«

»

Εκτύπωσέ το Άρθρο

Η ΙΕΡΑ ΕΞΕΤΑΣΗ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΑΘΕΩΝ

67_plato

 

Πλάτων: Ο πατέρας τής μισαλλοδοξίας και τής καταστολής  τής «νόσου» τής αθεΐας

Διωγμοί άθεων στην αρχαία Ελλάδα

Από http://freeinquiry.gr/pro.php?id=3003&PHPSESSID=b5e577e9c3f4c77aaa76d074d4e43d5c, διαβάζουμε:

Ο αρχαίος ελληνικός κόσμος απεικονίζει το φαινόμενο τής αθεΐας σε όλη την ποικιλία του. Ο πλούτος των πηγών και η σχετική ελευθερία έκφρασης επιτρέπουν τη μελέτη τής γένησής της, των εκδηλώσεων και των υποδηλώσεών της, στο πλαίσιο ενός πολιτισμού διαποτισμένου από τη θρησκεία. Μια σύντομη επισκόπηση των κύριων προσωκρατικών θεωριών επιβεβαιώνει την καταφανέστατη κλίση τους προς την αθεΐα (βλ. Οι προσωκρατικοί).

Κατά το πρώτο μισό τού 4ου αι. π.Χ., ο αξιοσημείωτος πλέον αριθμός των άθεων στην Ελλάδα, προκαλεί ανησυχία. Πάνω σ’ αυτό το ζήτημα, η μαρτυρία τού Πλάτωνα είναι ουσιαστική. Στο βιβλίο Ι΄των Νόμων, ο φιλόσοφος, για πρώτη φορά στην ιστορία, εστιάζει την προσοχη του στο πρόβλημα. Επιβεβαιώνει τη μαζική ύπαρξη άθεων, αναζητεί τα αίτια αυτής τής απιστίας, που τη θεωρεί επικίνδυνη και συνιστά τη λήψη αυστηρών μέτρων για την αντιμετώπιση των άθεων.

Η θεώρηση τού Πλάτωνα ως πηγής τής αρνητικής γνώμης, που βαρύνει την αθεΐα επί δυο χιλιάδες χρόνια, στηρίζεται σε πολλά σημεία. Η καθοριστική κίνηση, που στιγμάτισε ανεξίτηλα τους άθεους, υπήρξε η σύνδεση τής αθεΐας με την ανηθικότητα. Έκτοτε, η αθεΐα, αδιακρίτως, επισύρει τους χαρακτηρισμούς «χυδαίος», «άξεστος», και αντιπαραβάλλεται προς την ευγενή στάση των ιδεαλιστών, που παραπέμπουν στον αγνό κόσμο των ιδεών, τού πνεύματος.

 


Ο σοφιστής Πρωταγόρας, περί το 415 π.Χ., συνθέτει την πραγματεία Περί θεών, από την οποία διασώζεται η πρώτη του φράση: «Ως προς τους θεούς, είναι αδύνατο να γνωρίζω αν υπάρχουν ή όχι ή ποια είναι η μορφή τους. Τα στοιχεία, που εμποδίζουν τη γνώση μου είναι πολλά, όπως η ασάφεια τού ζητήματος και η συντομία τού ανθρώπινου βίου».

Αυτή η κατάφαση τού θρησκευτικού σκεπτικισμού, στοιχειοθέτησε το πρώτο μαρτυρημένο autodafé στην Ιστορία τής Δύσης.

«Εξ αιτίας αυτού τού προοιμίου», αναφέρει ο Διογένης
                             Λαέρτιος, «διώχθηκε από την Αθήνα και τα βιβλία του παραδόθηκαν στην πυρά στην αγορά, αφού κατ’ απαίτηση τού κήρυκα επιστράφηκαν από τους αγοραστές τους» (Βίοι Φιλοσόφων, 9, 52).

Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Ένα χρονικό τού διωγμού των φιλοσόφων δια μέσου των αιώνων.



Πλάτων:
Έγκλημα η αθεΐα

Το γεγονός, ότι η αθεΐα αρχίζει να χαρακτηρίζεται ως κάτι κακό, οφείλεται στην εναντίωσή της προς τη δραστηριότητα των μάντεων και των ιερἐων και στο γεγονός, ότι θεωρείτο αντιπατριωτικη στάση. Στις δίκες, τα λανθάνοντα πολιτικά κίνητρα υπήρξαν ουσιώδη. Το αδίκημα τής αθεΐας, επομένως, συνδεόταν με μια απλή συγκυρία. Ο Πλάτων επιδιώκει να την εδραιώσει σε μια θεμελιακή μεταφυσική και ηθική αντίληψη, που θα την καταστήσει από τούδε και στο εξής το κατ’ εξοχήν έγκλημα.

Ο φιλόσοφος αρχίζει με μια διαπίστωση: η αθεΐα είναι διάχυτη. Οι θέσεις της είναι «διεσπαρμένες σε όλους». Μεταξύ των απίστων διακρίνονται τρεις κατηγορίες: αυτοί που δέν πιστεύουν καθόλου στην ύπαρξη θεών, αυτοί που πιστεύουν, ότι οι θεοί αδιαφορούν πλήρως για τα ανθρώπινα και αυτοί, που πιστεύουν, ότι έχουν τη δυνατότητα να παραπλανήσουν τους θεούς με θυσίες και προσευχές και να τους μεταπείσουν.


Το ψήφισμα τού Διοπείθη (423 π.Χ.), το οποίο προβλέπει την υποχρεωτική δίωξη όλων, όσων
δέν πιστεύουν στους αναγνωρισμένους από
την πολιτεία θεούς, σηματοδοτεί την έναρξη τού κύκλου των δικαστικών διώξεων για αθεΐα και ασέβεια.
Πρώτο θύμα, ο Αναξαγόρας, ο οποίος κατόπιν μακρών αστρονομικών παρατηρήσεων είχε διατυπώσει τη θεωρία, ότι ο Ήλιος είναι μύδρος διάπυρος ή λίθος διάπυρος, κατά τον Πλάτωνα (Απο- λογία Σωκράτους, 26 d) και τον Ξενοφώντα (Απομνημονεύματα, VI 7 κ.ε.).
Η θεωρία όμως αυτή ερχόταν σε αντίθεση προς τη θρησκευτική παράδοση, σύμφωνα με την οποία ο Ήλιος ήταν θεότητα.Κατηγορήθηκε για ασέβεια. Το ακριβές περιεχόμενο τής απαγγελθείσας ποινής παραμένει άγνωστο: θάνατος ή εξοστρακισμός, κατά τον Ολυμπιόδωρο, φυλάκιση κατ’ άλλους. Τον έσωσε η παρέμβαση τού Περικλή. (Διογένης Λαέρτιος, Βίοι Φιλοσόφων, 2, 12-13).



Η αθεΐα για τον Πλάτωνα είναι η πηγή τής ανηθικότητας και τού αντιπατριωτισμού:

«Όποιος αποδίδει στους θεους μια ύπαρξη σύμφωνη προς ό,τι υπαγορεύουν οι νόμοι ουδέποτε διέπραξε πράξεις ασεβείς, ουδέποτε επέτρεψε στον εαυτό του ένα λόγο αντίθετο προς το νόμο». Γιατί οι άθεοι δεν πιστεύουν στους θεούς; «Θα σου το πω σαφέστερα», απαντά ο Αθήναιος, ο οποίος στους Νόμους είναι ο εκφραστής τής άποψης τού Πλάτωνα: «Φωτιά, νερό, γή, όλα αυτά, λένε, ότι υπάρχουν δυνάμει τής Φύσης και τής Τύχης και τίποτε από αυτά δυνάμει τής Τέχνης. Από αυτά λοιπόν, που στερούνται παντελώς ψυχής, γεννήθηκαν τα μεταγενέστερα σώματα, δηλαδή η γη, ο ήλιος, ή σελήνη, τα άστρα. Περιπλανώμενα τυχαία, καθένα χωριστά, εξ αιτίας τής ιδιαίτερης δύναμής του, καθώς συναντώνται, συνδυάζουν καταλλήλως το θερμό με το ψυχρό, το ξηρό με το υγρό, το μαλακό με το σκληρό, και όλες αυτές οι αναγκαίες μείξεις είναι αποτελέσματα τής τυχαίας ένωσης των αντιθέτων. Κατ’ αυτόν τον τρόπο και βάσει αυτής τής ικασίας, δημιουργήθηκε ο ουρανός στο σύνολό του με ό,τι αυτός εμπεριέχει και με τη σειρα τους όλα τα ζώα και τα φυτά, εφ’ όσον από αυτές τις αιτίες προέκυψαν όλες οι εποχές. Όλα αυτά, όμως, δέν οφείλονται ούτε σε ένα νου, όπως διατείνονται, ούτε ακόμη σε μια θεότητα ούτε σε μια τέχνη, αλλά, όπως είπαμε, στη Φύση και την Τύχη». (Νόμοι, Ι΄, 889).

Αναγνωρίζονται ίσως εδώ οι θεωρίες των φυσικών και ειδικότερα η ατομική θεωρία τού Δημόκριτου. Η αθεΐα, επομένως, ανάγεται σε αίτια διανοητικά: στις επιστημονικές θεωρίες υλιστικού τύπου. Ωστόσο, τα αίτιά της είναι επίσης ηθικά: οι άθεοι απορρίπτουν τους θεούς εξ αιτίας τής «ανικανότητάς τους να υποτάξουν την ηδονή και τα πάθη τους». Εξ αιτίας τής επιθυμίας τους να αφήσουν ανεξέλεγκτες τις ταπεινές ορέξεις τους, διδάσκουν, ότι τα πάντα επιτρέπονται κατά τις επιταγές τής φύσης κι ότι αυτή μάλιστα συμβαδίζει με την κυριαρχία των ισχυροτέρων. Ο Πλάτων ήδη κραδαίνει το φάσμα τής φυσικής επιλογής και προοικονομεί την περιφήμη ρήση: «Εάν δέν υπάρχει
θεός, τα πάντα επιτρέπονται
». Ο ηθικός νόμος είναι ανίσχυρος εάν δέν εδραιώνεται σε έναν υπερβατικό θεϊκό νόμο, ασύλληπτο, απόλυτο. Η αθεΐα είναι ο καταλύτης, που προκαλεί τήν κοινωνική διάλυση και οι άθεοι διανοούμενοι, οι διαφθορείς τής νεολαίας. (Νόμοι, Ι’, 890). (Σ.σ. διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Χωρίς θεό: Η θρησκευτική πίστη δεν αποτελεί προϋπόθεση για την υγιή ευημερία των κοινωνιών).

Έσχατη αποστροφή προς τους άθεους
Ο Πλάτων, λοιπόν, θεωρεί καθήκον του να αντιπαραταχθεί σε μια θεωρία θεμελιωμένη στην ψευδή γνώση και την εγγενή ανηθικότητα. Τα επιβαλλόμενα μέτρα συνίστανται στην πειθώ και την καταστολή. Κατά πρώτον, λοιπόν, χρειάζεται πειθώ. Ο φιλόσοφος αναλαμβάνει αυτή την αποστολή με την έσχατη αποστροφή, διότι τον αγανακτεί η ανάγκη απόδειξης τού αυτονόητου:

«Πώς να μιλήσει κάποιος χωρίς θυμό, για να πει, ότι υπάρχουν θεοί; Κατ’ ανάγκην, στην πραγματικότητα, υπομένουμε βεβαίως με δυσφορία και αποστρεφόμαστε αυτούς τους ανθρώπους, που μας εξανάγκασαν, που μας εξαναγκάζουν σήμερα να μιλήσουμε, εξ αιτίας τής δικής τους απιστίας σε λόγους, τους οποίους από την τρυφερή τους ηλικία, από την εποχή τού θηλασμού ακόμη, άκουγαν από τις τροφούς τους και από τις μητέρες τους». (Νόμοι, Ι΄, 887). Θα νόμιζε κάλλιστα κανείς, ότι ήδη παρακολουθεί τις διαμαρτυρίες ενός ιεροκήρυκα τού 18ου αιώνα!

 


Ο Κικέρων παραδίδει ένα ανέκδοτο για τον Διαγόρα το Μήλιο, ο οποίος είχε τη φήμη τού ακραιφνούς άθεου:

Στη Σαμοθράκη, ενώ ο Διαγόρας παρατηρούσε τα αναθήματα, που προσέφεραν οι διασωθέντες από ναυάγια ναυτικοί, ρωτήθηκε από ένα φίλο του: «Εσύ, λοιπόν, που νομίζεις, ότι οι θεοί δέν ασχολούνται με τα ανθρώπινα, δέν βλέπεις σε όλες αυτές τις εικόνες πόσοι πολλοί απέφυγαν την ορμή τής καταιγίδας και επέστρεψαν στο λιμάνι σώοι και αβλαβείς, χάρη στις ευχές τους; -Όχι, είπε, γιατί δέν βλέπω πουθενά να έχουν ζωγραφίσει αυτούς, που ναυάγησαν και χάθηκαν στη θάλασσα».

