http://athriskos.gr/ .

ΤΟ ΛΗΣΤΡΙΚΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΙΕΡΑΤΕΙΟ

http://athriskos.gr/ .

ΤΟ ΛΗΣΤΡΙΚΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΙΕΡΑΤΕΙΟ
ΩΣ «ΜΑΝΔΡΑ ΧΡΥΣΟΛΑΤΡΩΝ ΛΥΚΩΝ»
ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΑΝΩΝΥΜΟ ΕΛΛΗΝΑ
ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΟΜΑΡΧΙΑ»
ΣΤΙΣ ΠΑΡΑΜΟΝΕΣ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ 1821

Ένα επαναστατικό μανιφέστο υπογραφόμενο ως εξής: «ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΑΝΩΝΥΜΟΥ ΕΛΛΗΝΟΣ. Εν Ιταλία, 1806», με υπότιτλο «ήτοι Λόγος περί ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ». Το ανά χείρας μας αντίτυπο είναι έκδοση «ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ», τηλ. 220415.

Πρόκειται για ένα ιστορικό ντοκουμέντο που είναι απαραίτητο να βρίσκεται στη βιβλιοθήκη κάθε ελληνικού σπιτιού και που πρέπει να διδάσκεται σε κάθε ελληνικό σχολείο. Γι’ αυτό τον λόγο το γνωρίζουν ελάχιστοι Νεοέλληνες και για τον ίδιο λόγο δεν πρόκειται να περάσει την πόρτα κανενός ελληνικού σχολείου.

Η χώρα της Ελλάδος βρίσκεται υπό θρησκευτική αυτοκατοχή. Από τη μια το ιουδαιοχριστιανικό πνεύμα, του κυρίαρχου θρησκευτικού δόγματος κι από την άλλη το διαρκώς ανθελληνικό ιερατείο.

Ο αφορισμός της επανάστασης και των επαναστατών του 1821, από τον πατριάρχη και τον ανώτατο κλήρο της εποχής εκείνης, ακόμα δεν έχει αρθεί.

Το ιουδαιοχριστιανικό ιερατείο, δίχως καμμιά ντροπή, μέχρι και τη σήμερον, διαθέτει το θράσος να παροτρύνει τους Έλληνες, περισσότερο να εξουιουδαΐζουν τον ελληνισμό τους παρά να εξελληνίζουν τον χριστιανισμό τους. Ιδού η απόδειξη:

Ο αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ σε μήνυμά του για την παιδεία, 30-1-1992, προτείνει στη μαθητιώσα νεολαία το εξής, «Αν θέλουμε να βιώσουμε και να προσφέρουμε αληθινή παιδεία πρέπει να εγκολπωθούμε το μήνυμα, τη διδασκαλία που δεν εκφράζει τον εξελληνισμένο χριστιανισμό, αλλά τον εκχριστιανισμένο ελληνισμό».

Δεν είναι τυχαίο που το ανθελληνικό αυτό κάθαρμα προτείνει κάτι τέτοιο. Διότι οι μισέλληνες προπάτορές του φρόντισαν εξ αρχής για αυτήν την ανθελληνική γραμμή. Γιατί μας κάθισαν στο κεφάλι ως προστάτη της παιδείας των Νεοελλήνων, το ανθελληνικό αυτό αρχικάθαρμα που λέγεται Ιωάννης ο Χρυσόστομος, το οποίο θα έπρεπε να λέγεται Βρομόστομος;

Για όσους αγνοούν τη ιστορία αυτή ήρθε η ώρα να την μάθουν. Προσέξτε ο προστάτης αυτός της παιδεία των Ελλήνων τι γνώμη έχει για την ελληνική παιδεία: από την «Εις την Α΄ Κορινθίους» Δ΄ ομιλία του, τόμος 18 σελ. 99, όπου ειρωνεύεται τον Πλάτωνα και περιφρονεί τα μαθηματικά «Πόσον εκοπίασεν ο Πλάτων με τους μαθητές του με το να μας συζητεί περί γραμμής και γωνίες και σημείου και περί αριθμών αρτίων και περιττών και ίσων μεταξύ των και ανίσων και δια τέτοια θέματα λεπτεπίλεπτα ως ο ιστός της αράχνης – διότι αυτά είναι δια την ζωήν περισσότερον άχρηστα από εκείνα τα υφάσματα – και χωρίς να ωφελήση πολύ ή ολίγον με τας συζητήσεις αυτάς εγκατέλειψεν έτσι την ζωήν». («ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ». εκδ. «ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΠΑΛΑΜΑΣ» 1980).

Από την ίδια έκδοση, μαθαίνουμε πώς αποκαλεί τους Έλληνες: «Μωρούς», τόμος 18 σελ. 17, εκφέροντες «λόγους μάταιους κι ακάθαρτους», 18. 113, «δεισιδαίμονες» 34. 429, αιμομίκτες μετά μητέρων και αδελφών, 34. 497, ασοφότερους από τα ζώα, 34. 497. Επί πλέον «στιγματισμένους, χειρότερους από τους χοίρους που πασαλείβονται με περιττώματα», «κυνικά καθάρματα», «πανάθλιους», «παμμίαρους, αδιάντροπους» και χίλιες δυο άλλες ανυπόστατες λοιδορίες.
Στο κατά Λουκάν (19.27) ευαγγέλιο, λέει ο Χριστός: «πλήν τους εχθρούς μου εκείνους τους μη θελήσαντές με βασιλεύσαι επ’ αυτούς, αγάγετε ώδε και κατασφάξατε αυτούς έμπροσθέν μου». Δηλαδή όποιος δεν υποταχθεί σε μένα να τον φέρεται μπροστά μου, κι όχι μόνο να τον σφάξετε αλλά να τον κατασφάξετε!!!

Η βρομερή ψυχή όμως του Χρυσόστομου, φοβούμενη μήπως κάποιος χριστιανός εκλάβει την ιστορία αυτή σαν παραβολική, προβαίνει στην εξής διευκρίνηση: «Λόγος κατά Ιουδαίων» τόμος 34 σελ. 107 «… πράγμα που έπαθαν και οι Ιουδαίοι, οι οποίοι, αφού κατέστησαν τους εαυτούς τους άχρηστους για εργασία έγιναν κατάλληλοι για σφαγή» (οι Ιουδαίοι ουδέποτε δέχτηκαν τον Χριστό ως Μεσσία). Και συνεχίζει ο άγιος «Γι’ αυτό και ο Χριστός έλεγε: τους εχθρούς μου που δεν θέλησαν να βασιλεύσω σ’ αυτούς οδηγήστε τους εδώ και κατασφάξετέ τους».

