«

»

Εκτύπωσέ το Άρθρο

ΜΟΥΣΙΚΗ – ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΣΥΝΟΡΩΝ ΤΗΣ

 

κλασική-μουσικήΔεν πέρασε πολύς καιρός από τότε που έπαψαν επιτέλους οι επαρμένοι μουσικολόγοι της Δύσης, να κρίνουν τις μουσικές του κόσμου σε σύγκριση μόνον με την «κλασσική» λεγόμενη μουσική.

Ωστόσο σημαντική μερίδα ανθρώπων εξακολουθεί να διακατέχεται από την ισοπεδωτική αυτή άποψη. Μιά άποψη ολοκληρωτικής φύσης.

Ακόμη και σήμερα στα «ελληνικά» ωδεία, αποκαλούν «βαρβαρίζουσα» την συγχορδία πρώτης –πέμπτης, παρά την χρήση της κι από σπουδαίους μουσικούς της κλασσικής μουσικής. Ήδη πλήθος μουσικολόγων ασχολείται με τις λαϊκές και παραδοσιακές μουσικές των λαών του κόσμου, υπό το βάρος των σοβαρών προβλημάτων της ανυπαρξίας εθνικών μουσικών σχολών, από τη μιά, κι από την άλλη της δυσκολίας η οποία προκύπτει από το αλλότριον του μουσικολόγου, έναντι της μουσικής που ερευνά.

Το γεγονός ότι οι περισσότεροι μουσικολόγοι αγνοούν βασικά στοιχεία, της μουσικής που ερευνούν, οδηγεί τις έρευνες σε ελλιπή ή λανθασμένα συμπεράσματα. Ακόμα χειρότερα δε συμβαίνουν όταν, άσχετοι προς τα μουσικά θέματα, αποτολμούν να αποφανθούν περί αυτών.

Χαρακτηριστική περίπτωση αποτελούν αρχαιολόγοι, οι οποίοι ανακάλυψαν αρχαία μουσικά όργανα και στιςανακοινώσεις των πορισμάτων τους αναφέρουν «άλλα αντ’ άλλων», είτε από δική τους άγνοια είτε διότι οι μουσικοί τους οποίους συμβουλεύτηκαν διέθεταν ελλιπείς γνώσεις.

Αξίζει να αναφέρουμε την περίπτωση δύο αυλών με μεταλλικά κλειδιά, οι οποίοι ανακαλύφθηκαν στην Κέρκυρα, του 4ου π.Χ. αιων., τα κλειδιά των οποίων οι αρχαιολόγοι εξέλαβαν ως εργαλεία αργυροχρυσοχόων! Έτσι για να γνωρίζουμε και πότε ανακαλύφθηκε το κλαρίνο.

Το κυριότερο όμως πρόβλημα του μουσικολόγου είναι η έλλειψη εθνικών μουσικών σχολών, στις περισσότερες χώρες, με προεξάρχουσα αναμφισβήτητα την χώρα της Ελλάδος.

Η Τουρκία διαθέτει Ακαδημία τουρκικής μουσικής. Η Ελλάδα απολύτως ΤΙΠΟΤΑ. Έτσι η Τουρκία ισχυρίζεται ότι η ελληνική μουσική προέρχεται από την τουρκική. Τα βιβλία που εκδίδει το τουρκικό κράτος περιλαμβάνουν χάρτες στους οποίους με βέλη απεικονίζονται οι οδοί, μέσω των οποίων, μεταφέρθηκε από την Τουρκία η μουσική επιρροή σ’ όλα τα διαμερίσματα της ελληνικής επικράτειας. Μάλιστα οι οδοί αυτοί, αφού διαπερνούν όλον τον κορμό της στεριανής χώρας, καταλήγουν στα Ιόνια νησιά, στην Κρήτη και σ’ όλα τα νησιά του Αιγαίου!!!

Θα ήταν δε περιττό να τονίσει κανείς ότι το ελληνικό κράτος αλλά και οι «πολίτες» του, ουδέποτε αισθάνθηκαν την υποχρέωση ν’ απαντήσουν, μ’ οποιονδήποτε τρόπο στις τουρκικές αυτές προκλήσεις, παρά το γεγονός ότι το έπραξαν αυτό αλλοδαποί μουσικολόγοι, τα σχετικά βιβλία των οποίων ούτε καν μεταφράστηκαν στην ελληνική γλώσσα!!! Μιά ελεεινή πολιτεία.

