«

»

Εκτύπωσέ το Άρθρο

ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ. Η ΓΕΝΕΑΛΟΓΙΑ ΤΗΣ

Ι. Χρυσόστομος. Ο μέγας διδάσκαλος της γενοκτονίας
«Κι αν ακόμη φονεύσει κάποιος κατά το θέλημα του θεού, ο φόνος αυτός είναι από κάθε φιλανθρωπία καλύτερος, ενώ αν κάποιος από λύπη δείξη ευσπλαχνία και φιλανθρωπία, παρά το θέλημα του θεού, θα μπορούσε η φειδώ αυτή να αποβή πιο μιαρή από οποιοδήποτε φόνο»!!! «ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ». Ιωάννη Χρυσόστομου των εκδ. «ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΠΑΛΑΜΑΣ» 1980.

Η θεωρία όμως θέλει και το παράδειγμά της: Ι. Χρυσοστόμου, «Λόγος κατά Ιουδαίων Δ΄» σελ. 199, «Ο Φινεές λοιπόν, που διέπραξε σε μια στιγμή δύο φόνους, φονεύοντας έναν άνδρα και μια γυναίκα, τιμήθηκε με το αξίωμα της ιεροσύνης, ενώ  αυτός όχι μόνον δεν μόλυνε με το αίμα τα χέρια του αλλά καθαρώτερα τα έκαμε».

Εάν κανείς διαβάσει αυτά τα απαίσια και σιχαμερά λόγια και εξακολουθεί να θεωρεί το κτήνος αυτό άγιο τότε θα πρέπει να γνωρίζει ότι χρειάζεται επειγόντως ψυχίατρο.   Ασφαλώς πρόκειται για την ιδρυτική διακήρυξη της γενοκτονίας. Για έναν ορισμό της από θετική αλλά και από αρνητική θέση. Όταν ο ταύρος πιάνεται για τα καλά κι από τα δύο κέρατα. Αρκεί ο άγιος να δηλώσει ότι η δολοφονία των ανθρώπων, τους οποίους αυτός μισεί, είναι θέλημα του θεού του. Πράγματι ο κακούργος αυτός Χρυσόστομος χρηματοδότησε ορδές χριστιανών για να δολοφονήσουν Έλληνες και να καταστρέψουν ιερά, ναούς και δημόσια κτίρια του Ελληνισμού.

Αυτός ο εγκληματίας άγιος και προστάτης της παιδείας των Ρωμιών, συνέδεσε άρρηκτα τον χριστιανισμό με την Βιβλική θρησκεία και σε ότι αφορά στο φρικιαστικό ζήτημα της γενοκτονίας. Δεν μπορεί να υποκινηθεί καμμιά αμφιβολία περί αυτού.

Αλλά δεν γίνεται να υπάρξει ένας Θεοδόσιος, ένας Αρκάδιος ή ένας Ιουστινιανός

(άπαντες δολοφόνοι των Ελλήνων – μπορούμε τώρα να καταλάβουμε για ποιόν λόγο οι πρώτοι άγιοι του χριστιανισμού ήταν όλοι τους εγκληματίες ελληνοκτόνοι)

εάν δεν προηγηθεί ένας Χρυσόστομος, αλλά ούτε και Χρυσόστομος άνευ Χριστού.

Και εξηγούμαστε: Κατά Λουκάν (19.27) «πλήν τους εχθρούς μου εκείνους τους μη θελήσαντές με βασιλεύσαι επ’ αυτούς, αγάγετε ώδε και κατασφάξατε αυτούς έμπροσθέν μου». Τα λόγια αυτά βγαίνουν από το στόμα του θεού της αγάπης παρακαλώ, του Χριστούλη. Μωρέ αυτός δεν ήταν που έλεγε να αγαπάμε του εχθρούς μας! Έλεος κύριε θεολόγε… εξηγήστε μας πριν αποτρελαθούμε, δεν μπορεί κάπου θα σφάλουμε, κάτι παρεξηγούμε.