Τώρα θα μυρίσουμε, από το χρυσό του στόμα, τη μεγαλύτερη βρομιά και δυσωδία που έχει ξεστομίσει ποτέ άνθρωπος σ΄ αυτή τη γη: το ανθρώπινο αυτό κτήνος, δεν έχει σταματημό στον κατήφορο της απανθρωπιά του. συνεχίζει λοιπόν ως εξής: «Κι αν ακόμη φονεύσει κάποιος κατά το θέλημα του θεού, ο φόνος αυτός είναι από κάθε φιλανθρωπία καλύτερος, ενώ αν κάποιος από λύπη δείξη ευσπλαχνία και φιλανθρωπία, παρά το θέλημα του θεού, θα μπορούσε η φειδώ αυτή να αποβή πιο μιαρή από οποιοδήποτε φόνο»!!!

Ασφαλώς πρόκειται για την ιδρυτική διακήρυξη της γενοκτονίας. Για έναν ορισμό της από θετική αλλά και από αρνητική θέση. Όταν ο ταύρος πιάνεται για τα καλά κι από τα δύο κέρατα. Αρκεί ο άγιος να δηλώσει ότι η δολοφονία των ανθρώπων, τους οποίους αυτός μισεί, είναι θέλημα του θεού του. Πράγματι ο κακούργος αυτός Χρυσόστομος χρηματοδότησε ορδές χριστιανών για να δολοφονήσουν Έλληνες και να καταστρέψουν ιερά, ναούς και δημόσια κτίρια του Ελληνισμού.

Η θεωρία όμως θέλει και το παράδειγμά της: «Λόγος κατά Ιουδαίων Δ΄» σελ. 199, «Ο Φινεές λοιπόν, που διέπραξε σε μια στιγμή δύο φόνους, φονεύοντας έναν άνδρα και μια γυναίκα, τιμήθηκε με το αξίωμα της ιεροσύνης, ενώ αυτός όχι μόνον δεν μόλυνε με το αίμα τα χέρια του αλλά καθαρώτερα τα έκαμε». Αυτός είναι ο πατέρας και θεωρητικός των Ιεροεξεταστών του μεσαίωνα. Δεν μπορεί να υπάρξει καμμιά αμφιβολία.

Αυτός λοιπόν, είναι ο εκχριστιανισμός του ελληνισμού μας, που μας προτείνει το χριστιανικό ιερατείο!!! Αυτόν τον άγιο γιορτάζουν κάθε χρόνο στις 30 Ιανουαρίου τα παιδάκια σας.

Ο ανώνυμος αυτός Έλλην λοιπόν, αφιερώνει την διακήρυξή του αυτή:

ΕΙΣ ΤΟΝ ΤΥΜΒΟΝ του μεγάλου και αειμνήστου Έλληνος ΡΗΓΑ
του υπέρ της σωτηρίας της Ελλάδος
σφαγιασθέντος, χάριν ευγνωμοσύνης
ο συγγραφεύς το πονημάτιον τόδε
ως δώρον ανατίθησι.

Θα αντιγράψουμε, σχετικά με το θέμα που μας ενδιαφέρει, από το κεφάλαιο που φέρει τον τίτλο «ΟΙ ΣΥΝΕΡΓΟΙ ΤΗΣ ΤΥΡΑΝΝΙΑΣ». Όσοι αδυνατούν να εννοήσουν την γλώσσα του συγγραφέα, έχουν τη ευκαιρία να αναλογισθούν το ποιόν της ελληνικότητας της παιδείας, στην οποία έχουν μαθητεύσει. Ευκαιρία δε είναι ν’ αντιληφθεί κανείς, που νομίζει ότι δεν καταλαβαίνει αυτή τη γραφή, ότι εάν επιμείνει λιγάκι στην αρχή, θα τα καταφέρει μια χαρά στη συνέχεια. Αρχίζουμε την αντιγραφή:

Δύο είναι , ω Έλληνές μου ακριβοί, οπού μέχρι της σήμερον μας φυλάττουσι δεδεμένους εις τας αλύσους της τυραννίας, είναι το αμαθές ιερατείον και η απουσία των αρίστων συμπολιτών…

Αλλά πόσον θέλει συγχύσει, η ακόλουθος διήγησις της πρώτης αιτίας μερικούς αρχιεπισκόπους, ή άλλου τάγματος ιερείς, αν κατά τύχην τον παρόντα μου λόγο αναγνώσωσι – το οποίον μου φαίνεται δύσκολον – βλέποντας ξεσκεπασμένας τας ψευδείς των αρετάς.

Ω, πόσον ταχέως θέλει ρίψουσιν εις το πυρ τούτο μου το βιβλιάριον, όσοι φοβούνται το φως της αληθείας! Δια τούτο λοιπόν κρίνω αναγκαίον να τους προειδοποιήσω ότι το πατριωτικό χρέος μου με προστάζει να ομιλήσω την αλήθειαν , και δεν φοβούμε ούτε τους αμαθείς ούτε τους σπουδαίους και ενάρετους. Τους μεν πρώτους, επειδή δεν είναι άξιοι φόβου, τους δε δεύτερους επειδή η αλήθεια δεν επιδέχεται κατάκρισιν…

Ας μη με νομίσουν (απευθύνεται στους ενάρετους) ανευλαβή, αν ακούσωσι να καταφρονώ την σημερινήν καλογερικήν των σύστασιν και διαγωγήν, αλλ’ ως ζηλωταί της επανορθώσεως και δόξης της κοινής πατρίδος μας Ελλάδος, να στοχασθώσι, αν είναι εύκολον, να ξαναλάβη το γένος μας την ελευθερίαν του, εν όσω σώζεται ο οικιακός εχθρός της, η αμάθεια, λέγω, η δεισιδαιμονία και η κατάχρησις της θρησκείας, ή οπόσην φθορά θέλει προξενήσει μία αιφνίδιος ανάστασις και επανόρθωσις εις όσους αδίκως και αναισχύντως παρέβηκαν τας εκκλησιαστικάς και ηθικάς νομοθεσίας, αν εν καιρώ δεν θέλουσι διορθωθή…

Ω συ μιαρά Σύνοδος της Κωνσταντινουπόλεως εις τι ομοιάζεις, ήθελα να ηξεύρω από εσέ τώρα οπού σε ερωτώ, εις τι, λέγω, ομοιάζεις τους ιερούς και θείους αποστόλους του λόγου της σοφίας του Ιησού Χριστού;

[Φαίνεται ότι ο ανώνυμος αυτός Έλληνας, δεν γνώριζε τίποτε για το βίο και την πολιτεία των αποστόλων, διότι δεν θα τους παίνευε καθόλου. Όσο για την σοφία του Χριστού, τη γνωρίσαμε λίγο πριν.