Ο Διαγόρας δέχθηκε σφοδρή κριτική από ορισμένους συντηρητικούς, ενώ άλλοι συγγραφείς δήλωναν, ότι ο αποτροπιασμός για το πρόσωπό του είναι τέτοιος, ώστε προτιμούσαν να μήν μιλούν γι” αυτόν.

Ο Αριστόξενος ο Ταραντίνος γράφει, ότι τού αποδίδεται ένα έργο σε πεζό λόγο, στο οποίο γελοιοποιούσε τους θεούς, ενώ ο Φιλόδημος στην Περί ευσέβειας πραγματεία του παραπέμπει σε αυτό ως προς το θέμα τής αθεΐας.
Κατηγορήθηκε επίσης, ότι κοινολόγησε τα ελευσίνια μυστήρια και επιχείρησε να μεταπείσει υποψήφιους για μύηση, καθώς κι ότι γελοιοποίησε δημοσία τον Διόνυσο.

Οι ενέργειές του αυτές τού κόστισαν μια καταδίκη σε θάνατο το ίδιο έτος με τον Πρωταγόρα (415 π.Χ.). Μετά τη διαφυγή του, πέθανε στην Αχαΐα.



Οι άθεοι
δέν έχουν ίχνος νοημοσύνης

Οι άθεοι δέν διαθέτουν «ούτε καν μια αξιόλογη αιτία», δέν έχουν «ίχνος νοημοσύνης» (σ.σ. διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Μητροπολίτης Καλαβρύτων: Άθεοι είναι μόνον οι ηλίθιοι!). Είναι αναξιοπρεπές να πρέπει κάποιος να τους αποδείξει την ύπαρξη των θεών. «Επιβάλλεται, ωστόσο, κάποιος να το τολμήσει! Όχι, δέν επιτρέπεται στην πραγματικότητα να αφήνουμε ομοίους μας να παραφρονούν, άλλοι μεν από λαιμαργία για την ηδονή και άλλοι από θυμό για τους ανθρώπους αυτού τού είδους». (Νόμοι, Ι΄, 888).

Επιχείρηση απόδειξης τής ύπαρξης θεού
Ο Πλάτων, λοιπόν, ήδη παλεύει με αυτό το τεράστιο ζήτημα, γύρω από το οποίο θα συγκρουστούν τα λαμπρότερα πνεύματα τού Δυτικού πολιτισμού έως τις μέρες μας και, αναμφίβολα, για κάποιο διάστημα ακόμα, δηλαδή με την
απόδειξη τής ύπαρξης τού θεού. Ύστερα από προσπάθειες δύο χιλιάδων χρόνων, ελλείψει αποδεικτικών συμπερασμάτων, η ατέρμονη αυτή αναζήτηση αποδεικνύει τουλάχιστον, ότι η ύπαρξη τού θεού δεν είναι προφανής.

Οι επιφανέστεροι πιστοί διανοούμενοι στην ιστορία των θρησκειών ματαίως αφοσιώθηκαν στην προσπάθεια ν” αποδείξουν με ορθολογικά επιχειρήματα την ύπαρξη τού θεού. Μετά τον Πυθαγόρα, κανείς δεν αρνείται το θεώρημά
του. Μετά τον Πλάτωνα, η αθεΐα επιμένει.

Ο Berrnard Sève, στο La Question philosophique de l’ existence de Dieu(Παρίσι, 1994), εστιάζει στο θέμα και διερωτάται: «Το ζήτημα τής ύπαρξης τού θεού αναφέρεται άραγε στον πυρήνα τού ανθρώπινου λογικού ή αντιθέτως προδίδει την πιθανή ύπαρξη ενός υπολείμματος παραλόγου μέσα στο ίδιο το λογικό; Το να ισχυρίζομαι, ότι θεμελιώνω ορθολογικά την ύπαρξη τού θεού, το να στοχάζομαι ορθολογικά τις λανθάνουσες συνέπειες μιας τέτοιας ύπαρξης, σημαίνει άραγε, ότι προχωρώ μέχρι τις εσχατιές τής λογικής μου ή απεναντίας, ότι υποχωρώ σε μορφές παραλόγου, που πάντοτε κατατροπώνονται από τη λογική;» (σελ. 275).

Το ερώτημα βρίσκει την πρώτη εφαρμογή του στον Πλάτωνα, σύμφωνα με τον οποίο είναι ανεπαρκής η επιστράτευση τού επιχειρήματος για τον τελεολογικό και καθολικό χαρακτήρα τής πίστης, όπως αφελώς πιστεύει οΚλεινίας: «Είναι εύκολο να αναφέρουμε, ότι στην αρχή υπήρχε η γη, ο ήλιος και όλα τα άστρα. Ακολουθεί η θαυμαστή διάταξη των εποχών, η διαίρεση σε έτη και μηνες. Τέλος, το γεγονός, ότι όλοι οι λαοί, έλληνες και βάρβαροι, πιστεύουν στην ύπαρξη των θεών». (Νόμοι, Ι’, 886). Τα θαύματα τής φύσης και ο παγκόσμιος χαρακτήρας τής πίστης: τα επιχειρήματα αυτά θα επαναλαμβάνονται επί μακρόν. Ο Πλάτων ήδη επισημαίνει την ανεπάρκεια έναντι των επιστημόνων, που θα πουν, ότι «τα άστρα είναι μόνο χώμα και πέτρες και είναι ανίκανοι να μεριμνήσουν για τα ανθρώπινα ζητήματα».

 


Διασώζονται τα ίχνη
ενός μεγάλου αριθμού δικών για ασέβεια και αθεΐα.

Ο Διογένης ο Απολλωνιάτης (βλ. Από το νόμο αφθαρσίας τής ύλης στην γκιλοτίνα), σύγχρονος τού Αναξαγόρα και μαθητής τού Αναξιμένη (βλ.Θαλής, Αναξίμανδρος, Αναξιμένης), περιώνυμος φυσικός, κινδύνευσε μεν, αλλά διασώθηκε. Παραδίδει μια αμιγώς φυσική ερμηνεία τού κόσμου, όπου «τίποτε δέν γεννάται εκ τού μηδενός και τίποτε δέν επιστρέφει σε αυτό». Θεωρεί τις θρησκείες και τους μύθους καθαρές αλληγορίες, ενώ η φημολογούμενη αθεΐα του απέφερε μόνιμους εχθρούς.

Ο φιλόσοφος Στίλπων από τα Μέγαρα, μαθητής τού Διογένη και φίλος τού Θεόδωρου τού Άθεου, αποφεύγει επίσης, εν τέλει, τη δίωξη πραγματευόμενος τα περί θεών ζητήματα μόνον κατ” ιδίαν, όπως παραδίδει ο Διογένης Λαέρτιος στους Βίους Φιλοσοφων: «Στην ερώτηση τού Κράτη αν οι γονυκλισίες και οι προσευχές ευχαριστούν τους θεούς απάντησε: Μη με ρωτάς για τα θέματα αυτά σε δημόσιο δρόμο, ανόητε, περίμενε να μείνουμε μόνοι!».

Ακριβώς την ίδια απάντηση έδωσε ο Βίων σε κάποιον, που τον ρώτησε αν υπάρχουν οι θεοί: «Απομάκρυνε πρώτα το πλήθος, δύστυχε γέροντα». Ο Στίλπων περιγελά μάλιστα, τον ανθρωπομορφισμό των παραδοσιακών θεών με εξαιρετική χάρη.


Η επινόηση τής ψυχής
Η απόδειξη τού Πλάτωνα εδράζεται σε μια ριζικά δυιστική αντίληψη τής πραγματικότητας. Σε ρήξη με τις επικρατούσες μέχρι τότε μονιστικές φιλοσοφίες, προϋποθέτει, ότι εκτός τού υλικού κόσμου υπάρχει ο αμετάβλητος κόσμος των ιδεών, των αρχετύπων, τού θείου, των ψυχών. Με αφετηρία την έννοια τής ατομικής ψυχής, που προηγείται τού σώματος, καταλήγει στην ψυχή τού κόσμου, που είναι ο κόσμος των θεών. Οι θεοί, καλοί και τέλειοι, υπεισέρχονται στις υποθέσεις των ανθρώπων και είναι άτεγκτοι. Το κύρος τής απόδειξης επ’ αυτού είναι μάλλον αδιάφορο. Το ουσιώδες είναι η δήλωση τής διάσπασης τού όντος σε ένα κόσμο πνευματικό και θείο και έναν κόσμο υλικό και ανθρώπινο.

Αυτή η πλατωνική αντίληψη επιδεινώνει σοβαρά την περίπτωση των άθεων, που τώρα πλέον αντιμετωπίζουν το ενδεχόμενο να κατηγορηθούν, ότι αρνούνται το ευγενέστερο ήμισυ τής πραγματικότητας και αρκούνται στον απατηλό, εφήμερο, ευμετάβλητο κόσμο των σκιών των σπηλαίων. Ότι είναι «άξεστα» και «χυδαία» πνεύματα, που δέν εξυψώνονται στην ενατένιση των ιδεών.

Μέχρι τότε, η αθεΐα στη χειρότερη περίπτωση κρινόταν ως σφάλμα και απόδειξη αντιπατριωτισμού. Έκτοτε, αποτελεί τεκμήριο όχι μόνο τύφλωσης, αλλά κακοπιστίας και ηθικής ευτέλειας, κάτι επικίνδυνο για τον κοινωνικό και πολιτικό βίο, εφ’ όσον δέν παραδέχεται αξίες απόλυτες στη δημόσια και την ιδιωτικη συμπεριφορά.

Μέχρι τότε, οι πηγές τής ηθικής εντοπίζονταν στον ανθρώπινο κόσμο, που δεν διέφερε ριζικά από τον θεϊκό. Ο διαχωρισμός τους από τον Πλάτωνα και η τοποθέτηση των αμετάβλητων αξιών στο χώρο των θεών καθιστά τους άθεους υπάρξεις ανήθικες, στερημένες απόλυτων προτύπων συμπεριφοράς, υποτασσόμενες μόνο στα πάθη τους. Ο δρόμος για την καταστολή τής αθεΐας, εν ονόματι τής ηθικής και τής αλήθειας, είναι πλέον ελεύθερος. Ο δυισμός τού όντος είναι φορέας τού μανιχαϊσμού τής δράσης: το καλό και το αληθές εναντίον τού κακού και τής πλάνης.

Η Ιερά Εξέταση τού Πλάτωνα
κατά τής 
«νόσου τής αθεΐας»
Υπό το πρίσμα αυτό, ο Πλάτων προτείνει τη θέσπιση μιας άτεγκτης κατασταλτικής νομοθεσίας κατά τής αθεΐας και τής ασέβειας. Οι πολίτες επιβάλλεται να καταδίδουν όλους τους άθεους, ειδάλλως όποιος επιλέγει τη σιωπή θα θεωρείται και ο ίδιος ασεβής. Οι κυρώσεις θα είναι ανάλογες τής σοβαρότητας τής ασέβειας, αρχής γενομένης από τη σοβαρότερη όλων, τη «νόσο τής αθεΐας», στην οποία διακρίνονται δύο βαθμοί: υπάρχει ο άθεος, που συμπεριφέρεται ορθά και είναι επικίνδυνος για τις ιδέες του και μόνο, και ο διεφθαρμένος άθεος, που επιπλέον αποτελεί κακό παράδειγμα:

«Είναι, λοιπόν, δυνατόν κανείς να διαθέτει, παρά το γεγονός, ότι δέν πιστεύει στην ύπαρξη των θεών, ένα χαρακτήρα εκ φύσεως δίκαιο. Μισεί τους κακούς. Η δυσφορία, που τού προκαλεί η αδικία, έχει ως αποτέλεσμα να μή συμβιβάζεται στη διάπραξη παρόμοιων πράξεων, να αποφεύγει εκείνους, που δεν είναι δίκαιοι. Στην περίπτωση όμως ενός άλλου, εάν η πεποίθησή του, ότι τα πάντα είναι κενά θεών προστίθεται στην έλλειψη αυτοσυγκράτησης, στις ηδονές και τις λύπες, εάν διαθέτει μνήμη ισχυρή και έντονη διάθεση για μάθηση, τότε αναμφίβολα η νόσος τής αθεΐας είναι μεν κοινή και στους δυο, αλλά, ενώ η νόσος τού πρώτου θα βλάψει ελάχιστα τους υπόλοιπους ανθρώπους, η νόσος τού δεύτερου θα έχει σοβαρότατες συνέπειες». (Νόμοι, Ι΄, 908).

