«

»

Εκτύπωσέ το Άρθρο

Ο πρέσβυς Άγγελος Βλάχος για το Άγιο Φως…

 

DSC04668…και για το πατριαρχείο Ιεροσολύμων

Του Αναγνώστη Λασκαράτου

Ο συγγραφέας, Ακαδημαϊκός και Υπουργός Άγγελος Βλάχος, ένας συντηρητικός διπλωμάτης, εγγονός του συνονόματου λόγιου παππού του και εξάδελφος της Ελένης Βλάχου (εκδότριας της «Καθημερινής»), βρέθηκε αρχές του 1955 Γενικός Πρόξενος στα Ιεροσόλυμα. Στη διπλωματική σταδιοδρομία του ήλθε σε επαφή από θέση ευθύνης και με τις Εκκλησίες της Κύπρου, της Κωνσταντινούπολης και της Μόσχας. Οι περιγραφές που άφησε για τους εκεί Αρχιερείς δεν είναι καθόλου κολακευτικές.

Πέρασαν πολλοί από τις ίδιες θέσεις αλλά τήρησαν το Νόμο της Σιωπής. Τι διαφοροποιεί το, δεξιό  μάλιστα, Βλάχο από αυτούς; Η λογιοσύνη του και η ισχυρή μεγαλοαστική καταγωγή του, που τον όπλισαν με κάποιες δυνατότητες απαραίτητες για να μιλήσει. Στην ουσία προανήγγειλε τα γεγονότα του 2005, όταν ο εκκλησιαστικός υπόνομος ξεχείλισε με κυριότερη εκβολή λυμάτων το πατριαρχείο των Ιεροσολύμων. Δεν θέλει πολύ φαντασία για να αντιληφθεί κανείς ότι τα γεγονότα αυτά θα επαναληφθούν, επειδή ο χαμηλής προέλευσης παρείσακτος ρωμέικος κλήρος του πατριαρχείου αυτού είναι ασύδοτος και δεν λογοδοτεί πουθενά, αφού και με το ποίμνιό του συνδέεται με σχέσεις ξένου εισβολέα.

agiofws1Το πατριαρχείο των Ιεροσολύμων, είναι η από κάθε άποψη πιο διεφθαρμένη ελληνική Εκκλησία (εικ.2, συγχωροχάρτι του πατριάρχη Αβράμιου-18ος αι.). Η μοναδική στον κόσμο που πραξικοπηματικά, από το 16ο αιώνα και μετά, περιφρονεί απροκάλυπτα το ποίμνιό της αλλά και τον ίδιο το Χριστό, θεωρώντας ότι οι συμπατριώτες του είναι κατώτεροι άνθρωποι, που δεν δικαιούνται να επανδρώσουν τη Σύνοδο ή να αποκτήσουν δικό τους πατριάρχη. Στελεχώνεται κατά κανόνα με τυχοδιώκτες καλόγερους, οι οποίοι στρατολογούνται συχνά όντας έφηβοι από ελληνικά χωριά.

—–Στα 6τομα απομνημονεύματά του («Μια φορά κι ένα καιρό ένας διπλωμάτης») ο Βλάχος άνοιξε για τα καλά το  στόμα του. Από την αρχή του Δ΄τόμου (1985), όπου περιγράφεται και η θητεία του κοντά στο πατριαρχείο, μας προετοιμάζει: «Ένας πρεσβύτερος συνάδελφος μας είχε πει: Στη σταδιοδρομία σας θα συναντήσετε μπουνταλάδες, λαπάδες, ψευταράδες, μασκαράδες, δεσποτάδες…». Αποστολή του Έλληνα πρόξενου ήταν να εκθρονίσει όσο πιο ήπια γινόταν-με παραίτηση-το γηραλέο πατριάρχη Τιμόθεο και στη θέση του να καταφέρει να μπει ο διεφθαρμένος και ισχυρός Βενέδικτος, αρχιεπίσκοπος Τιβεριάδος, εξευμενίζοντας παράλληλα και τους Αραβορθόδοξους.