Ας γνωρίσουμε τώρα τους ιερούς και θείους αποστόλους.

- (προς Ρωμαίους, 13. 1) «Ας υποτάσσεται ο καθένας στις ανώτερες εξουσίες, διότι δεν υπάρχει εξουσία παρά από τον θεόν... Ώστε εκείνος που αντιτάσσεται εις την εξουσίαν, αντιτάσσεται εις την διαταγήν του θεού και εκείνοι που αντιστάθηκαν θα κατακριθούν... Αυτός είναι ο λόγος που πληρώνεται τους φόρους, διότι οι αρχές είναι υπηρέται του θεού».
- Εφεσίους 6. 5 «Οι δούλοι να υπακούετε εις τους κυρίους σας του κόσμου αυτού με φόβον και τρόμον».
- Τιμόθεον 6. 1 «Όσοι είναι υπό τον ζυγόν της δουλείας, ας θεωρούν τους κυρίους των αξίους κάθε τιμής, δια να μη δυσφημείται το όνομα του θεού και η διδασκαλία».
- Τίτον 2. 9 «Οι δούλοι να υποτάσσονται εις τους κυρίους τους, να είναι εις όλα ευάρεστοι».
- Πέτρου 2. 13 «Υποταχθείτε λοιπόν, σε κάθε ανθρώπινη εξουσία χάριν του Κυρίου, διότι αυτό είναι το θέλημα του θεού».
- Πέτρου 2. 13 «Οι υπηρέται, να υποτάσσεσθε εις τους κυρίους σας, με τον οφειλόμενο σεβασμό, κι όχι μόνον εις τους καλούς και επιεικείς αλλά και εις τους διεστραμμένους».
Και πάλι ο προστάτης της παιδείας μας φροντίζει να διευκρινίσει: Εις Α΄ Κορινθίους Ομιλία, ΙΘ΄ σελ. 535 (εκδ. «Γρηγόριος ο Παλαμάς» 1980): «Όπως ακριβώς δεν ωφελεί καθόλου η περιτομή ούτε βλάπτει η έλλειψις περιτομής, έτσι ούτε βλάπτει η δουλεία ούτε ωφελεί η ελευθερία. Και για να καταδείξει τούτο με μεγαλυτέραν σαφήνειαν λέγει (αναφέρεται σε λεγόμενα του Αποστόλου Παύλου): Αλλά και αν ημπορείς να γίνεις ελεύθερος, χρησιμοποίησε περισσότερο την δουλείαν, δηλαδή να είσαι περισσότερο δούλος. Και διατί τέλος πάντων αυτόν που δύναται να ελευθερωθεί τον συμβουλεύει να μείνη δούλος. Διότι θέλει να δείξη ότι δεν βλάπτει καθόλου η δουλεία αλλ’ ωφελεί μάλιστα».
Όπως και να το κάνουμε, η στάση, στο σημείο αυτό, του ανωνύμου αυτού Έλληνα είναι για κλάματα. Κι αυτό διότι ο υπότιτλος του μανιφέστου του λέει «ή λόγος περί ελευθερίας»].

Ίσως εις την ένδειαν και αφιλοκερδείαν, όπου εκείνοι εκήρυτον; Αλλ’ εσύ είσαι γεμάτη από χρήματα, οπού κλέπτεις καθημερινά από τους ταλαιπώρους χριστιανούς. Ίσως την εγκράτειαν και χαλιναγωγίαν των παθών; Αλλ’ εις ποίον μεγάλον ξεφάντωμα δεν ευρίσκεται μέρος από τους συγκλήτους σου, και ποίος από αυτούς δεν λατρεύει δύο και τρεις αρχοντίσσας με άκραν αναισχυντίαν και σχεδόν φανερά; (ο νυν αρχιερεύς των Ιωαννίνων είναι μοιχός και αρσενοκοίτης, χωρίς την παραμικράν συστολήν).

Μήπως τους ομοιάζεις καν εις την ευλάβειάν των προς την θρησκείαν; Αλλά ποίος δεν γνωρίζει την άκραν ανευλάβειάν σου και ποίος δεν ηξεύρει πόσον γελοιωδώς και χλευαστικώς εκτελείς τας ιερουργίας; (εγώ είδα πολλάκις ένα αρχιεπίσκοπον εις την μέση της λειτουργίας, να υβρίζη, να αναθεματίζη και να δέρνη όχι ολίγας φοράς τους παπάδες και ως επί το πλείστον τους διακόνους).

Εις τι λοιπόν τους ομοιάζεις; Εις την φιλανθρωπότητα; Εσύ τους πτωχούς δεν καταδέχεσαι ούτε καν να τους ιδής, ουχί να τους βοηθήσης. Η λύσσα σου δια τα χρήματα είναι απερίγραπτος. (εγώ εγνώρισα ένα καλόγηρον τόσον φιλάργυρον, όπου με το να του εκλέφθησαν μερικά χρήματα, ύστερα από ένα μήνα απέθανεν από την θλίψιν του).