Έχετε δίκιο αγαπητοί μου αδελφοί, απαντά ο θεολόγος, δεν εννοεί εδώ αυτό που αντιληφθήκατε, και συνεχίζει, πρόκειται για το επιμύθιο της παραβολής των μνων. Είναι παραβολικό, δεν αντιλαμβάνεσθε διότι δεν έχετε καθαρή καρδιά. Δεν τυγχάνετε της χάριτος του θείου Πνεύματος.

Έτσι αποφαίνεται πάντοτε ο θεολόγος, ο κατ’ εξοχήν άνθρωπος του θεού, ο αρχιψευταράς της οικουμένης των ανθρώπων. Τους ερωτώ λοιπόν: καλά εσείς είστε ανώτεροι θεολόγοι από τον Ιωάννη τον Χρυσόστομο; Αμέσως λαμβάνω απ’ όλους την ίδια απάντηση: μη γένοιτο, εμείς μπροστά στον μέγιστο των αγίων;; Θα παραδεχτείτε λοιπόν την άποψή του περί του προαναφερθέντος χωρίου; Μα φυσικά απαντούν άπαντες. Απαντούν δε με άνεση περί της παραδοχής τους διότι από τους αθεόφοβους αυτούς ουδείς έχει ανοίξει βιβλίο του Χρυσοστόμου.

Με την επαλήθευση δε αυτή αποδεικνύονται και ανήθικοι διότι όταν τους διαβάσεις τον Χρυσόστομο να διευκρινίζει ότι προσέξτε δεν είναι παραβολικό το λεχθέν του Χριστού, που λέει «κατασφάξατέ τους έμπροσθέν μου» όπως θα διαπιστώσουμε στη συνέχεια, τότε οι θεολόγοι αυτοί αντί να παραδεχτούν από την μια την άγνοιά τους για τα ζητήματα των ευαγγελίων, κι από την άλλη το ποιόν του θεού τους, επιδεικνύουν πάντοτε συμπεριφορά υβριστική και επιθετική (ομιλώ εκ πείρας).

Και για του λόγου το αληθές ιδού η άποψη του αγίου περί της επιθυμίας του Χριστού προς σφαγή των απειθούντων προς τις εντολές του: «Λόγος κατά Ιουδαίων» τόμος 34 σελ. 107 «… πράγμα που έπαθαν και οι Ιουδαίοι, οι οποίοι, αφού κατέστησαν τους εαυτούς τους άχρηστους για εργασία έγιναν κατάλληλοι για σφαγή» (οι Ιουδαίοι ουδέποτε δέχτηκαν τον Χριστό ως Μεσσία). Και συνεχίζει ο άγιος «Γι’ αυτό και ο Χριστός έλεγε: τους εχθρούς μου που δεν θέλησαν να βασιλεύσω σ’ αυτούς οδηγήστε τους εδώ και κατασφάξετέ τους».

Ο άγιος λοιπόν πατέρας αυτός μας επιβεβαιώνει κατηγορηματικώς ότι ο Χριστούλης όλ’ αυτά τα έλεγε και τα εννοούσε τοις μετρητοίς.

Όμως ο θεός της αγάπης, δίδαξε την μισαλλοδοξία του και την γενοκτονική του προπτική, με περισσή αγαπητικότητα, κι σε άλλη περίπτωση:

ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟ 10 ΣΤΙΧΟΙ 11-15

11-Και μέσα σε όποια πόλη ή κωμόπολη μπείτε, εξετάστε ποιος είναι άξιος μέσα σ’ αυτή, και εκεί να μείνετε μέχρις ότου φύγετε.

12-Και μπαίνοντας μέσα στο σπίτι, χαιρετήστε το.

13-Και αν μεν το σπίτι είναι άξιο, η ειρήνη σας ας έρθει επάνω του• αλλά, αν δεν είναι άξιο, η ειρήνη σας ας επιστρέψει σε σας.

14-Και όποιος δεν σας δεχθεί ούτε ακούσει τα λόγια σας, βγαίνοντας έξω από το σπίτι ή από την πόλη εκείνη, ξετινάξτε τη σκόνη από τα πόδια σας.

15-Σας διαβεβαιώνω: Ελαφρότερη θα είναι η τιμωρία κατά την ημέρα της κρίσης στη γη των Σοδόμων και των Γομόρρων.

