλληνες και Τούρκους, . «Η πάρα πολλά θαύματα και θεραπείες ποικίλων ασθενειών έκαμε αδιακρίτως η Σουμελιώτισσα και εις χριστιανούς και εις μουσουλμάνους και εις Ρωμιούς και εις Τούρκους και εις Ρώσους και εις Γεωργιανούς……»

    Ο σουλτάνος Σελίμ ο Β’ (ο μέθυσος) του οποίου η ψυχή κατά τον κ. Βαρθολομαίο θα νοιώθει χαράν και ικανοποίησιν, το 1571 με αρχιστράτηγο τον Λαλά Μουσταφά κατέλαβε την Κύπρο σκορπώντας τον όλεθρο σφάζοντας το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της.

    Τις άθλιες σκηνές που ακολούθησαν μετά την άλωση της Λευκωσίας περιγράφει με μελανά χρώματα ο αρχιμανδρίτης Κυπριανός στη «Χρονολογική Ιστορία της Νήσου». Γράφει μεταξύ άλλων: «Δεν ηκουόντο άλλο παρά οδυρμοί, κλαυθμοί και αναστεναγμοί ακατάπαυστοι των ευγενίδων γυναικών που εχωρίζοντο από τους άνδρας των, των βρεφών και παιδίων που ηρπάζοντο από τας αγκάλας των μητέρων, αι κραυγαί των παρθένων από την βίαν των ασελγεστάτων κατακτητών. Ποίος να κλαίει τον αποχωρισμόν του πατρός, του φίλου, των συγγενών, της αδελφής….των γερόντων….των γραιών…έκοπτον τας κεφαλάς δια δοκιμήν των σπαθιών τους….έγδυσαν τας εκκλησίας, τας ιεράς τραπέζας και κατατσάκησαν τας εικόνας…..»

    Τα ίδια και χειρότερα στην Αμμόχωστο. Η Αμμόχωστος αντιστάθηκε με πρωτοφανή ηρωϊσμό και άντεξε μια ιδιαίτερα σκληρή πολιορκία που κράτησε έντεκα μήνες. Παρά το ότι οι επιθέσεις των Τούρκων ήταν λυσσώδεις, η πόλη τις είχε αποκρούσει όλες. Ωστόσο, ύστερα από 11 μήνες, και όταν οι υπρασπιστές της σχεδόν πέθαιναν από την πείνα και είχαν εξαντλησει πλήρως τα πολεμοφόδια τους πολεμώντας πλέον με πέτρες και ξύλα η πόλη συνθηκολόγησε και αποφάσισε να παραδοθεί, Έτσι πάρθηκε από τους Τούρκους, όχι από επίθεση αλλά ύστερα από συμφωνία. Μια συμφωνία που οι Τούρκοι «ως έντιμοι» δεν τήρησαν και που κατέληξε σε άγρια λεηλασία και σφαγή των κατοίκων και τω υπερασπιστών της πόλης. Ο αρχιστράτηγος του σουλτανου Σελήμ του Β’, Λαλά Μουσταφάς ως γνήσιος και «έντιμος» Τούρκος σε μια επίδειξη αγριότητας, όχι μόνο δεν άφησε τον αρχηγό των υπερασπιστων της πόλης Μαρκαντώνιο Βραγαδίνο να φύγει ανενόχλητος – όπως είχαν συμφωνήσει – αλλά διάταξε και τον έγδαραν ζωντανό!!!

    Τελικά οι σφαγιασθέντες μόνο στις δυο πόλεις ξεπέρασαν τις 40.000. Για όλα αυτά τα θεάρεστα έργα αλλά κυρίως γιατί μεταξύ των σφαγιασθέντων οι 10.000 περίπου ήταν Βενετσάνοι χριστιανοί μεν αλλά καθολικοί αιρετικοί, ο κ. Βαρθολομαίος πρέπει να ανακηρύξει τον σουλτάνο Σελίμ τον Β’ σε άγιο ούτως ώστε η ψυχή του να νοιώσει μεγάλυτερην χαράν και ικανοποίησιν. Μα θα μου πεις μπορεί να γίνει άγιος ένας σφαγέας και μάλιστα μη χριστιανός; Ε, πως, αφού μπορεί ο Δαβίδ, γιατί όχι και ο Σελίμ.

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

:bye: 
more...