Τους ομοιάζεις ίσως εις την φιλαδελφότητα, εις την ομόνοιαν, εις την επάλληλον αγάπη; Αλλά ποίος δεν γνωρίζει πόσον προσπαθεί ο ένας να βλάψη τον άλλον; (ο θάνατος κανενός αρχιεπισκόπου αποδεικνύει φανερώτατα τον βρωμερό χαρακτήρα της Συνόδου. Επειδή τότε γεννάται εν μίσος αναμεταξύ των, μεταχειριζόμενος καθείς κάθε ουτιδανώτερον μέσον, οπού δυνηθή, δια να αποκτήση εκείνην την επαρχίαν, το οποίον ακολουθεί εις όποιον δώση περισσότερα χρήματα). (Στη συνέχεια αποκαλεί τη Σύνοδο μάνδρα λύκων και το ιερατείο χρυσολάτρας)…

Ας εισέλθουμε τώρα εις την διήγησιν του ελληνικού κλήρου, η οποία όχι ολίγον θέλει μας παραστήσει τα κακά, οπού προξενεί η κατάχρησις των χρημάτων. Εις την Κωνσταντινούπολην, λοιπόν, ευρίσκεται ο πατριάρχης και η Σύνοδος. Άλλος πατριάρχης ευρίσκεται εις Αλεξάνδρειαν. άλλος εις Αντιόχειαν και άλλος εις Ιερουσαλήμ. Ο πρώτος ονομάζεται οικουμενικός. Και αν άλλο δεν σημαίνει αυτός ο γελοιώδης τίτλος μαζί με τους τόσους άλλους οπού φανερώνει όμως ότι οι άλλοι τρεις πατριάρχαι υπόκεινται εις αυτόν.

Αυτός λοιπόν διαμοιράζει εις όλας τας επαρχείας του οθωμανικού κράτους, και πολλάκις πέμπει και εκεί οπού δεν είναι χριστιανοί, τόσας εκατοντάδας αρχιεπισκόπους, εξ ων ο καθείς έχει τέσσερας ή πέντε επισκοπάς, εις τας οποίας πέμπει και αυτός τόσους επισκόπους. Αυτό είναι το σύστημα της εκκλησιαστικής αρχής ο τρόπος δε της διοικήσεως είναι ο ακόλουθος:

Η Σύνοδος αγοράζει τον πατριαρχικό θρόνο από τον οθωμανικόν αντιβασιλέα δια μίαν μεγάλην ποσότητα χρημάτων, έπειτα τον πωλεί ούτινος της δώσει περισσότερον κέρδος και τον αγοραστήν τον ονομάζει πατριάρχην. Αυτός, λοιπόν, δια να ξαναλάβη τα όσα εδανείσθη δια την αγοράν του θρόνου, πωλεί τας επαρχίας, ήτοι τας αρχιεπισκοπάς, ούτινος δώση περισσοτέραν ποσότητα, και ούτως σχηματίζει τους αρχιεπισκόπους, οι οποίοι πωλώσι και αυτοί εις άλλους τας επισκοπάς των. Οι δε επίσκοποι τας πωλώσι των χριστιανών, δηλαδή γυμνώνουσι τον λαόν, δια να εβγάλωσι τα όσα εξώδευσαν.
Και ούτος εστίν ο τρόπος, με τον οποίον εκλέγονται των διαφόρων ταγμάτων τα υποκείμενα, δηλαδή ο χρυσός.

Ο τρόπος δε, με τον οποίον εκπληρούσι τας υποσχέσεις των προς τον λαόν και προς τους εκκλησιαστικούς νόμους, είναι ο ακόλουθος. Ο πατριάρχης, αφού ηξεύρει να αναγνώση δυο κατεβατά από το Ψαλτήριον του Δαβίδ, κρίνεται άξιος τοιαύτης αρχής από την Σύνοδο, αυτή δε ηξεύρει να αναγνώση περισσότερον από αυτόν και τας Πράξεις των Αποστόλων. Δια να γράψη, δεν ερωτάται αν ηξεύρη, επειδή δεν είναι αναγκαίον. Μάλιστα, το όνομά του το γράφει με τόσα κλωθογυρίσματα – εις το οποίον τον μιμούνται και οι αρχιεπίσκοποι και οι επίσκοποι και μερικοί πρωτοσύγκελλοι – οπού και ανορθόγραφον αν είναι, όπερ και πιθανώτατον, κανείς δεν το καταλαβαίνει, και δια τούτο φυλάττει γραμματικούς, νέους προκομμένους, έχει δε και τον πρωτοσύγκελλον και αρχιμανδρίτην, οίτινες οπωσούν μετριάζουν την θηριότητα της αμαθείας του κυρίου των.

Η πρώτη έγνοια του πατριάρχου, λοιπόν είναι να αποκτήση την φιλίαν των φίλων της Συνόδου, οπού ως επί το πλείστον, είναι αι γυναίκες των πρώτων αρχόντων, ήτοι πλουσίων αμαθών του Φαναρίου. Και αυτό το κάνει δια δύο αίτια: Πρώτον μεν , δια να ημπορεί να κλέπτη με περισσότερον θάρρος, δεύτερον δε να κλέπτη δια περισσότερον καιρόν, ωσάν οπού αυτή η Σύνοδος έχει όλα τα μέσα εις την οθωμανικήν δυναστεία, και εξακολούθως, όταν ο πατριάρχης δεν της αρέσκη, ευθύς τον εξορίζει. Και δεν της αρέσκη πάντοτε, όταν δεν ομογνωμή με αυτήν, και όταν δεν υπογράφη, χωρίς να αναγνώση ότι γράμμα του παραδώδη.
Ο πατριάρχης έχει μίαν εξουσίαν σκιώδη και ψεύτικην επάνω εις την Σύνοδον, αλλά κανείς δεν τολμεί να εξορίση κανένα από αυτήν αν και όλα τα δίκαια ήθελε τον βιάσουν, επειδή, τότε, οι λοιποί ευθύς εξορίζουν αυτόν, και βάζουν άλλον και ξανακαλεί τον εξορισθέντα σύντροφόν των.

Δια τούτο, πολλάκις έτυχε να πατριαρχεύσουν, ποίος οκτώ μήνας, ποίος εξ, και ποίος δύο μόνον. Η υπεριφάνεια και διεστραμμένη ψυχή αυτών την δώδεκα μωρών της Συνόδου τους εμποδίζει από το να στοχασθώσι την φθοράν, οπού προξενούσι εις τον λαόν με τα μεγαλώτατα έξοδα των συχνών αλλαγών των πατριαρχών, και άλλο δεν ενθυμούνται, παρά ότι όσα εξοδεύσουν, τα ξαναλαμβάνουν από το νεόφυτον, και πάντοτε με το διάφορόν τους.