Όλοι γνωρίζουν τι, υποτίθεται, συνέβη στα Σόδομα και στα Γόμορρα. Εκεί την ζημιά την έκανε ο μπαμπάκας του ο Γιαχβέ. Έτσι κι αυτός απειλεί. Όπως λέμε κατά μάνα κατά κύρη…

Ακόμα  και τα: » ει τις έρχεται προς με και ου μισεί τον πατέρα εαυτού και την μητέρα και την γυναίκα και τα τέκνα και τους αδελφούς και τας αδελφάς, έτι δε και την εαυτού ψυχήν, ου δύναταί μου μαθητής είναι. » (Λουκάς 14/ιδ: 26).

«34 Μη νομίσητε ότι ήλθον βαλείν ειρήνην επί την γην• ουκ ήλθον βαλείν ειρήνην, αλλά μάχαιραν. 35 ήλθον γαρ διχάσαι άνθρωπον κατά του πατρός αυτού και θυγατέρα κατά της μητρός αυτής και νύμφην κατά της πενθεράς αυτής»

(Εντυπωσιακή  είναι εδώ η διευκρίνιση ότι άνθρωπος είναι μόνον ο υιός).

Δηλαδή, να μην μείνει τίποτε όρθιο μέσα στην κοινωνία!

Η ιστορία μας ξεκινά την πορεία της μέσα από τα πρώτα βιβλία της Βίβλου.

Δευτερονόμιο, κεφάλαιο Ζ’: «1 Όταν δε Κύριος ο Θεός σου σε εισαγάγει εις την χώραν, προς την οποίαν τώρα πορεύεσαι, δια να την κληρονομήσεις ως ιδικήν σου, και εκβάλη από εμπρός σου έθνη μεγάλα, τους Χετταίους…Ιεβουσαίους, επτά έθνη πολυαριθμότερα και ισχυρότερα από σας,

2 και θα παραδώσει αυτούς Κύριος ο Θεός σου εις  τας χείρας σου, θα κτυπήσης αυτούς, θα τους εξαφανίσης τελείως, δεν θα συνάψης καμμίαν συνθήκην μαζή των και δεν θα τους λυπηθήτε καθόλου..

5 Αλλά και αυτά ακόμη θα πράξης εναντίον των ειδωλολατρών αλλοεθνών: Θα κρημνίσετε τους βωμούς των, θα συντρίψετε τας ειδωλολατρικάς των στήλας, θα κατακόψετε τα ιερά δάση των και θα κάψετε εις την φωτιά τα ξυλόγλυπτα αγάλματά των.

6 Διότι συ  εν αντιθέσει προς εκείνους είσαι λαός άγιος, αφιερωμένος εις τον Κύριον και Θεόν σου. Κύριος και Θεό σου σε εξέλεξεν ανάμεσα από όλα τα άλλα έθνη της γης να είσαι ιδική του εκλεκτή περιουσία…

8… αλλά διότι σας αγαπά ο Κύριος και διότι τηρεί τον όρκον, τον οποίον έδωσεν εις τους προπάτοράς σας … Αλλά είναι και Θεός δίκαιος, ο οποίος ανταποδίδει προσωπικώς εις τους μισούντας αυτόν και αμετανοήτους κατά τα έργα αυτών και εξολοθρεύει αυτούς…

16 Συ θα απολαύσης τα λάφυρα των εθνών τα οποία ο Κύριος σου δίδει…

22 Κύριος ο Θεός σου θα καταστρέψη και θα εξαφανίση ολίγον κατ’ ολίγον τα έθνη αυτά από εμπρός σου. Δεν θα ημπορέσης και δεν πρέπει, να εξαφανίσης αυτούς ταχέως, δια να μη μείνη έρημος και ακατοίκητος η χώρα από ανθρώπους και πληθυνθούν τα άγρια θηρία εναντίον σου.

23 Αυτούς Κύριος ο Θεός σου θα τους παραδώση εις τας χείρας σου και θα καταστρέφης αυτούς ολοκληρωτικώς μέχρις ότου εξολοθρευθούν και εξαφανισθούν πλήρως.

