«

»

Εκτύπωσέ το Άρθρο

Οι Ισλανδοί ψήφισαν και πάλι το κόμμα που τους οδήγησε στην οικονομική καταστροφή!!!

 

iceland-wallpaper

Κρίνοντας ενδιαφέρουσα και περίεργη την περίπτωση της εκλογής αυτής των Ιρλανδών, και διακρίνοντας κάποιες αναλογίες με την περίπτωση της Κύπρου, αναδημοσιεύουμε το παρακάτω άρθρο από http://sfrang2.blogspot.gr/2013/04/happy-end.html.

Της Αγγελικής Σπανού | TVXS – TV Χωρίς Σύνορα.

 

Το ισλανδικό παραμύθι δεν είχε happy end

Το ισλανδικό παράδειγμα είναι το αγαπημένο της ευρωπαϊκής Αριστεράς.

Όποτε γίνεται πιεστική η ανάγκη για την επίκληση ενός εναλλακτικού μοντέλου διαχείρισης της κρίσης, η απάντηση αναζητείται στο ηφαιστειογενές νησί του Βόρειου Ατλαντικού που υπήρξε το πρώτο θύμα της αρρώστιας του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος. Όχι μόνο άφησαν τις τράπεζες να χρεοκοπήσουν χωρίς να φορτώσουν τη διάσωσή τους στο λαό, αλλά και δίκασαν τον πρωθυπουργό που τους οδήγησε στην κατάρρευση.

Και ξαφνικά, ο μύθος κατάρρευσε.

Οι Ισλανδοί στις εκλογές της προηγούμενης Κυριακής ψήφισαν το κόμμα που ηγήθηκε της πορείας προς την οικονομική καταστροφή. Κόπωση από τη λιτότητα, ευρωσκεπτικισμός και τι άλλο; Τι μπορεί να εξηγήσει την επαναφορά στην εξουσία της Κεντροδεξιάς, που ταυτίστηκε με την πτώχευση της χώρας το 2008;

Iceland-Blue-LagoonΤο συντηρητικό Κόμμα Ανεξαρτησίας του 43χρονου πρώην ποδοσφαιριστή Μπγιάρνι Μπένεντικτσον κέρδισε τις εκλογές με ποσοστό 26,7% και θα συγκυβερνήσει με το Προοδευτικό Κόμμα, που έπιασε 24,4%. Και τα δύο κόμματα τάσσονται υπέρ της διάρρηξης των δεσμών με την Ε.Ε. και εξασφαλίζουν 38 (19 έκαστο) από τις 63 έδρες του Κοινοβουλίου.

Οι Σοσιαλδημοκράτες καταβαραθρώθηκαν, είχαν την τύχη του ΠΑΣΟΚ, πέφτοντας » στο 13%. Πλήρωσαν τις περικοπές στο κοινωνικό κράτος, τη δυσκολία να δημιουργήσουν θέσεις εργασίας και ανάπτυξη, ενώ αποδείχθηκε στην πράξη ότι η ισλανδική κοινωνία δεν είναι ευχαριστημένη από τη ζωή της, παρόλο που από τη μια άκρη του κόσμου ως την άλλη διαφημίζεται το «εναλλακτικό» ισλανδικό οικονομικό θαύμα.

Το Κόμμα Ανεξαρτησίας, που επιστρέφει στην εξουσία, κυβερνούσε συνεχώς την Ισλανδία από το 1991 ως το 2007 σε συμμαχία με το Προοδευτικό Κόμμα. Ο πρώην πρωθυπουργός της χώρας Γκέιρ Χάαρντε, ο οποίος είχε την ηγεσία την περίοδο 2006-2009, βρέθηκε στο εδώλιο ενώπιον του Ειδικού Δικαστηρίου κατηγορούμενος για το «σκάσιμο» της χρηματοπιστωτικής φούσκας. Η κάθαρση έγινε χωρίς φασαρία και κομματικές αντεγκλήσεις, μέσα σε μια παράξενη ησυχία, την οποία δύσκολα μπορεί να κατανοήσει ένας ξένος παρατηρητής, όπως και άλλες ιδιαιτερότητες μιας χώρας που δεν διαθέτει –γιατί δεν υπήρξε λόγος– τακτικό στρατό.