 


Ο Θεόδωρος ο Κυρηναίος, κατά τον 4ο αιώνα π.Χ., θεωρείται τυπικό παράδειγμα άπιστου, σε σημείο, που αποκτά την επωνυμία ο Άθεος.
Εκδιώκεται από τη γενέτειρά του κι εγκαθίσταται στην Αθήνα, όπου η ελευθερία τού πνεύματος και τής ηθικής του προκαλούν σκάνδαλο.

«Κατεδάφισε με ποικίλες απόψεις τις απόψεις των ελλήνων για τους θεούς» και δεδομένου, ότι η άρνησή του δέν περιοριζόταν μόνον στους παραδο- σιακούς θεούς φαίνεται, ότι μάλλον ήταν αντάξιος της επωνυμίας του.

Επί Δημητρίου τού Φαληρέα (317-307 π.Χ.), ο Θεόδωρος ο Άθεος δικάστηκε ενώπιον τού Αρείου Πάγου και αναμφίβολα εξορίστηκε.


Πλύση εγκεφάλου για τους άθεους
Για την πρώτη κατηγορία, τους απλούς άθεους, ο Πλάτων προβλέπει, σε
πρώτο στάδιο, τον εγκλεισμό τους σε πλήρη απομόνωση τουλάχιστον επί πενταετία στο «Σωφρονιστήριον». Στο διάστημα αυτό, παρακολουθούν αναμορφωτικά μαθήματα: «Απαγορεύεται η επαφή τους με τους άλλους πολίτες, πλην εκείνων τού Νυκτερινού Συμβουλίου, που θα έχουν στόχο τη νουθεσία και τη φροντίδα για τη σωτηρία τής ψυχης τους».

Πλάτων:
Εις θάνατον οι αμετανόητοι άθεοι!

Μετά την ολοκλήρωση αυτής της πλύσης εγκεφάλου, εάν μεν ο κρατούμενος δείχνει σημεία επανόδου στη σωφροσύνη, γίνεται «αποδεκτός στην κοινωνία των σωφρόνων», δηλαδή των πιστών. «Στην αντίθετη περίπτωση και εάν δικασθεί για κάτι παρόμοιο και κριθεί ένοχος, η ποινή θα είναι ο θάνατος». (Νόμοι, Ι΄, 909).

Πλατωνικά
σ
τρατόπεδα συγκέντρωσης
για τους αμετανόητους άθεους
Η δεύτερη κατηγορία, οι διεφθαρμένοι άθεοι, εγκλείονται διά βίου σε ένα δεσμωτήριο εγκατεστημένο σε «τοποθεσία έρημη, όσο το δυνατόν πιο άγρια, τής οποίας η ονομασία θυμίζει, ότι είναι ο τόπος τής τιμωρίας». Στο χώρο αυτό, σε πλήρη απομόνωση, «τρεφόμενος από τους δεσμοφύλακες μόνο με την τροφή, που έχουν συστήσει οι φύλακες τού νόμου», ο άθεος είναι ένας πραγματικός κατάδικος. «Μετά τον θάνατό του, το νεκρό σώμα του παραμένει άταφο και εκβάλλεται εκτός των συνόρων τής πόλης. Σε περίπτωση δε, κατά την οποία ένας ελεύθερος αναμειχθεί σε πιθανό ενταφιασμό του, να καταγγελθεί για το έγκλημα τής ασέβειας, από όποιον πολίτη επιθυμεί να τον μηνύσει» (στο ίδιο).

Ο «θείος Πλάτων», που επινοεί ταυτοχρόνως τη θρησκευτική μισαλλοδοξία, την Ιερά Εξέταση και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, θεωρεί, ότι υπάρχει μόνο μια επίσημη θρησκεία τής Πολιτείας, υποχρεωτική: «Πρέπει, τέλος,
για όλους ανεξαιρέτως τους ασεβείς, να θεσπισθεί ένας νόμος, τού οποίου αποτέλεσμα θα είναι ο περιορισμός των παραπτωμάτων απέναντι στη θεότητα, λόγω και έργω, από την πλειονότητά τους και, όπως είναι ευνόητο, η αναχαίτιση αυτής τής παρεκτροπής, εφ’ όσον αίρεται το δικαίωμα ένταξης σε οιαδήποτε λατρεία πλην τής σύμφωνης προς τον νόμο
».

Διαβάστε ακόμα στην «Ελεύθερη Έρευνα»:

 

Σημείωση:
Ο συγγραφέας, Geοrges Minοis,
είναι πανεπιστημιακός καθηγητής ιστορίας
και ιστορικός τής θρησκευτικής συμπεριφοράς.
Είναι επίσης συγγραφέας πολλών έργων

σχετικών με τον Δυτικό πνευματικό πολιτισμό.

Το παραπάνω άρθρο αποτελείται από αποσπάσματα
από το βιβλίο του: Η Ιστορία τής Αθεΐας.

Η εικονογράφηση, ο τίτλος και οι υπότιτλοι
έγιναν με μέριμνα τής «Ελεύθερης Έρευνας».

 

 

 

 

 

Print Friendly

Μόνιμος σύνδεσμος σε αυτό το άρθρο: http://athriskos.gr/6620/

27 σχόλια

Μεταπήδηση στη φόρμα σχολίων

  1. 1
    Ακράγαντας

    Μα πως γίνεται όλοι οι «αντίπαλοι» να συμφωνούν όταν είναι να κατηγορήσουν την αρχαία Ελλάδα…??

    -αυτά που μας γράφει με γλαφυρό τρόπο ο αρθρογράφος της «ελεύθερης έρευνας»….

    -τα ίδια λένε του ΟΟΔΕ
    http://www.oodegr.com/neopaganismos/diogmoi/iera.exetasis1.htm

    -τα ίδια λέει και άλλο χριστιανομάγαζο
    http://eggolpio.blogspot.gr/2012/10/blog-post_2526.html

    -τα ίδια λένε και τα μασονάκια της νέας ακρόπολης…
    http://www.nea-acropoli-larisas.gr/arthra/filosofia/299-diogmoifilosofon

    βρε βρε για κοίτα κάτι συμπτώσεις…Ιεροεξεταστής ο Πλάτων???…το γνωστό μπέρδεμα της προύτσας με της βούρτσας αναπαράγεται για τους αμαθείς.

    1. stauros

      Ακράγαντα, ο πρώτος που κήρυξε τον πόλεμο κατά του Πλάτωνα ήταν ο Νίτσε.

      Στις κατηγορίες θεμάτων εδώ θα βρεις τα σχετικά στην κατηγορία ΝΙΤΣΕ.

      Για τον βίο και την πολιτεία του Πλάτωνα στην κατηγορία ΠΛΑΤΩΝ.

      Όλα τα άρθρα περί Πλάτωνος είναι τεκμηριωμένα από τα ίδια του τα βιβλία.

      Σε καμμιά περίπτωση δεν κατηγορείται ο ελληνικός πολιτισμός αλλά μόνο ο Πλάτων ο οποίος δεν είναι ο ελληνικός πολιτισμός. Ίσα –ίσα που οι ιδέες του απάδουν με τον ελληνικό πολιτισμό, ο οποίος καθιέρωσε πρώτος αυτός παγκοσμίως τις επιστήμες, και απάλλαξε τους ανθρώπους από το χτικιό της θρησκείας και τους Θεούς.

      Αυτά που αναφέρει η Ελεύθερη Έρευνα δεν τα τεκμηριώνει με παραπομπές από τα ίδια του τα βιβλία; Τα τεκμηριώνει. Πού είναι λοιπόν το πρόβλημα;

      Τα παρακάτω δηλαδή είναι ψέματα:

      Πλύση εγκεφάλου για τους άθεους
      Για την πρώτη κατηγορία, τους απλούς άθεους, ο Πλάτων προβλέπει, σε
      πρώτο στάδιο, τον εγκλεισμό τους σε πλήρη απομόνωση τουλάχιστον επί πενταετία στο «Σωφρονιστήριον». Στο διάστημα αυτό, παρακολουθούν αναμορφωτικά μαθήματα: «Απαγορεύεται η επαφή τους με τους άλλους πολίτες, πλην εκείνων τού Νυκτερινού Συμβουλίου, που θα έχουν στόχο τη νουθεσία και τη φροντίδα για τη σωτηρία τής ψυχης τους».

      Πλάτων:
      Εις θάνατον οι αμετανόητοι άθεοι!
      Μετά την ολοκλήρωση αυτής της πλύσης εγκεφάλου, εάν μεν ο κρατούμενος δείχνει σημεία επανόδου στη σωφροσύνη, γίνεται «αποδεκτός στην κοινωνία των σωφρόνων», δηλαδή των πιστών. «Στην αντίθετη περίπτωση και εάν δικασθεί για κάτι παρόμοιο και κριθεί ένοχος, η ποινή θα είναι ο θάνατος». (Νόμοι, Ι΄, 909).
      Πλατωνικά
      στρατόπεδα συγκέντρωσης
      για τους αμετανόητους άθεους
      Η δεύτερη κατηγορία, οι διεφθαρμένοι άθεοι, εγκλείονται διά βίου σε ένα δεσμωτήριο εγκατεστημένο σε «τοποθεσία έρημη, όσο το δυνατόν πιο άγρια, τής οποίας η ονομασία θυμίζει, ότι είναι ο τόπος τής τιμωρίας». Στο χώρο αυτό, σε πλήρη απομόνωση, «τρεφόμενος από τους δεσμοφύλακες μόνο με την τροφή, που έχουν συστήσει οι φύλακες τού νόμου», ο άθεος είναι ένας πραγματικός κατάδικος. «Μετά τον θάνατό του, το νεκρό σώμα του παραμένει άταφο και εκβάλλεται εκτός των συνόρων τής πόλης. Σε περίπτωση δε, κατά την οποία ένας ελεύθερος αναμειχθεί σε πιθανό ενταφιασμό του, να καταγγελθεί για το έγκλημα τής ασέβειας, από όποιον πολίτη επιθυμεί να τον μηνύσει» (στο ίδιο).
      Ο «θείος Πλάτων», που επινοεί ταυτοχρόνως τη θρησκευτική μισαλλοδοξία, την Ιερά Εξέταση και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, θεωρεί, ότι υπάρχει μόνο μια επίσημη θρησκεία τής Πολιτείας, υποχρεωτική: «Πρέπει, τέλος,
      για όλους ανεξαιρέτως τους ασεβείς, να θεσπισθεί ένας νόμος, τού οποίου αποτέλεσμα θα είναι ο περιορισμός των παραπτωμάτων απέναντι στη θεότητα, λόγω και έργω, από την πλειονότητά τους και, όπως είναι ευνόητο, η αναχαίτιση αυτής τής παρεκτροπής, εφ’ όσον αίρεται το δικαίωμα ένταξης σε οιαδήποτε λατρεία πλην τής σύμφωνης προς τον νόμο».

      Δηλαδή τα καρότα και τις ντομάτες μας τα ξεβοτανίζουμε. Την παράδοσή μας δεν πρέπει;
      Για άλλους λόγους φυσικά τον κατηγορούν οι υπόλοιποι. Αλλά και για τους ίδιους να ήταν έχει καμμιά σημασία μπροστά στην αλήθεια;

      Δεκάδες άρθρα έχουμε εδώ αναρτημένα για την προσφορά των Ελλήνων στην ανθρωπότητα. Αυτά δεν μετράνε; Και για την ακρίβεια μόνο για τον Πλάτωνα κρατάμε αρνητική στάση.

      Τι είναι δηλαδή αυτός ο αντιδημοκράτης θεόπληκτος; Ολόκληρος ο ελληνικός πολιτισμός;

    2. Ακράγαντας

      Σταύρο, ωραίος και σοφός ο Νίτσε αλλά δεν τον θεωρώ αυθεντία και αλάνθαστο ειδικά με το πως κατήντησε στο τέλος του. Έχει γράψει καταπληκτικά πράγματα, έχει γράψει και μαλακίες. Η κριτική που άσκησε στον Πλάτωνα για να την κατανοήσει κάποιος προϋποθέτει την ανάγνωση των γραπτών και του Νίτσε αλλά και του Πλάτωνα και εδώ είναι το θέμα μου. Όπως εξέφρασα τις αντιρρήσεις μου και σε παλαιότερο άρθρο της “ελεύθερης έρευνας” που είχες παραθέσει, επιμένω να υποστηρίζω ότι τα εν λόγω άρθρα δεν έχουν σκοπό την αντικειμενική κριτική προς το όφελος του αναγνώστη αλλά την παραπλάνηση του αναγνώστη.

