«

»

Εκτύπωσέ το Άρθρο

Ο Χατζιδάκις, η Αθανασία, η ιδιωτεία και η Φλέρυ Νταντωνάκη

 

pink_lotus

 

Ο Χατζιδάκις, η Αθανασία, η ιδιωτεία και η Φλέρυ Νταντωνάκη

 

 

 

Τι ζητάς αθανασία στο μπαλκόνι μου μπροστά
δε μου δίνεις σημασία κι η καρδιά μου πώς βαστά
Σ΄ αγαπήσανε στον κόσμο βασιλιάδες, ποιητές
κι ένα κλωναράκι δυόσμο δεν τούς χάρισες ποτές

Είσαι σκληρή σαν του θανάτου τη γροθιά
μα ήρθαν καιροί που σε πιστέψανε βαθιά
Κάθε γενιά δική της θέλει να γενείς
Ομορφονιά, που δεν σε κέρδισε κανείς

Τι ζητάς αθανασία στο μπαλκόνι μου μπροστά
ποια παράξενη θυσία η ζωή να σου χρωστά
Ήρθαν διψασμένοι Κροίσοι, ταπεινοί προσκυνητές
κι απ΄ του κήπου σου τη βρύση δεν τους πότισες ποτές

Είσαι σκληρή σαν του θανάτου τη γροθιά
μα ήρθαν καιροί που σε πιστέψανε βαθιά
Κάθε γενιά δική της θέλει να γενείς
Ομορφονιά, που δεν σε κέρδισε κανείς

Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις

 

«Τη Φλέρυ τη γνώρισα στην Αμερική. Για μένα είναι η μεγαλύτερη τραγουδίστρια που γνώρισα στη ζωή μου. Η μεγαλύτερη προσωπικότητα του τραγουδιού που συνάντησα». Μάνος Χατζιδάκις

Η κυρία Φλέρυ έψαξε επί ματαίω την σωτηρία της ψυχής της στα φλιτζάνια της Ινδίας. Ως προς τα υπόλοιπά της, ανακατωμένος ο ερχόμενος (βλ.http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A6%CE% )

Τρεις θνητές υπάρξεις απέναντι στην Αθανασία.

Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται:
«Τι ζητάς αθανασία στο μπαλκόνι μου μπροστά…». Ο θνητός φαντάστηκε επίσκεψη της Αθανασίας και μάλιστα μπροστά στο μπαλκόνι του!  Εκεί δηλαδή που κυρίως ρεμβάζει ο άνθρωπος. Τι λε ρε μεγάλε! Μάλιστα η Αθανασία τον επισκέφτηκε για να μην του δώσει σημασία (κάτι είναι κι αυτό από το καθόλου της)!

Πρόκειται ασφαλώς για την ιδέα που έχει κανείς για την Αθανασία, διότι η πραγματικότητα είναι πολύ πεζή μπροστά στα άυλα βεγγαλικά (γόμωση με κοπανιστό αέρα) που εκπέμπει η φαντασία του κάθε ανθρώπου που έχει μεγάλη ιδέα για το άτομό του.

Η Αθανασία πέραν των ανθρωπίνων ιδεοληψιών περί αυτής:

Αθανασία

Τότε μονάχα οι ’λιαχτίδες παιχνιδίζουν
όταν δροσοσταλίδες τύχει να συναπαντούν
δακρύμορφες αμόλυντες και άχραντες αυτού του κόσμου
της πρωινής  δροσιάς κρυστάλλινοι ανθοί

Στο πού και πουθενά τις ξεστρατίζουν
σ’ ουράνια τόξα τόσα δα τις διασκορπούν
τα μυστικά της νύχτας να ξεπροβοδίζουν
στου βασιλιά του ήλιου να χορεύουν τους ρυθμούς

Σβήνοντας εγερτήριο να ηχούν στα σήμαντρα των νυχτερίδων
ανάβοντας στα παγωμένα τα κυκλάμινα για ζεστασιά
λευκάνθεμα στα στήθη των νυμφών για να ξυπνήσουν
φωτάνθεμα στου λυώσιμου των παγετώνων την λαμπυρισιά

Και συ οράματα και στόχους αν αποτολμήσεις
ίσως μέσ’ τον καιρό σου μια ηλιαχτίδα να γενείς
κάποιας δροσοσταλίδας συναπάντημα να τύχεις
κι ουράνιο τόξο τόσο δα να καταστείς

Τι κι αν σε λίγο ή μετά χάμω θα πέσεις
τι κι αν τα χρώματά σου στο λεπτό θ’ αφανιστούν
κάποιων βλαστών τα κύτταρα τι κι αν σ’ απορροφήσουν
μήπως στην αγκαλιά της μάνας γης δεν θα ξαναβρεθείς

Σταύρος Βασδέκης

 

Μόνιμος σύνδεσμος σε αυτό το άρθρο: http://athriskos.gr/14934/

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

:bye: 
more...