Από τον παράδεισο στην κόλαση

Πριν από το ξέσπασμα της παγκόσμιας κρίσης, η Ισλανδία ήταν μία από τις πλουσιότερες χώρες του πλανήτη. Το ακαθάριστο κατά κεφαλήν εισόδημα το 2007 ήταν 63.830 δολάρια (4η χώρα στον κόσμο, σύμφωνα με το ΔΝΤ).

Με πληθυσμό 320.000 ανθρώπων, η μικρή αυτή χώρα ζει από την αλιεία, τη γεωργία και την κτηνοτροφία, αλλά από το 2000 και μετά βρήκε μία ακόμη πηγή πλουτισμού: έγινε ελκυστικός προορισμός για μεγαλοκαταθέτες της Ευρώπης.

Το 2008 ήταν η μοιραία χρονιά: Οι τρεις μεγάλες τράπεζες της χώρας (Kaupthing, Glitnir και Landsbanki) έπεσαν, φέρνοντας το οικονομικό χάος. Οι Ισλανδοί αρνήθηκαν με δημοψήφισμα να πληρώσουν τα λάθη των τραπεζών.

Οι διαδηλώσεις ήταν πρωτοφανείς για τα δεδομένα της χώρας και ήταν η πρώτη φορά που έπεσαν δακρυγόνα, κάτι άγνωστο μέχρι τότε για τους φιλήσυχους πολίτες του νησιού. Η «επανάσταση των τηγανιών και των κατσαρολών», όπως έμεινε στα διεθνή ΜΜΕ, προκάλεσε παγκόσμιο ενδιαφέρον, ακριβώς γιατί οδήγησε σε απροσδόκητες για τις αγορές και την παγκόσμια ελίτ εξελίξεις.

Η ισλανδική κυβέρνηση εγγυήθηκε με κρατικό χρήμα μόνο τους τραπεζικούς λογαριασμούς των υπηκόων της και αρνήθηκε την αποπληρωμή των καταθετών από το εξωτερικό, που έχασαν τα λεφτά τους. Επρόκειτο για 400.000 (κυρίως Βρετανούς και Ολλανδούς) πελάτες των ισλανδικών τραπεζών που καλύφθηκαν τελικά από τις χώρες καταγωγής τους. Η Ισλανδία, για να μπορέσει να σταθεί, πήρε δάνειο από τα σκανδιναβικά κράτη 2,5 δισ. δολάρια και από το ΔΝΤ 2,1 δισ. δολάρια.

Στις 16 Ιουλίου 2009 η ισλανδική Βουλή αποφάσισε την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων της χώρας με την Ε.Ε. και ξεκίνησε συζήτηση για ενδεχόμενη ένταξη αργότερα στην Ευρωζώνη.

Ο νέος πρωθυπουργός έχει δεσμευτεί ότι θα «παγώσει» αυτή τη διαδικασία και θα φέρει την ανάκαμψη μειώνοντας τους φόρους και διαγράφοντας χρέη.

Οι Ισλανδοί έχουν λόγους να μην είναι ευχαριστημένοι: Οι περιορισμοί στις κινήσεις κεφαλαίων παραμένουν, πέντε χρόνια μετά την πρώτη επιβολή τους, σε ισχύ και η δυσπραγία είναι έντονη, παρόλο που οι αριθμοί ευημερούν, αν δει κανείς το δείκτη του ρυθμού ανάπτυξης ή της ανεργίας και του πληθωρισμού. Οι περισσότεροι δυσκολεύονται να πληρώσουν καταναλωτικά και στεγαστικά δάνεια, βλέπουν το εισόδημά τους να μειώνεται ή να μένει στάσιμο και ευοίωνες προοπτικές να μη διανοίγονται.