24 Ο Θεός θα παραδώση εις τα χέρια σας τους βασιλείς των εθνών αυτών, θα τους εξοντώσετε, ώστε να χαθούν και τα ονόματα αυτών από τον τόπον, όπου εβασίλευον. Κανείς δεν θα ημπορέση να αντισταθή απέναντί σας, μέχρις ότου τους εξολοθρεύσετε όλους.

25 Τα αγάλματά τών θεών των θα τα παραδώσετε εις το πυρ, δια να καούν…».

Τα πράγματα εδώ λέγονται με τ’  όνομά τους, ξεκάθαρα, χωρίς την παραμικρή υπόνοια για αλληγορίες και συγκαλύψεις και χωρίς καμμιά δυνατότητα για διαφορετικές ερμηνείες.

Εδώ δεν υπάρχει κανένα περιθώριο για επιδόσεις στην προσφιλή τάση διαστρέβλωσης των γραφομένων στην Βίβλο από την πλευρά των θεολόγων. Διότι πάντοτε ακούγαμε, ακούμε και θα ακούμε να απαντούν στα σχετικά ερωτήματά μας με την φράση κλισέ: «Κυττάξτε, δεν εννοεί στο σημείο αυτό η Βίβλος αυτό που νομίζετε, διότι το εκφράζει αλληγορικά, και για να κατανοήσετε τι θέλει να μας διδάξει, πρέπει πρώτα να προσευχηθήτε, για να λάβετε την θεία χάρη, την διαίσθηση και την ενόραση, οι οποίες ανοίγουν τους οφθαλμούς μας απέναντι στον θείο λόγο».

Ωστόσο το ερώτημα, το οποίο πρόκειται να τεθεί εδώ είναι εάν η νοοτροπία αυτή, η οποία καλλιεργήθηκε στο Δευτερονόμιο αλλά και σ’  όλη την Βίβλο, παρέμεινε κλεισμένη στα στενά όρια του Εβραϊκού λαού ή έλαβε γενικότερες προεκτάσεις στην παγκόσμια κοινότητα.

Μάλιστα εάν επηρέασε λιγότερο ή περισσότερο τους λαούς οι οποίοι «ασπάστηκαν» τον Χριστιανισμό ή τον Ισλαμισμό, αφού και οι δυο θρησκείες θεωρούν την Βίβλο ως ιερό τους βιβλίο. Οι μεν Χριστιανοί όπως είναι ακριβώς, οι δε Ισλαμιστές με μιά μόνον αντίρρηση: ότι οι κακοί Εβραίοι αφαίρεσαν από μέσα της όλες τις προφητείες που αναφέρονταν στον προφήτη τους τον Μωάμεθ.

Τι θα πει όμως «περιούσιος λαός», «εκλεκτός λαός του θεού»;

Η ιδέα περί του «εκλεκτού λαού του θεού» επεκτείνεται και γενικεύεται στον χριστιανικό κόσμο, αφού έχουμε τις δυο «Νέες Σιών», όπως αποκαλούνται από Ανατολικούς και Δυτικούς χριστιανούς οι πόλεις Κωνσταντινούπολη και Ρώμη.

Στο βιβλίο «Η πολιτική ιδεολογία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας» της Ελένης Γλύκατζη Αρβελέρ, εκδ. «Ψυχογιός», στη σελ. 59 διαβάζουμε: «Με τον ίδιο σκοπό αναπτύχθηκε επίσης η βιβλική αναφορά, που διατηρήθηκε από την εκκλησία και που θεωρούσε τους Βυζαντινούς ‘τον νέο περιούσιο λαό’. Ας πούμε σχετικά μ’ αυτό, πως η βιβλική αναφορά, που συμπλήρωνε έντεχνα την Κωνσταντινική και αυτοκρατορική αναφορά, έβρισκε μεγάλη απήχηση στο βυζαντινό λαό, που είχε πεισθεί για την ιστορική αποστολή του, κι ήταν αλληλέγγυος με την ιμπεριαλιστική πολιτική των κυβερνητών του».