Πώς δε θα ήταν πιθανόν να αντιδράσει μιά πολιτεία όταν οι ίδιοι οι πολίτες της υποστηρίζουν, με θέρμη μάλιστα σε μερικές περιπτώσεις (μιλάμε εκ μακροχρονίου εμπειρίας), τα ίδια και χειρότερα απ’ ότι οι Τούρκοι!!! Ωσάν κάποιος δαίμονας να τους ωθεί στο να μας υπενθυμίζουν ότι η Τουρκοκρατία συνεχίζεται στη χώρα της Ελλάδας με άλλα μέσα.
Και το τρισχειρότερο; Κάποιοι που προσπαθούμε να υποστηρίξουμε την ιστορική αλήθεια, για τα θέματα αυτά, βρίσκουμε τον μπελά μας, όχι από τους Τούρκους αλλά από τους συμπατριώτες μας! Όταν τους λέμε ότι οι Έλληνες χιλιετίες πριν από τους Τούρκους καλλιέργησαν την μουσική και ότι υπάρχουν χιλιάδες ιστορικά ντοκουμέντα για την ελληνική καταγωγή του τουρκικού μουσικού συστήματος, όπως και όλων των υπολοίπων, μόνο ξύλο που δεν τρώμε. Είναι δε άξιον απορίας το γεγονός της σιγουριάς που τους διακατέχει για τα ζητήματα αυτά.

Τι κάνουμε όμως όταν δεν υπάρχει καμμιά, όχι μόνον απόδειξη αλλά ούτε καν ένδειξη προς τούτο; Ουδέν πρόβλημα: έρχεται ένας καθηγητής πανεπιστημίου και δίνει την αρμόζουσα λύση. Αφού δεν μπορούμε ν’ αποδείξουμε ότι η μουσική μας κατάγεται από την Ανατολή τότε ένα απομένει. Ότι καταγόμαστε από την Ανατολή. Πάει και τέλειωσε.

Ορίστε τι αναφέρει λοιπόν ο κ. Ιωάννης Παπαϊωάννου σε συνέντευξή του στο περιοδικό «Δαυλός» (Δεκέμβριος 1994, σελ. 9243), απαντώντας σε ερώτηση περί των ελληνικών μουσικών ζητημάτων: «Η τελευταία φάση του προηγούμενου είδους από εμάς, του Homo erectus, υπήρχε στην Αφρική από το 1.500.000 π.Χ. Από την Αφρική πέρασε στην Ευρώπη και στην Ελλάδα μιά πολύ παλιά εποχή, πρώτα όμως πέρασε από την Μέση Ανατολή».

Αφού δε συνεχίζει σχετικώς με τα προηγούμενα λέει και το εξής: «Η βυζαντινή λειτουργία έχει θεατρικά στοιχεία, πολύ περισσότερα δε είναι προελληνικά, παρά ελληνικά».
«Δαυλός»: «Δηλαδή προελληνικά εννοείτε αυτά προ του Ομήρου;».
«Ναι, αυτά ακριβώς».
«Δαυλός»: «Οι προ του Ομήρου Μυκηναίοι, Αχαιοί… δεν ήσαν Έλληνες;».
Απάντηση: «….».
Ο επικαρέκλιος όμως αυτός καθηγητής είναι και κατ’ εξοχήν καρεκλοθήρας. Θαυμάστε:
. καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών στον τομέα της Μουσικολογίας.
. πρόεδρος του Ελληνικού Συνδέσμου σύγχρονης Μουσικής.
. πρόεδρος του Ελληνικού Μουσικού Κύκλου
. αντιπρόεδρος της Διεθνούς Εταιρίας Σύγχρονης Μουσικής από το 1978 έως το 1984.

Αυτά τα ανθιστορικά και αντεπιστημονικά κουραφέξαλα διδάσκει ο κύριος αυτός καθηγητής στους φοιτητές του, τους οποίους βεβαίως, όπως και τον εαυτό του, τους θεωρεί Αφρομεσανατολικοέλληνες.