      Σήμερα ο κόσμος της αναζήτησης έχει κύρια πηγή του το διαδίκτυο. Όλοι θαρρούν πως γίνονται σοφοί διαβάζοντας άρθρα μέσω του διαδικτύου και όχι βιβλία…εδώ πατούν οι συγκεκριμένοι πράκτορες εμπλέκοντας αλήθειες με ψεύδη ώστε να κάνουν τα μυαλά των απαίδευτων αναζητητών ΛΑΠΑ!

      Αυτό το ρεύμα που προσπαθεί να συνδέσει τον Ελληνισμό με τον χριστιανισμό, έστω και με αυτόν τον παράδοξο τρόπο (μέσω Πλάτωνα) εγώ προσωπικά δεν το δέχομαι. Διαβάζει κάποιος για ΙΕΡΑ ΕΞΕΤΑΣΗ και ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ και φέρνουν στο μυαλό τους εικόνες με τον Πλάτωνα (αντίστοιχο του Ιεροεξεταστή παπά) να δικάζει στον θάνατο απίστους! Αναφέρει πουθενά το “άρθρο” ότι αν πραγματικά τα έγραψε όλα αυτά ο Πλάτων (που αμφιβάλλω) αλλά αν τα έγραψε, ότι ήταν φιλοσοφικές θεωρήσεις του οι οποίες σε ΚΑΜΙΑ ΠΟΛΗ ΔΕΝ ΕΓΙΝΑΝ ΑΠΟΔΕΚΤΕΣ? Όχι βέβαια, το άρθρο σε προδιαθέτει στην δημιουργία εικόνων χριστιανομεσαίωνα στις Ελληνικές πόλεις και όχι σε κριτικάρισμα των ανωτέρω φιλοσοφικών θέσεων. Δεν είμαι Πλατωνικός, ούτε καν φίλος όπως έχω αναφέρει και παλαιότερα. Αλλά μετά από πολύ κόπο και διάβασμα αντιλαμβάνομαι ότι το θέμα Πλάτων και γενικότερα αρχαία Ελλάδα έχει τόσο πολύ “ψάξιμο” που απαιτεί σφαιρικές γνώσεις και μυαλά με ανεπτυγμένη την καθαρά ΤΕΤΡΑΓΩΝΗ λογική. Οι ελλείψεις-παραποιήσεις-ψευδαντιγραφές έχουν επιφέρει τεράστια ζημιά. Ένα μικρό παράδειγμα, διαβάζοντας Πλάτων για τον Πρωταγόρα, βλέπεις ότι παρόλο που ήταν πολιτικοί αντίπαλοι τον αποκαλεί ΠΑΝΣΟΦΟ…και μετά γράφει νόμους για να σφάξει τον ΠΑΝΣΟΦΟ άπιστο Πρωταγόρα? ή τον εκάστοτε Πρωταγόρα….πολύ μπέρδεμα και δεν έχω καταλήξει ακόμα….και αν ακολουθήσουμε την τακτική της αλόγιστης σύνδεσης αιτίων και αποτελεσμάτων τότε θα πρέπει να καταδικάσουμε και τον Νίτσε γιατί αυτόν (και κάτι άλλους…) είχε σαν έμπνευση ο κλασομπανιέρας ο Χίτλερ….ε δεν νομίζω ότι πάει έτσι λοιπόν τόσο απλά.

      Ακόμα ένα παράδειγμα βλακώδης γραφής από τους “ελευθεροερευνητές”…το ψήφισμα του Διοπείθη που αναφέρει….δηλαδή πόσο ακόμα θα ανεχόμαστε τις καραμέλες των ΠΑΠΑΔΩΝ και θα τις αναπαράγουμε? Το ψήφισμα του Διοπείθη (ψήφισμα και όχι νόμος…σημαντικό) ήταν φωτογραφικό γιατί τα λαμόγια εκείνης της εποχής έψαχναν τρόπους να χτυπήσουν τον Περικλή και έβαλαν στόχο το κολλητάρι του τον Αναξαγόρα. Πολιτικός στόχος και όχι θρησκευτικός ή μήπως κάνω λάθος εγώ και κάτι εκατοντάδες ερευνητές και συγγραφείς και έχουν δίκιο οι παπάδες με τους πράκτορες της ΕΕ? Πόσες άλλες μπούρδες θα αναπαράγουμε από αυτές τις σελίδες που ούτε καν αντίλογο δεν δέχονται στα άρθρα τους?

      Βεβαίως και να ξεβοτανίσουμε την παράδοσή μας αγαπητέ συμφωνώ απολύτως, ξεβοτάνισμα όμως και όχι ξερίζωμα…εδώ ξεχώνουν ρίζες και “φυτεύουν” παράσιτα…Όλα μετράνε δεν κριτικάρω τον ιστότοπο αυτόν που λατρεύω και τον διαβάζω ανελλιπώς. Τα άρθρα των “χαμένων” κριτικάρω.

      Χαιρετώ και να με συγχωρείς που άργησα να απαντήσω αλλά είχα δύσκολη μέρα χθες.

    3. stauros

      Ακράγαντα, δεν τίθεται θέμα απάντησης, σώνει και καλά, και προ παντός αργοπορίας της. Είναι θεμιτό να μη θέλει να απαντήσει κανείς, για διάφορους λόγους. Καμμιά απαίτηση λοιπόν για απάντηση.

      Πρέπει να σου πω ότι όταν άρχισα την κριτική στον Πλάτωνα δεν γνώριζα κάτι από κριτικές κάποιων άλλων πλην αυτής του Νίτσε, ο οποίος μάλιστα γενικώς άσκησε την κριτική του στον φιλόσοφο αυτόν, δίχως να αναφερθεί σε λεπτομέρειες.

      Έστρωσα λοιπόν τον κώλο μου και επί πεντέξι μήνες μελέτησα όλα του έργα κρατώντας σημειώσεις, ξεχωριστά για κάθε θέμα. Περιττό να σου πω ότι όταν τέλειωσα την μελέτη αυτή ήδη τα μάτια μου είχαν πεταχτεί έξω από τις διαπιστώσεις που αποκόμισα. Τα ίδια ακριβώς, πριν είχα πάθει όταν άρχισα να μελετώ την ίδια την Βίβλο.

      Δημοσίευσα τότε μια περιληπτική μελέτη στο περιοδικό ΔΑΥΛΟΣ, το μόνο την εποχή εκείνη που αποτολμούσε τέτοιου είδους χειρονομίες, και παρ’ όλο που επρόκειτο για περιοδικό ελληνοκεντρικής προδιάθεσης, όπως το χαρακτήριζαν.

      Αποτέλεσμα αυτής μου της δημοσίευσης ήταν να χάσω πάνω από τους μισούς μου φίλους. Κανείς τους όμως δεν έκανε τον παραμικρό κόπο να απαντήσει στο ελάχιστο για όλα αυτά που κατάθεσα. Δεν εξεπλάγην από την στάση τους αυτή. Επρόκειτο για μια ιεροσυλία ενός Βλάχου απέναντι σ’ ένα ιερό τέρας. Ιερό τέρας το οποίο θαύμαζαν και σέβονταν οι πάντες.

      Γιατί τον θαύμαζαν οι πάντες; Διότι κανείς τους δεν είχε μελετήσει ολόκληρο το έργο του. Διότι όλοι είχαν μαγευτεί από τις μεταφυσικές του ανοησίες, τις οποίες καρύκευε με την σαγήνη της εντυπωσιακής του καλλιλογίας, η οποία υπνωτίζει την λογική.

      Δεν σου κρύβω ότι από μικρός είχα μια τάση να αμφιβάλλω για την αξία των ιερών τεράτων, σ’ οποιονδήποτε χώρο κι αν κινήθηκαν αυτά. Μπορούσα να χωνέψω ότι διέθεταν ταλέντα εξαιρετικά αλλά δεν χώνευα με τίποτε την ιεροποίησή τους, για να μην πω την θεοποίησή τους. Πόσο μάλλον δε όταν αντίκριζα άμεσα τα άπλυτά τους, όπως στην περίπτωση της Βίβλου και σ’ αυτήν εδώ που μας απασχολεί του Πλάτωνα.

      Οι άνθρωποι έχουν ανάγκη από συνάφεια με ιερά τέρατα. Η περίπτωση του Χίτλερ είναι άκρως διαφωτιστική. Ακόμη και σήμερα υπάρχουν άνθρωποι που τον θεωρούν ημίθεο. Πώς εξηγείται αυτή η συμπεριφορά;
      Κάτω από τις συγκεκριμένες λοιπόν αυτές πιέσεις βάφτισα τον εαυτό μου εκδορέα των μύθων κι άρχισα να σπουδάζω την τέχνη αυτή, ώστε να αποκτήσω μια επίδοση της προκοπής, σχεδόν μόνος κι έρημος, διότι όσο κι αν έψαξα μόνον ένα τεχνίτη γνώριζα, ο οποίος κατείχε καλά αυτήν την τέχνη, τον Νίτσε.

      Για τους λόγους αυτούς ανάρτησα προς διάλογο και το άρθρο «Ντοκουμέντα που καταδεικνύουν την απόπειρα του Πλάτωνα για την ανασύνταξη του θρησκευτικού σκοταδισμού», και μάλιστα για πολλοστή φορά, αφού όλες τις προηγούμενες ουδείς καταδέχτηκε να προβάλλει το παραμικρό σχόλιο επ’ αυτού.

    4. Ακράγαντας

      Σταύρο σε αυτά που γράφεις εδώ συμφωνώ και είμαι μαζί σου. Αυτά που έγραψα όμως παραπάνω δεν έχουν καμία σχέση με την απάντησή σου. Το θέμα μου δεν είναι η κριτική στον Πλάτωνα αλλά τα «στημένα» άρθρα.

      Δεν έχω καταφέρει ακόμα να εντρυφήσω στον Πλάτωνα γιατί ποτέ δεν με «έκαιγε» κιόλας…μου είναι κάπως αδιάφορος σε σχέση με άλλους. Όταν τελειώσω την έρευνα, που δεν ξέρω πότε θα γίνει αυτό, τότε θα μπορώ να εκφέρω ολοκληρωμένη άποψη επί των δικών σου άρθρων.

    5. stauros

      Όπως σε βολεύει αγαπητέ μου. Σου το ξαναλέω όμως, ουδεμία απαίτηση από μέρους μου. Μου αρκεί ο τρόπος σου.

    6. politroposdionisis

      Αγαπητέ Ακράγαντα

      Με υπεκφυγές δεν γίνετε σοβαρή συζήτηση!

      Λες: «…πολύ μπέρδεμα και δεν έχω καταλήξει ακόμα…»

      Εδώ και πολλούς αιώνες τα ιερατεία και οι πάσης φύσης εξουσιαστές,
      καταλήξανε να θεωρούνε τον Πλάτωνα τον σπουδαιότερο όλων!!!

      Σε τέτοιο βαθμό, που το μεγαλύτερο μέρος της Δυτικής γραμματείας
      να έχει ξοδέψει τόνους και τόνους μελάνι
      υποκλινόμενη στο μεγαλείο του παπαρολόγου Πλάτωνα.
      Προβάλλοντας και προωθώντας όλες αυτές,
      τις μεταφυσικές ανοησίες (περί ψυχής το ανάγνωσμα…).
      Και προπαντώς την περίφημη ιδανική του πολιτεία
      οπού μόνο οι βασιλείς φιλόσοφοι αποφασίζουνε και διατάζουνε…….

      Αν (κατ αρχή) αυτά δεν σου φτάνουνε για να πάρεις θέση
      για το έργο αυτού του τόσο σπουδαίου ΜΑΛΑΚΑ
      για τον Δυτικό και πλέον παγκόσμιο πολιτισμό!
      Θα σε παρακαλέσω να επισπεύσεις να ολοκληρώσεις
      την εντρύφηση σου πάνω στο έργο του,
      ώστε να μας δόσεις μια σαφή και την ολοκληρωμένη άποψη.

    7. Ακράγαντας

      Αγαπητέ Διονύση,

      Δεν κάνω χρήση υπεκφυγών στην συζήτηση σε καμία περίπτωση!
      Αν αφήνω τέτοια εντύπωση να με συγχωρείς. Απλώς εκφράζω ειλικρινώς την μη επαρκή γνώση μου επί του Πλάτων και εξηγώ το γιατί. Όταν δεν γνωρίζω κάτι επαρκώς δεν μπορώ να εκφέρω ολοκληρωμένη άποψη και γι’αυτό είπα ότι δεν έχω καταλήξει ακόμα. Πιστεύω ότι είμαι ειλικρινής και δεν το παίζω ειδήμων με αερολογίες.