Ο Άγγελος Βλάχος δε διστάζει να παραδεχτεί το αυτονόητο, πως θα έπρεπε να εκλεγεί-«γιατί όχι;», λέει-Άραβας πατριάρχης. Ξεκινώντας τη διήγησή του, περιγράφει με γλαφυρότητα διάφορες απίθανες καταστάσεις όπως έναν «καρεκλοπόλεμο», όπως τον αποκαλεί, μεταξύ Ρωμιών και ετερόδοξων κληρικών, από αυτούς που μεταδίδουν τώρα και τα διεθνή πρακτορεία και τη φανατική φιγούρα του μητροπολίτη Αρτέμιου, που είχε τοποθετήσει στην οροφή της Βασιλικής της Βηθλεέμ ένα κιτς άστρο, με φωτισμό ‘νέον’, «κάρφος εις τον οφθαλμόν των Καθολικών».

—–Για την εκλογή του νέου πατριάρχη, ο συγγραφέας μας είναι πολύ ωμός. Καταγράφει το πρώτο πρόσχημα κάθε επισκόπου τον οποίο θα πίεζε για να ψηφίσει τον πονηρό Βενέδικτο κι αυτός θα του έκανε το δύσκολο: «Το Άγιο Πνεύμα θα αποφασίσει για την ψήφο μου». Αλλά διαπίστωσε πως το επιχείρημα αυτό υποχωρεί σχετικά εύκολα, με κάτι περισσότερο από τριάκοντα αργύρια. Περιγράφει την πρώτη του συνάντηση με την Ιερά Σύνοδο, από την οποία απουσίαζε ο Κουτσόβλαχος επίσκοπος Επιφάνιος, που κρατούσε αποστάσεις από το ελληνικό προξενείο. Μιλάει για το Μέγα Σκευοφύλακα Κυριακό που είχε «μάτι που σε τρόμαζε από την πολύ πονηριά» και τον οποίο σκεπτόταν να εξαγοράσει δίνοντάς του λεφτά για να φτιάξει τα χαλασμένα του δόντια.

Στον μέλλοντα πατριάρχη Βενέδικτο είδε «χείλη λαίμαργα και χέρια αρπακτικά» και από όλους τους δεσποτάδες μόνο δυο του φάνηκαν «φρονιμευμένοι» λόγω γήρατος. Περιγράφει και τον κλέφτη και καλοφαγά καλόγερο Μόδεστο, διευθυντή του πατριαρχικού τυπογραφείου. «Το υβρεολόγιο του ήταν ελληνοαραβικό, και τον φοβόντουσαν όλοι οι Άγιοι Πατέρες. Όλοι τον περιποιόντουσαν ή τον κολάκευαν για να μην πέσουν στη γλώσσα του, γιατί ήξερε όλων τα αμαρτωλά μυστικά». Περιγράφει και τη σκληρόκαρδη αδιαφορία των κληρικών της αντίπαλης του Βενέδικτου φατρίας των Σαμίων-των φτωχόπαιδων δηλαδή που είχαν στρατολογηθεί από τη Σάμο-όταν εγχειρίστηκε και πέθανε ο Αρχιγραμματέας της Συνόδου Παλλάδιος, ο «αφοσιωμένος στην ελληνική κυβέρνηση και στα κελεύσματά της».

—–Με την ευκαιρία που πήρε σβάρνα τους παπάδες ο Βλάχος κάνει και μια σύντομη αναφορά και στο Κυπριακό και δεν διστάζει να πει μια αλήθεια: «Επικεφαλής του αγώνα ήταν οι δυο πιο άκριτοι, πιο αδίστακτοι, ματαιόδοξοι και πείσμονες άνθρωποι που έχω γνωρίσει, δυο θλιβεροί τυχοδιώκτες, οι Μακάριος και Γρίβας….». Δεν μασάει τα λόγια του ούτε όταν χρειαστεί να πιάσει στο στόμα του και τα ιερά της Ορθοδοξίας, αναφερόμενος στους σκληρούς διωγμούς των Αρειανών που κατέφυγαν μέχρι και στην Κίνα και αποκαθηλώνοντας ιερά παραμύθια για μικρά παιδιά: «Όποιος διαβάσει το χρονικό (απόκρυφο υποθέτω) της ανακαλύψεως του Τ.Σταυρού από την Αγία Ελένη, φρικιά από τα απάνθρωπα βασανιστήρια που μεταχειρίστηκε η αγία για να αναγκάσει τρεις Εβραίους να της αποκαλύψουν το μέρος.