Ο απερχόμενος κεντροαριστερός συνασπισμός έκανε τα γνωστά: μειώσεις δημοσίων δαπανών, αυξήσεις φόρων. Και η τελευταία λύση που σκέφτηκε ήταν η στροφή προς την Ε.Ε. Η συνταγή κρίθηκε αποτυχημένη από το λαό, που αποφάσισε να φέρει ξανά στην εξουσία το κόμμα που ηγούνταν τον καιρό της πτώχευσης.

Η μνήμη του χρυσόψαρου

Όλοι έχουμε ανάγκη να πιστέψουμε ότι υπάρχει happy end. Ότι μπορεί μια αποφασισμένη κοινωνία, συμπαρασύροντας το πολιτικό σύστημα, να νικήσει το πανίσχυρο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Οι Ισλανδοί είπαν ένα «όχι» που θαυμάστηκε, ενέπνευσε, συνεπήρε, πυροδότησε πολιτικά μανιφέστα και πύρινες διακηρύξεις. Ο λαός νίκησε τις τράπεζες, μια πραγματικότητα σχεδόν μαγική. Τελικά, το θαύμα δεν ήταν ακριβώς όπως το φανταστήκαμε.

Οι Ισλανδοί δυσκολεύονται, πέντε χρόνια μετά, να τα βγάλουν πέρα και αναζητούν τη λύση στο κόμμα που δημιούργησε το πρόβλημα. Ξέχασαν; Μπερδεύτηκαν; Οι επόμενοι διέψευσαν τόσο πολύ τις προσδοκίες, ώστε λειτούργησε απλώς η διάθεση τιμωρίας; Ό,τι και να συνέβη, το παράδειγμα είναι διδακτικό. Και το συμπέρασμα έχει ένα στοιχείο τραγικότητας, για όσους εξακολουθούν να πιστεύουν ότι η πλειοψηφία έχει πάντα δίκιο.

 

 

Μόνιμος σύνδεσμος σε αυτό το άρθρο: http://athriskos.gr/12490/

8 σχόλια

Μεταπήδηση στη φόρμα σχολίων

  1. 1
    vomolloxius

    Μην μην εχουμε αυταπάτες,ο καπιταλισμός θα χτυπηθεί μονο απ’το μπλοκάρισμα της παραγωγής και όχι την ψήφο σε κάποια δήθεν αριστερά κόμματα με προτάσεις του κώλου για σοσιαλιστική εξουσία, με ό,τι να’ναι μπάχαλα.
    Γιατί από τη μία, όσα ψηφίσματα και να καταθέσεις, και όσο «καλή» κοινωνική πρόθεση και αν έχεις, οι παραγωγικές σχέσεις θα παραμένουν ίδιες, εκμεταλλευτικές, το σύστημα θα συνεχίζει να απομυζεί πλούτο.
    Σήμερα ο καπιταλισμός ειναι κυρίαρχος σε ολο τον κοσμο
    Η μόνη ελπίδα μια παγκόσμια και διαρκής εργατικη επανάσταση ως η μονη εφαρμόσιμη προοπτική. Ας μην την σκοτώσουμε πριν την ώρα της

    1. stauros

      Η μόνη ελπίδα μια παγκόσμια και διαρκής εργατικη επανάσταση ως η μονη εφαρμόσιμη προοπτική. Ας μην την σκοτώσουμε πριν την ώρα της

      vomolloxiε, βλέπεις κάτι, ξέρεις κάτι που τα αγνοώ; Όλος ο κόσμος διαμαρτύρεται για την αδράνεια των εργατικών τάξεων. και φυσικά αυτό είναι μεγάλο πρόβλημα.

      Μήπως γνωρίζεις πού οφείλεται αυτή η νάρκωση της εργατικής τάξης; Η τελευταία επανάσταση που έγινε, έγινε από προλετάριους αγρότες στην Ρωσία (βλ. http://athriskos.gr/10431/). Από καθαρούς προλετάριους δεν γνωρίζω να έγινε ποτέ επανάσταση.