Ευκόλως ημπορεί να προϊδή ο αναγνώστης τα περί των αρχιεπισκόπων, όταν η αρχή είναι τοιαύτη. Ας μάθη όμως, ότι αυτοί υπερναίνουσιν και εις την αμάθειαν και εις τα κακά έργα, και την Σύνοδον και τον πατριάρχην. Επειδή η μεν σύνοδος, οπού εξοδεύει, δια να κάμη τον πατριάρχην όπως θέλει, λαμβάνει ευθύς από τον ίδιον τα όσα εξώδευσεν, ομοίως και ο πατριάρχης τα ξαναλαμβάνει από τους αρχιεπισκόπους, διπλά και τριπλά.

Αλλά αυτοί, αφού λάβουν μέρος από τους επισκόπους, τα λοιπά πρέπει να τα εβγάλουν από τους χριστιανούς, και εις αυτό μιμούνται τους οθωμανούς διοικητάς της αρχιεπισκοπής των, από τους οποίους εις άλλο δεν διαφέρουσι, ειμή ότι οι αρχιεπίσκοποι πληρώνους αυτούς, και αυτοί τους δίδουν την άδειαν να κλέψωσιν όσα ημπορούσι.

Η αμάθεια του λαού ακόνισεν τόσον τα αρχιερατικά σπαθιά οπού κανείς δεν τους αντιστέκεται. Με εν κατεβατόν με κατάρας, οπού η πλέον διαβολική διάθεσις φοβερωτέρας βέβαια δεν ήθελε ημπορέσει να εφεύρη, το οποίον ονομάζουσιν αφορισμόν, εκδύουσι και πλουσίους και πτωχούς. Και πολλάκις μ’ έτερον κατεβατόν με ευχάς, ευλογίας και συγχώρησιν, διαλύουσι τον αφορισθέντα, δια άλλο τέλος δεν το κάμνουσι, παρά δια να ημπορέσωσι να τον ξαναφορίσωσι. Επειδή τον αφορισθέντα δεν δύνανται να τον ξαναφορίσωσι, αν πρώτον δεν τον συγχωρήσωσι. (Οι αφορισμοί εις την Ελλάδα, και εξόχως εις τα Ιωάννινα και Πάτραν, ύθελαν νομισθή ευχαί της λειτουργίας από κανένα αλλογενή. Τόσον είναι συχνοί, και σχεδόν κάθε Κυριακήν εις κάθε εκκλησίαν αναγιγνώσκονται δύο και τρεις αφορισμοί, πάντοτε δε δια ουτιδανωτάτας διαφοράς, και ως επί το πκείστον δια δύο ή τριών γροσίων υπόθεσιν).

Μετά τον αφορισμόν, οπού είναι το πρώτο τους άρμα, έπονται οι αγιασμοί και τα μνημόσυνα. (Αυτοί οι ανεδέστατοι άνδρες, ευθύς οπού έλθουν εις την αρχιεπισκοπήν των, υποχρεώνουν όλους τους πολίτας, να τους δεχθώσιν εις τα οσπίτιάν των, δια να τους ψάλλουσι τον αγιασμό, και ούτως λαμβάνουσι την πληρωμήν από πενήντα έως δέκα γρόσια το ολιγότερον. Τα δε μνημόσυνα συνίστανται εις το να λειτουργούν δια την ψυχήν του αποθανόντος, του οποίου ξεθάπτουν τα οστά και τα ευλογούν).

Και τέλος πάντων, το μεγαλείτερον κέρδος των είναι αι κληρονομίαι και τα χαρίσματα.
(Όταν απεθάνη κανένας πολίτης της πρώτης ή δευτέρας κλάσεως, και το ακούση ο αρχιερεύς, είναι δι αυτόν μια ανεκδιήγητος χαρά, επειδή δια να ημπορέσουν να τον θάψουν, πρέπει, αφού πληρώσουν τον οθωμανό τύραννον, να πληρώσουν και τον αρχιερέα. Η ποσότης όμως είναι αόριστος, πότε δέκα χιλιάδες γρόσια, πότε πέντε, και το ολιγότερον χίλια. Όταν πάλι ο πολίτης μισεύη από την πατρίδα του, πρέπει να δώση ένα χάρισμα του αρχιερέως. Όταν επιστρέφη, πάλιν του χαρίζει. Αλλά τι λέγω του χαρίζει; Και πώς ημπορεί να ονομασθή δώρον εκείνο οπού ζητείται με βίαν;).
αν εις αυτά εύρη ανθίστασιν, τότε ευθύς αφορίζει, δεν δίσει την άδειαν των ιερέων να βαπτίσουν το γεννηθέν βρέφος, ούτε να θάψουν τον νεκρόν.

Αλλά που να διηγηθώ, όσα η μιαρά των ψυχή εφευρίσκει! Φθάνει λοιπόν να ηξεύρετε ότι, όσα και να κάμνωσι, τα κάμνοσι δια χρημάτων, και πληρώνοντάς τους τινάς ημπορεί να λάβη την συγχώρησιν δια κάθε αμάρτημα. Τόσον εβαρβαρώθη και ουτιδανώθη η κλάσις της ιερωσύνης των Ελλήνων. Προς τούτοις ο αρχιεπίσκοπος πωλεί τας ενορίας της πόλεως ούτινος ιερέως θελήση, και έπειτα κάμνει αργόν ή εξορεί όποιον θέλη από αυτούς, και ξαναπωλεί την ενορίαν αλλού, δια να του κάμη το ίδιον ύστερα απ’ ολίγον.

Κάθε τόσο τους ζητεί δάνεια, και ποτέ δεν τους τα επιστρέφει. Κανείς δεν τολμεί να αντισταθεί εις τους λόγους του, επειδή ευθύς τον αφορίζει και έπειτα τον εξορεί και λαμβάνει την περιουσίαν του. Και ούτος εστίν ο τρόπος, με τον οποίον ενεργούσι τα ηδύτατα αντάλματα του Χριστού.
Πώς άραγε ζώσιν αυτοί οι αρχιεπίσκοποι εις τας μητροπολεις των και οποίαι εισίν αι αρεταί των; Τρώγοσι και πίνοσι ως χοίροι. (Ο νυν Ιωαννίνων, καθώς ήκουσα από έναν μάρτυρα αυτόπτην, εις το πρόγευμα τρώγει δύο οκάδες γιούρτι, και εις το δειλινόν μισή οκά σαρδέλας ξεκοκκαλισμένας, τας οποίας τρώγει με το χουλιάτι).