Τρεις μέρες τους βασάνιζε κάνοντας το χριστιανικό της καθήκον….τους θανάτωσε όταν της είπαν την αλήθεια αφού τους είχε σπάσει τα κόκκαλα και τους είχε παντοιοτρόπως τσουρουφλίσει…». Συνομιλώντας με έναν Δομινικανό μοναχό, πήρε την παρακάτω απάντηση στον ισχυρισμό του ότι οι Δυτική Εκκλησία υπήρξε πιο βίαιη από την Ανατολική: Οι δικοί μας διωγμοί είναι πιο γνωστοί και πιο πρόσφατοι από όσους έγιναν από την Ορθοδοξία. «Σας θυμίζω τους διωγμούς των Αρειανών, των Μονοφυσιτών, των Μονοθελητών και αργότερα των Παυλικιανών…».

—–Για τη βλάσφημη απάτη του Αγίου Φωτός, ο πρόξενος προσθέτει και τη δική του αρνητική μαρτυρία στις δεκάδες περιφρονητικές τοποθετήσεις και μαρτυρίες του Αδαμάντιου Κοραή και των ξένων λόγιων περιηγητών: «Ένα μικρό αγιοταφικό τέχνασμα μετουσιώνει σε έκσταση την απλοϊκή αναμονή». Τη Μ.Παρασκευή ο Βλάχος άκουσε τον επισκέπτη μητροπολίτη της Κέρκυρας να καταλήγει το κήρυγμά του με την ακόλουθη «εξοργιστική» όπως την χαρακτηρίζει φράση: «Ο Ιησούς ήταν η μεγαλύτερη φυσιογνωμία των αιώνων αφού το έχει αναγνωρίσει ακόμη και ο Αϊνστάιν»(!). Ο συγγραφέας δεν θυμάται το όνομα του μητροπολίτη τον οποίο αποκαλεί ειρωνικά «αθεόφοβο» για τη βλακεία του, αγνοώντας πως η συμπεριφορά του στην Κατοχή αποδεικνύει πως πράγματι ήταν τέτοιος. Ήταν ο Μεθόδιος, για τον οποίο γράφει ο Κερκυραίος συγγραφέας Βασίλης Άνθης (“Ένα ταξίδι μιά ζωή”-1993) κάτι που δείχνει πως ο δεσπότης δεν ήταν μόνο ηλίθιος: «Δύο μόνο μήνες πριν φύγουν οι Γερμανοί από την Κέρκυρα ο Δήμαρχος χειροκροτούμενος από …το Μητροπολίτη Μεθόδιο, εξέφραζε “τας ζωηράς ευχαριστίας” του στο Γερμανό στρατιωτικό διοικητή …

agiofws2Την ίδια ώρα 1800 Κερκυραίοι Εβραίοι εξοντώνονται στο στρατόπεδο του Αουσβιτς….Τέλος, δύο μαρτυρίες σχετικά με τη λεηλασία των εβραϊκών σπιτιών: Ο Μητροπολίτης Μεθόδιος στο βιβλίο του (σελ. 442) καταχωρεί μια επιστολή του προς το Νομάρχη Κομιανό με την οποία παραπονείται σ’ αυτόν γιατί δεν έδωσε κάποια βοήθεια στους παπάδες και σημειώνει ότι μετά την κατάσχεση των εμπορικών καταστημάτων και των αποθηκών των Εβραίων παρουσιάζεται “νέα περίπτωσις προς εξοικονόμισιν των αναγκών των Ιερέων, εφ’ όσον μάλιστα ως πληροφορούμεθα υπάρχει αφθονία υφασμάτων καταλλήλων προς εξωτερικήν ενδυμασίαν αυτών, τα οποία, ως πληροφορούμεθα, κατήντησαν να πωλούνται εις τας οδούς, αγνοούμεν πώς”. Προσθέτει ότι, πάλι κατά τις πληροφορίες τους, “υπάρχει και αφθονία υφασμάτων καταλλήλων προς κατασκευήν ιερατικών στολών τελετουργίας” και παρακαλεί το Νομάρχη-διαχειριστή της λείας να του δώσει υφάσματα γιά ράσα και ιερά άμφια».

—–Το ποίμνιο των Αραβορθοδόξων επιδίωκε εύλογα και δίκαια την αραβοποίηση του πατριαρχείου και οι διαμάχες και τα σκάνδαλα των φατριών των Ρωμιών επισκόπων μπορούσαν να φτάσουν το πράγμα μέχρι εκεί, πράγμα που ο Βλάχος δε θα ήθελε να συμβεί την περίοδο που τοποτηρητής του ελληνικού Κράτους ήταν ο ίδιος. Η εκλογή του Βενέδικτου είχε ένα κώλυμα που δεν μπορούσε να κρυφτεί: «Φιλοξενούσε επί πολλούς μήνες στο κελί του μια νέα και νόστιμη κυρία με το παιδί της και τη μητέρα της….η σπερμολογία εναντίον του Βενέδικτου φούντωνε στους ελληνικούς κύκλους αλλά και στο αραβορθόδοξο ποίμνιο και οι πολέμιοι του πατριαρχείου οι αραβορθόδοξοι αδελφοί Αττάλαχ θα το εκμεταλλευόντουσαν».