  2. 2
    vomolloxius

    Ρε συ Σταύρο τα εχουμε πει πολλές φορές. Ας μην ανακυλώνουμε τα ιδια πραγματα.
    Αλλά μου εδωσες μια ευκαιρία να μεταφέρω ενα απόσπασμα απο το βιβλίο «Βιολογία του φόβου» του Gerald Hüther καθηγητή στην ψυχιατρική κλινική του πανεπιστημίου του Γκέτιγκεν.

    «Όσο παρηγοριόμαστε, λέγοντας στον εαυτό μας ότι όλα είναι σίγουρα και στο σωστό δρόμο, δε θα υπάρξει περίπτωση να αναζητήσουμε έναν άλλο, καλύτερο δρόμο. Αλλά κι όταν επιτρέψουμε στο φόβο να βγει στην επιφάνεια, είναι σχεδόν αδύνατο να βρούμε έναν τέτοιο δρόμο, όσο εξακολουθούμε να παρατηρούμε το χαοτικό πέρα-δώθε της κίνησης σ’ όλα τα δρομάκια, τους δρόμους και τους αυτοκινητόδρομους αυτού του κόσμου, πάντα είτε από πολύ μικρή είτε από πολύ μεγάλη απόσταση. Παραμένουμε δέσμιοι της προοπτικής που επιλέξαμε κατά περίπτωση. «

    1. stauros

      Όλος ο κόσμος διαμαρτύρεται για την αδράνεια των εργατικών τάξεων. και φυσικά αυτό είναι μεγάλο πρόβλημα.

      Λέω λοιπόν ότι είναι μεγάλο πρόβλημα. Δεν πρέπει να δοθούν κάποιες ερμηνείες του παράδοξου αυτού φαινομένου; Εγώ αδυνατώ να το ερμηνεύσω. Για πες μας εσύ την γνώμη σου.

      το ερώτημα λοιπόν είναι: που οφείλεται η απραξία της εργατικής τάξης, παρά την δεινότατη θέση στην οποία έχει περιέλθει;

  3. 3
    vomolloxius

    Ο εργάτης Σταύρο στα χρονια της πλάσματικής ευημερίας λειτουργούσε σαν μικρός συλλογικός εκταμιευτικός καπιταλιστής, με πιστωτικές καρτες,μετοχές, καταθέσεις χρηματιστήριο κλπ.
    Αρα σήμερα δεν υπάρχει ταξική συνείδηση,και αν σκεφτείς οτι μόνο το 9% των εργαζομένων είναι γραμμένοι στα σωματεία, η δε συντριπτική πλειοψηφία των σωματείων ειναι εργοδοτικά,(οι πρόεδροι αυτών εκλέγουν την ΓΣΕΕ και παει λέγοντας)
    Αρα το ανωτατο συνδικαλιστικό οργανο των εργατων ανήκει στο κεφάλαιο το οποιο έχει ισχυρές πλάτες, μηχανισμούς αυτοδιαιώνισης, επιβολής, νομιμοποίησης, και επίσης διάχυση ψευδών συνειδήσεων.

    Τωρα ομως πλέον, κανενας εργάτης δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι, «οι βουλευτές μας κορόιδεψαν, άλλα μας λέγανε πριν τους ψηφίσουμε, κι άλλα κάνουνε τώρα» ,Αυτά ειναι μικροαστικά.,και πλέον ειναι ολοφάνερος ο πολιτικός ρόλος του αστικού κοινοβουλίου

    Η άποψή μου ειναι οτι όλοι οι αντικαπιταλιστικοί και ριζοσπαστικοί χώροι, να συσπειρωθούν απέναντι στον ταξικό εχθρό,(και δεν εννοώ τον Συριζα) για ενα κόσμο εργατικής και κοινωνικής χειραφέτησης, με δίκαια κατανεμημένου πλούτου.
    Για ενα κόσμο χωρίς εξουσιαστικά και ταξικά δεσμα.

    1. stauros

      Η άποψή μου ειναι οτι όλοι οι αντικαπιταλιστικοί και ριζοσπαστικοί χώροι, να συσπειρωθούν απέναντι στον ταξικό εχθρό,(και δεν εννοώ τον Συριζα) για ενα κόσμο εργατικής και κοινωνικής χειραφέτησης, με δίκαια κατανεμημένου πλούτου.
      Για ενα κόσμο χωρίς εξουσιαστικά και ταξικά δεσμα.

      Ωραία, συμφωνώ. αλλά τώρα δηλαδή να αισθάνομαι ικανοποιημένος από την απάντηση στο ερώτημά μου; Πλάκα με κάνεις φίλε; Δεν σε ρώτησα τι πρέπει να γίνει. Σε ρώτησα αυτό που πρέπει να γίνει γιατί δεν γίνεται.

      Και δεν μου λες ο εργάτης πρέπει να πάει κάπου να δουλέψει. Εάν δεν υπάρχουν δουλειές πού θα δουλέψει; Επομένως το ζητούμενο είναι πρώτα να υπάρχουν δουλειές. Ποιοί είναι τώρα αυτοί που θα ανοίξουν δουλειές ώστε να υπάρχουν εργάτες, οι οποίοι να κάνουν όλ΄αυτά που προτείνεις; Ο άνεργος προς τα που θα απαιτήσει το δίκιο του όταν είναι άνεργος, δηλαδή δεν είναι στην ουσία εργάτης;

  4. 4
    vomolloxius

    Ο άνεργος προς τα που θα απαιτήσει το δίκιο του όταν είναι άνεργος, δηλαδή δεν είναι στην ουσία εργάτης;

    Τι διαχωρισμός ειναι αυτός; Σημέρα αυτός που δουλεύει δεν είναι στην ουσία ανεργος;,Κατ΄ αρχήν ενα μεγαλο ποσοστό δεν πληρώνεται,και αυτοί που πληρώνονται ακομα, δουλεύουν χωρίς εργατικά δικαιώματα με περιτροπή εργασίας,μειωμένες αποδοχες,εργοδοτική τρομοκρατία και πάει λέγοντας.

    Πλάκα με κάνεις φίλε; Δεν σε ρώτησα τι πρέπει να γίνει. Σε ρώτησα αυτό που πρέπει να γίνει γιατί δεν γίνεται.

    Αυτό που πρέπει να γίνει ειναι οτι τα μέσα παραγωγής πλούτου πρέπει να περάσουν στα χερια του λαού ,ας μην έχουμε όμως αυταπάτες ότι η ταξική συνείδηση και η κοινωνική αλλαγή θα έρθει από μόνη της, η κοινωνική, επαναστατική αλλαγή της ίδιας της δομής της εξουσίας και εν τέλει της κατάργησής της θα επέλθει από την ίδια την χειραφέτηση των λαϊκών μαζών στο επίπεδο της βάσης.

    Και δεν μου λες ο εργάτης πρέπει να πάει κάπου να δουλέψει. Εάν δεν υπάρχουν δουλειές πού θα δουλέψει;

    Ειναι σαν λέμε οτι πρέπει να καταργήσουμε την θρησκεία,να γκρεμίσουμε εκκλησίες να αποκαθηλώσουμε εικόνες,
    και να πρεπει να δώσουμε απάντηση στην ερώτηση: Μα καλά και αμα τα καταργήσουμε ολα, που στο διάλο θα πάμε να προσκυνάμε;

  5. 5
    politroposdionisis

    Ρε βωμολόχε αφού τα είπαμε τι τσιμπάς ? Εδώ πρέπει να αποδείξουμε πάση θυσία πως η ΕΤ είναι η ποιο ανεπρόκοπη τάξη που θέλει να μοιραστεί αυτά που δεν κατέχει…….

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

:bye: 
more...