      Ξαναλέω ότι το θέμα μου δεν είναι ο παπάρας ο Πλάτων και τι έγραψε, αλλά η προώθηση συγκεκριμένων άρθρων, κατάλληλα κατασκευασμένων, από γνωστούς κύκλους με σκοπό την πρόκληση εντυπώσεων και σχηματισμό λανθασμένων εικόνων για το σύνολο του Ελληνικού πολιτισμού. Πιο ξεκάθαρα δεν νομίζω να μπορώ να το πω.

      Χαιρετισμούς B-)

    8. stauros

      Ακράγαντα, νομίζω ότι ο dionisis σε παρεξήγησε, διότι πρόσεξα ότι μίλησες πολύ ξεκάθαρα.

  2. 2
    ΚΑΛΑΜΑΤΙΑΝΟΣ

    ΕΧΩ ΔΕΙ ΠΟΛΛΑ ΒΙΝΤΕΑΚΙΑ ΤΗΣ ΕΚΠΟΜΠΗΣ ΕΑΝΑΟΝ ΤΗΣ ΕΓΝΑΤΙΑΣ ΤΗΛ/ΣΗΣ.ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ Ο ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΣ Ι.ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ ΕΙΧΕ ΠΕΙ ΟΤΙ Ο ΟΡΕΣΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ ΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ ΗΤΑΝ ΕΘΝΙΚΟΣ.ΑΡΑ ΓΙΑΤΙ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΑΚΟΜΟΙΡΟ μεγαΘΕΟΔΟΣΙΟ?ΚΟΤΖΑΜ ΔΙΟΙΚΗΤΗ ΕΙΧΕ ΒΑΛΕΙ.
    ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΛΙΓΟ ΤΑ …ΠΑΛΙΚΑΡΙΑ ΤΗΣ..ΟΟΔΕ..ΛΕΝΕ ΟΤΙ Ο ΟΡΕΣΤΗΣ ΗΤΑΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ…ΚΑΠΟΙΟΣ ΛΕΕΙ ΨΕΜΑΤΑ….ΠΟΙΟΣ???????

    ————————-
    ΜΙΛΑΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΥΠΑΤΙΑΣ

  3. 3
    mixalis

    Οι Χαλδαϊκοί Χρησμοί του Ζωροάστρη της Βαβυλωνίας, ήταν η κύρια πηγή, που εισήγαγε ο Πλάτωνας, σε μορφή αναθεώρησης, μέσα στα γραπτά του, ειδικότερα στην αστρονομία. Ο Πλάτωνας, σε ηλικία είκοσι οκτώ ετών, έφυγε από την Αθήνα για μια μακρόχρονη παραμονή του στην Ιταλία και την Σικελία για να εντρυφήσει στους μυστικιστές πυθαγορείους, ύστερα ταξίδεψε σε όλη τη Μέση Ανατολή και προσπάθησε να μάθει από τους μαγους ( ιερείς) της Ανατολής., για να καταλήξει στην Αίγυπτο και να μάθει από εκεί τα μυστικά των ιερατείων, έχοντας γερές συστάσεις.

    Αργότερα οι Ελληνόφωνοι φιλόσοφοι ,π.χ Φίλων ο Αλεξανρινός, θεώρησαν ότι ο Πλάτωνας, επηρεάστηκε άμεσα από τη διδασκαλία του Μωυσή και του Έσδρα.

    «Στον Πλάτωνα η ιδέα του Θεού προέρχεται από την Πεντάτευχο. Ο Πλάτων είναι ο μεταφραστής του Μωυσή στη γλώσσα των Αθηναίων»,
    έγραψε ο Σύριος Ελληνόφων φιλόσοφος Νουμήνιος, (ήταν Νεοπυθαγόρειος και πρόδρομος του Νεοπλατωνισμού).

    Αν κάποιος συμμερίζεται και παίρνει στα σοβαρά τον μονοθεϊσμό του Πλάτωνα, ας λάβει σοβαρά υπ’ όψη του, ότι η έννοια του ενός και αόρατου υπέρτατου πνευματικού όντος του, είναι πολύ διαφορετική από τον επικρατούντα πολυθεϊσμό των άλλων Ελλήνων φιλοσόφων και τόσο απομακρυσμένη από το πάνθεον του Ομήρου και του σκανδαλώδους Δωδεκάθεου, δεν είναι τυχαίο που κάποιοι πιστεύουν ότι ο Πλάτωνας, κατά το χρόνο του ταξιδιού του στην Αίγυπτο τριάντα χρονών τότε, έτυχε να γίνει μαθητής του Έσδρα… αυτό όμως ανήκει στη σφαίρα του δυνατού, αλλά αναπόδεικτου.

    Αν θέλουμε να γνωρίσουμε τον σκοταδιστή Πλάτωνα δεν χρειάζεται πολύ κόπος ψάξιμο, αρκεί να
    διαβάσουμε μέχρι τέλους ή τον Φαίδωνα ή τον Τίμαιο ή την Πολιτεία του .

  4. 4
    mixalis

    Ο κλάδος του Φιλοσοφικού ιδεαλισμού καθίσταται, ως ένας από τις δύο μεγάλες ιστορικές σχολές της φιλοσοφικής σκέψης. Και, επιπλέον, είναι η απολύτως λανθασμένη και υποκειμενική αντίληψη της πραγματικότητας! Είναι ψευδής, διότι φαντάζεται ότι το μυαλό και οι μορφές- ιδέες, μπορεί να υπάρχουν εντελώς ξεχωριστά και έξω από τον υλικό κόσμο και αγνοεί παντελώς τη φυσική δραστηριότητα του εγκεφάλου, για ισοδύναμους υπολογισμούς.

    Ο Ιδεαλισμός γίνεται πιο αποδεκτός μεταξύ εκείνων που αγνοούν, ή είναι σε αντίθεση με την εμπειρική γνώση της επιστήμης, ενώ περισσότερο πιο αποδεκτός είναι σε εκείνους που βρίσκονται κάτω από την επήρεια μιας εγκόσμιας θρησκείας. Ο βαθμός μάλιστα της επιμελούς τήρησης του φιλοσοφικού ιδεαλισμού, είναι η πιο σίγουρη ένδειξη ότι το άτομο ακόμη, δεν έχει ακόμη ξεφύγει πραγματικά από τον προθάλαμο της θρησκευτικότητας, και χωρίς να το αντιλαμβάνεται, αρκετές φορές, γίνεται μάλιστα, μετ΄ αλαζονείας συνοδοιπόρος της.

  5. 5
    mixalis

    Τον 18ο αιώνα του Διαφωτισμού οι φιλόσοφοι χρησιμοποίησαν τον όρο «σκοταδισμό» για να υποδηλώσουν τους εχθρούς του Διαφωτισμού και της αντίληψης της ελεύθερης διάχυσης των γνώσεων. Επιπλέον, κατά τον 19ο αιώνα,βρέθηκε σε αντίθεση με τον σύγχρονο φιλοσοφικό σκεπτικισμό του Νίτσε , που δήλωσε:

    «Το βασικό στοιχείο στη μαύρη τέχνη του σκοταδισμού δεν είναι ότι θέλει να σκιάσει την ατομική κατανόηση, αλλά ότι θέλει να μαυρίσει την εικόνα μας για τον κόσμο, και να σκουραίνει την ιδέα της ύπαρξής μας ».

    ΥΓ. Για τον ευφυή αρχιψεύτη και σκοταδιστή Πλάτωνα, θα έχει συνέχεια..

  6. 6
    mixalis

    Ξαναλέω ότι το θέμα μου δεν είναι ο παπάρας ο Πλάτων και τι έγραψε, αλλά η προώθηση συγκεκριμένων άρθρων, κατάλληλα κατασκευασμένων, από γνωστούς κύκλους με σκοπό την πρόκληση εντυπώσεων και σχηματισμό λανθασμένων εικόνων για το σύνολο του Ελληνικού πολιτισμού. Πιο ξεκάθαρα δεν νομίζω να μπορώ να το πω.

    Φιλε Ακράγαντα, άκουσε, να ξεκαθαρίσουμε μερικά πράγματα, εδώ εμείς..δεν ανήκουμε σε κύκλους , ούτε δημιουργεί κανένας λανθασμένες εντυπώσεις για το πεπραγμένο του ελληνικού πολιτισμού, είναι άλλο πράγμα ο πολιτισμός ως μια δυναμένη αμιγής κατάσταση και άλλο πράγμα η φιλοσοφία που είναι αέναες αντικρουόμενες ιδέες, πεποιθήσεις, υπαρξιακές αναζητήσεις, κοσμολογικές θεωρήσεις κτλ.Μην μπλέκουμε δυο διαφορετικά πράγματα.

    Κατ΄αυτό τον τρόπο ο συλλογισμός σου δεν ευσταθεί, για τον τον εξής λόγο: Ούτε ο Πλάτωνας, ούτε ο Πυθαγόρας, ούτε ο Θαλής, ούτε η οιαδήποτε φιλοσοφική σχολή δύναται να αντιπροσωπεύσει κάτι σαν μια ενιαία ολότητα, την πολύμορφη Ελληνική φιλοσοφία. Η φιλοσοφία δεν είναι πράξεις ή ανθρώπινα έργα για να χωρέσουν μέσα σε ένα σακί και να αποτιμηθούν ή να αξιολογηθούν από την αρχαιολογική σκαπάνη. Η φιλοσοφία είναι συζήτηση σε μια συνεχή πάλη. Και οι φιλόσοφοι στην αρχαία Ελλάδα αυτό έκαναν, ακριβώς το ίδιο κάνουμε και εμείς..
    Αυτό συμβαίνει στην πραγματικότητα, ο καθένας εδώ μέσα εκφράζεται ελεύθερα.. συμφωνεί ή διαφωνεί με τα δικά του επιχειρήματα, και περνάει ευχάριστα ο χρόνος μας, τίποτα περισσότερο και τίποτα περιττές υποψίες.

    1. Ακράγαντας

      Φίλτατε Μιχάλη, για πολλοστή…φορά θα πω ότι συμφωνώ και ότι το θέμα μου δεν είναι αυτό!
      Μετά από τις συνεχόμενες, κατ’εμέ, άτοπες τοποθετήσεις επί των σχολίων μου κατέληξα ότι δύο πρέπει να είναι τα τινά…

      α) ο εκφραζόμενος λόγος μέσω των γραπτών μου δεν μπορεί να προσδώσει τα κατάλληλα νοήματα προς τους υπόλοιπους αναγνώστες…
      ή
      β) η συσσωρευμένη εμπειρία και γνώση των εδώ αναγνωστών έχει επιφέρει «αμνησία» στο θέμα: «πως μπορεί ένας άπειρος και νέος αναζητητής να παρασυρθεί σε λάθος «ρεύματα» στο ταξίδι της αναζήτησης μέσω του διαδικτύου»

      …δεν μπορεί ή στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε!

    2. stauros

      Ακράγαντα, αισθάνομαι την ανάγκη να ξεκαθαρίσω ένα τοπίο στο οποίο διακρίνω ότι κάποιος καιρός έφερε μια ομίχλη, η οποία μάλλον οφείλεται στην ανεπάρκειά μου να περιγράψω επακριβώς το πεδίο του «πολέμου» τον οποίο επιχειρώ να διεξάγω κατά του πλατωνικού ιδεαλισμού.

      Κατ’ αρχάς αρκετές φορές δήλωσα ότι κατανόησα την τοποθέτησή σου απέναντι στο ζήτημα αυτό.

      Εκεί νομίζω που παραμένει μια ασάφεια είναι το θέμα που αφορά στις τακτικές της Ελεύθερης Έρευνας και την τοποθέτησή μου απέναντί τους. Πράγματι έτυχε εδώ και καιρό να διαφωνήσω με κάποιες τακτικές της, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι προέκυψε κάποιου είδους διαμάχης μεταξύ μας. Πολύ απλά ενώ στοχεύουμε στα ίδια σημεία χρησιμοποιούμε διαφορετικούς τρόπους για να τα πλήξουμε.

      Διακρίνω όμως και στις δυο περιπτώσεις πράγματι μια ζέση κι έναν ζήλο ο οποίος φαντάζει αναγκαστικά υπερβολικός στα μάτια των περισσότερων επισκεπτών των ιστοσελίδων, επειδή οι προσπάθειες έχουν να κάνουν με πρόσωπα και θέματα τα οποία θεωρούνται θέσφατα και προστατεύονται από ιερά τείχη με τα οποία τα περιέβαλε η ιδεαλιστική φιλοσοφική και θρησκευτική αποτελμάτωση των τελευταίων δυο χιλιετιών.
      Η εν λόγω λοιπόν προσπάθεια είναι φυσικό να δημιουργεί έντονες και ισχυρές αντιδράσεις από την πλευρά των ανθρώπων που παραμένουν προσκολλημένοι στις παγιωμένες απόψεις, ιδιαίτερα όταν αυτές αναφέρονται σε περιπτώσεις όπου θίγονται κάποια ιερά τέρατα, όπως ο Πλάτωνας, ή έννοιες όπως έθνος, πατριωτισμός κ.ά.