Αυτή η κατάσταση το λοιπόν δεν θεωρείται εξωφρενική, αλλά εξωφρενική υπερβολή θεωρείται αυτό το οποίο τονίζουμε εμείς, ότι η χώρα της Ελλάδος τυγχάνει υπό θρησκευτική, πολιτική, πολιτιστική και εκπαιδευτική κατοχή. Ιδού τα αποτελέσματα της κατοχής αυτής στον χώρο της μουσικής:

Πλην σπανίων εξαιρέσεων, στη χώρα της Ελλάδος όλοι γνωρίζουν ότι το τρίχορδο, ο ταμπουράς, το λεγόμενο και μπουζούκι, είναι τουρκικό όργανο. Δεν έχει καμμιά σημασία γι’ αυτούς ότι υπάρχει ανάγλυφο από την Μαντίνεια της Αρκαδίας του 4ου μ.Χ. αιών., το οποίο απεικονίζει γυναίκα να εκτελεί τρίχορδο, μιάμιση χιλιετία πριν από την εμφάνιση των Τούρκων στο προσκήνιο της ιστορίας. (Μέχρι και οι Η/Υ στη χώρα αυτή δεν αναγνωρίζουν ελληνικά πράγματα. Να, ο δικός μου, πριν από μερικά δευτερόλεπτα, μου έβγαλε λάθος την λέξη Μαντίνεια, υπογραμμίζοντάς την με κόκκινη γραμμή).

Επίσης ξέρουν ότι ο αυλός είναι όργανο προερχόμενο από τους λαούς της Μεσοποταμίας, ασχέτως, με το γεγονός ότι οι αρχαιότεροι αυλοί έχουν βρεθεί στην Ευρώπη (Καστοριά και Γαλλία). Το σύνολο σχεδόν των μουσικών της χώρας γνωρίζει μετά βεβαιότητος, ότι οι κλίμακες και οι ρυθμοί της μουσικής μας είναι τουρκικής ή Ανατολικής προέλευσης. Και δεν έχει καμμιά σημασία γι’ αυτούς το γεγονός ότι τα μουσικά αυτά στοιχεία είναι καταγεγραμμένα από τους Έλληνες, από τον 6ο π.Χ. αιών., όταν οι Ανατολικοί αυτοί λαοί, ακόμα και μετά από μιά χιλιετία ιδέα δεν είχαν περί αυτών.

Παρ’ όλο που διασώθηκε ένα πολύ μικρό μέρος από τα μουσικά βιβλία των αρχαίων Ελλήνων ( ας όψονται γι’ αυτό τα στίφη των, κηφήνων και εγκληματιών κατά της ανθρωπότητος, χριστιανών καλογήρων τα οποία πυρπόλησαν την βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, αλλά και τις υπόλοιπες), γνωρίζουμε ότι παγκοσμίως η μουσική διδάσκεται με λιγότερα στοιχείο και γνώσεις, απ’ αυτές τις οποίες μας κληροδότησαν οι αρχαίοι.

Πρέπει να το τονίσουμε στα ίσια: είναι πλέον δεδομένο παγκοσμίως – εξαιρουμένης της χώρας της Ελλάδος και της Τουρκίας – ότι τα μουσικά συστήματα όλων των λαών βασίζονται στο αρχαίο ελληνικό μουσικό σύστημα. Οι λόγοι είναι απλοί και ξεκάθαροι. Οι Έλληνες πρώτοι παγκοσμίως δημιούργησαν και καλλιέργησαν επιστημονικώς μουσικό σύστημα, χιλιετίες πριν από τους άλλους λαούς. Όλα τα ιστορικά στοιχεία και ντοκουμέντα βρίσκονται στην «ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ» του Σόλωνα Μιχαηλίδη, εκδ. «Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης». Δεν υφίσταται τίποτε ανάλογο γι’ άλλον λαό της υφηλίου.

Ο Πλούταρχος μας δίνει την εξής εντυπωσιακότατη πληροφορία: «και Περσών και Σουσιανών και Γεδρωσίων παίδες τας Ευριπίδου και Σοφοκλέους τραγωδίας ήδον». Αυτά ήσαν τα αποτελέσματα της εκστρατείας του «σφαγέα των λαών» όπως τον αποκαλούν χωρίς καμμιά ντροπή, ακόμα και κάτοικοι της χώρας της Ελλάδος.