Συμβούλευσε λοιπόν τον εκλεκτό της ελληνικής κυβέρνησης επίδοξο πατριάρχη, να μείνει μόνος στα διαμερίσματά του την προεκλογική περίοδο γιατί θα ήταν κρίμα «τόσο χρήμα που είχα στη διάθεσή του να πήγαινε χαμένο». Έτσι και έγινε αλλά ο Βενέδικτος και η απαγορευμένη από τους εκκλησιαστικούς Κανόνες συνείσακτος κυρία, για την οποία, λόγω ηλικίας και εμφάνισης, δεν ίσχυε μάλιστα ούτε το «καν ανύποπτος εστί» του κανονολόγου και η οποία επέστρεψε στο τόπο του σκανδάλου μετά την εκλογική νίκη, δεν τον συγχώρησαν ποτέ.

Αν κάποιος τα θεωρήσει αυτά κακεντρεχή κουτσομπολιά τον παραπέμπω στην «Ελευθεροτυπία»: «Ο Ιεροσολύμων Βενέδικτος είχε τη φήμη ανθρώπου που οι γυναίκες δεν τον άφηναν ασυγκίνητο. Λέγεται…..ήταν ιδιαίτερα διαχυτικός ακόμα και με προσκυνήτριες….βοά η αδελφότητα, οι φήμες εμπλέκουν ακόμα και σύζυγο γνωστού Έλληνα πολιτικού. Λέγεται ότι είχε σχέσεις μαζί της….και ότι της χάρισε ένα σπίτι στα … προάστια από την περιουσία του Πατριαρχείου», εκεί «ζει με τον …σύζυγό της….Για τον Βενέδικτο λέγεται ότι ήταν κοσμοπολίτης, πολύγλωσσος, μορφωμένος και άνθρωπος με φινέτσα….Του άρεσε η καλή ζωή….έμενε στη βίλλα της Γαλιλαίας, όπου προσκαλούσε πρίγκηπες, υπουργούς….της καλής κοινωνίας…» (Π.Νικολόπουλος, «Ε», 12.6.2005).

—–Πριν να φύγει από τα Ιεροσόλυμα για την Κύπρο, ο Άγγελος Βλάχος δίνει μια τελευταία απωθητική εικόνα από τη ζωή της αμαρτωλής αδελφότητας. Περιγράφει τη θλιβερή μοναξιά αλλά και την ακαταστασία των δυο μοναχών της μονής Γεωργίου του Χοτζεβά. Ο ένας «αποκρουστικός» γέρος με κατάμαυρα νύχια, με γένια όπου υπήρχαν ίχνη του φαγητού του, σχεδόν «παππούς» του άλλου, ο άλλος ένας ρακένδυτος, κάτισχνος, «βρωμερός όσο και ο Γέροντάς του» 20χρονος. Ένα νέο παιδί, που ποιος ξέρει πια δυστυχία, φτώχια και κρατική αδιαφορία για το ψάρεμα φτωχόπαιδων από τους καλόγερους, φυλάκισαν τόσο άδικα στην ερημιά.

Ο πρόξενος κάνει την αναπόφευκτη σκέψη για τα δυο άτυχα πλάσματα, που ζούσαν μέσα στην αθλιότητα, εκεί στην ερημιά χωρίς καμία κοινωνική δραστηριότητα, ότι ήταν «αχρεία, δηλαδή άχρηστα και ανώφελα». Μερικές ημέρες αργότερα τους έστειλε με έναν κλητήρα, 20 δηνάρια από τα μυστικά κονδύλια που διαχειριζόταν.