      Επίσης η προσπάθεια (απ” εδώ και πέρα αναφέρομαι μόνο στον άθρησκο) – επειδή είναι αναγκασμένη να παλέψει μεγάλα θηρία – δεν είναι δυνατόν να μην πάσχει από αδεξιότητες ή να μην εισέλθει στον πειρασμό να της χρήσης τακτικών ελιγμών –απαραίτητων σε κάθε μάχη- οι οποίοι σε μερικές περιπτώσεις μπορούν να χαρακτηριστούν παραπλανητικοί, λόγω όμως της ανισότητας που στην προκειμένη περίπτωση ισχύει ανάμεσα στα δυο αντίπαλα μέρη. Πάντοτε το ψεύδος υπερισχύει ποσοτικά έναντι των αληθειών στους χώρους της φιλοσοφίας, της θρησκείας και του εθνικισμού.

      Είναι λοιπόν αναγκαίο, όταν κανείς βάλλεται απ’ όλες τις μεριές να χρησιμοποιεί τακτικές οι οποίες ενώ σε καιρούς ειρήνης είναι αθέμιτες, επιτρέπονται σε καιρούς πολέμου. Κι αν ο εχθρός είναι εξυπνότερος τότε η εκλογή λαθεμένων τακτικών πληρώνεται αναλόγως απ” αυτούς που τις επιχειρούν.

    3. Ακράγαντας

      Αγαπητέ Σταύρο, πιστεύω ακράδαντα ότι δεν στοχεύετε στα ίδια σημεία εσύ και η «ελεύθερη έρευνα». Γι’αυτό και ανοίγω όλη αυτή την συζήτηση.

      Από εκεί και πέρα σέβομαι αυτά που λες αλλά όταν ανοίγω τον ιστότοπο «ΑΘΡΗΣΚΟ» εγώ ικανοποιούμαι από αυτό:

      «Δεν προσδοκούμε τίποτα – Δεν μας ενδιαφέρει η επιτυχία αυτής της προσπάθειας – Με αυτή την χειρονομία μας σχολάζουμε τον ανθρώπινο χρόνο μας»

    4. stauros

      Ακράγαντα, ας τα πάρουμε τα πράγματα από μηδενική βάση.

      Οι Έλληνες του σήμερα, είτε είναι τέτοιοι είτε δεν είναι, είναι ένας πληθυσμός ο οποίος μπήκε στην ιστορία για δεύτερη φορά με το ίδιο όνομα. Μάλιστα είναι ο μοναδικός λαός που έκανε κάτι τέτοιο. Οι Αιγύπτιοι ήταν και είναι Αιγύπτιοι, όπως οι Ινδοί, οι Κινέζοι κλπ.

      Οι Ιταλοί δεν ονομάστηκαν Ρωμαίοι αλλά κάτοικοι της χώρας της Ιταλίας. Οι Ελλαδίτες ονομάστηκαν και Ρωμαίοι (Ρωμιοί) και Έλληνες. Αυτός είναι και ο λόγος που όλος ο κόσμος κι ο ντουνιάς μας ονομάζει Γκραικούς κι όταν λένε Έλληνας εννοούν μόνο τους αρχαίους.

      Γιατί μόνο τους αρχαίους; Μα πώς δηλαδή; Ανθρώπους που ψάλλουν στις εκκλησίες τους απ’ άκρου εις άκρον της χώρας τους το «Των αγίων προπατόρων ημών Αβραάμ, Ισαάκ και Ιακώβ» και το «Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι», πώς να τους πουν Έλληνες!

      Πώς να πουν Έλληνες αυτούς που πιστεύουν σε μια θρησκεία η οποία αφάνισε τους Έλληνες και τον πολιτισμό τους και εξακολουθεί να τον βρίζει μέσα στους ναούς της.

      Πού βρίσκονται λοιπόν οι Έλληνες μέσα σ’ αυτήν την χώρα; Θα σου πω το εξής: στο σχολείο που διδάσκω 30 χρόνια, ο υποδιευθυντής κάλεσε γενική συνέλευση θέτοντας θέμα κακής συμπεριφοράς εκπαιδευτικών. Τι εννοούσε κακή συμπεριφορά; Αποκλειστικά την δική μου, η οποία αφορούσε αναφορές στην ελληνική ιστορία και στα χριστιανικά εγκλήματα του χριστιανισμού κατά των Ελλήνων και του πολιτισμού τους, διότι λέει πολλοί γονείς του τηλεφώνησαν για να διαμαρτυρηθούν για την συμπεριφορά μου αυτή. Αυτοί οι άνθρωποι είναι Έλληνες;

      Οι συνάδελφοί μου με θεωρούν ψεύτη και απατεώνα που λέω στους μαθητές τέτοια πράγματα. Και πάντοτε αναφέρομαι στα θέματα αυτά δοθείσης ευκαιρίας. Τώρα δηλαδή εγώ πρέπει να αισθάνομαι ότι ζω ανάμεσα σε Έλληνες;

      Από το ζόρι μου αυτό κι από την απελπισία μου έγραψα το παρακάτω διήγημα:

      Σε κάποιο δημόσιο σχολείο της επαρχίας, παρουσιάστηκε ένας πειραγμένος καθηγητής. Ποια ήταν η λόξα του; Ο περίεργος αυτός εκπαιδευτικός κάθε τρεις και τριάντα κουβαλούσε κεράσματα στο σχολείο του. Πότε για τα γενέθλια του Θαλή, πότε για την επέτειο της μάχης του Λεωνίδα στις Θερμοπύλες, άλλοτε για το μνημόσυνο του Ανδρούτσου, και κοντολογίς για κάθε Έλληνα που θυσιάστηκε ή δόξασε την Ελλάδα με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.

      Οι συνάδελφοί του, λάβαιναν κανονικά το κερασματάκι τους κάθε φορά, ανάμεσα στα πειράγματα και τον συγκρατημένο χλευασμό τους, προς τις ακατανόητες γι’ αυτούς χειρονομίες του αλλόκοτου συναδέλφου τους. Κάποιος, ευγενικότερος φαίνεται από τους υπόλοιπους, είπε με καλλιτεχνική, νομίζοντας, ειρωνεία ότι είχε δει στη ζωή του και χειρότερα πράγματα.

      Όταν οι συνάδελφοι του ιδιόρρυθμου αυτού καθηγητή είχαν την ονομαστική τους εορτή και φέρνανε κεράσματα, αυτός αρνούνταν να κεραστεί, παρά τις έντονες διαμαρτυρίες των υπολοίπων. Είχε μάλιστα, σε κάθε περίπτωση, εξηγήσεις γι’ αυτή του την συμπεριφορά. Όταν, παραδείγματος χάριν, γιόρταζε κάποιος Κωνσταντίνος, απολογούνταν ότι δεν ήταν δυνατόν γι’ αυτόν να γιορτάζει κάποιον στυγερό δολοφόνο, ο οποίος είχε σφάξει το μισό του σόι. Όταν γιόρταζε πάλι η αγία Βαρβάρα, έλεγε ότι δεν ήταν δυνατόν να γιορτάζει μια κατίνα της γειτονιάς.

      Ήτανε ο άνθρωπος διαβασμένος και γνώριζε τον βίο και την πολιτεία του κάθε άπλυτου και βρομιάρη άγιου ή αγίας, με τους οποίους οι Ιουδαίοι πατέρες της εκκλησίας φόρτωσαν το χριστιανικό εορτολόγιο, για να εξευτελίσουν, στον αιώνα τον άπαντα το, υπόδουλο τότε, γένος των Ελλήνων.

      Μια μέρα, που λέτε, ο παλαβός αυτό καθηγητές έφερε στο σχολείο μια μεγάλη κούτα με εξαιρετικά γλυκά. Την τοποθέτησε πάνω σ’ έναν πάγκο, απέναντι από τα γραφεία, σήκωσε όρθιο το καπάκι της και αφού έγραψε στην εσωτερική του πλευρά, με μεγάλα κεφαλαία γράμματα, την λέξη ΒΟΥΔΟΥΓΕΝΝΑ, πήγε στο γραφείο του.
      Όπως το περίμενε, σε λίγο άρχισαν ν’ ακούγονται ζωηρές ομιλίες από την περιοχή της κούτας. Κάποιος έσπευσε να καλέσει για εξηγήσεις τον αυτουργό του εγχειρήματος. Εκ των υστέρων αποδείχτηκε ότι κανενός η φαντασία δεν έφτασε μέχρι στο σημείο του να σχετίσει τη λέξη βουδούγεννα με την λέξη βους.
      Ρε συ, Στράτο, τι είναι πάλι αυτό το νούμερο που μας παρουσιάζεις σήμερα, ρώτησε κάποιος.

      Τι να κάνω μωρέ καλά μου παιδιά; Σας έφερα κεράσματα για όλους τους Έλληνες που πρόσφεραν μέχρι και την ζωή τους για την πατρίδα κι εσείς με ειρωνευτήκατε, σχεδόν φανερά. Να, τώρα είπα να φέρω και για κανέναν άλλον, όπως για τον Βούδα που έχει σήμερα τα γενέθλιά του. Δεν είναι και λίγος. Εκατομμύρια άνθρωποι πιστεύουν σ’ αυτόν.

      Αλλά βλέπω ότι πρόκειται για μια από τα ίδια. Φαίνεται πως εσείς δεν μπορείτε ποτέ να γιορτάσετε τίποτε άλλο, εκτός από τους χριστιανούς ανθέλληνες και άπλυτους αγίους σας. Μωρέ τι σόι άνθρωποι είστ’ εσείς!
      Άμοιρη πατρίδα, τι σου ’μελε να πάθεις, βόγκηξε κι έφυγε από κοντά τους ο κακόμοιρος.

      Η ιστορία μας αυτή διαδραματίστηκε μπροστά στα μάτια του γράφοντος. Δεν έχει προστεθεί απολύτως τίποτα που να μην έχει σχέση με την πάσα αλήθεια. Μια άλλη αλήθεια είναι ότι η ιστορία αυτή δεν θα είχε να δείξει τίποτε διαφορετικό, αν λάβαινε χώρα σ’ ένα άλλο οποιοδήποτε σχολείο της χώρας της Ελλάδος.

      Κάτι μεγάλο όμως αποδεικνύει η μικρή αυτή περιπέτεια. Ότι η επανάσταση του εικοσιένα, μπορεί να απελευθέρωσε το έδαφος της χώρας της Ελλάδος, τα βουνά, τα βόδια της και τα δένδρα της, αλλά δεν απελευθέρωσε καθόλου την ελληνική ψυχή από το χριστιανικό χτικιό. Η πλοκή της αποτελεί ικανή απόδειξη των διαπιστώσεών μας.

  7. 7
    PolitroposDionisis

    Ακραγαντα
    Το θέμα σου όπως ισχυρίζεσαι είναι άλλο δηλαδή: «η προώθηση συγκεκριμένων άρθρων, κατάλληλα κατασκευασμένων, από γνωστούς κύκλους με σκοπό την πρόκληση εντυπώσεων και σχηματισμό λανθασμένων εικόνων για το σύνολο του Ελληνικού πολιτισμού.»

    Το δικό μου θέμα όμως είναι h δήλωση σουπως: « Όταν δεν γνωρίζω κάτι επαρκώς δεν μπορώ να εκφέρω ολοκληρωμένη άποψη…» θα έλεγα πως μια τέτοια τοποθέτηση είναι προβληματική, όταν (όπως παρατηρώ από τα γραφόμενα σου), φαίνετε ότι έχεις εντρυφήσει σχετικά με τα του παπάρα Πλάτωνα, ωστόσο τάχα δεν μπορείς να έχεις άποψη (!) για τις παραδοχές του, περί ψυχής κλπ καθώς τις αντιδημοκρατικές παραδοχές του….
    Το να λες δε έχεις άποψη δεν σε εμποδίζει να καταθέτεις άποψη, τεχνηέντως, όπως ότι ο Πλάτωνας απλώς έλεγε τις ιδέες του, που δεν τις εννοούσε (!)
    Αυτό το νόημα δεν βγάζει το ερώτημα που τεχνηέντως έθεσες? με το παραδειγμα σου: « γιατί για τον Πρωταγόρα, βλέπεις ότι παρόλο που ήταν πολιτικοί αντίπαλοι τον αποκαλεί ΠΑΝΣΟΦΟ… και μετά γράφει νόμους για να σφάξει τον ΠΑΝΣΟΦΟ άπιστο Πρωταγόρα?» άρα….

