«

»

Εκτύπωσέ το Άρθρο

Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΣΤΟΥΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΜΕΣΑΙΩΝΑ

Η ιουδαϊκή Νεοπλατωνική  φιλοσοφία

Κατά τον  μεσαίωνα η Εβραϊκή φιλοσοφία, αναπτύχτηκε  σε μια εποχή που κυριαρχούσε στην δύση, ο μυστικισμός και ο σχολαστικισμός.  Αντιπροσωπευόταν κυρίως από δυο τάσεις, την Καββάλα και τον Νεοπλατωνισμό. Η Καββάλα ήταν μια διδασκαλία που θεωρούσε ότι, μέσα στην Εβραϊκή βίβλο κρύβονται πολλά ιερά μυστήρια και μυστικά που  έμελλε να  αποκαλύψει, ενώ σημαντικό στοιχείο για την  διδασκαλία αυτή,  ήταν  ο μυστικιστικός χαρακτήρας των γραμμάτων και των αριθμών.

Κύριος εκπρόσωπος του Εβραϊκού νεοπλατωνισμού υπήρξε ο Σολομών Γκεμπιράς (1201-1070), όπου στο σύγγραμμα του «Η πηγή της Ζωής», προσπαθεί να συγκεράσει τον Ιουδαϊκό μονοθεϊσμό με τον Νεοπλατωνικό πολυθεϊσμό.

Αναφέρει λοιπόν αρχικά  τα ίδια  που αναφέρει η βίβλος για την δημιουργία του κόσμου από το Γιαχβέ σε επτά  ημέρες και εν συνεχεία ερμηνεύει : «Ότι το σύμπαν προέρχεται από την θεϊκή πρώτη αρχή», δηλαδή ξανα -επαναλαμβάνει τα ίδια που γράφει η βίβλος, βάζει  δηλαδή τον θεό ως την πρώτη αιτία.

Έναν αιώνα αργότερα, ένας άλλος εκπρόσωπος ακολούθησε αυτήν της διδασκαλία. ηυαν ο Εβραίος φιλόσοφος Μαϊμωνίδης (1135-1204), γιατρός και ραβίνος εβραϊκής καταγωγής από την Κόρνδοβα  της Ισπανίας, ο οποίος ήταν  φανατικός οπαδός του Αριστοτέλη. Ισχυριζόταν πως η επιστήμη ήταν ανίκανη να αποδείξει την αιωνιότητα, την αθανασία και την δημιουργία του σύμπαντος και θεωρούσε αστήρικτες τις  ερμηνείες των θεολόγων για την δημιουργία του κόσμου.

Με τον τρόπο αυτό, προσπαθούσε να συνενώσει τις διδασκαλίες του Έλληνα φιλοσόφου Αριστοτέλη με την Ιουδαϊκή θρησκεία και έτσι να καταφέρει να θεμελιώσει ως φιλοσοφικά τα Ιουδαϊκά δόγματα. Ο Μαϊμωνίδης τάχθηκε υπέρ της συνύπαρξης επιστήμης και θρησκείας. Εργάστηκε ως ραβίνος και γιατρός στο Μαρόκο.  Διέδωσε και ανάπτυξε τον Αριστοτέλη, φέρνοντας τον σε επαφή με τους τότε φιλοσόφους στην λεκάνη της μεσογείου,  στην Αίγυπτο αλλά και στην δύση.

Σήμερα τα έργα του και οι απόψεις του θεωρούνται ο θεμέλιος λίθος της Εβραϊκής ορθόδοξης σκέψης και μελέτης.

Η  Εκκλησία και ο Αριστοτέλης

Στις αρχές του 13ο αιώνα τα έργα του Αριστοτέλη, ήταν ήδη γνωστά στη δύση, από τις μεταφράσεις που έγιναν στα Λατινικά, και εν πολλοίς, η φεουδαρχική εκκλησία τα χρησιμοποίησε στο λαϊκό κήρυγμα της, επειδή τα θεωρούσε λιγότερο επικίνδυνα από αυτά των άλλων αρχαίων φιλοσόφων και έτσι θα εξυπηρετούσε στο ακέραιο τα πανούργα σχέδια της.

Επιλεκτικά, ξεσήκωσε  όλες τις ιδεαλιστικές απόψεις του Αριστοτέλη, που εξυπηρετούσαν και ταίριαζαν με την θεολογία της, και εξαφάνισε όλες τις φυσικές και υλιστικές απόψεις του, στέλνοντας τες στα αζήτητα του σκοταδισμού.  Έτσι, και κατ’ αυτόν τον τρόπο, ο Αριστοτέλης έγινε, το αγαπημένο παιδί της εκκλησίας κατά τον μεσαίωνα.

Μιχάλης Μανιάτης

 

Μόνιμος σύνδεσμος σε αυτό το άρθρο: http://athriskos.gr/1409/

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

:bye: 
Περισσότερα...