Κοιμώνται δεκατέσσαρας ώρας την νύκτα και δύο ώρας μετά το μεσημέρι. Λειτουργούσι δύο φοράς τονχρόνον, και όταν δεν τρώγοσι, δεν πίνωσι, δεν κοιμώνται, τότε κατεργάζονται τα πλέον αναίσχηντα ουτιδανά έργα, οπού τινάς ημορεί να στοχασθή. (Ο Άρτης, ο Γρεβενών και ο Ιωαννίνων είναι οι πρώτοι προδόται του τυράννου, καθώς όλοι το γνωρίζουσι. Ο ύστερος από αυτούς ικέτευσεν τον τύραννον, και εκούρευσεν τον έγγονά του, ως να του εγίνετο νουνός. Ο Άρτης ηπάτησεν και επρόδωσεν τους ήρωας Σουλιώτας. Είναι δε και οι τρεις ασελγείς, άσωτοι εις το άκρον, μοιχοί πόρνοι και αρσενοκοίται φανεροί).

Και ούτως εις τον βόρβορον της αμαρτίας και στην ιδίαν ακρασίαν θησαυρίζουσι χρήματα, και οι αναστεναγμοί του λαού είναι προς αυτούς τόσο ζέφυρες.

Ο χορός των επισκόπων εξακολουθεί μετά τους αρχιεπισκόπους. Αυτοί πάλιν, είναι άλλοι λύκοι, ίσως χειρότεροι από τους πρώτους, επειδή κυριεύουσι τους χωρικούς και ιδιώτας. Ανεκδιήγητα είναι τα ανομήματά των και σκληρότης των διαπερνά κατά πολύ εκείνην της ιδίας παρδάλεως. Αυτοί πέμπουσι τόσους ληστάς, δια να είπω έτσι, εις τα χωρία της επισκοπής των, και τους δίδοσι τον τίτλον ή του πρωτοσυγκέλου ή του αρχιμανδρίτου ή άλλου τινός τάγματος, οι οποίοι άλλο δεν ηξεύρουσι, παρά να γράφουν ονόματα των χριστιανών με όλην την ανορθογραφίαν, και να προφέρωσι το «να είσαι κατηραμένος», «να έχεις τηνευχήν» και «δός μου». (… Άλλος ένας παπάς, με πλατύ ράσον, ηθέλησεν να μου εξηγήση, ότι τα μεν «γενέσια» εννοεί την γέννεσιν, τα δε «γενέθλια» εννοεί τον θάνατον. Ο αναγνώστης ας μην γελάση, αλλά ας κλαύση).

Αυτοί λοιπόν περιφέρονται εις όλα τα χωρία της επισκοπής και με άκραν ασπλαχνίαν εκδύουσι τους πολλά αθώους χωριάτας, και μάλιστα τας γυναίκας. Όταν δεν τους ευρίσκουσι χρήματα, τότε τίνος αρπάζουσι εν φόρεμα, τίνος εν εργαλείον της γεωργικής, τίνος εν στολίδι της γυναικός του, και φθάνουσι να τους παίρνουσι έως και τα δοχεία των φαγητών. Από άλλους πάλιν λαμβάνουσι τόσα κιλά σιτάρι ή τόσον κρασί.

Εν ενί λόγω, τους γυμνώνουσι και έπειτα τους ευλογούσι και φεύγουσι. Πολλάκις δε περιέρχεται ο ίδιος επίσκοπος εις τα χωρία, και τότε πλέον ακολουθούν τα χειρότερα. Αυτός ο αναίσχυντος και βάρβαρος και αμαθέστατος άνθρωπος, αφού τρώγει δι’ όσας ημέρας μένει εις το χωρίον από την πτωχήν κοινότητα, αφού αρπάζει όσα δυνηθή, τότε αφορίζει ένα δύο, και άλλους τόσους κάμνει παπάδες, και έπειτα φεύγει.

Ο τρόπος δε, με τον οποίον κρίνει άξιον, ένα χωριάτη, της ιεροσύνης, είναι ο ακόλουθος. Πρώτον του ζητεί εκατόν, ή περισσότερα, ή ολιγότερα γρόσια, και τα λαμβάνει, έπειτα τον ερωτά, αν ηξεύρει γράμματα, ήτοι να γράψη και να αναγνώση, ύστερον του φέρει το Ψαλτήριον, και αυτός αναγιγνώσκει εν κατεβατόν, και ευθύς τον κάμνει ιερέα.

Η αμάθεια αυτών των ιερέων είναι άκρα, και από αυτούς οι περισσότεροι κατά συμβεβηκός αποκαθίστανται αρχιμανδίται, έπειτα δε κερδίζοντας, αγοράζουν επισκοπάς, και εξακολούθως γίνονται αρχιεπίσκοποι και όχι ολίγας φοράς πατριάρχαι. Όθεν, όλοι σχεδόν οι αρχηγοί της εκκλησίας κατάγονται από την ιδίαν ποταπότητα, και οι περισσότεροι είναι αμαθέστατοι.

Μετά των Επισκόπων, λοιπόν, έρχονται εκείνοι οι πρωτοσύγκελλοι, οι αρχιμανδρίται και οι πνευματικοί, οι οποίοι στέλλονται από τα μοναστήρια – δι’ ων κατωτέρω ρηθήσεται – με κάποιας πανταχούσας. (Αυταί, αι ούτως καλούμεναι πανταχούσαι, είναι κάποιαι παρακαλεστικαί επιστολαί των μοναστηρίων, οπού τας στέλνουν προς τους χριστιανούς, και είναι γραμμέναι με διάφορα χρώματα και με μεγάλα στοιχεία).

