http://athriskos.gr/ .

Εγκυκλοπαίδεια της Αρχαίας Ελληνικής Μουσικής, του Σόλωνα Μιχαηλίδη.

http://athriskos.gr/ .

Εκδ. ΜΟΡΦΩΤΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΕΘΝΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΗΣ. Αθήνα 1989. Έργο ζωής ανεκτίμητο, και για τον λόγο αυτό «άγνωστο», που αξίζει να βρίσκεται σε κάθε βιβλιοθήκη, ανεξαρτήτως αναγνωσιμότητας και μόνον ως κόσμημα εξαιρετικής προσφοράς Έλληνος ανδρός ευεργέτου της παγκόσμιας (μουσικής) κοινότητας. «Λίγοι θα είναι εκείνοι που δε θα βρουν στη διερεύνηση της εγκυκλοπαίδειας αυτής μια γοητευτική και ανταμειπτική απασχόληση». R. P. WINNINGTON – INGRAM 1977


Η πολιτεία των Ρωμιών, σεβόμενη όπως πάντοτε κάθε πολύτιμο έργο των «τέκνων» της, το έθαψε μ’ όλες τις τιμές της ευγενούς αρετής της, αυτής της λησμοσύνης – πολιτεία χριστιανών λωτοφάγων ούσα – παρουσία όλου του πνευματικού της κόσμου, όπως ποιητών, λογοτεχνών, μουσικών, πολιτικών, ιερατείου, καθηγητών πανεπιστημίου, καθηγητών μουσικής και μουσικολογίας και επιφανών μουσικοσυνθετών, λόγω προφανώς της καταλυτικής αποδεικτικής του ισχύος όσον αφορά στην γενεαλογία του παγκόσμιου μουσικού γίγνεσθαι.

Έργο τόσο αποδεικτικό ώστε να φανερώνει, μεταξύ άλλων, ότι όχι μόνον τίποτε νέο δεν εμφανίστηκε έκτοτε στον χώρο της μουσικής, από πλευράς και θεωρητικής αλλά και πρακτικής, αλλά ότι επί πλέον εγκαταλείφθηκαν τεχνικές μουσικές επιδόσεις, λόγω της δυσκολίας τους στην εκτέλεση, όπως π.χ. το εναρμόνιο γένος των κλιμάκων, το οποίο «έκοβε» το ημιτόνιο στη μέση.

Ελάχιστα θα υπολείπονται σε μουσική διαφώτιση, οι αναγνώστες που θεωρούν μουσικώς απαίδευτους τους εαυτούς τους, απέναντι των «πεπαιδευμένων» τοιούτων, όταν μελετήσουν το έργο που αναφέρουμε. Ας μη πτοηθεί λοιπόν κανείς εξ αιτίας της νομιζόμενης «ασχετοσύνης» του, έναντι της ανάγνωσης του εν λόγου έργου, διότι θα μορφωθεί, μέσω των μουσικών πραγμάτων, ακόμα και για τα περί φιλοσοφίας.

Μάλιστα, για τα περί φιλοσοφίας. Ιδού τι διαβάζουμε μόλις στο πρώτο λήμμα της εγκυκλοπαίδειας:

Αγαθοκλής (τέλη του 6ου αι. π.Χ.) Αθηναίος σοφιστής και μουσικός…

Ο Πλάτων (Πρωτ. VIII, 316 Ε) αναφέρει τον Αγαθοκλή ως «μεγάλο σοφιστή» που, όπως ο Πυθοκλείδης και πολλοί άλλοι, από φόβο για το φθόνο των άλλων, χρησιμοποιούσαν τη μουσική ως πρόσχημα και παραπέτασμα («μουσικήν δε Αγαθοκλής τε ο υμέτερος πρόσχημα εποιήσατο, μέγας ων σοφιστής, και Πυθοκλείδης ο Κείος και άλλοι πολλοί. Ούτοι πάντες, ώσπερ λέγω, φοβηθέντες τον φθόνον ταις τέχναις ταύταις παραπετάσμασιν εχρήσαντο»).

Ποιοι ήταν οι σοφιστές; Οι διαφωτιστές της εποχής εκείνης. Αυτοί που κήρυξαν, μετά τους φυσικούς φιλοσόφους, τον ανένδοτο πόλεμο κατά της δεισιδαιμονίας. Κατά της θρησκείας. Κατά των θεών. Κατά του σκοταδισμού. Και για να μη χάσουν το κεφάλι τους (φθόνος) περνούσαν τα μηνύματά τους «πρόσχημα ποιούμενοι … ταις τέχναις…».

Σταύρος Βασδέκης

Print Friendly

Σχετικά άρθρα:

Τυχαία άρθρα:

  1. ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΛΕΞΗΣ ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑ. ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ Ετυμολογία της λέξης ετυμολογία. Ετυμολογικό λεξικό της Ελληνικής γλώσσας (...
  2. ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ. Ετυμολογία της ελληνικής γλώσσας ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΟ ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ του Σταύρου Βασδέκη...
This entry was posted in ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΑ, ΜΟΥΣΙΚΗ and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>