Από: http://roides.wordpress.com/2013/05/04/4may13/

 

 

Μόνιμος σύνδεσμος σε αυτό το άρθρο: http://athriskos.gr/12594/

2 σχόλια

  1. 1
    kimon

    Στο Κατάρ σφάζονται παπάδες (protagon)
    4 Μαΐου 2013

    Είχα μείνει με την εντύπωση ότι στο Κατάρ ψάχνει πρόεδρο ο Παναθηναϊκός, επενδυτές ο ΓΑΠ και ο Παμπούκης, μετόχους ο Βγενό και προγραμματικές συμφωνίες, project by project (sic), ο Σαμαράς με τον Παναγιωτόπουλο. Ήξερα, επίσης, ότι σε κάθε business plan της προκοπής, οι σύμβουλοι σε προτρέπουν να προσθέσεις και ολίγον Qatar. Αυτή τη συμβουλή, ενδεχομένως, ακολούθησε και ο Μακαριότατος Αθηνών, ο οποίος μετέβη πρόσφατα στο Εμιράτο για να εξετάσει…επενδυτικές ευκαιρίες.

    Αυτό που ούτε καν υποψιαζόμουν, είναι ότι στο Κατάρ σφάζονται παπάδες. Και τι παπάδες! Οι Αγιότατοι Πατριάρχες Ιεροσολύμων αφενός, και αφετέρου και εξ ευωνύμων Αντιοχείας. Τι συνέβη και ποίον είναι το μήλον της έριδος θα μας το πει, με δικά του λόγια, ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων. Και τι λόγια! Απολαύστε επιστολής Θεοφίλου Ιεροσολύμων προς Αντιοχείας Ιωάννη το ανάγνωσμα:

    «Λυπούμεθα όντως μη εγκακούντες, δια το ότι μόνον άμα τη προαγωγή του επί έτη αφωσιωμένως υπηρετούντος Πατριαρχικού Ημών Επιτρόπου εις το Εμιράτον του Κάταρ Αρχιμανδρίτου κ. Μακαρίου εις Αρχιεπίσκοπον Κάταρ, διεμαρτυρήθη το Πατριαρχείον Αντιοχείας» (Σημ. Σ.:«Λυπούμεθα όντως μη εγκακούντες» μεταφράζεται ελευθέρως: στεναχωριέμαι, αλλά δεν κακιώνω).

    Όρισε, δηλαδή, Αρχιεπίσκοπο στο Qatar έναν δικό του ο Θεόφιλος ονομάζοντάς τον, μάλιστα επί το ελληνιστικότερον, Αρχιεπίσκοπο Κατάρων- Κάταρες, ονομαστική, Κατάρων, γενική κτητική. Εξανέστη ο Ιωάννης της Αντιοχείας διότι τα Ιεροσόλυμα εισεπήδισαν εις την φήμην του και ζήτησε δι” επιστολής να ακυρωθεί η χειροτονία. Να ακυρωθεί το μυστήριον; Γίνονται αυτά, Δέσποτά μου; Κύριος Οίδε..

    Ο Ιεροσολύμων εξεμάνη. Τούτο τεκμαίρεται από το προοίμιο της επιστολής, όπου τύφλα να “χει ο Ουμπέρτο Εκο, ο Θεόφιλος δίνει ρεσιτάλ ταπεινοφροσύνης:
    «Μακαριώτατε Θειότατε και Αγιώτατε Πατριάρχα της Μεγάλης Θεουπόλεως Αντιοχείας και πάσης Ανατολής, εν Χριστώ τω Θεώ, λίαν αγαπητέ αδελφέ και συλλειτουργέ της Ημών Μετριότητος, κ. κ. Ιωάννη. Την Υμετέραν Σεβασμιοπόθητον Ημίν Μακαριότητα αδελφικώς εν Κυρίω περιπτυσσόμενοι, υπερήδιστα προσαγορεύομεν»
    (Ο «σεβασμιοπόθητος εις περιήδιστον περίπτυξιν» -ποίημα απαράμιλλο- έχει μετάφραση εις την απλοελληνική, αλλά ο συντάκτης του παρόντος, μέρες πού είναι, δεν την καταγράφει. Είπαμε, παμφλέτιο θα συντάξουμε, όχι τα απομνημονεύματα του Αγίου Πρεβέζης).

    Μετά την προσφώνηση ο Ιεροσολύμων κατεβάζει όχι καντήλια, αλλά τα Γραφάς για να αποδείξει ότι το… Κατάρ του ανήκει. Γράφει
    «Αναφερόμεθα εν πρώτοις εις το ότι το Εμιράτον του Kάταρ αποτελεί αναπόσπαστον γεωγραφικήν συνέχειαν της Αραβίας, ποιμαντικής δικαιοδοσίας του ημετέρου Πατριαρχείου, ως εμφαίνεται εκ των εκτιθεμένων εν συνεχεία:
    1) Εκ της Ημετέρας Φήμης: “Πατριάρχης της Αγίας Πόλεως Ιερουσαλήμ και πάσης Παλαιστίνης, Συρίας, Αραβίας, πέραν του Ιορδάνου, Κανά της Γαλιλαίας και Αγίας Σιών” εμφαίνεται ευκρινώς, ότι είμεθα Πατριάρχης πάσης Παλαιστίνης».