Αυτοί έιναι αναρίθμητοι, επειδή δεν ευρίσκεται πόλις ή χωρίον, οπού να μην φυλάττη ή ένα ή δύο από αυτούς τους λαοκλέπτας, οι οποίοι παρησιάζονται εις τον αρχιερέα και αγοράζουν παρ’ αυτού την άδειαν του κλεψίματος, και έπειτα, με άκραν αυθάδειαν, αρχινούσιν από οσπίτιον εις οσπίτιον, να ζητούσιν ελεημοσύνην, και εκδύουσιν εξόχως τας γυναίκας όσον ημπορούσιν.

Τον τρόπον, οπού μεθοδεύονται, είναι άξιος γέλωτος ενταυτώ και δακρύων. Αυτοί έχωσιν εν κιβωτίδιον γεμάτον από ανθρώπινα κόκκαλα και κρανία ακέραια, τα οποία ασημώνοσι, και έπειτα ονοματίζουσιν, άλλα μεν του Αγίου Χαραλάμπους και άλλα του Αγίου Γρηγορίου. Εν ενί λόγω, δεν αφίνουν άγιον, χωρίς να έχουν μέρος από τα κόκκαλά του. (Εγώ, έως τώρα βεβαίως είδα έως τέσσαρας κεφαλάς του Αγίου Χαραλάμπους, επειδή, όταν ακολουθή η πανούκλα, τότε κάθε πολιεία έχει από μίαν κεφαλή του Αγίου Χαραλάμπους).

Οι περισσότεροι από αυτούς τους κοκκαλοπωλητάς εξέρχονται από το όρος του Άθους, οπού ονομάζουν Άγιον Όρος, εις το οποίον ευρίσκεται η πηγή αυτών των καλογήρων.
Τ
α δε μοναστήρια αυτά έχουσιν εις κάθε πολιτείαν υποστατικά και οσπίτια, τα οποία καλούσι μετόχια και τα κατοικούσιν αυτοί οι περιηγηταί. Εκεί μετρούσι τα κλεφθέντα χρήματα, δια να λάβωσιν αυτοί κρυφίως τα μισά και τα λοιπά να τα υπάγωσιν εις τα μοναστήριά των. (Εγώ εγνώρισα ένα πνευματικόν Αγιορείτην, ο οποίος δεν ήτον τόσον αμαθής όσον ήτον υποκριτής και φιλάργυρος. Πολλάκις, λοιπόν, καυχώμενος μου εδιηγείτο, ότι εις είκοσι χρόνους έκαμεν ένα καπιτάλι από εκατόν πενήντα χιλιάδες γρόσια, και είχε δοσμένα εις το μοναστήριόν του τα δύο τρίτα, τα δε λοιπά είχε μοιρασμένα εις διαφόρους πραγματευτάς με το διάφορον. Αυτός είχε την κάραν του Αγίου Θεοδώρου).

Αυτά τα τέρατα λοιπόν, επειδή ποτέ, δεν τους εβγαίνει από το στόμα τους ένας αναστεναγμός, συνηθίζουν κατ’ ολίγον ολίγον εις την απάθειαν, και φθάνουσιν εις τοιούτον βαθμόν, οπού, ο κόσμος κι αν χαλάση, τίποτε δεν τους μέλει…

Εκατόν χιλιάδες, και ίσως περισσότεροι, μαυροφορεμένοι ζώσιν αργοί και τρέφονται από τους ιδρώτας των ταλαιπώρων και πτωχών Ελλήνων. Τόσαι εκατοντάδες μοναστήρια, οπού πανταχόθεν ευρίσκονται, είναι τόσαι πληγαί εις την πατρίδα, επειδή, χωρία να την ωφελήσουν εις το παραμικρόν, τρώγοσι τους καρπούς της και φυλάττουσι τους λύκους, δια να αρπάζουν και ξεσκίζουν τα αθώα και ιλαρά πρόβατα της ποίμνης του Χριστού.
Ιδού, ω Έλληνες, αγαπητοί μου αδελφοί, η σημερινή αθλία και φοβερά κατάστασις του ελληνικού ιερατρίου, και η πρώτη αιτία οπού αργοπορεί την ελευθέρωσιν της Ελλάδος.

Αυτοί οι αμαθέστατοι, αφού ακούσουν ελευθερίαν, τους φαίνεται μια θανάσιμος αμαρτία. Τι λοιπόν διδάσκουσι τον απλούστατον λαόν; Τι στοχάζεσθε να λέγωσιν οι ιεροκήρυκες επ’ εκκλησίας…(Τέλος αντιγραφής).

Στη συνέχεια ο ανώνυμος αυτός Έλληνας ρηγνύει τα ιμάτιά του, διαμαρτυρόμενος για τη δουλική συμπεριφορά του χριστιανικού ιερατείου. Ότι αντί να προτρέπουν το ποίμνιό τους να ξεσηκωθεί κατά της τυραννίας, αντιθέτως το συμβουλεύουν να υπομένει τον ζυγό αγόγγυστα, θεωρώντας ότι αυτά είναι αντίθετα με το θέλημα του θεού. Μάλιστα λέει ότι η τυραννία είναι μισητή από τον θεό.

Η σχιζοφρενικής φύσεως αυτή αφέλεια του ανωνύμου αυτού Έλληνα ταλάνιζε και ταλανίζει ακόμα και σήμερα τον κάθε κάτοικο της χώρας της Ελλάδος. Για τον λόγο αυτόν το αμαρτωλό και ληστρικό ιερατείο μπορεί ακόμα να χαίρει εκτίμησης κι ο κηφήνας καλόγερος να θεωρείται σεβαστό πρόσωπο.
Ποιά είναι η φύση της σχιζοφρένειας αυτής; Είναι η ιδέα ότι η χριστιανική θρησκεία τα λέει πολύ καλά τα πράγματα αλλά οι άνθρωποί της τα παραποιούν και πράττουν τα αντίθετα, απ’ αυτά που παραγγέλνουν ο θεός, οι Απόστολοι και οι πατέρες της εκκλησίας. Αυτό είναι το θανάσιμο ψεύδος και σφάλμα των Ελλήνων χριστιανών.

Μια λοιπόν που το ενδιαφέρον του ανωνύμου αυτού Έλληνα είναι η αποτίναξη του τυραννικού ζυγού και η απελευθέρωση από τον ζυγό της δουλείας, ας δούμε και πάλι τι προτείνουν ο θεός οι απόστολοι και οι πατέρες.