    Ενώ παίρνεις θέση εξωραΐζοντας, με το επιχείρημα αυτό, την εικόνα του παπαρολόγου, μετά δηλώνεις και άγνοια, για τα περεταίρω… και μας λες από πάνω αυτό: «θέμα μου δεν είναι ο παπάρας ο Πλάτων και τι έγραψε, αλλά η προώθηση συγκεκριμένων άρθρων, κατάλληλα κατασκευασμένων, από γνωστούς κύκλους με σκοπό την πρόκληση εντυπώσεων και σχηματισμό λανθασμένων εικόνων για το σύνολο του Ελληνικού πολιτισμού.»

    Θαυμάσια!!! Κατάφερες έτσι να ρίξεις την μπάλα έκτος γηπέδου!!!
    Επομένως για να ξαναρίξω την μπάλα στο γήπεδο, πρέπει να σου πω ότι, ακριβώς περί αυτού πρόκειται, δηλαδή για την δυσφήμηση του Ελληνικού πολιτισμού, από τον ίδιο τον Πλάτωνα και τις ιδέες του……
    Γιατί πολύ απλά σε αυτόν βρίσκουνε λαβή αυτοί, οι όποιοι κύκλοι, που αναφέρεις… .. θα παρατηρήσω, δε πως με αυτήν την παράφραση, όσοι από μας επικρίνουμε (ξεβοτανίζουμε από τον κήπο μας) από τις παπαρολογίες του Πλάτωνα, αλλά και πολλών άλλων…. εμμέσως κατατσσόμεθα ως συνοδοιπόροι στους « των κύκλων….»

    Σιγά τον πολυέλαιο δηλαδή!!! Αλλά λέμε…

    Θα συνοψίσω, λοιπόν πως αν ο σκοπός σου είναι πραγματικά αυτός που ισχυρίζεσαι, να μην δυσφημίζουνε τον ελληνικό πολιτισμό, τότε οφείλεις σε έναν προτεινόμενο διάλογο, να παίρνεις θέση πάνω στο θέμα με βάση τα δεδομένα που έχεις, καθώς και με τα δεδομένα που σου δίδονται, έστω και με όποιες επιφυλάξεις. Και όχι αυτά τα δεδομένα να τα χρησιμοποιείς επιλεκτικά! ( Πρωταγόρας κλπ )

    « αν δεν έχεις καταλήξει ακόμα…» με ποια κριτήρια αποφαίνεσαι πως έχει εδώ σε αυτην την συζητηση θέση, η αναφορά σου σε κάποιους άλλους…. που προωθούνε άρθρα, κατάλληλα κατασκευασμένα, ( πολύ SIK!) με σκοπό την πρόκληση εντυπώσεων και σχηματισμό λανθασμένων (!) εικόνων για το σύνολο του Ελληνικού πολιτισμού?

    1. Ακράγαντας

      Διονύση, ειλικρινά για πολλοστή φορά (είναι και άγρια μεσάνυχτα…) θα πω το ίδιο και το ίδιο πράγμα…υπάρχει πρόβλημα συνεννόησης σίγουρα…ειλικρινά δεν με ενδιαφέρει αν θεωρείς την τοποθέτησή μου προβληματική επειδή δεν το παίζω ξερόλας. Ξαναλέω ότι εκτός από αποσπασματικές αναγνώσεις δεν έχω εντρυφήσει στον Πλάτωνα αλλά το θέμα μου ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΛΑΤΩΝΑΣ!
      Δεν είπα πουθενά ότι ο Πλάτωνας απλώς έλεγε τις ιδέες του και δεν τις εννοούσε, είπα ότι οι ιδέες του δεν έγιναν αποδεκτές σε καμία Ελληνική πόλη και έμειναν μόνο στην θεωρητική φιλοσοφία του. Το ερώτημα με τον Πρωταγόρα απευθυνόταν στον εαυτόν μου ώστε να καταδείξω το μπέρδεμα που έχω για το θέμα λόγω ανεπαρκούς γνώσεως. Δεν παίρνω θέση υπέρ του Πλάτωνα, είμαι ξεκάθαρος αλλά προφανώς δυσνόητος προς εσάς.
      Προφανώς, όπως αναφέρθηκε, ο Ελληνικός πολιτισμός δεν αντικατοπτρίζεται μόνο στον Πλάτωνα και στην φιλοσοφία του. Εγώ μιλάω για τις γενικολογίες, δεν κατακρίνω τους επικριτές του Πλάτωνα πόσες φορές θα πρέπει να το πω? Όταν αναφέρω ότι ποτέ δεν με τράβαγε ο παπάρας ο Πλάτωνας για έρευνα και μελέτη προφανώς και παίρνω αρνητική και επικριτική θέση ως προς το πρόσωπό του διατηρώντας τις επιφυλάξεις μου. Άμα με ξαναρωτήσεις τα ίδια πράγματα ειλικρινά θα στα γράψω στα Κινέζικα! :scratch:

  8. 8
    Ακράγαντας

    Σταύρο, όταν λες να πάρουμε τα πράγματα από μηδενική βάση εννοείς την γνωστή κοπτοραπτική κατά το πως μας βολεύει? Γιατί αυτά που γράφεις στις 3 πρώτες παραγράφους δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα. Δεν καταλαβαίνω τι εννοείς ότι οι Έλληνες είναι ένας πληθυσμός που μπήκε στην ιστορία για δεύτερη φορά με το ίδιο όνομα. Είχαμε πλείστα ονόματα σε όλη την διαδρομή μας όπως Γραικοί, Αχαιοί, Δαναοί, Έλληνες, Ίωνες. Πάντα όμως ο λαός αυτός ήταν ο ίδιος εκτός και αν υιοθετείς τις θέσεις τύπου Φαλμεράιερ και αντίστοιχων , ευτυχώς ελάχιστων, εγκάθετων πρακτόρων της θεωρίας του Πανσλαβισμού και του Παντουρκισμού. Προσμείξεις με άλλες φυλές βεβαίως και υπήρξαν αλλά σε ποσοστά που πάντα αφομοιώνονταν από το Ελληνικό στοιχείο. Άσε τους Αιγύπτιους μην τους πιάσουμε εδώ είναι μεγάλο θέμα.

    Το όνομα Ρωμιός, σε σύγχρονη απόδοση, μας αποδόθηκε μόνον από το εβραιοχριστιανικό ιερατείο της βρωμούπολης, τους πράκτορές του και τους συνεχιστές τους Οθωμανούς. Ελάχιστες έως ανύπαρκτες είναι οι αναφορές σε ξένες βιβλιογραφίες που αποκαλούν τους Έλληνες ως έθνος Ρωμιούς. Γράφεις Σταύρο ότι: “Αυτός είναι ο λόγος που όλος ο κόσμος κι ο ντουνιάς μας ονομάζει Γραικούς κι όταν λένε Έλληνας εννοούν μόνο τους αρχαίους” ? Καλά ρε Σταύρο που το είδες γραμμένο αυτό δηλαδή θα με τρελάνεις? Σε ενοχλεί το Γραικός? Ο Γραικός αναφέρεται στην Ελληνική Μυθολογία από τον Ησίοδο ως το παιδί του Δία με την Πανδώρα κόρη του Δευκαλίωνα και της Πύρρας. Ο Αριστοτέλης και ο Απολλόδωρος αναφέρουν ότι οι Έλληνες πριν λέγονταν Γραικοί και κατοικούν στην Ήπειρο. Σε όλη τη δύση μας αποκαλούν Greeks και την χώρα μας Greece. Σε όλη την ανατολή όμως και σε λαούς με ανατολική προέλευση μας αποκαλούν Yunan και την χώρα Yunani-stan=Χώρα των Ιώνων. Που είναι το παράξενο; Ολόκληρη η δυτική Ευρώπη, μέσω των Ρωμαίων και των αρχαίων Ιταλών, είχε γνωρίσει την Ελληνική φυλή των Γραικών που ήταν η πλησιέστερη προς αυτούς. Άπαξ και η πρώτη επαφή των δυτικών μαζί μας εντυπώθηκε στη συνείδηση τους με το όνομα Γραικός, το όνομα ήταν πλέον αδύνατο να αλλάξει. Χρησιμοποιήθηκε για να προσδιορίσει, δια μέσω του μέρους, το σύνολο των Ελληνικών φυλών. Η ανατολή από την άλλη, γνώρισε, όπως είναι φυσικό, την πλησιέστερη προς αυτήν Ελληνική φυλή, τους Ίωνες της Μ. Ασίας και έτσι με το όνομα αυτό ονόμασαν όλες τις Ελληνικές φυλές Yunan. Πάρε και ένα κουφό τώρα…οι Νορβηγοί (Βίκινγκς), οι Βιετναμέζοι και οι Κινέζοι μας αποκαλλούν Έλληνες (Hellas, Hy Lạp, Xīlà-Sila)! Αυτά δεν τα ξέρεις και πρέπει να στα αναφέρω εγώ ή μήπως μπερδεύεις το Γραικός με το γραικύλος?

    Λόγω επαγγέλματος είχα την τύχη να γνωρίσω πλήθος ανθρώπων σχεδόν απ’όλο τον κόσμο. Κανείς ποτέ δεν μου είπε σε αντίστοιχες συζητήσεις ότι δεν με θεωρεί Έλληνα όπως τους αρχαίους αλλά κάτι άλλο. Δεν ξέρω εσύ για ποιον κόσμο και ντουνιά μιλάς…το ότι η πνευματική μας Ελληνικότητα αλλοιώθηκε και ξεκωλιάστηκε από το βδέλυγμα του χριστιανισμού είναι άλλο καπέλο και συμφωνώ χίλια τα εκατό! Μην μπερδεύουμε τις ξύστρες με τις βούρτσες όμως, οι Έλληνες ξέχασαν…αλλά και πάλι το σύνολο των σημερινών Ελλήνων, εκτός από ελάχιστα ποσοστά εβραιόδουλων χριστιανόπληκτων, είναι κατά συνθήκη χριστιανοί λόγω επιβολής και αμάθειας του πληθυσμού. Άσε τι δοξολογούν οι τραγόπαππες στις εκκλησιές και που κανένας δεν καταλαβαίνει τι λένε, ποιος πατάει εκεί εκτός από το Πάσχα και σε γάμους και κηδείες? Πιάσε 100 Έλληνες και ρώτα τους ποιον θεωρούν πρόγονό τους τον Αβραάμ ή τον Ηρακλή, οι 90 θα σου πουν τον Ηρακλή, 2 θα σου πουν τον Αβραάμ και 8 θα σου πουν ότι μαλακία τους κατέβει για αντίδραση. Η γαμωθρησκεία των Εβραίων δυστυχώς έχει γίνει συνώνυμο της εθνικής ταυτότητας του Έλληνα λόγω ΤΥΦΛΩΣΗΣ και ΑΜΟΡΦΩΣΙΑΣ και εκεί οφείλονται οι τεράστιες αντιδράσεις, γιατί είναι τόσο δύσκολο αυτό να γίνει αντιληπτό?

    Όσον αφορά το διήγημά σου το προσυπογράφω με δέκα χέρια (το έχω εντοπίσει εδώ και καιρό σε σχόλιό σου στο Π-Δ) και το έχω χρησιμοποιήσει πάμπολλες φορές για να δώσω σε συνομιλητές μου να καταλάβουν πόσο αμόρφωτοι είμαστε οι σημερινοί Έλληνες. Για το ΞΕΒΟΥΛΩΜΑ παλεύουμε Σταύρο και όχι για τον δογματικό αρνητισμό της «ανυπαρξίας» μας.

    1. stauros

      Ακράγαντα, τις δεκαετίες 1980 και 90 έτυχε να έχω μαθητές στην μουσική από Αυστραλία, Ευρώπη και ΗΠΑ. Ήθελαν να μάθουν τις κλίμακες και τους ρυθμούς της ελληνικής μουσικής. Ένας λοιπόν Αυστραλός, όταν διαπίστωσε ότι οι άνθρωποι που γνώρισε εδώ δεν είχαν ιδέα περί της ιστορίας των Ελλήνων μου είπε το εξής: Σταύρο οι αρχαίοι σας πρόγονε έλεγαν «Πας μη Έλλην βάρβαρος». Τώρα εγώ ένας πρώην βάρβαρος σου λέω «Πας Έλλην μη Έλλην γάιδαρος». Τι νομίζεις ότι έπρεπε να απαντήσω σ’ αυτόν τον Αυστραλό;

      Δεν υπάρχουν αγαπητέ μου επαγγελματίες απόγονοι. Ούτε το οικόπεδο μέσα στο οποίο ζει κανείς του παρέχει καμμιά ταυτότητα. Κι αν πρόκειται να είναι αντικείμενο εθνικού προσδιορισμού αυτό θα το κρίνουν άλλοι. Στην προκειμένη δε περίπτωση αυτοί που γνωρίζουν τι εστί ελληνικό είναι και ελληνικώς φέρεσθαι. Ο πληθυσμός λοιπόν που κατοικεί σήμερα στην χώρα της Ελλάδος, στην ελληνική επικράτεια, δεν διαθέτει τις ως άνω προϋποθέσεις. Εάν εσύ τις διακρίνεις σε παρακαλώ να μας τις περιγράψεις για να τις αντιληφτούν και κάποιοι από εμάς που πιθανόν μας διαφεύγουν.