Προσέξτε σας παρακαλώ τι είδους άνθρωποι κουμαντάρουν την μουσική παιδεία μας: «Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια», σελ. 101 στο λήμμα «Ιουδαίος» γράφει ο βυζαντινοκτυπημένος μουσικολόγος Γ. Σκλάβος (όνομα και πράγμα) «ολίγοι λαοί εκαλλιέργησαν την μουσικήν όσον οι Εβραίοι. Εν τούτοις τίποτε συγκεκριμένο δεν γνωρίζουμε περί της μουσικής των, εφ’ όσον ουδέν λείψανον ή τεκμήριον των αποτάτων χρόνων έχει περισωθεί».

Ολόκληρη η απάτη του ιουδαιοχριστιανισμού ξεσκεπασμένη εντελώς. Εκτεθημένη στο φως του ήλιου. Κι αυτό δεν είναι τίποτε ακόμη. Η χριστιανική ξεδιαντροπιά δεν έχει φραγμούς και όρια. Να τι γράφει στη συνέχεια: «το βέβαιον είναι ότι πολύ προ των Ελλήνων είχον καλλιεργήσει οι Εβραίοι την τέχνην των ήχων»!!! Προσέξτε το «βέβαιον» και το «πολύ».

Μένει κανείς άναυδος μπροστά στην αναίδεια και το θράσος του βιασμένου θρησκευτικώς ανθρώπου. Νομίζετε ότι θεωρεί πως απευθύνεται σε ζώα; Όχι καλοί μου άνθρωποι. Γνωρίζει πολύ καλά ότι απευθύνεται σε ανιστόρητους και ταυτοχρόνως ιουδαιόπληκτους ανθρώπους. Σε ανθρώπους που δεν ντρέπονται να ψάλλουν στις εκκλησίες τους ανελλιπώς, Έλληνες όντες, το «των αγίων πατέρων υμών Αβραάμ Ισαάκ και Ιακώβ».

Τίποτε δεν προστέθηκε στη μουσική του Δυτικού κόσμου περισσότερο από τα μουσικά στοιχεία και γνώσεις των αρχαίων Ελλήνων. Τουναντίον εγκαταλείφθηκαν γνώσεις και όργανα και κλίμακες και ρυθμοί λόγω της δυσκολίας τους. Όσο για την περίφημη πολυφωνία των δυτικών μας διευκρινίζει ο κ. καθηγητής ότι «τα πολυφωνικά τραγούδια της Ηπείρου είναι της τρίτης χιλιετίας π.Χ.», δίχως να αναφέρει ότι αυτό το άκουσε από τον αείμνηστο Γάλλο φιλέλληνα Μπο Μποβί, ο οποίος επί μισό αιώνα αλώνισε τη χώρα μας ψάχνοντας τα τραγούδια της επί τόπου, όταν ο κύριος καθηγητής περιφέρονταν από την μια προεδρική καρέκλα στην άλλη.

Πράγματι οι Έλληνες γνώριζαν την πολυφωνία, αφού αποφάνθηκαν περί των σύμφωνων μουσικών διαστημάτων, αλλά δεν την χρησιμοποιούσαν λόγω της προτίμησής τους προς την μονοφωνική μουσική, η οποία αρμόζει περισσότερο προς το Δωρικό ύφος. Εξ άλλου, και σήμερα οι Νεοέλληνες δεν αρέσκονται στη Δυτική πολυφωνία, παρά την πλύση εγκεφάλου που δέχτηκαν προς αυτή την κατεύθυνση. Είναι υπόθεση διαφορετικού γούστου και τίποτε περισσότερο.

Το διαφορετικό όμως γούστο είναι το μεγάλο πρόβλημα του άπληστου και αχόρταγου διεθνούς χρηματανθρώπου, των πολυεθνικών εταιριών. Του χαλάει τα μεγάλα και διεθνή του σχέδια. Δηλαδή τον μουσικό του δίσκο (και τώρα CD) που θα βγάλει στην Αμερική, γιατί να μην τον πουλήσει και σ’ όλον τον υπόλοιπο κόσμο. Φαντάζεται τον Κινέζο ν΄ αγοράζει το προϊόν του αυτό και τρέχουν τα σάλια του. Τις εκατομμύρια επί πλέον πωλήσεις. Πώς όμως να συμβεί αυτό εάν οι λαοί δεν εγκαταλείψουν το μουσικό τους γούστο. Την αγάπη για την δική τους μουσική;
Έπρεπε λοιπόν να τους πείσει ότι η μουσική τους είναι παρωχημένη και χωριάτική, ότι είναι φτωχή και καθυστερημένη. Ότι η δική του ήταν καλλίτερη, μοντέρνα και κατάλληλη προ παντός για τους νέους. Μάλιστα. Αυτό έπρεπε να κάνει. Και το έκανε.

Άλωσε τους ραδιοφωνικούς σταθμούς και τα σχετικά περιοδικά των χωρών του κόσμου προβάλλοντας την μουσική του, με παράλληλη προπαγάνδα υποτίμησης των εντόπιων μουσικών παραδόσεων. Καλά ρε συ, ακόμα βλάχικα τραγούδια ακούς. Σε ποιό κόσμο ζεις ακόμα ρε καθυστερημένε. Ακόμα τσίπουρο πίνεις. Πιές ουϊσκάκι να καταλάβεις ποτό. Ρε γίνεται ν’ ακούς ροκ πίνοντας ρετσίνα. Θα μας τρελάνει αυτός ο βλάχος. Δες τον, ακόμα Καρέλια καπνίζει. Πάρε μωρέ ένα Μάλρμπορο να καταλάβεις τι θα πει τσιγάρο.

Πρέπει να το πούμε, για μια ακόμα φορά έξω απ’ τα δόντια: ο χαλκάς της αλυσίδας στη μύτη της «Αρκούδας» – έτσι κατάντησε το πολυεθνικό χρήμα την ανθρωπότητα – δια του οποίου την σέρνουν στο μονοπάτι της πολιτιστικο-οικονομικής κατοχής, λέγεται μουσική. Η ίδια αυτή μουσική είναι και η μουσική υπόκρουση στα δρώμενα της κατοχής αυτής.

Κι ακόμα χειρότερα: το ύφος της πολυεθνικής αυτής μουσικής οσμώθηκε και διαπηδήθηκε στις μουσικές του κάθε διαφορετικού τόπου, με αποτέλεσμα να τις καταστήσει καρικατούρες του παλιού τους εαυτού. Μιά αφόρητη μουσική δυσωδία. Δηλαδή οι Λευτέρηδες Πανταζήδες και οι Άντζελες Δημητρίου συνάδελφοι του Βαμβακάρη και του Τσιτσάνη! Ο Σάκης Ρουβάς τραγουδιστής! Σαν να λες κόκα κόλα Αγουλινίτσας. Κόκα κόλος Κακοσάλεσι.
Μιά κατοχή όμως, για να εδραιωθεί και να έχει προοπτική, χρειάζεται και το βασικό δόγμα της. Στη προκειμένη περίπτωση βρέθηκε το τέλειο: «Η μουσική δεν έχει σύνορα». Όλοι φάγανε την παπάρα αυτή. Όλοι πάτησαν την συγκεκριμένη πεπονόφλουδα. Κανείς δεν γλίτωσε από το γλυκόπιοτο εθνοκτόνο αυτό δηλητήριο.

Πεντέξι άνθρωποι πρόσεξαν ότι αυτό τελικώς ίσχυε μόνο για την μουσική κυρίως της Αμερικής και της αντίστοιχης Ευρωπαϊκής. Κανείς δεν πρόσεξε ότι, την στιγμή που «η μουσική δεν έχει σύνορα», είχε αδιαπέραστους φραγμούς για όλες τις άλλες μουσικές.

Άκουσες άνθρωπέ μου ποτέ από το ραδιόφωνό σου – τότε που γίνονταν συστηματικά η προπαγάνδα αυτή – Κινέζικη, Αιγυπτιακή, Κουρδική, Βουλγάρικη, Κογκολέζικη ή Ρουμάνικη μουσική; Γιατί για τις μουσικές αυτές υπήρχαν τόσο αδιαπέραστα σύνορα. Χώρια που οι μουσικές αυτές, για τις οποίες υφίστανται σύνορα, είναι σπουδαιότερες και ωραιότερες από την μουσική, την χωρίς σύνορα. Τώρα που το πήρανε μυρουδιά κάποιοι, αυτό το τελευταίο, είναι πλέον αργά, διότι η μεγάλη ζημιά έχει ήδη συντελεστεί.

Μια χώρα, ένα κράτος, ένας λαός, εάν δεν διαθέτει και μουσική πολιτική, τότε είναι ευάλωτος σε κάθε είδους επιρροές και κατοχές. Την άλωση των μουσικών συνόρων ενός λαού, μετά βεβαιότητος, συνοδεύει πάντοτε η μακροπρόθεσμη πολιτιστική και οικονομική υποδούλωση, η οποία, λόγω του έμμεσου τρόπου που αλλοτριώνει, δύσκολα ανατρέπεται.
Με την «Μουσική Πολιτική των αρχαίων Ελλήνων» θα ασχοληθούμε σε άλλη μας εργασία. Πρόκειται για ένα κεφάλαιο άκρως εντυπωσιακό μπροστά στα μάτια του ανερμάτιστου Νεοέλληνα. Θα αναφέρουμε εδώ μόνο την συμπύκνωση της πολιτικής αυτής: «ουδαμού γαρ κινούνται μουσικής τρόποι άνευ πολιτικών νόμων των μεγίστων, ως φησί τε Δάμων και εγώ πείθομαι» (γιατί πουθενά δεν θα μπορούσαν οι τρόποι της μουσικής ν’ αλλάξουν, χωρίς να κλονιστούν οι θεμελιακοί νόμοι της πολιτείας) Πολιτεία Δ΄, 424 c.

Οι απόψεις του Δάμωνα, μεγάλου μουσικολόγου και συμβούλου του Περικλή, εκφράζονται στον Αθήναιο (ΙΔ΄, 624 c, 25). Ούτε λίγο ούτε πολύ, οι Αθηναίοι της εποχής του Περικλή, θεωρούσαν ότι οι μεταβολές στα μουσικά πράγματα της πόλης τους ισοδυναμούσαν με πολιτικό πραξικόπημα! Και δεν πρόκειται για μιά στενοκέφαλη πολιτική, διότι εάν μελετήσουμε τα σχετικά τους επιχειρήματα θα αντιληφθούμε αμέσως ότι επρόκειτο περί της προστασίας του είδους ανθρώπου που ήθελαν να καλλιεργήσουν, επειδή γνώριζαν άριστα τον κεφαλαιώδη ρόλο της μουσικής στην διάπλαση του χαρακτήρα των νέων. Κάτι ασύλληπτο μπροστά στην νεοελληνική εκπαιδευτική χυδαιότητα.

Την τεράστια σημασία της μουσικής πολιτικής αντιλήφθηκε καλά η χριστιανική εκκλησία η οποία την εφάρμοσε στο κατηχητικό της πρόγραμμα. Απόδειξη η ίδια η λέξη κατήχηση, η οποία συνίσταται από τις λέξεις κατά και ήχος. Γνωρίζουν οι παλαιότεροι το γνωστό σουξέ «τα χριστιανόπουλα …».

Το βέβαιο είναι ότι η χώρα αυτή την εποχή μαστίζεται από μουσική χυδαιότητα. Καμμιά δε προοπτική τακτοποίησης του μουσικού αυτού χάους δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα. Θέματα αυτού του είδους φαντάζουν εντελώς απόμακρα στους πολιτικούς όλων των αποχρώσεων. Υπάρχουν όμως προσπάθειες από μεμονωμένους πολίτες και ομάδες για την υποστήριξη των ελληνικών μουσικών πραγμάτων. Ας τους συνδράμουμε, το κατά δύναμη, όσοι αντιλαμβανόμαστε την σπουδαιότητα του θέματος αυτού. Ας ενεργοποιηθούμε προς την κατεύθυνση αυτή.

Βασδέκης Ν. Σταύρος

Μόνιμος σύνδεσμος σε αυτό το άρθρο: http://athriskos.gr/1205/

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

:bye: 
more...