Πρώτα λοιπόν ο θεός: Το μάθημα αρχίζει από το πρώτο ευαγγέλιο, το κατά Ματθαίον (5. 9): «… να μη αντιστέκεστε στο πονηρό (σε πάμπολλες άλλες περιπτώσεις τα ευαγγέλια λένε ακριβώς το αντίθετο), αλλ’ όποιος σε κτυπήσει στο δεξί σαγόνι, να του στρέψεις και το άλλο. Και σ’ εκείνον που θέλει να σε πάει στο δικαστήριο και να πάρει το πουκάμισό σου άφησέ του και το επανωφόρι. Και όποιος σου επιβάλλει αγγαρεία ένα μίλι, πήγαινε μαζί του δύο». Ποιός μιλάει; Ο ίδιος ο Χριστός. Ο σπείρων τον σπόρον της δουλικότητας. Τώρα μπορούμε να καταλάβουμε απόλυτα το γιατί οι Εβραίοι, όχι μόνον δεν τον αναγνώρισαν ως μεσσία, αλλά, τον μισούσαν θανάσιμα.

Δηλαδή τον καιρό που οι άνθρωποι αυτοί βρίσκονταν υπό Ρωμαϊκό ζυγό, και αγωνίζονταν για την ελευθερία τους, πραγματοποιώντας επαναστάσεις (αναφέρουν τέτοιες και τα ευαγγέλια), αυτός τους δίδασκε δουλικές συμπεριφορές! Καημένοι Εβραίοι πόση διαβολή και συκοφαντία δεχθήκατε από τους χριστιανούς για την υπερήφανη στάση σας υπέρ της ελευθερίας από τον Ρωμαϊκό ζυγό.

Πώς να μην τρελαίνονταν οι άνθρωποι, όταν, την ώρα που πάλευαν να ελευθερωθούν από τον ζυγό του Καίσαρα, ο Ιησούς τους συμβούλευε «απόδοτε ουν τα Καίσαρος Καίσαρι». Όταν ο Θευδάς και ο Ιούδας (όπως αναφέρουν τα ίδια τα ευαγγέλια, Πραξ. 5. 34) επαναστάτησαν και σκοτώθηκαν για την ελευθερία της πατρίδας τους. Γιατί να απορούμε που ο Πιλάτος δεν ήθελε να τον σταυρώσει. Γιατί να σταυρώσει κάποιον που έριχνε νερό στον μύλο του.

Για του αποστόλους και τους πατέρες ήδη αναφέραμε την γνώμη τους περί δουλικότητας. Ξαναγράφουμε την απόσταξη της διδασκαλίαςαυτυής από τον Χρυσόστομο: Εις Α΄ Κορινθίους Ομιλία, ΙΘ΄ σελ. 535 (εκδ. «Γρηγόριος ο Παλαμάς» 1980): «Όπως ακριβώς δεν ωφελεί καθόλου η περιτομή ούτε βλάπτει η έλλειψις περιτομής, έτσι ούτε βλάπτει η δουλεία ούτε ωφελεί η ελευθερία. Και για να καταδείξει τούτο με μεγαλυτέραν σαφήνειαν λέγει (αναφέρεται σε λεγόμενα του Αποστόλου Παύλου): Αλλά και αν ημπορείς να γίνεις ελεύθερος, χρησιμοποίησε περισσότερο την δουλείαν, δηλαδή να είσαι περισσότερο δούλος. Και διατί τέλος πάντων αυτόν που δύναται να ελευθερωθεί τον συμβουλεύει να μείνη δούλος. Διότι θέλει να δείξη ότι δεν βλάπτει καθόλου η δουλεία αλλ’ ωφελεί μάλιστα».

Η σχιζοφρενική αυτή κατάσταση διαιωνίζεται, λόγω της άγνοιας που μαστίζει τους Νεοέλληνες σχετικά με το τι διδάσκει η χριστιανική πίστη. Κανείς τους δεν διάβασε ποτέ τα ευαγγέλια και τους πατέρες της εκκλησίας. Διότι όποιος έχει διαβάσει αυτές τις κατάπτυστες συμβουλές περί δουλείας και εξακολουθεί να παραμένει χριστιανός, τότε τυγχάνει ψευδεπίγραφος Έλλην. Διότι οι Έλληνες δίδασκαν και εφάρμοζαν στην πράξη, ότι ο θάνατος είναι προτιμότερος από την δουλεία.

Βασδέκης Ν. Σταύρος

Print Friendly

Σχετικά άρθρα:

Τυχαία άρθρα:

  1. Τραγοπαπαδική απαγόρευση Καρναβαλιού. Η Ρωμιοσύνη υπόδουλη ακόμη στο ανθελληνικό και ανώμαλο ιουδαιοχριστιανικό ιερατείο Θαυμαστή μετάνοια στή Γαλάτεια Ἐορδαίας, πού ματαιώνει τό καρναβάλι της...
  2. Χριστιανικό ιερατείο – παπαδαριό. Περί της αμαρτωλής γενεαλογίας τους Ο ΑΡΧΙΣΥΜΜΟΡΙΤΗΣ ΑΑΡΩΝ ΓΕΝΑΡΧΗΣ ΤΟΥ ΕΒΡΑΪΚΟΥ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΥ ΙΕΡΑΤΕΙΟΥ Είτε...
  3. ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΙΕΡΑΤΕΙΟ – ΑΝΔΡΕΑΣ ΛΑΣΚΑΡΑΤΟΣ. ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΔΙΗΓΗΜΕΝΗ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ                ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ...
  4. ΤΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΙΕΡΑΤΕΙΟ ΔΙΑΛΥΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΟ «ΘΕΪΚΟ» ΟΞΥ ΤΟΥ ΝΙΤΣΕ ΤΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΙΕΡΑΤΕΙΟ ΔΙΑΛΥΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΟ «ΘΕΪΚΟ» ΟΞΥ ΤΟΥ ΝΙΤΣΕ...
  5. Το ανώτερο χριστιανικό ιερατείο σατιρίζουν Μ. Σεφερλής και Χ. Κλυν Τα θέματα της σάτιρας διαθέτουν γερά θεμέλια στην πραγματικότητα...
This entry was posted in ΙΣΤΟΡΙΑ, ΡΑΣΟΦΟΡΟΙ and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>