Στην ίδια σελίδα, στην υποσημείωση 2, γράφει: «ας σημειώσουμε, ότι ο Κωνσταντίνος Ζ΄ αποκαλεί ‘περιούσιο λαό’ το βυζαντινό στρατό… Για τον βυζαντινό λαό, που χαρακτηρίζει ‘Νέο Ισραήλ’».

Το Δευτερονόμιο λοιπόν, το βιβλίο αυτό της παλαιάς Διαθήκης, το ιερό για τους Ελληνοχριστιανούς, διδάσκει , για πρώτη φορά παγκοσμίως, τον τρόπο της συστηματικής ενσφήνωσης βάρβαρων ιδεοληψιών σ’ έναν λαό.

Στην προκειμένη περίπτωση αναφερόμαστε στα εξής:

. Πρώτον, στην διαθήκη-υπόσχεση δια όρκου του Γιαχβέ (θεός των Ιουδαίων) προς τον Αβραάμ, Ισαάκ, Ιακώβ και τους απογόνους αυτών για παράδοση σ’ αυτούς ως κληρονομιάς της «γης της επαγγελίας».

.  Δεύτερον, στην ιδέα περί του «εκλεκτού λαού του θεού» και

. Τρίτον, στις γενοκτονίες τις οποίες δικαιούται ο λαός αυτός (ως προκύπτουσες εκ των δύο προαναφερθέντων λόγων), των λαών οι οποίοι κατοικούσαν την γη Χαναάν, όπως ονομάζονταν η «γη της επαγγελίας».

Επί πλέον στο βιβλίο αυτό τονίζεται επανειλημμένως η ιδέα του μονοθεϊσμού και ως εκ τούτου η ξεκάθαρη εντολή για άσκηση, με συγκεκριμένους τρόπους, στην μισαλλοδοξία.

Ειδικότερα αναφέρονται μόνο στο βιβλίο αυτό της Π.Δ.:

.  75 φορές η υπόσχεση της «γης της επαγγελίας» στα εξής κεφάλαια και στίχους: Α. 21,35,  Β. 12,  Γ. 18,20,  Δ. 19-23,26,31,38,40,  Ε. 2,31,33,  ΣΤ. 3,10,18,23,  Ζ. 1,8,12,13,  Η.1,7,10,18,  Θ. 1,4,523,27,28,  Ι. 11,  ΙΑ. 8-10,21,23,25,31,  ΙΒ. 1,9,1012,27,  ΙΖ. 14,  ΙΗ. 9,  ΙΘ. 1,  Κ. 15,16,  ΚΑ. 1,  ΚΕ. 19, ΚΣΤ. 1,9,15,  ΚΖ. 1,3,  ΚΗ. 69,  Λ. 5,12,  ΛΑ. 3,7,13,20,21,23,  ΛΓ. 42,  ΛΔ. 4.

.  20 φορές γενοκτονίες μετά λεηλασιών των λαών της «γης της επαγγελίας» από τον «εκλεκτό λαό»: Β. 34,  Γ. 2,6,  Δ. 38,  ΣΤ. 10,  Ζ. 2,5,16,20,22-25,  Θ. 3,  ΙΒ. 29,  ΙΓ. 16,  Κ. 13,16.  ΛΑ. 2,4,  ΛΓ. 19.

.  8 φορές η ιδέα περί του «εκλεκτού λαού του θεού»: Δ. 7,  Ζ. 14,115,  ΙΔ. 2,  ΚΣΤ. 18,  ΚΗ. 12.

.  7 φορές το δόγμα του μονοθεϊσμού: Δ. 35,39,  Ε. 7,  ΣΤ. 4,117,  ΙΓ. Όλο,  ΛΒ. 39.

.  5  φορές υποδείξεις για την άσκηση στη μισαλλοδοξία δια της καταστροφής των ναών και λοιπών ιερών χώρων των ετερόδοξων λαών: Ζ. 5,25,  ΙΒ. 2,  ΙΓ. 6,  ΙΖ. 5.