    2. Ακράγαντας

      Σταύρο, τολμώ να πω ότι το επιχειρήματά σου με τους Γραικούς και τον Αυστραλό “κριτή” είναι ισοπεδωτικά….προφανώς και ειρωνεύομαι.

      Δεν μίλησα για επαγγελματίες απογόνους ούτε για ταυτότητες σε οικόπεδα. Δεν υπάρχουν συμφωνώ, υπάρχουν όμως επαγγελματίες αποδομητές και καταπατητές οικοπέδων από ανέκαθεν.

      Θα ασκήσω την ίδια κριτική σε κάποιον που το παίζει “Ελληναράς” και επαίρεται για την συγγένειά του με τους αρχαίους Έλληνες χωρίς να ξέρει έναν φιλόσοφο με τους αντίστοιχους μηδενιστές και αποδομητές του έθνους που θεωρούν ότι επειδή οι Έλληνες άλλαξαν θρησκεία και ξέχασαν την κοσμοθεωρία τους δεν είναι πια Έλληνες αλλά ένα συνονθύλευμα χριστιανών τζοπάνηδων. Αρέσκομαι στην εποικοδομητική και επιμορφωτική κριτική και όχι στην στείρα άρνηση χωρίς νόημα και επειδή σε όλη αυτή την συζήτηση διακρίνω την αρνητικότητά σου θα σου απαντήσω με αρνητικότητα λοιπόν το τι εστί Ελληνικόν σήμερα…έχουμε κληρονομήσει στον υπερθετικό βαθμό όλα τα στραβά κι ανάποδα της φυλής. Όλα όμως δεν αφήσαμε τίποτα έξω…τα σκατά μας είναι ακριβώς τα ίδια. Αυτό κι αν είναι Ελληνικό και επειδή κάτι λέγαμε για ξεβοτάνισμα και χωράφια….η καλή κοπριά πάντα βοηθάει την νέα σπορά.

  9. 9
    Agraias

    Θέλοντας και εγώ να συμμετέχω σ” αυτήν την τόσο σημαντική κουβέντα που γίνετε για την στάση του Πλάτωνα στις επιστημονικές και φιλοσοφικές τάσεις τις εποχής του , θα προσπαθήσω να σας παραθέσω μια άλλη οπτική για το θέμα.
    Εστιάζοντας στο θέμα «Ελληνική σκέψη» και πόσο την υπηρέτησε ή όχι ο Πλάτωνας, καταλήξαμε να συζητάμε για το συνηθισμένο και αγαπημένο θέμα τις Αρχαιοελληνικότητας του Νεοέλληνα.
    Το θέμα όμως του Πλάτωνα που ανοίχτηκε, έχω την εντύπωση πως ξεπερνά αυτά τα στενά όρια της ελληνοσυζήτησεις και θεωρώ πως αφορά όλοι την παγκόσμια κοινότητα και κυρίως την επιστημονική παγκόσμια κοινότητα. Διότι η ουσία είναι πως ο Πλάτωνας ασελγούσε στην τότε επιστημονική σκέψη θεωρώντας τον εαυτό του μέσα σ” αυτή και κύριο εκφραστή της. Το ότι σήμερα το επίκεντρο της παγκόσμιας φιλοσοφικής και επιστημονικής σκέψης δεν είναι στην Ελλάδα, δεν έχει απολύτως καμία σημασία. Σημασία έχει πως υπάρχει και πως ακόμα και σήμερα απειλείτε και βάλετε από Πλατωνικές νοοτροπίες.

    Φέρνοντας ένα παράδειγμα θα πω πως ο κόσμος των ιδεών του Πλάτωνα μου θυμίζει τις σχετικά πρόσφατες θεωρίες για τα παράλληλα σύμπαντα ή καλύτερα για τους παράλληλους κόσμους:
    http://www.defencenet.gr/defence/item/%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BB%CE%B1-%CF%83%CF%8D%CE%BC%CF%80%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9%CF%81%CF%8C%CF%82-%CE%BD%CE%B1-%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CE%AF%CE%BE%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%BF-%CE%BC%CF%85%CE%B1%CE%BB%CF%8C-%CE%BC%CE%B1%CF%82-vid

    Έχω την εντύπωση ότι η επιστημονική σκέψη κινδυνεύει από την ανατροπή της σχέσεις θεωρεία-πράξη-απόδειξη-παραδοχή, από την σχέσει θεωρεία-παραδοχή.

    Έχω την εντύπωση πως μια καινούρια «θρησκεία» καιροφυλακτεί σύγχρονη με επιστημονικό προσωπείο και κάποιοι , ηθελημένα ή άθελα τους ως σύγχρονοι Πλατωνικοί , θα ανοίξουν την κερκόπορτα, ρίχνοντάς νερό στον μύλο των δημιουργιστών.

  10. 10
    PolitroposDionisis

    Δεν χρίζεται να μου γράψεις στα κινέζικα γιατί προφανώς βρισκόμαστε σε μια προκαταρκτική φάση, όπου μεταξύ της ανταλλαγής των απόψεων δίνονται, ας πούμε και κάποια διαπιστευτήρια….. ποιος είναι τι, και διαμορφώνονται ως έναν βαθμό και κοινοί κώδικες συνεννόησης…. :-)

    Μας ενδιαφέρει (έμενα σίγουρα) μια συζήτηση για το θέμα της ταυτότητας Aνθρωπος, αυτή είναι η αφετηρία μου και βάση αυτής, καθορίζω την στάση μου απέναντι σε όλα τα επί μέρους ζητήματα.
    Έτσι σε αυτήν την αναζήτηση, (με την βοήθεια φίλων…) κατανόησα πως, μέσα στην παραδοση της λεγόμενης «Kλασικής Ελλαδας» υπάρχουνε όλα εκείνα τα στοιχεία που συνθέτουνε αυτήν την ταυτότητα.
    Δηλαδή πως πριν από Έλληνες είμαστε άνθρωποι και πως ως τετοιοι πρέπει να ενδυναμώνουμε εντός μας, το βασικό χαρακτηριστικό του είδους μας, που είναι η ικανότητα κατανόησης του κόσμου που μας περιβάλει.

    Αυτό προϋποθέτει την τήρηση μιας διαδικασίας που απαιτεί, παρατήρηση, (αυτό θα πει επιστήμη παρατηρώ θέτω ερωτήματα (θεωρία) πειραματίζομε και αποδείχνω, (όπως λέει και ο Αγραίας, θεωρεία-πράξη-απόδειξη-παραδοχή.)
    Συνεπώς γνωρίζω ότι, ποτέ δεν μας δόθηκε απάντηση- εξήγηση, για τα μυστήρια της ζωής και του κόσμου, χωρίς την παραπάνω διαδικασία.
    Γνωρίζω ακόμη πως, αυτή η στάση ζωής, διαμορφώθηκε και ενσωματώθηκε στην ταυτότητα ενός λαού τους Έλληνες, πριν από τους άλλους λαούς.
    (Όχι πως πριν δεν γινότανε ανακαλύψεις και δεν υπήρχε πρόοδος στα θέματα της γνώσης, αλλά για πρώτη φορά στην ιστορία, αυτή η στάση αποτέλεσε στοιχείο ταυτότητας, για έναν λαό (και ακλουθήσανε και άλλοι….) μόνο έτσι εξηγείται ότι προωθηθήκανε ταυτόχρονα όλοι οι τομείς της γνώσης, μαθηματικά, ιατρική, αρχιτεκτονική, αστρονομία….. δεν υπάρχει τομέας της γνώσης που να μην φέρει αφετηριακά την σφραγίδα τους, έγινε ένα τεράστιο άλμα, με αποκορύφωμα την επιστήμη των επιστημών την φιλοσοφία, η όποια έδωσε και το ποιο αποφασιστικό χτύπημα στις θρησκείες, μιας και αφαίρεσε από αυτές το βασικό κοινωνικό τους «έρεισμα» την ηθική, η οποία έγινε πλέον αντικείμενο και αυτό της φιλοσοφίας…)

    Έτσι καταλήγουμε στο τι είναι Ελληνικό και τι όχι!! (όπως λέει και ο Σταύρος: «τι εστί ελληνικό είναι και ελληνικώς φέρεσθαι»,)
    όμως από όλη αυτήν την παράδοση των Ελλήνων, είμαστε υποχρεωμένοι ξεδιαλέξουμε. Όχι για να πετάξουμε κάτι από αυτήν, στο τάρταρο, ούτε για να το εξαφανίζουμε από προσώπου γης, απλώς να το βάλουμε εκεί που ανήκει,
    Για να καταχωρισουμε οτι αναγκαίο στο παρόν και το μέλλον και οτι ειναι ξεπερασμενο και αχρείαστο, στο στο παρελθόν της ιστορίας, όπως δηλαδή με την περίπτωση του Πλάτωνα, που τον καταχωρούμε στα αχρείαστα του παρελθόντος μαζί με τον χριστιανισμό το ισλάμ…. και κάθε άλλη, ιστορικά ξεπερασμένη θεωρία και πρακτική.
    Επομένως ετσι μπορει να κατανοηθει, ότι η χωρίς καμιά έκπτωση επιμονή μας ενάντια στον Πλάτωνα, είναι γιατί διαμορφώσαμε την άποψη ότι αυτός και οι ιδέες του δεν αφορούν το παρόν των νεο Ελλήνων και γενικότερα όλων των λαών του κόσμου…. ούτε έρχονται από το μέλλον, (όπως των σπουδαίων Ελλήνων, αλλά και τόσων και τόσων άλλων που τους ακλουθήσανε……. ).
    Για αυτό και όπως και εσύ παρατήρησες: «οι ιδέες του δεν έγιναν αποδεκτές σε καμία Ελληνική πόλη και έμειναν μόνο στην θεωρητική φιλοσοφία του.» γιατί αυτές αφορούσανε το παρελθόν
    Με βάση αυτήν την παρατήρηση είναι λάθος να λέγεται: «Προφανώς, όπως αναφέρθηκε, ο Ελληνικός πολιτισμός δεν αντικατοπτρίζεται μόνο στον Πλάτωνα και στην φιλοσοφία του.» για αυτό θα μου επιτρέψεις να διορθώσω πως στην «φιλοσοφία» του Πλάτωνα, δεν αντικατοπτρίζεται τίποτα Ελληνικό (έκτος από την γλώσσα) στην «φιλοσοφία» του αντικατοπτρίζεται το παρελθόν ή ανατολή, η δεσποτεία των βαρβάρων, όχι το μέλλον, όχι η δημοκρατία, και όλα αυτά που μπολιάσανε και γονιμοποιήσανε τον Δυτικό κόσμο και ολόκληρο πια τον κόσμο.

    Με τα παραπάνω πρέπει να διευκρινίσω πως το γεγονός ότι το ενδιαφέρον, για το τι είναι Ελληνικό και τι όχι, δεν αφορά ούτε γονιδιακές, ούτε εθνικιστικές παραδοχές, αυτές πέραν της επιστημονικής και ιστορικής διάστασης τους, δεν παρουσιάζουνε κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
    Σε κάθε περίπτωση λοιπον εντοπίζουμε τις αντιφάσεις, τις αντινομίες καθώς και κάθε ανορθόδοξη παραδοχή. Έτσι αξιοποιούμε το ξεβοτάνισμα της Ελληνικής παράδοσης, ως «Δούρειο Ίππο» κατά του εβραίο χριστιανικού – ρωμαίικου χτικιού, που βασανίζει έναν λαό (και όχι μόνο έναν λαό…..) που ξέχασε («…οι Έλληνες ξέχασαν…» όπως γράφεις).

    1. Ακράγαντας

      Φίλτατε Διονύση δεν θα μπορούσα παρά να συμφωνήσω απόλυτα μαζί σου!

    2. stauros

      Διονύση, άξιζε τον κόπο ένα τόσο περιεκτικό σχόλιο. Μπράβο σου.

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

:bye:  :good:  :negative:  :scratch:  :wacko:  :yahoo:  B-)  :heart:  :rose:  :-) 
:whistle:  :yes:  :cry:  :mail:  :-(  :unsure:  ;-)  :bow:  :ainte:  :no: