«

»

Εκτύπωσέ το Άρθρο

Το εβραϊκό ζήτημα. Ο Μαρξ, πριν γίνει κομμουνιστής

225-The-truth-of-religioin-650x526Η εις βάθος ανάλυση του προβληματικού οικονομικού καθεστώτος του Δυτικού κόσμου από τον Καρλ Μαρξ.

Δεν πρόκειται για ανάλυση κομμουνιστικής οπτικής γωνίας, διότι όταν ο Μαρξ επεξεργάστηκε το ζήτημα αυτό δεν είχε πληχθεί ακόμη από τις κομμουνιστικές του ιδεοληψίες (διευκρίνιση προς αποφυγή αντικομμουνιστικών αλλεργιών). Πρόκειται για μια θεώρηση καθαρά ιστορική και μάλιστα, ισχυρίζομαι, κυτταγμένη με καθαρούς φακούς, απαλλαγμένους από θολούρες ιδεολογικών γράσων. Μια έκθεση του προβλήματος από τον Μαρξ, πριν γίνει κομμουνιστής.

 

Η ΙΟΥΔΑΙΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΑΠΛΗΣΤΕΙΑ ΡΙΖΑ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ

«Ο χριστιανισμός ξεπήδησε από τον ιουδαϊσμό. Μετατράπηκε και πάλι σε ιουδαϊσμό. Ο χριστιανός ήταν από την αρχή ακόμα ο θεωρητικίζων Εβραίος, επομένως, ο Εβραίος είναι ο πρακτικός χριστιανός, και ο πρακτικός χριστιανός ξανάγινε Εβραίος…

Εξάλλου η πρακτική κυριαρχία του ιουδαϊσμου πάνω στον χριστιανικό κόσμο έφτασε, στη βόρεια Αμερική, έτσι που το ίδιο το κήρυγμα του Ευαγγελίου, η ίδια η χριστιανική διδασκαλία έγινε ένα είδος εμπορίου, και ο χρεωκοπημένος έμπορος αρχίζει με το Ευαγγέλιο, όπως κι ο ευαγγελιστής που έχει πλουτίσει ασχολείται με το εμπόριο…

Ο θεός των Εβραίων έχει γίνει επίγειος θεός. Η συναλλαγματική είναι ο πραγματικός θεός του Εβραίου. Ο θεός του δεν είναι παρά η απατηλή συναλλαγματική« .  Κ. Μαρξ

Δεν γίνεται να κατανοήσει κανείς ένα πρόβλημα – το οικονομικό στην προκειμένη περίπτωση – όταν αφορά προ παντός στην οικουμένη των ανθρώπων, εάν δεν ξεκινήσει την μελέτη του από την γενεαλογία του συγκεκριμένου προβλήματος. Είναι το ίδιο που θα πάθαινε ένας γεωπόνος εάν στην μελέτη ενός δένδρου ή φυτού απαξίωνε εντελώς την προσοχή του στις ρίζες του.

Η πανσπερμία των αντιφατικών απόψεων, όσων αφορούν στην εξήγηση της οικονομικής κρίσης των καιρών μας, οφείλεται μάλλον στην άγνοια των απαρχών των αιτίων (ρίζες), τα οποία ευθύνονται για την κρίση αυτή.

Η χάβρα των Ιουδαίων – μέσα στην οποία ξεφωνίζουν σήμερα χίλιες μύριες διαφορετικές απόψεις,  περί της οικονομικής κρίσης –  η οποία μαστίζει την χώρα μας, ολόκληρη την Ευρώπη αλλά σχεδόν κι όλον τον κόσμο, δηλώνει έντονα την άγνοια, όλων σχεδόν των απόψεων, ως προς τα βαθύτερα αίτια της κρίσης αυτής.

Επίσης η χάβρα αυτή δηλώνει και κάτι σπουδαιότερο: ότι παρά τις ανάλογες εμπειρίες του παρελθόντος, η οικουμένη των ανθρώπων παραμένει έρμαιο μιας νοοτροπίας η οποία γεννά, με μαθηματική ακρίβεια, τις κρίσεις αυτές, διότι ούτε η πρώτη είναι, αλλά μάλλον ούτε και η τελευταία. Μια νοοτροπία η οποία είναι φανερό ότι την εμποδίζει να βάλει μυαλό της προκοπής μέσα στο κεφάλι της, όσον αφορά στα ενδημικά αλλά και διακοινοτικά οικονομικά ζητήματα.

Τα τελευταία τρία χρόνια, όσα ακριβώς είναι αυτά στα οποία φανερώθηκε εντελώς το οικονομικό κομφούζιο, το οποίο μας αφορά εδώ, έχω διαβάσει χίλια δυο κείμενα, μέσα στα οποία επιχειρείται η εξήγηση του προβλήματος της οικονομικής κρίσης. Το αποτέλεσμα είναι να έχουν καταστεί οι εγκεφαλικοί νευρώνες μου ένα μπερδεμένο κουβάρι, το οποίο ούτε σαράντα μοδίστρες δεν θα μπορέσουν να το ξεμπερδέψουν. Και δεν θα το ανέφερα αυτό, εάν δεν παρατηρούσα ότι από το ίδιο πρόβλημα έπασχαν και πάσχουν όλοι οι τριγύρω συνάνθρωποι μου.

Για τους λόγους αυτούς, κι επειδή έχω την γνώμη ότι ο Μαρξ θα μας διαφωτίσει ικανώς για τα βαθύτερα αίτια που τροφοδοτούν την εντροπία του στενού αλλά και ευρύτερου οικονομικού συστήματος, καταθέτω εδώ κάποια αποσπάσματα από το βιβλίο του ΤΟ ΕΒΡΑΪΚΟ ΖΗΤΗΜΑ (και με άλλοθι την εβραϊκή του καταγωγή), μέσα στο οποίο εκθέτει την άποψή του για το πρόβλημα αυτό που λέγεται οικονομική κρίση, αλλά και γενικότερα για τις νοοτροπίες οι οποίες τροφοδοτούν με θετική ενέργεια τις εξάρσεις του προβλήματος αυτού, όπως επίσης και την διαχρονικότητά της προβληματικότητάς του, αφού οι εν λόγω νοοτροπίες λανθάνουν σχεδόν εντελώς της παρατήρησής, ακόμα και από ευφυή άτομα.

Ο Καρλ Μαρξ αναλύει καταλυτικά την ιουδαιοποίηση του Δυτικού κόσμου

«Ο χριστιανισμός ξεπήδησε από τον ιουδαϊσμό. Μετατράπηκε και πάλι σε ιουδαϊσμό. Ο χριστιανός ήταν από την αρχή ακόμα ο θεωρητικίζων Εβραίος, επομένως, ο Εβραίος είναι ο πρακτικός χριστιανός, και ο πρακτικός χριστιανός ξανάγινε Εβραίος. Ο χριστιανισμός μόνο φαινομενικά είχε ξεπεράσει τον ιουδαϊσμό. Ήταν πάρα πολύ αριστοκρατικός, πάρα πολύ πνευματικός για να εξαφανίσει τη χοντροκοπιά της πρακτικής ανάγκης με τρόπο άλλο από τη μεταρσίωσή της στον ουρανό…

Εξάλλου η πρακτική κυριαρχία του ιουδαϊσμου πάνω στον χριστιανικό κόσμο έφτασε, στη βόρεια Αμερική, έτσι που το ίδιο το κήρυγμα του Ευαγγελίου, η ίδια η χριστιανική διδασκαλία έγινε ένα είδος εμπορίου, και ο χρεωκοπημένος έμπορος αρχίζει με το Ευαγγέλιο, όπως κι ο ευαγγελιστής που έχει πλουτίσει ασχολείται με το εμπόριο» Καρλ Μαρξ

Πρόκειται για μια βαθιά και ουσιαστική περιγραφή της ιουδαιοποίησης του χριστιανικού κόσμου, από έναν Εβραίο, τον Καρλ Μαρξ. Φαίνεται ότι, όταν έγραψε αυτά που θα παραθέσω εδώ, δεν είχε γίνει ακόμα τόσο κομμουνιστής όσο έγινε όταν έγραψε το Κεφάλαιο.

Η περιγραφή, διατυπώθηκε ως απάντηση, την άνοιξη του 1843, σε κάποιες απόψεις του Μπρούνο Μπάουερ που αναφέρονται στο βιβλίο του «Το εβραϊκό ζήτημα». Απαντά μάλιστα στο κεφάλαιο του βιβλίου αυτού με τον τίτλο «Η ικανότητα των σημερινών Εβραίων και χριστιανών να γίνουν ελεύθεροι».

Οι εκδ. «ΟΔΥΣΣΕΑΣ», Ζαλόγγου 9, τηλ. 3619724, εξέδωσαν την απάντηση αυτή, μαζί με άλλα κείμενα του Μαρξ, σε βιβλίο με τον ομώνυμο τίτλο, «Το εβραϊκό ζήτημα», απ’ όπου και τα παραθέματα. (Πρόκειται, κατά τη γνώμη μου, για πολυτιμότατο βιβλίο, διότι εξετάζει το θέμα σε μεγάλο βάθος).

Ο Μαρξ διαφωνεί με τον Μπάουερ, ο οποίος θεωρεί ότι το ζήτημα, της εν λόγω χειραφέτησης, είναι θρησκευτικής φύσεως. Ότι δηλαδή η λύση είναι η κατάργηση της θρησκείας. Καταθέτει λοιπόν την δική του, η οποία είναι η εξής:

(Καρλ Μαρξ) … Εμείς προσπαθούμε να σπάσουμε τη θεολογική διατύπωση του ζητήματος. Το ζήτημα της ικανότητας του Εβραίου για χειραφέτηση μετατρέπεται για μας στο ζήτημα: ποιο ιδιαίτερο κοινωνικό στοιχείο πρέπει να ξεπεραστεί, για να καταργηθεί ο ιουδαϊσμός; Γιατί η ικανότητα του σημερινού Εβραίου για χειραφέτηση είναι η σχέση του ιουδαϊσμού προς τη χειραφέτηση του σημερινού κόσμου. η σχέση αυτή προκύπτει κατ’ ανάγκη από την ιδιαίτερη θέση του ιουδαϊσμού στον σημερινό υποδουλωμένο κόσμο.

Ας κυττάξουμε τον πραγματικό γήινο Εβραίο. όχι τον σαββατιάτικο Εβραίο, όπως κάνει ο Μπάουερ, αλλά τον καθημερινό Εβραίο. ας ψάξουμε το μυστικό του Εβραίου όχι μέσα στη θρησκεία του – αλλά ας ψάξουμε το μυστικό της θρησκείας μέσα στον πραγματικό Εβραίο.

Ποιο είναι το γήινο βάθρο του ιουδαϊσμού; Η πρακτική ανάγκη, το ιδιωτικό συμφέρον. Ποια είναι η εγκόσμια λατρεία του Εβραίου; Το εμπόριο. Ποιος είναι ο γήινος θεός του; Το χρήμα.

Ε, λοιπόν! Η χειραφέτηση από το εμπόριο και από το χρήμα, επομένως από τον πρακτικό, πραγματικό ιουδαϊσμό θα ήταν η αυτοχειραφέτηση της εποχής μας.

Μια οργάνωση της κοινωνίας που θα καταργούσε τις προϋποθέσεις του εμπορίου, και κατά συνέπεια τη δυνατότητα του εμπορίου, θα έκανε αδύνατη την ύπαρξη του Εβραίου. Η θρησκευτική του συνείδηση θα διαλυόταν σαν άψυχος καπνός μέσα στον πραγματικό ζωογόνο αέρα της κοινωνίας. Από την άλλη μεριά: όταν ο Εβραίος αναγνωρίζει ως ανίσχυρη αυτή την πρακτική του ουσία κι εργάζεται για την εξάλειψή της, τότε βγαίνει έξω από το πλαίσιο της μέχρι τώρα εξέλιξής του προς την καθαρά ανθρώπινη χειραφέτηση και στρέφεται ενάντια στην ακραία πρακτική έκφρασης της ανθρώπινης αυτοαλλοτρίωσης.

Έτσι, ανακαλύπτουμε στον ιουδαϊσμό ένα καθολικό σύγχρονο αντικοινωνικό στοιχείο, που διαμέσου της ιστορικής εξέλιξης, όπου οι Εβραίοι συνείργησαν με ζήλο προς αυτή την κακή κατεύθυνση, έφτασε ως το τωρινό του ύψος, όπου πρέπει κατανάγκη να διαλυθεί.

Η χειραφέτηση των Εβραίων, στην έσχατη σημασία της, είναι η χειραφέτηση της ανθρωπότητας από τον ιουδαϊσμό. (Σ.Μ. Ο Μαρξ έχει υπόψη την απελευθέρωση του ανθρώπου από το εμπόριο, από την εξουσία του χρήματος. Η χρήση της λέξης «ιουδαϊσμός», ‘Judentum’ με την έννοια της κερδοσκοπίας συνδέεται εδώ, για τον Μαρξ, με το γεγονός ότι στη γερμανική γλώσσα η λέξη «Jude», εκτός από την ετυμολογική της σημασία – «Εβραίος», «Ιουδαίος» – χρησιμοποιείται και με την έννοια του «τοκογλύφος», «αισχροκερδής έμπορος»).
Ο Εβραίος έχει κιόλας χειραφετηθεί με ιουδαϊκό τρόπο.

«ο Εβραίος που, λ.χ., στη Βιέννη, είναι μόνο ανεκτός, καθορίζει, με τη δύναμη του χρήματος που διαθέτει, την τύχη ολόκληρης της Αυτοκρατορίας. Ο Εβραίος, που μπορεί να είναι δίχως δικαιώματα στο πιο μικρό γερμανικό κράτος, αποφασίζει για τις τύχες της Ευρώπης. Ενώ τα σωματεία και οι συντεχνίες είναι κλειστά στον Εβραίο ή δεν του είναι ακόμα ευνοϊκά, η τόλμη της βιομηχανίας περιγελά το πείσμα των μεσαιωνικών θασμών» (Μπ. Μπάουερ, το εβραϊκό ζήτημα, σελ. 114).

Δεν πρόκειται για μεμονωμένο γεγονός. Ο Εβραίος έχει χειραφετηθεί με ιουδαϊκό τρόπο, όχι μόνο γιατί έχει γίνει κάτοχος της δύναμης του χρήματος, αλλά γιατί το χρήμα μ’ αυτόν ή δίχως αυτόν έχει γίνει παγκόσμια δύναμη, και το πρακτικό πνεύμα των Εβραίων έχει γίνει το πρακτικό πνεύμα των χριστιανικών λαών.

Οι Εβραίοι χειραφετήθηκαν τόσο, όσο οι χριστιανοί έχουν γίνει Εβραίοι.

«Ο ευσεβής και πολιτικά ελεύθερος κάτοικος της Νέας Αγγλίας – αναφέρει λόγου χάρη ο συνταγματάρχης Χάμιλτον – είναι ένα είδος Λαοκόοντα που δεν κάνει την παραμικρή προσπάθεια ν’ απελευθερωθεί από τα φίδια που τον περισφίγγουν. Ο Μαμμωνάς είναι το είδωλό τους, τον προσκυνάνε όχι μόνο με τα χείλια, αλλά μ’ όλες τι δυνάμεις του σώματος και της ψυχής τους. Η γη δεν είναι γι’ αυτούς τίποτε άλλο παρά ένα χρηματιστήριο και είναι πεισμένοι ότι σεν έχουν εδώ κάτω άλλον προορισμό παρά να γίνουν πλουσιότεροι από τους γείτονές τους. Το εμπόριο έχει κυριέψει όλες τις σκέψεις τους, η ανταλλαγή αντικειμένων αποτελεί την μοναδική τους αναψυχή. Όταν ταξιδεύουν σηκώνουν, σαν να λέμε, στην πλάτη τους την πραμμάτια τους και το τεζιάχι τους και δεν μιλάνε παρά για τόκους και κέρδη. Αν σε κάποια στιγμή χάνουν από τα μάτια τις υποθέσεις τους, αυτό γίνεται μόνο για να χώσουν τη μύτη τους στις υποθέσεις των άλλων».

(Του αντιγράφοντος: Τώρα καταλαβαίνουμε καλύτερα γιατί είπε ο Νίτσε το «ο μεγαλύτερος εξευτελισμός της Ευρώπης θα είναι εξαμερικανιστεί»).

Εξάλλου η πρακτική κυριαρχία του ιουδαϊσμου πάνω στον χριστιανικό κόσμο έφτασε, στη βόρεια Αμερική, έτσι που το ίδιο το κήρυγμα του Ευαγγελίου, η ίδια η χριστιανική διδασκαλία έγινε ένα είδος εμπορίου, και ο χρεωκοπημένος έμπορος αρχίζει με το Ευαγγέλιο, όπως κι ο ευαγγελιστής που έχει πλουτίσει ασχολείται με το εμπόριο.

«Ο άνθρωπος που βλέπετε επικεφαλής μιας σεβαστής συνόδου ιεραρχών ήταν αρχικά έμπορος. Όταν χρεοκόπησε στο εμπόριό του, έγινε κληρικός. Τούτος ο άλλος ήταν στην αρχή ιερέας, μόλις όμως βρέθηκε στα χέρια του ορισμένο χρηματικό ποσό, παράτησε τον άμβωνα για να ριχτεί στο εμπόριο. Στα μάτια πολλών, το ιερατικό λειτούργημα είναι σωστή επαγγελματική σταδιοδρομία» (Beaumont, ο.π. σελ. 185).

Κατά τον Μπάουερ, έχουμε να κάνουμε με μια απατηλή κατάσταση όταν στη θεωρία δεν αναγνωρίζονται στον Εβραίο τα πολιτικά δικαιώματα, ενώ στην πράξη αυτός κατέχει μια πελώρια δύναμη και ασκεί χοντρικά την πολιτική του επιρροή όταν αυτή του περικόβεται λιανικά.

Η αντίφαση στην οποία βρίσκεται η πρακτική δύναμη του Εβραίου με τα πολιτικά του δικαιώματα, είναι η αντίφαση μεταξύ πολιτικής και χρηματικής εξουσίας γενικά. Ενώ η πρώτη στέκει ιδεατά πάνω από τη δεύτερη, στην πράξη έχει γίνει ο δούλος της.

Ο Ιουδαϊσμός διατηρήθηκε πλάι στον χριστιανισμό όχι μόνον σαν θρησκευτική κριτική του χριστιανισμού, όχι μόνον σαν ενσαρκωμένη αμφιβολία για την θρησκευτική γέννηση του χριστιανισμού αλλά εξίσου και γιατί το πρακτικό-εβραϊκό πνεύμα, γιατί ο Ιουδαϊσμός, διατηρήθηκε μέσα στην ίδια την χριστιανική κοινωνία και μάλιστα πήρε εδώ την ύψιστή του ανάπτυξη.

Ο Εβραίος, ως ιδιαίτερο μέλος της κοινωνίας των ιδιωτών, δεν είναι παρά η ιδιαίτερη εκδήλωση του Ιουδαϊσμού μέσα στην κοινωνία των ιδιωτών. Ο Ιουδαϊσμός διατηρήθηκε όχι στο πείσμα της ιστορίας αλλά χάριν στην ιστορία. Η κοινωνία των ιδιωτών γεννά συνεχώς από τα ίδια της τα σπλάχνα τον Εβραίο.

Ποια ήταν η καθαυτό βάση της ιουδαϊκής θρησκείας; Η πρακτική ανάγκη, ο εγωισμός. Γι’ αυτό, ο μονοθεϊσμός του Εβραίου είναι στην πραγματικότητα ο πολυθεϊσμός των πολλών αναγκών, ένας πολυθεϊσμός που ακόμα και το αποχωρητήριο το κάνει αντικείμενο του θεϊκού νόμου.

Η πρακτική ανάγκη, ο εγωισμός, είναι η αρχή της κοινωνίας των ιδιωτών, και πρόβαλε καθαρά σαν τέτοια, μόλις η κοινωνία των ιδιωτών ξεγέννησε πλέρια το πολιτικό κράτος. Ο θεός της πρακτικής ανάγκης και του ατομικού συμφέροντος είναι το χρήμα.

Το χρήμα είναι ο φλογερός θεός του Ισραήλ, που μπροστά του δεν μπορεί να σταθεί άλλος θεός. Το χρήμα εξευτελίζει όλους τους θεούς του ανθρώπου και τους μετατρέπει σε εμπόρευμα. Το χρήμα είναι η αποξενωμένη από τον άνθρωπο ουσία της εργασίας του και της ύπαρξής του. Αυτή η ξένη ουσία τον εξουσιάζει, κι αυτός την προσκυνάει.

Ο θεός των Εβραίων έχει γίνει επίγειος θεός. Η συναλλαγματική είναι ο πραγματικός θεός του Εβραίου. Ο θεός του δεν είναι παρά η απατηλή συναλλαγματική.

Η αντίληψη για τη φύση, που διαμορφώθηκε κάτω από την κυριαρχία της ατομικής ιδιοκτησίας και του χρήματος, είναι η πραγματική περιφρόνηση, ο πρακτικός εξευτελισμός της φύσης, η οποία υπάρχει βέβαια στην εβραϊκή θρησκεία, αλλά μόνο στη φαντασία.

Με τούτη την έννοια ο Θωμάς Μύντσερ θεωρεί αφόρητο το γεγονός «ότι τα πλάσματα έγιναν ιδιοκτησία – τα ψάρια στο νερό, τα πουλιά στον αέρα, τα φυτά στη γη – ενώ και τα πλάσματα θα έπρεπε να είναι ελεύθερα».

Αυτό που στην εβραϊκή θρησκεία βρίσκεται σε αφηρημένη μορφή – η περιφρόνηση της θεωρίας, της τέχνης, της ιστορίας, του ανθρώπου ως αυτοσκοπού – είναι η πραγματική, ενσυνείδητη άποψη του χρηματανθρώπου, η αρετή του. Η ίδια η σεξουαλική σχέση, γίνεται αντικείμενο αγοραπωλησίας.

Η χιμαιρική εθνικότητα του Εβραίου είναι η εθνικότητα του εμπόρου, γενικά του χρηματανθρώπου. Ο ανυπόστατος νόμος των Εβραίων δεν είναι παρά η θρησκευτική γελοιογραφία της ανυπόστατης ηθικότητας και του Δικαίου γενικά, των τυπικών μόνο τελετουργιών από τις οποίες περιστοιχίζεται ο κόσμος του ατομικού συμφέροντος…

Ο ιουδαϊσμός φτάνει στο κορύφωμά του με την ολοκλήρωση της κοινωνίας των ιδιωτών. Αλλά η κοινωνία των ιδιωτών ολοκληρώνεται μόνο μέσα στον χριστιανικό κόσμο. Μόνο κάτω από την κυριαρχία του χριστιανισμού, που μετατρέπει όλες τις εθνικές, φυσικές, ηθικές, θεωρητικές σχέσεις σε κάτι το εξωτερικό για τον άνθρωπο, η κοινωνία των ιδιωτών μπόρεσε να χωριστεί από τη ζωή του κράτους, να κόψει όλους τους δεσμούς του ανθρώπου με το είδος, να βάλει τον εγωισμό, την ιδιοτελή ανάγκη στη θέση αυτών των δεσμών με το είδος, να μεταβάλει τον κόσμο των ανθρώπων σ’ έναν κόσμο κατακερματισμένων ατόμων που στέκουν εχθρικά το ένα απέναντι στο άλλο.

Ο χριστιανισμός ξεπήδησε από τον ιουδαϊσμό. Μετατράπηκε και πάλι σε ιουδαϊσμό. Ο χριστιανός ήταν από την αρχή ακόμα ο θεωρητικίζων Εβραίος, επομένως, ο Εβραίος είναι ο πρακτικός χριστιανός, και ο πρακτικός χριστιανός ξανάγινε Εβραίος.

Ο χριστιανισμός μόνο φαινομενικά είχε ξεπεράσει τον ιουδαϊσμό. Ήταν πάρα πολύ αριστοκρατικός, πάρα πολύ πνευματικός για να εξαφανίσει τη χοντροκοπιά της πρακτικής ανάγκης με τρόπο άλλο από τη μεταρσίωσή της στον ουρανό.

Ο χριστιανισμός είναι η μεταρσιωμένη σκέψη του ιουδαϊσμού, ο ιουδαϊσμός είναι η αγοραία ωφελιμιστική εφαρμογή του χριστιανισμού, αλλά η εφαρμογή αυτή μπόρεσε να γίνει καθολική μόνο αφού ο χριστιανισμός, σαν έτοιμη πια θρησκεία, είχε ολοκληρώσει θεωρητικά την αυτοαποξένωση του ανθρώπου από τον εαυτό του και από τη φύση.

Μόνο ύστερα απ’ αυτό, ο ιουδαϊσμός μπόρεσε να φτάσει στην καθολική κυριαρχία και να μετατρέψει τον αλλοτριωμένο άνθρωπο και την αλλοτριωμένη φύση σε αντικείμενα απαλλοτριώσιμα εκποιήσιμα, που βρίσκονται σε δουλική εξάρτηση από την εγωιστική ανάγκη, από το εμπόριο…

Ο χριστιανικός εγωισμός της ευδαιμονίας στην ολοκληρωμένη του πρακτική, μεταβάλλεται κατανάγκη στον σαρκικό εγωισμό του Εβραίου, η ουράνια ανάγκη σε επίγεια, ο υποκειμενισμός σε ατομικό συμφέρον.

Εμείς εξηγούμε την καρτερικότητα του Εβραίου όχι με τη θρησκεία του, αλλά, αντίθετα, με την ανθρώπινη βάση της θρησκείας του, μα την πρακτική ανάγκη, με τον εγωισμό.

Εφόσον η πραγματική ουσία του Εβραίου μέσα στην κοινωνία των ιδιωτών έχει πετύχει την πραγμάτωση, , την επίγεια ενσάρκωσή της σε οικουμενική κλίμακα, η κοινωνία των ιδιωτών δεν μπορούσε να πείσει τον Εβραίο για τον εξωπραγματικό χαρακτήρα της θρησκευτικής του ουσίας που εκφράζει ακριβώς μόνο στη σφαίρα των ιδεών την πρακτική ανάγκη.

Επομένως, την ουσία του σημερινού Εβραίου δεν τη βρίσκουμε στην Πεντάτευχο ή στο Ταλμούδ, αλλά μέσα στην τωρινή κοινωνία, όχι σαν αφηρημένη, αλλά σαν την ύψιστα εμπειρική ουσία, όχι μόνο σαν στενότητα του Εβραίου, αλλά σαν την εβραϊκή στενότητα της κοινωνίας.

Μόλις η κοινωνία κατορθώσει να εξαλείψει την εμπειρική ουσία του ιουδαϊσμού, την κερδοσκοπία και τις προϋποθέσεις της, ο Εβραίος θα γίνει κάτι το αδύνατο, γιατί η συνείδησή του δεν θα έχει πια αντικείμενο, γιατί η υποκειμενική βάση του ιουδαϊσμού, η πρακτική ανάγκη, θα εξανθρωπιστεί, γιατί η σύγκρουση της ατομικής-αισθησιακής ύπαρξης, με την ύπαρξη του ανθρώπου σαν μέλους του ανθρώπινου είδους θα έχει καταργηθεί.

Η κοινωνική χειραφέτηση του Εβραίου είναι η χειραφέτηση της κοινωνίας από τον ιουδαϊσμό.

Βασδέκης Ν. Σταύρος

 

 

 

Μόνιμος σύνδεσμος σε αυτό το άρθρο: http://athriskos.gr/1520/

4 σχόλια

Μεταπήδηση στη φόρμα σχολίων

  1. 1
    Politropos Dionisis

    Προφανώς δεν έχεις τίποτα να απαντήσεις για την πατάτα που έκανες στο σχολιο, που ατυχώς παράθεσες, για να ισχυριστείς τα περί, «ήξεις αφήξεις» του κομουνισμού, καθώς και για τους ισχυρισμους σου για την κατάργηση της ιδιοκτησίας…..

    Δυστυχώς Και οι δύο ισχυρισμοί σου προσιδιάζουνε στον παραδοσιακό λαϊκιστικό τρόπο, των θιασωτών του καπιταλιστικού συστήματος. Που συνίσταται στην διαστρέβλωση των παραδοχών του αντίπαλου του, που είναι ο κομουνιστικός τρόπους θεώρησης, και στην συνέχεια στην εύκολη πια, κατατρόπωση των διαστρεβλωμένων θέσεων – παραδοχών του!!!
    Αντί να γίνεις λίγο προσεκτικότερος, συνεχίζεις την ίδια ταχτική και στο σχόλιο σου στις (26 Φεβρουαρίου 2013 στις 9:36 πμ,) όπου ισχυρίζεσαι: -Ότι κανείς δεν σου απάντησε, λες μάλιστα «….ούτε φωνή ούτε ακρόαση…» και αυτό είναι εντελώς ψευδέστατο,γιατί σε παλαιότερη ανάρτηση αυτου του ιδίου θεματος, εγώ τουλάχιστον σχολίασα!!!!!
    Αντί να κοκορεύεσαι ότι κανείς δεν σου απάντησε, το σωστό θα ήτανε σε αυτό το θέμα «Το εβραϊκό ζήτημα. Ο Μαρξ, πριν γίνει κομμουνιστής» αφού το ξαναφέρνεις στην επιφάνια να έχεις και τους τότε σχολιασμούς!!!
    Αναγκάζομαι λοιπόν, να ξανά να επισημάνω, πως από την ανάγνωσητου αποσπάσματος που χρησιμοποιείς δεν προκύπτει ότι : «Δεν πρόκειται για ανάλυση κομμουνιστικής οπτικής γωνίας, διότι όταν ο Μαρξ επεξεργάστηκε το ζήτημα αυτό δεν είχε πληχθεί ακόμη από τις κομμουνιστικές του ιδεοληψίες» ο ισχυρισμός αυτός είναι αυθαίρετος και επιεικώς αφελής

    Για να αποδείξω ότι ο Μαρξ, από τότε που έγραψε για το εβραϊκό ζήτημα είχε σαφή σχέση κομμουνιστικής συνέχειας και με τον μετέπειτα Μαρξ, αρκεί να εστιάσω την προσοχή μου στο σημείο εκείνο που από το κείμενο του Μαρξ, παράθεσες εδώ http://athriskos.gr/?p=1520). Και στο οποίο με παραπέμπεις θαρρώντας ότι πέτυχες λαβράκι, εκεί λοιπόν αναφέρει: «Το χρήμα είναι η αποξενωμένη από τον άνθρωπο ουσία της εργασίας του και της ύπαρξής του. Αυτή η ξένη ουσία τον εξουσιάζει, κι αυτός την προσκυνάει».

    Αυτή η «αμαρτωλή» κομουνιστικού περιεχομένου φράση- τσιτάτο- επαναλαμβάνετε στερεότυπα σε όλο το κατοπινό συγγραφικό του έργο!!

    1. stauros

      Διονύση, ομολογώ ότι ναι, δεν μπορώ να απαντήσω. Ότι αδυνατώ να συζητήσω μ’ έναν άνθρωπο που θεωρεί πιθανόν να υπάρξει κοινωνία δίχως χρήμα, δίχως εμπόριο, δίχως ιδιοκτησία (παρ’ όλο που τυγχάνω άμοιρος παντός είδους ιδιοκτησίας), δίχως την τάση οι επιτήδειοι να προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τους αφελείς, δίχως να υπάρχουν πρόβατα εύκαιρα για άρμεγμα από τσοπαναραίους, δίχως….

      Αυτό που νομίζω ότι πρέπει να επιδιώξουμε είναι να ελαττωθεί το ποσόν των αφελών και να ελεγχθεί καλύτερα η ασυδοσία των επιτήδειων της εκμετάλλευσης των πάντων, μέσω της συνεχούς και αδιάλειπτης υπεράσπισης δημοκρατικών διαδικασιών και θεσμών.

    2. stauros

      Θα έλθει ημέρα, που θα βόσκουν μαζί ο λύκος και το πρόβατο, το λιοντάρι με το αρνί, ο ταύρος με το μοσχάρι, θα ζουν όλοι οι άνθρωποι αδελφωμένοι (Ησ. 11,6-7).

      Δηλαδή ή θα έρθει μια μέρα που οι λύκοι θα τρώνε λάχανα ή πρέπει να ξεκάνουμε όλους τους λύκους, για να μη τρώνε τα καημένα αθώα προβατάκια (Βιβλικός χαζοβιολισμός)!

  2. 2
    Politropos Dionisis

    «Διονύση, ομολογώ ότι ναι, δεν μπορώ να απαντήσω. Ότι αδυνατώ να συζητήσω μ’ έναν άνθρωπο που θεωρεί πιθανόν να υπάρξει κοινωνία δίχως χρήμα, δίχως εμπόριο, δίχως ιδιοκτησία…..»

    Τι λέει ρε λόρδε που με ύφος σερ. πας να μου προσάψεις τις παρανοήσεις σου….

    Ερώτημα? που και ποτέ με βρήκες να παραδέχομαι όλα αυτά που λες? έτσι όπως τα λες? ώστε να μην μπορείς να συζητήσεις? Προσπαθώ να θυμηθώ μήπως είπα κάτι τέτοια κατά λάθος?

    Αν όμως έχει συμβεί αυτό το μέγα σφάλμα για το οποιο με απαξιώνεις, τότε με αναγκάζεις να κάνω μια δήλωση αποκήρυξης, όπως αναγκάζανε τους παλαιούς κομμουνιστές, έτσι και εγώ:
    Δηλώνω ενοποιών όλων, ότι: αποκηρύσσω τας κομμουνιστικάς ιδέας και κάθε συνοδοιπορούσα με αυτάς άποψην και από τούδε και στο εξής θα διάγω βίον σύμφωνο με τα ιδεώδη και ιδανικά της Σταυριανικής φυλής….. :yahoo:

    Επιμένεις να εννοείς ότι τέτοια λέει ο Μαρξ και εγώ τα στηρίζω για αυτό έχω να πω ότι:

    1ον Αν με το έτσι θέλω, θες να μου προσάψεις τέτοιες παραδοχές, τότε όλα αυτά τα ωραία πως υποστηρίζεις πως είσαι υπέρ της δημοκρατίας είναι «κολοκύθια τούμπανα». Ως πραγματικός δημοκράτης πριν με χαρακτηρίσεις πρέπει να αναφερθείς στο αποδεικτικό υλικό, να μου πεις που πότε ομολόγησα αυτά τα πράγματα, διότι εγώ επιμένω, πως ποτέ όσα χρονιά συζητάμε, δεν έγραψα η είπα κάτι ανάλογο…..

    2ον Είναι προσβλητική η δήλωση σου όχι για αυτούς στους όποιους απευθύνεσαι, αλλά για σένα, σε σένα επιστρέφει η προσβολή!!! διότι αν εσύ, έτσι αυθαίρετα που ερμηνεύεις τα κείμενα του Μαρξ, (όπως ισχυρίζεσαι, έχεις να κάνεις με έναν άνθρωπο που θεωρεί πιθανόν να υπάρξει κοινωνία δίχως χρήμα, δίχως εμπόριο, δίχως ιδιοκτησία……… ) τότε τι σημάνει το γεγονός ότι μας προτείνεις κείμενα, που κατά την άποψη σου περιέχουνε αυτές τις παραδοχές? δεν συζητάς με τον Μαρξ μελετώντας τον?
    Με το συμπάθιο ρε φίλε πες μας τι πίνεις και δε μας δεν δίνεις? Ήσουνα νηφάλιος όταν τα έγραψες αυτά?
    Διαφορετικά το δεν συζητάω δεν μπορώ να απαντώ είναι εκδήλωση αυταρχισμού!

    3ον Προσωπικά δεν συνάντησα πουθενά στα κείμενα του Μαρξ τέτοιες παραδοχές (και υπέρ της ιδιοκτησίας μιλά και για το χρήμα ως γενικό ισοδύναμο της πραγματικής αξίας των παραγόμενων αγαθών και για την διακίνηση των αγαθών «εμπόριο» και για την προστιθέμενη άξια τους…. κλπ κλπ απλώς τα θέτει σε άλλη βάση και ζητά το μετρό κατά της απληστίας και του εγωισμού!!!!
    Θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον, αν η δημοκρατική σου (?) ευαισθησία στον διάλογο, ευαρεστηθεί να μου τα επισημάνει… όπως ακριβώς έκανα εγώ και όχι μόνο εγώ…. που χωρίς περί άλλων να τυρβάζουμε, απέναντι στις (σκόπιμες η αθέλητες, το ίδιο κάνει!!) παρανοήσεις, για αυτά τα συγκεκριμένα θέματα, όταν με στρεβλό τρόπο τα παρουσιάζεις…
    Δικαίωμα σου να κανείς όποια προπαγάνδα θέλεις κάνοντας το μαύρο άσπρο, εμείς δεν είμαστε υποχρεωμένοι πρέπει να το παραδεχθούμε!

    4ον Εδώ και χρόνια συζητάς μετά μανίας…. Και προσπαθείς να φωτίσεις εκτός από τους πλανημένους της αριστεράς, ποιο σωστά να τους αλλάξεις τα φωτά, και όσους πιστεύουνε παρόμοια πράγματα, σαν αυτά που μας παράθεσες και αναφέρονται στο: (Ησ. 11,6-7). Θα έλθει ημέρα, που θα βόσκουν μαζί ο λύκος και το πρόβατο, το λιοντάρι με το αρνί, ο ταύρος με το μοσχάρι, θα ζουν όλοι οι άνθρωποι αδελφωμένοι.
    Αλλά από ότι φαίνεται σου αρέσει να μιλάς όταν δεν απαντάς δεν συζητάς το συμπέρασμα που με αναγκάζεις να βγάλω είναι, πως μπορείς να συζητάς για όλα τα θέματα και με όλους, μονάχα με αυτές τις παρακάτω προϋποθέσεις:
    -ή συμφωνήσουμε μαζί σου,
    -ή έστω κι αν δεν συμφωνούμε να μην σε στριμώξουμε,
    -κι αν σε στριμώξουμε να πάμε πάσο
    Διαφορετικά δεν συζητάς δεν μπορείς να απαντάς κλπ κλπ

    Αυτό θα το κρατήσω για την συνέχεια, διότι όσες ερωτήσεις κι αν μου έχεις κάνει…. εγώ ούτε που διανοήθηκα ποτέ να πω στον φίλο μου, αλλά και σε οποιονδήποτε άλλον, δεν μπορώ να σου απαντήσω γιατί πιστεύεις ή νομίζεις αυτό ή εκείνο…. κάτι οτιδήποτε… Ψάξε όσο θέλεις εδώ μέσα και θα το διαπιστώσεις……
    Προφανώς η ταπεινότητα μου, είναι απαλλαγμένη από την επαγγελματική διαστροφή του καθηγητή που συνίσταται, στο αυτός να ρωτά και οι άλλοι να απαντούνε, αυτός να διδάσκει κι άλλοι να είναι υποχρεωμένοι να μαθαίνουνε το μάθημα…. κι όχι να αμφισβητήσουνε τα λεγόμενα του…..

    Εντάξει το κατάλαβα, αλλά τι νόημα έχει μια τέτοια συζήτηση? Κάλιο να λέμε μαλακίες διάφορες….. και να μην χαλάμε και τις καρδιές μας…..
    Αλλά αν θέλεις να περνάς απλώς καλά χωρίς ζόρισμα, τι κάθεσαι και αναρτάς τέτοια βαριά θέματα που δεν αντέχεις να τα σηκώσεις?
    Μιχάλη προτείνω μαζί με τον διαχωρισμό της εκκλησίας από το κράτος, να μπει και το αίτημα, να αποβάλουμε από την εκπαίδευση αυτού του είδους την στάση, και όχι μόνο από την εκπαίδευση αλλά και γενικότερα οπουδήποτε και οποτεδήποτε εκδηλώνεται αυτη να πατασεται δια νόμου αυστηρού!!!

    Υ.Γ.1ο )
    ΣΕΡ ΣΤΑΥΡΟΣ, μια υπενθύμιση της αυτοκριτικής σου:
    Πώς να διορθώσουμε την διαλογική διαδικασία;
    Λέει κάτι κάποιος. Ένας άλλος θέλει να απαντήσει. Και ρωτάω: είναι τόσο δύσκολο, αυτός ο δεύτερος, αντί να αρχίσει τους χαρακτηρισμούς, προς πάσα κατεύθυνση, να προβάλλει το επιχείρημά του, το οποίο τυχαίνει να αντικρούει τα λεγόμενα του πρώτου!
    Φυσικά πρώτα έθεσα το ερώτημα στον εαυτό μου. Η απάντηση που μου έδωσε ήταν, ναι, είναι δύσκολο.
    Όταν τον ρώτησα γιατί είναι δύσκολο, άρχισε ο ερίφης να μου αραδιάζει χίλιες δυο δικαιολογίες. Ήταν σαν να έβλεπα τον εαυτό μου δίχως το τομάρι του. Όπως φαίνεται το γδαρμένο γουρούνι και το γδαρμένο μουσχάρι.
    Αμέσως σχεδόν τον παρακάλεσα να σταματήσει γιατί σιχάθηκα. Θα σταματήσω μου είπε, αφού σου πω και το τελευταίο που θέλω: σου είναι δύσκολο να κάνεις αυτό που ρώτησες επειδή έχεις πολύ μεγάλη ιδέα για μένα.
    αϊντε αϊνντε!!!! :ainte: :ainte: :no:

    Υ.Γ. 2ο)
    Ολόκληρη ανάλυση σου έκανα από το κείμενο του Μαρξ που εσύ ανάρτησες!!! περιμένω (και επιμένω) να μου εξηγήσεις, γιατί δεν απαντάς στο θέμα που σου έθεσα, δηλαδή ότι παρερμηνεύεις την θέση του Μαρξ για το θρησκευτικό ζήτημα!

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

:bye: 
more...