    Αφού του παίρνει και τις τρεις Παλαιστίνες, ο Θεόφιλος συνεχίζει την Ιντιφάντα του κατά Συρία μεριά. Γράφει:
    2) Εκ της Ημετέρας Φήμης εμφαίνεται επίσης, ότι είμεθα Πατριάρχης Συρίας, όπερ δηλοί τας περιοχάς άνωθεν της Πορφυρουπόλεως (σημερινής Χάιφας), και την περιοχήν άνωθεν της Σκυθοπόλεως, ήτοι τα σημερινά υψώματα Γκολάν.

    Έχοντας καταλάβει σαν άλλος Μοσε Νταγιάν τα υψώματα του Γκολάν, ο Ιεροσολύμων παίρνει την κατηφόρα και εισέρχεται θριαμβευτής εις την Αραβία:
    «3) Εκ της Ημετέρας Φήμης εμφαίνεται επίσης, ότι είμεθα Πατριάρχης Αραβίας, ως η Αραβική Χερσόνησος αποτελεί φυσικήν συνέχειαν της 3ης Παλαιστίνης».

    Από της 3ης Παλαιστίνης εξικνούμενος ο Ιεροσολύμων έχει κλείσει στα καρέ του τον Ιωάννη και αρχίζει την καταδίωξη του Αγίου Αντιοχείας από χωρίου εις χωρίον καθ” άπασαν την επικράτεια της Αραβικής Χερσονήσου. Συγκρατείστε τοπωνύμια, επί των οποίων επιπίπτει η ποιμαντική ράβδος:
    « Από Βόστρα, Μητρόπολις και Αδρασός, έως Δία, Μήδαβα, Γέρασα, Εξακωμία, Εννεακωμία», συνολικά 25 χωριά. Όποιος τα βρει στο χάρτη, με ελληνικά ονόματα, κερδίζει την αιώνιο ζωή.

    Υποψιαζόμενος, ο Ιεροσολύμων, ότι ο… σεβασμιοπόθητος Αντιοχείας, μάλλον δεν πτοείται, του ρίχνει στο… Δοξαπατρή επικαλούμενος:
    « της εκθέσεως του Νείλου Δοξαπατρή: «Περί των 5 Πατριαρχικών Θρόνων».

    Αλλά γιατί τόσος ιερός ζήλος και κοπετός; Ο Θεόφιλος είναι ειλικρινής, υπερασπιζόμενος τις… επενδύσεις του εις Κατάρ. Ομολογεί:
    «το ημέτερον Πατριαρχείον εζήτησε και έλαβε παρά του Μεγαλειοτάτου Εμίρη Sheikh Hamad bin Khalifa Al Thani έκτασιν γης, εις την οποίαν ήρξατο, ιδίαις αυτού χορηγίαις και αυταίς ευσεβών Χριστιανών, να ανεγείρη ναόν του Οσίου Ισαάκ του ασκήσαντος εν Κάταρ , του Επισκοπείου και την κατοικίαν του εκάστοτε αντιπροσώπου του ημετέρου Πατριαρχείου ανεγερθέντος και ήδη κατοικουμένου».

    Γνώριζα ότι το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων είναι μια άκρως ενδιαφέρουσα real estate business, καθόσον τα ακίνητά του διαφιλονικούνται σε πλειστηριασμούς από Εβραίους εποίκους, πλούσιους Άραβες και μυστικές υπηρεσίες. Κάθε αλλαγή ιδιοκτησίας είναι κίνηση στη σκακιέρα για το μέλλον της Ιερουσαλήμ. Δε γνώριζα ότι η φήμη του απλώνεται έως την αυλή του πολυχρονεμένου Εμίρη. Το έμαθα. Καλό Πάσχα!…

    1. stauros

      Κίμων, ένα σωρό γαϊδάροι μαλώνουν σε ξένο αχυρώνα. Λένε ότι στις αραβικές χώρες οι γάιδαροι είναι πολύ χρήσιμοι ως μεταφορικό μέσο.

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

:bye: 
more...