Παράλληλα υπενθυμίζεται κατά κόρον η εκδικητικότητα του ζηλότυπου και ζηλόφθονου αυτού θεού, με ατέλειωτους τρόπους τιμωριών για τους ασυμμόρφωτους στις υποδείξεις του.

Δεν θα παραθέσω εδώ τις ατέλειωτες λεπτομερείς περιγραφές των γενοκτονιών, που διέπραξε ο εκλεκτός λαός της Βίβλου, διότι νομίζω ότι αρκεί αυτή που κατέθεσα πιο πάνω.

Έπειτα είναι τόσο φρικιαστικές που μαυρίζουν ακόμα και την πιο σκληρή ψυχή.

Η διδασκαλία του Χρυσόστομου έπιασε τόπο;

Γράφει ο Vittorio Lanternari, μέλος του οργανισμού «ΔΙΕΘΝΗΣ ΕΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ». Βιβλίο: «Ο ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ», έκδ. «Ηρόδοτος», 1987.

«… Ο πολιτιστικός ιμπεριαλισμός, ανάλογα με τις περιπτώσεις, μπορεί να λειτουργήσει στο χώρο της θρησκείας, της οικονομίας, της κοινωνίας και της πολιτικής, της δικαιοσύνης, της παιδαγωγικής και της εκπαίδευσης, της γλώσσας.

Για να έλθουμε σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, παραδείγματα θρησκευτικού ιμπεριαλισμού μαρτυρούνται από την ιστορία των κατακτήσεων, των ιεραποστολών, των σχέσεων ανάμεσα σε ιεραποστολές και ιθαγενείς κοινωνίες. Οι Ισπανοί «conquistadores» του Hernanto Cortez και του  Francisco Pizarro ήταν φορείς μιας συγκεκριμένης ιδεολογίας – που διαδόθηκε από την εκκλησία στην υπηρεσία της ισπανικής μοναρχίας – για την οποία η σφαγή των Αζτέκων του Μεξικού και των Ίντιος της αυτοκρατορίας των Ίνκας στο Περού, όπως και η καταστροφή των λειψάνων του πολιτισμού τους, ήταν άγια πράξη και θέλημα θεού.

To «απαρτχάιντ» στη Νότια Αφρική και Ροδεσία είχε την ιστορική του καταγωγή στην καλβινιστική ιδεολογία των «μπόερς», λευκών αποίκων της περιοχής. Η υποχρεωτική κατάργηση των παραδοσιακών θρησκευτικών τελετών και η επιβολή ποινών για τους παραβάτες, υπήρξαν σταθερά χαρακτηριστικά της πολιτιστικής πολιτικής των ιεραποστολών στους πλέον διάφορους λαούς της Αμερικής και της Ωκεανίας κατά τη διάρκεια των προηγούμενων αιώνων.

Οι ιεραποστολικές εκκλησίες ζήτησαν, ενάντια στο κίνημα «Kimbangista» του τότε Βελγικού Κογκό, που εμπνέονταν από ένα χριστιανισμό με αυτονομιστικό προσανατολισμό, την επέμβαση των πολιτικών αρχών, την καταδίωξη των οπαδών της θρησκείας και την εξαφάνιση του προφήτη ιδρυτή της. Όπως φαίνεται, ο θρησκευτικός ιμπεριαλισμός συχνά περιλαμβάνει πρωτοβουλίες πολιτικής απομόνωσης, καταστροφής του πολιτισμού ακόμα και γενοκτονίας. Η διάδοση του Ευαγγελίου, όπως παρατηρεί ο Wachtel αναφερόμενος στο Περού, είναι μια πραγματική επίθεση…

Και κλείνω μ’ ένα ερώτημα:

Είναι τυχαίο το γεγονός ότι το απάνθρωπο και βρωμερό αυτό ανθρώπινο κτήνος, που λέγεται Ι. Χρυσόστομος, καθιερώθηκε ως προστάτης των γραμμάτων και της παιδείας των Ρωμιο-Ελλήνων;

Σταύρος Βασδέκης


Μόνιμος σύνδεσμος σε αυτό το άρθρο: http://athriskos.gr/1627/

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

:bye: 
Περισσότερα...